Τρίτη, 28 Μαΐου 2013

Κυριακή, 26 Μαΐου 2013

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟ ΛΕΓΟΜΕΝΟ «ΑΝΤΙΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟ» ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ

Από το ρατσισμό, στην ποινικοποίηση της κομμουνιστικής ιδεολογίας και της ταξικής πάλης
Το 1995 η ΕΕ αποφάσισε την αλλοίωση του περιεχομένου της επετείου της 9ης Μάη και, από μέρα Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών, τη μετέτρεψε σε μέρα της Ευρώπης
+Τη στιγμή που γράφεται το άρθρο αυτό βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη οι ζυμώσεις και αντιπαραθέσεις μεταξύ των αστικών κομμάτων για το λεγόμενο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο και την αναγκαιότητα ψήφισης ή απόσυρσής του. Η εξέλιξη αυτή επιβεβαιώνει την εκτίμηση του ΚΚΕ ότι δεν πρόκειται καθόλου για μια αθώα ιστορία.
Παρόλο που χρειάζεται βαθύτερη μελέτη και χρόνος για να βγουν ολοκληρωμένα συμπεράσματα, μια πρώτη εξέταση των εξελίξεων δείχνει ότι το λεγόμενο «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο αξιοποιείται, για να εξυπηρετήσει διάφορες πολιτικές σκοπιμότητες, αλλά και νέες ανακατατάξεις στο πολιτικό σκηνικό.
Μια συζήτηση που αξιοποιείται για την ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού
Από τα κόμματα της συγκυβέρνησης, η μεν ΝΔδε θέλει να έρθει σε αντιπαράθεση με μηχανισμούς (Στρατός, Σώματα Ασφαλείας), θεσμούς (μέρος της Εκκλησίας), απόψεις μέρους του εκλογικού της Σώματος, που θα έθετε σε κίνδυνο την κούρσα για την πρωτοκαθεδρία με τον άλλο εταίρο του δικομματισμού, τον ΣΥΡΙΖΑ. Επίσης, πρέπει να πάρουμε υπόψη ότι βρίσκονται σε εξέλιξη οι επαφές με Καρατζαφέρη και στελέχη των Ανεξάρτητων Ελλήνων για επιστροφή ή συνεργασία με τη ΝΔ. Ενδεχομένως, να υπάρχουν και άλλα ζητήματα που δεν έχουν ακόμη αναδειχθεί καθαρά. Δε δικαιολογείται διαφορετικά το ξαφνικό ενδιαφέρον της για την ελευθερία της έκφρασης που παραβιάζεται, όπως λέει η ΝΔ, με το νομοσχέδιο, όταν το ίδιο αυτό κόμμα ψήφισε και υπέγραψε την απόφαση του Συμβουλίου της ΕΕ, αντιγραφή της οποίας αποτελεί το συγκεκριμένο νομοσχέδιο, μέσω του τότε υπουργού Δικαιοσύνης της ΝΔ Αναστ. Παπαληγούρα. Συγχρόνως, ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ έχουν επιδοθεί σε μία αποπροσανατολιστική αντιπαράθεση που συσκοτίζει τόσο την αλήθεια για το νομοσχέδιο όσο και για τη στάση του κάθε κόμματος γι' αυτό.
Η ταξική πάλη και οι κοινωνικές επαναστάσεις είναι αντικειμενικός νόμος κίνησης της κοινωνίας. Δεν πρόκειται να σταματήσουν με τις ανιστόρητες αποφάσεις της ΕΕ και των ιμπεριαλιστών
Το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ, με εκκλήσεις προς το «συνταγματικό» ή το «δημοκρατικό τόξο», θέλουν να δείξουν ότι αποστασιοποιούνται στα θέματα «δημοκρατίας» και πολιτικής συμπεριφοράς από τη ΝΔ, με την οποία συγκυβερνούν, να σβήσουν από τη μνήμη του λαού την ενεργό στήριξη και συμμετοχή τους στη σφοδρή αντιλαϊκή επίθεση. Συγχρόνως και σε αυτό το χώρο της «κεντροαριστεράς» υπάρχουν διάφορα σενάρια σε εξέλιξη, γίνονται διεργασίες για αναπροσαρμογή των συμμαχιών, για συγκλίσεις με τον ΣΥΡΙΖΑ κ.λπ.
Στον ΣΥΡΙΖΑ βρίσκονται, επίσης, σε εξέλιξη οι διεργασίες πλήρους ενσωμάτωσής του στο αστικό πολιτικό σύστημα και τις διεθνείς συμμαχίες του, που δεν περιορίζεται στα ζητήματα της οικονομίας, στις συγκλίσεις με ΔΝΤ, ΣΕΒ κ.λπ., αλλά αγκαλιάζει κάθε πλευρά της πολιτικής και ιδεολογικής του φυσιογνωμίας. Δεν είναι τυχαίο ότι έγινε όψιμος θερμός υποστηρικτής του νομοσχεδίου, με τα ίδια μάλιστα επιχειρήματα του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ (διεθνείς υποχρεώσεις, υπεράσπιση των δημοκρατικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων), στοιχείο που παραπέμπει επίσης σε δημιουργία γεφυρών για μελλοντικές συνεργασίες με τμήματα του ΠΑΣΟΚ, της ΔΗΜΑΡ και άλλων δυνάμεων. Πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς σοβαρά την ξαφνική μεταστροφή του υπέρ του νομοσχεδίου, όταν ενάμιση χρόνο πριν πρόβαλε σοβαρές αντιρρήσεις, με τα επιχειρήματα, πάνω-κάτω, που σήμερα προβάλλει η ΝΔ; Η δικαιολογία για την αλλαγή της θέσης του, ότι από τότε μέχρι τώρα μεσολάβησε μεγάλη αύξηση της Χρυσής Αυγής και των ρατσιστικών κρουσμάτων, δεν είναι καθόλου πειστική. Ενα κόμμα που παραδοσιακά ήταν υπέρ του νομικού φιλελευθερισμού (βλέπε θέσεις του για νομική ελευθεριότητα στα ζητήματα χρήσης και διακίνησης ναρκωτικών), πώς τόσο εύκολα μετατοπίστηκε σε θέσεις νομοθετικής αυστηρότητας;
Τέλος, αξίζει να παρακολουθήσουμε στην εξέλιξή τους και τις θέσεις της Χρυσής Αυγής που, από τη μία εξαπολύει μύδρους κατά του νομοσχεδίου, εντείνοντας το χυδαίο αντικομμουνισμό και ζητώντας να μπει και το ΚΚΕ στο κάδρο των απαγορεύσεων (χωρίς να έχει την αποκλειστικότητα σε αυτό) και, από την άλλη, ο αρχηγός της σε πρόσφατη συνέντευξη στον «Σκάι» και τον Γ. Τράγκα άπλωσε γέφυρες προς το υπόλοιπο αστικό πολιτικό προσωπικό, δηλώνοντας συμφωνία με πλευρές του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου και πίστη στην κοινοβουλευτική δημοκρατία.
Το Κόμμα μας έγκαιρα τοποθετήθηκε, παίρνοντας υπόψη το περιεχόμενο της απόφασης της ΕΕ στην οποία στηρίζεται το νομοσχέδιο, το σύνολο των εξελίξεων σχετικά με το ζήτημα αυτό στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς (ΕΕ και Συμβούλιο της Ευρώπης), την πείρα της εφαρμογής της σχετικής νομοθεσίας σε άλλα κράτη - μέλη όλα αυτά τα χρόνια. Εκφράσαμε την αντίθεσή μας με συγκεκριμένα επιχειρήματα και επιφυλαχθήκαμε για την τελική τοποθέτησή μας μετά τη δημοσίευση του νομοσχεδίου.
Μύθοι γύρω από το νομοσχέδιο
Παρόλο που η τύχη του νομοσχεδίου Ρουπακιώτη αγνοείται, με βάση το προηγούμενο σχέδιο των Καστανίδη - Παπαϊωάννου και τις διαρροές που υπάρχουν μέχρι σήμερα στον Τύπο, θα επιχειρήσουμε να διαλύσουμε ορισμένους μύθους που καλλιεργούνται γι' αυτό.
Μύθος 1ος: «Το νομοσχέδιο είναι απάντηση στον αυξανόμενο ρατσισμό, στον εγκωμιασμό του ναζισμού και την άρνηση του ολοκαυτώματος των Εβραίων, στα οποία συστηματικά επιδίδονται οι ρατσιστικές οργανώσεις και η Χρυσή Αυγή».
Η αλήθεια είναι ότι το νομοσχέδιο δεν προήλθε από πρωτοβουλία της κυβέρνησης ούτε των Ελλήνων υπουργών Δικαιοσύνης, αλλά αποτελεί σχεδόν αντιγραφή και εξειδίκευση της απόφασης - πλαίσιο 2008/913 του Συμβουλίου Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων (ΔΕΥ) της ΕΕ, την οποία η Ελλάδα έπρεπε να είχε ενσωματώσει στην εθνική νομοθεσία μέχρι το Νοέμβρη του 2010. Και μπορεί μεν η υποχρέωση μεταφοράς στο εθνικό Δίκαιο τέτοιου είδους αποφάσεων να μην είναι τόσο αυστηρή όπως είναι για τις Οδηγίες ή τους Κανονισμούς, όμως δημιουργούνται πολιτικές συνέπειες.
Μύθος 2ος: «Με το νομοσχέδιο τιμωρούνται οι πράξεις ρατσιστικής βίας».
Η αλήθεια είναι ότι με την απόφαση της ΕΕ που ενσωματώνει το νομοσχέδιο δεν τιμωρούνται οι πράξειςρατσιστικής βίας, αλλά ο ρατσιστικός λόγος που μπορεί να προκαλέσει και να παροτρύνει σε τέτοιες πράξεις, ο «μισαλλόδοξος λόγος», όπως γράφτηκε - καθόλου τυχαία - στον αστικό Τύπο και ό,τι αυτό χωράει.
Συγκεκριμένα, τιμωρεί: 1) Τη δημόσια πρόκληση και παρακίνηση σε βία ή «εχθροπάθεια» σε βάρος ατόμων με διαφορετική φυλετική, εθνική - εθνοτική προέλευση, θρησκεία ή σεξουαλικό προσανατολισμό και 2) τον εγκωμιασμό, την υποβάθμιση ή την άρνηση καταδίκης των εγκλημάτων γενοκτονίας, πολέμου και κατά της ανθρωπότητας που είχαν φυλετικά, εθνικά - εθνοτικά, θρησκευτικά και γενετήσια κίνητρα.
Σε ό,τι αφορά τις εγκληματικές πράξεις με ρατσιστικό κίνητρο, με δύο πρόσφατους νόμους (Ν. 3719/2008 και 4139/2013) ορίστηκε ότι το ρατσιστικό κίνητρο σε οποιοδήποτε έγκλημα αποτελεί επιβαρυντική περίπτωση κατά την εξατομίκευση της ποινής από το δικαστήριο και η ποινή δεν αναστέλλεται.
Μύθος 3ος: «Το νομοσχέδιο έρχεται να καλύψει το κενό της νομοθεσίας, που αξιοποιούν οι ρατσιστικές και φασιστικές οργανώσεις για να διαπράττουν ρατσιστικά εγκλήματα».
Κι, όμως, υπάρχει νομοθεσία τόσο στα κράτη - μέλη της ΕΕ όσο και στην Ελλάδα. Το 1966, ο ΟΗΕ κάτω από διαφορετικούς, πιο θετικούς για τους λαούς διεθνείς συσχετισμούς, με την παρουσία της ΕΣΣΔ, ενέκρινε Διεθνή Σύμβαση, που επικυρώθηκε από 86 συνολικά χώρες, συμπεριλαμβανομένων και των χωρών που σήμερα ανήκουν στην ΕΕ. Μάλιστα, στο άρθρο 36 του ίδιου του Συντάγματος του 1977 της ΕΣΣΔ προβλέπεται ότι: «Οποιοσδήποτε άμεσος ή έμμεσος περιορισμός των δικαιωμάτων με καθιέρωση άμεσων ή έμμεσων προνομίων των πολιτών με βάση φυλετικά ή εθνικά κριτήρια, καθώς και το κήρυγμα υπέρ της φυλετικής ή εθνικής ανωτερότητας, εχθρότητας ή περιφρόνησης τιμωρούνται με Νόμο». Στην Ελλάδα, το 1979 η Βουλή ψήφισε ομόφωνα το νόμο 927, που κύρωνε την παραπάνω Σύμβαση του ΟΗΕ.
Ο νόμος 927 του 1979 όχι μόνο δεν αφήνει κανένα παράθυρο για το φυλετικό - ρατσιστικό λόγο που μπορεί να προκαλέσει διακρίσεις, μίσος και βία, αλλά είναι ακόμη πιο αυστηρός από τον προτεινόμενο, αφού τιμωρεί ακόμη και τις προσβλητικές ρατσιστικές εκφράσεις. Μάλιστα, με τροπολογία που ψηφίστηκε το 2001 τα παραπάνω εγκλήματα διώκονται αυτεπάγγελτα. Το θέμα είναι ότι όλα αυτά τα χρόνια ασκήθηκαν μόνο 4 ποινικές διώξεις από τους διωκτικούς μηχανισμούς του αστικού κράτους.
Σε τι εμποδίζει, επομένως, τους πρώιμους ή όψιμους υποστηρικτές μιας αυστηρής αντιρατσιστικής νομοθεσίας να αυστηροποιήσουν το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο; Ας προσέθεταν και το ολοκαύτωμα των Εβραίων από τους ναζί ή τη γενοκτονία των Ποντίων από το τουρκικό κράτος.
Στο έδαφος του καπιταλισμού δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ριζικά ο ρατσισμός και ο φασισμός
Κατ' αρχάς, πρέπει να συμφωνήσουμε ότι με νόμους και δικαστικές αποφάσεις μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα δεν περιορίζεται η δράση των ρατσιστικών, φασιστικών, νεοναζιστικών οργανώσεων. Το πιο τρανταχτό παράδειγμα είναι η ίδια η Γερμανία, όπου απαγορεύεται από το Σύνταγμά της η ίδρυση ναζιστικού κόμματος και όμως 10 άτομα δολοφόνησε μια τέτοια συμμορία, για να χρησιμοποιήσουμε ένα πρόσφατο παράδειγμα. Ο φασισμός, ο ρατσισμός δεν γεννιούνται στο κενό ούτε είναι εγκλήματα νοοτροπίας και ψυχοσύνθεσης που εμφανίζονται δήθεν σε όλα τα πολιτικά συστήματα, όπως αποπροσανατολιστικά και αντιδραστικά προβάλλεται τελευταία. Είναι αντιδραστικό ρεύμα που γεννιέται στο ίδιο το αστικό πολιτικό σύστημα, μέσα στο ίδιο το αστικό κοινοβουλευτικό πολίτευμα, είναι «άκρο» εντός των τειχών του καπιταλιστικού κοινωνικο-οικονομικού συστήματος. Είναι δημιούργημα και χρυσή εφεδρεία του καπιταλισμού, των μονοπωλίων. Το σύστημα που γεννά το φασισμό - ρατσισμό, που συνιστά από μόνο του έγκλημα κατά της τεράστιας πλειοψηφίας της ανθρωπότητας, δεν θέλει ούτε μπορεί να σκοτώσει τα ίδια τα παιδιά του, αλλά κι αν συγκυριακά σκοτώσει μερικά γιατί δεν τα χρειάζεται, θα γεννήσει κι άλλα. Αυτή δεν είναι μόνο μια θεωρητική αλήθεια, αλλά έχει αποδειχθεί και από την ιστορική εμπειρία.
Η φασιστική - ρατσιστική ιδεολογία και πρακτική θα αντιμετωπίζεται όσο ο λαός θα απομονώνει τους φασίστες και ρατσιστές σε κάθε τόπο δουλειάς και λαϊκή γειτονιά, όσο θα ανεβαίνει η εργατική - λαϊκή πάλη που θα βάζει στο στόχαστρο τη μήτρα που γεννά το φασισμό - ρατσισμό, δηλαδή το σύστημα της εκμετάλλευσης. Θα εξαφανιστεί μαζί με το σύστημα που το δημιούργησε, όταν η εργατική τάξη και τα σύμμαχα λαϊκά στρώματα πάρουν την οικονομική και πολιτική εξουσία στα χέρια τους.
Οι κίνδυνοι από την απόφαση της ΕΕ που ενσωματώνει το νομοσχέδιο
Παρ' όλ' αυτά, μόνη η υποκρισία ή το ατελέσφορο τέτοιων νομοθετικών παρεμβάσεων μέσα στο αστικό πολιτικό σύστημα δε θα οδηγούσε το Κομμουνιστικό Κόμμα στη συγκεκριμένη αντίδρασή του, αν το νομοσχέδιο και κυρίως η απόφαση της ΕΕ που βρίσκεται πίσω από αυτό, δεν έκρυβαν συγκεκριμένες παγίδες για το εργατικό - λαϊκό κίνημα και την πολιτική του πρωτοπορία, το ΚΚΕ.
Για παράδειγμα, η πλειάδα εργατικών σωματείων, ομοσπονδιών, συλλόγων που καταδίκασαν την ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Γιουγκοσλαβία, τα εκατομμύρια λαού που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις θα μπορούσαν να βρεθούν στα δόκανα του προτεινόμενου «αντιρατσιστικού» νόμου που υιοθετεί την απόφαση της ΕΕ, αφού, σύμφωνα με τις αποφάσεις των ιμπεριαλιστικών οργανισμών και διεθνών δικαστηρίων, η επέμβαση δεν έγινε για να προωθηθούν τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών στα Βαλκάνια, αλλά για να σωθεί δήθεν μέρος του πληθυσμού από τις «εθνοκαθάρσεις» του Μιλόσεβιτς.
Στις Βαλτικές χώρες, θεωρείται έγκλημα πολέμου και έχουν ασκηθεί διώξεις σε όσους εγκωμιάζουν ή δεν καταδικάζουν την ηρωική δράση του Κόκκινου Στρατού που τσάκισε τους φασίστες κατακτητές, γιατί έτσι συμφέρει να ξαναγράψουν την Ιστορία οι νεκραναστημένοι συνεργάτες των ναζί κατακτητών που απολαμβάνουν την προστασία της ΕΕ. Με ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ο λιμός στην Ουκρανία την περίοδο 1932 - 33, θεωρείται ως «τεχνητός» λιμός και αναγνωρίζεται ως έγκλημα κατά του ουκρανικού λαού και της ανθρωπότητας. Ανάλογη προσπάθεια να αναγνωριστεί ως έγκλημα πολέμου γίνεται και με το Κατίν, όπου ΕΕ, κράτη - μέλη και άλλοι ιμπεριαλιστικοί οργανισμοί -που δήθεν ανησυχούν για την άνοδο του ναζισμού- έχουν αναλάβει το ρόλο του διαφημιστή της χαλκευμένης από τον ίδιο τον Γκέμπελς συκοφαντίας σε βάρος της ΕΣΣΔ για τη σφαγή στο Κατίν.
Αρα, αξιοποιείται η συγκεκριμένη απόφαση, για να ποινικοποιηθεί η ιδεολογικο-πολιτική άποψη και η αποτίμηση ιστορικών γεγονότων που έρχονται σε αντίθεση με τα συμφέροντα της αστικής τάξης.
Από την καταπολέμηση του ρατσιστικού λόγου στη δίωξη της κομμουνιστικής ιδεολογίας και του ταξικού λόγου
Ολα άρχισαν λίγα χρόνια μετά τις ανατροπές, όταν το 1995 η ΕΕ αποφάσισε την αλλοίωση του περιεχομένου της επετείου της 9ης Μάη και, από μέρα Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών, τη μετέτρεψε σε μέρα της Ευρώπης. Βέβαια, η αναθεώρηση και πλαστογράφηση της σύγχρονης Ιστορίας, ως ιδιαίτερη έκφραση του αντικομμουνισμού, είχε εμφανιστεί ήδη από το 1930, κατά τη διάρκεια της μεγάλης καπιταλιστικής κρίσης 1929-33 με στόχο να σπιλώσει τα επιτεύγματα του νεοσύστατου τότε σοσιαλιστικού κράτους της ΕΣΣΔ. Αναθερμάνθηκε τη δεκαετία του '50, ενώ πήρε τη μεγαλύτερη έξαρση, που ακόμη συνεχίζεται, μετά τις ανατροπές των σοσιαλιστικών καθεστώτων και την επικράτηση της αντεπανάστασης.
Το ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου που εκδόθηκε στις 12/5/2005, για να τα τιμήσει υποτίθεται τα 60 χρόνια από την Αντιφασιστική Νίκη, είναι μια ελεεινή ιεροσυλία σε βάρος των 20 εκατομ. νεκρών Σοβιετικών στρατιωτών και πολιτών που έχασαν τη ζωή τους στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, με συνεχείς αναφορές στην «τυραννία του σιδηρού παραπετάσματος», της «σταλινικής τυραννίας και κατοχής». Γενικότερα, δεν υπάρχει ούτε μια απόφαση της ΕΕ που να καταδικάζει καθαρά και ξάστερα το φασισμό και ναζισμό, χωρίς παράλληλα να βυσσοδομεί σε βάρος του κομμουνισμού και των σοσιαλιστικών καθεστώτων. Οταν η Ρωσία κατέθεσε το 2009 ψήφισμα καταδίκης του ναζισμού στο Συμβούλιο της Ευρώπης, σύσσωμοι χριστιανοδημοκράτες, σοσιαλδημοκράτες και φιλελεύθεροι το καταψήφισαν.
Το 2006, τη σκυτάλη της αντικομμουνιστικής εκστρατείας παίρνει το Συμβούλιο της Ευρώπης με την υιοθέτηση (όχι με την πλειοψηφία που θα ήθελαν ώστε να γίνει δεσμευτικό για τα κράτη - μέλη) του γνωστού αντικομμουνιστικού Μνημονίου με τίτλο «Για την ανάγκη διεθνούς καταδίκης των εγκλημάτων των ολοκληρωτικών κομμουνιστικών καθεστώτων».
Κι ερχόμαστε στην επίμαχη απόφαση. Τον Απρίλη του 2007 το Συμβούλιο Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΕ, χωρίς κανένα πρόσχημα, καμία αφορμή, αποφασίζει την έκδοση απόφασης - πλαίσιο με τον ψευδεπίγραφο τίτλο «για την καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του ποινικού δικαίου». Γίνεται συζήτηση για το μέχρι πού θα το πάνε και το Συμβούλιο δεσμεύεται να οργανώσει Δημόσια Ακρόαση και στη συνέχεια να φέρει έκθεση για το κατά πόσο χρειάζεται να τιμωρείται και η επιδοκιμασία εγκλημάτων γενοκτονίας, κατά της ανθρωπότητας και πολέμου που έγιναν λόγω της διαφορετικής κοινωνικής τάξης ή των πολιτικών πεποιθήσεων των «θυμάτων». Μέσα από τις ακαταλαβίστικες και στρογγυλεμένες λέξεις ήθελαν απλώς να πουν ότι ξεκινά η δίωξη της κομμουνιστικής ιδεολογίας, κάτω από την ομπρέλα της καταδίκης των εγκλημάτων των λεγόμενων «ολοκληρωτικών» καθεστώτων, όπου ανιστόρητα και συκοφαντικά εξισώνουν το φασισμό - ναζισμό με τον πιο συνεπή και αταλάντευτο αντίπαλό του - τόσο θεωρητικά όσο και ιστορικά - τον κομμουνισμό. Με την απόφαση αυτή ξεκινάει και η σύγχρονη εκστρατεία ποινικοποίησης της κομμουνιστικής ιδεολογίας από την ΕΕ, αλλά και της ίδιας της ταξικής πάλης που στοχεύει στην ανατροπή του συστήματος της εκμετάλλευσης. Ο ρατσισμός και η ξενοφοβία ήταν το πρόσχημα, αφού, όπως προαναφέραμε, υπήρχε νομοθεσία κατά του ρατσιστικού λόγου σε όλα τα κράτη - μέλη.
Στις αρχές Απρίλη 2008, πραγματοποιείται από το Σλοβένικη Προεδρία η Δημόσια Ακρόαση με την ενεργητική συμμετοχή των Εσθονίας, Ρουμανίας, Σλοβενίας, Πολωνίας και Ισπανίας. Χαρακτηριστικοί τίτλοι θεμάτων: «Προτάσεις για την εκτίμηση του ολοκληρωτικού κομμουνισμού», «Η ανάγκη για ισότιμη αντιμετώπιση των Ναζιστικών και Σοβιετικών εγκλημάτων», «Η υποκρισία της διάκρισης μεταξύ των θυμάτων των εγκλημάτων του ολοκληρωτισμού». Στην έκθεση μάλιστα που συνέταξαν μετά την ακρόαση εντόπισαν και τα «συγκρίσιμα δομικά στοιχεία» των «ολοκληρωτικών» καθεστώτων!
Την ίδια περίοδο, ευρωβουλευτές του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος, μεταξύ των οποίων οι Μάρτιν Σουλτς (σημερινός πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου) και ο Χανς Σβόμποντα, με τους οποίους πρόσφατα είχε θερμές συναντήσεις ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, αναλαμβάνουν το ρόλο του «λαγού», καταθέτοντας Ερώτηση στο Συμβούλιο, γιατί δεν έφερε νέα απόφαση, με την οποία θα τιμωρείται και η επιδοκιμασία των «εγκλημάτων των ολοκληρωτικών και αυταρχικών καθεστώτων, περιλαμβανομένου του ναζιστικού και του σταλινικού καθεστώτος».
Στις 20 Απρίλη 2008 γίνεται συζήτηση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με αφορμή την ερώτηση, όπου ακούγονται απαράδεκτες επιθέσεις ενάντια στον κομμουνισμό και την ταξική πάλη, με εξίσωση της απάνθρωπης φασιστικής θεωρίας και των ναζιστικών εγκλημάτων με την πρωτοπόρα και βαθιά ανθρώπινη κομμουνιστική θεωρία και πρακτική. Ο ρατσισμός και η ξενοφοβία είχαν ήδη πάει περίπατο!
Στις 3/6/2008, εκδίδεται, με πρωτοβουλία της τσέχικης προεδρίας, η Διακήρυξη της Πράγας «σχετικά με την Ευρωπαϊκή Συνείδηση και τον Κομμουνισμό», όπου μεταξύ άλλων ζητείται «...πολλά εγκλήματα που διαπράχθηκαν στο όνομα του κομμουνισμού πρέπει να εκτιμηθούν ως εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας [...] με τον ίδιο τρόπο που τα ναζιστικά εγκλήματα εκτιμήθηκαν από το Δικαστήριο της Νυρεμβέργης», και να υπάρξει «Ευρωπαϊκή και διεθνής πίεση για αποτελεσματική καταδίκη των παρελθόντων κομμουνιστικών εγκλημάτων και για αποτελεσματική πάλη ενάντια σε τρέχοντα κομμουνιστικά εγκλήματα».
Το Νοέμβρη του 2008 εκδίδεται τελικά η απόφαση 2008/913/ΔΕΥ, στην οποία στηρίζεται το «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο, όπου δεν περιλαμβάνεται ευθέως η ποινικοποίηση της κομμουνιστικής ιδεολογίας, όμως δίνεται το «πράσινο φως» σε όσα κράτη - μέλη θέλουν να το κάνουν.
Ακολούθησαν μια σειρά αντικομμουνιστικές αποφάσεις και πρωτοβουλίες, με σημαντικότερη την ανακήρυξη από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις 2/4/2009 της 23ηςΑυγούστου (ημέρα υπογραφής του Συμφώνου μη επίθεσης Ρίμπεντροπ - Μολότοφ) ως «ημέρας μνήμης των θυμάτων του σταλινισμού και του ναζισμού».
Το Δεκέμβρη 2010, οι υπ. Εξωτερικών 6 κρατών (Βουλγαρία, Τσεχία, Ουγγαρία, Λετονία, Λιθουανία, Ρουμανία) ζήτησαν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή «να κάνει πανευρωπαϊκό ποινικό αδίκημα τη δικαιολόγηση, την άρνηση ή την υποτίμηση των κομμουνιστικών εγκλημάτων». Η Επιτροπή δε αποδέχτηκε αυτήν την έκκληση στο όνομα του ότι «τα εγκλήματα μίσους που βασίζονται στην πολιτική ιδεολογία δεν περιλαμβάνονται στη λίστα των εγκληματικών πράξεων με διασυνοριακή διάσταση», σύμφωνα με τη Συνθήκη για τη Λειτουργία της ΕΕ. Ανάλογη απάντηση δόθηκε και σε ερώτηση ευρωβουλευτών του ΚΚΕ για τη Σλοβακία, όπου από 1η Σεπτέμβρη 2011 «όποιος αρνείται τα εγκλήματα του βασίζονται στην κομμουνιστική ιδεολογία» τιμωρείται με ποινή φυλάκισης από έξι μήνες μέχρι τρία χρόνια, με την επισήμανση ότι θα επανεξετάσει το θέμα σε εύθετο χρόνο. Μέχρι τώρα, 5 κράτη - μέλη (Τσεχία, Πολωνία, Ουγγαρία, Λιθουανία και Σλοβακία) θεωρούν αδίκημα την άρνηση των εγκλημάτων των κομμουνιστικών καθεστώτων.
Το Συμβούλιο Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων (ΔΕΥ) της ΕΕ, στις 10/6/2011, επαναβεβαίωσε «τη σημασία της ανάπτυξης της συνείδησης για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν από τα ολοκληρωτικά καθεστώτα, της προώθησης μιας κοινής μνήμης για τέτοια εγκλήματα που διαπράχθηκαν στην περιοχή της Ενωσης και της υπογράμμισης του σημαντικού ρόλου που μπορεί αυτό να παίξει στην αποτροπή της αποκατάστασης ή της αναγέννησης των ολοκληρωτικών ιδεολογιών».
Ποιοι ενισχύουν το φασισμό - ρατσισμό
Να, λοιπόν, πώς η ΕΕ και οι κυβερνήσεις ενισχύουν το φασισμό, τον απενοχοποιούν και τον εξωραΐζουν στα μάτια των λαών, ταυτίζοντάς τον με ό,τι καλύτερο έζησαν οι λαοί της ευρωπαϊκής ιδίως ηπείρου μέσα από την πρώτη απόπειρα οικοδόμησης της σοσιαλιστικής κοινωνίας και της νικηφόρας προσπάθειας της εργατικής τάξης να σπάσει τα δεσμά της εκμετάλλευσης.
Στη χώρα μας, δε θα βρει κανείς ούτε μία δήλωση καταδίκης της εγκληματικής δράσης των ρατσιστικών εγκλημάτων και των φασιστικών οργανώσεων από τη ΝΔ, χωρίς παράλληλη καταδίκη «των άκρων», τακτική στην οποία πρόσφατα προσχώρησε και η ΔΗΜΑΡ, που, στην πρώτη ανακοίνωσή της, για το καλωσόρισμα του νομοσχεδίου μιλάει για ανησυχητική αύξηση των άκρων. Ο ΣΥΡΙΖΑ, σε μια εντυπωσιακή κίνηση βαπτίσματος του κρέατος σε ψάρι, ανακάλυψε ότι με το νομοσχέδιο «σμπαραλιάζεται, συνθλίβεται η ανιστόρητη και ανυπόστατη θεωρία των δύο άκρων». Το ΠΑΣΟΚ χρησιμοποιεί τη φιλολογία των «άκρων», μιλάει συγχρόνως και για τις δυνάμεις του «συνταγματικού τόξου», στις οποίες λέει ότι περιλαμβάνει και το ΚΚΕ, λες και δεν ξέρει ότι το ΚΚΕ παλεύει με όρους μαζικής πολιτικής πάλης για να ξεφύγει ο λαός από τα βέλη του τόξου της καλυμμένης με κοινοβουλευτικό μανδύα δικτατορίας των μονοπωλίων.
Επομένως, το ΚΚΕ δεν έχει κυριευθεί από κανένα σύνδρομο καταδίωξης ούτε παραβιάζει ανοιχτές θύρες, όπως λέει ο υπουργός Δικαιοσύνης. Με ταξικό - επαναστατικό κριτήριο, χωρίς να χάνει τα ταξικά γυαλιά του, με οδηγό τις αποφάσεις του 19ου Συνέδριου που έχουν πάρει υπόψη τις εξελίξεις αυτές, με γνώμονα πάνω απ' όλα να εξυπηρετήσει το σκοπό για τον οποίο υπάρχει, δηλαδή να είναι η πολιτική πρωτοπορία της τάξης που θα απελευθερώσει τον εαυτό της και το λαό από το μεγαλύτερο ρατσιστικό έγκλημα κατά της ανθρωπότητας που συντελείται από την καπιταλιστική εκμετάλλευση, τοποθετείται πάνω στην απόφαση της ΕΕ και όσα έχουν διαρρεύσει για το νομοσχέδιο, επιφυλασσόμενο για την τελική τοποθέτηση μετά τη δημοσίευσή του.
Το φάντασμα του κομμουνισμού θα συνεχίσει να πλανάται όσο υπάρχει καπιταλισμός
Σε όσους επιτίθενται στο ΚΚΕ ότι ονειρεύεται, περιμένοντας τις νέες σοσιαλιστικές επαναστάσεις ή ότι οι φόβοι του οφείλονται στο ότι «δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι ουδείς σήμερα το παίρνει στα σοβαρά όταν απειλεί 'το αστικό καθεστώς'», όπως έγραψε ο Ν. Μπίστης («Το Βήμα», 21/5/2013), τους θέτουμε τα εξής ερωτήματα:
Γιατί τότε αυτή η έξαλλη επίθεση κατά της κομμουνιστικής ιδεολογίας, αφού πλέον είναι κλινικά νεκρή; Γιατί προχωρούν σε ανιστόρητες, αντιεπιστημονικές και παιδαριώδεις ερμηνείες της σύγχρονης Ιστορίας; Γιατί προσπαθούν να βάλουν ιδεολογικό γύψο, να αποσπάσουν δηλώσεις μετάνοιας από τους κομμουνιστές και όσους αγωνίστηκαν και αγωνίζονται για μια δίκαιη κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση; Γιατί θέλουν να τρομοκρατήσουν κόμματα, κινήματα και λαϊκές δυνάμεις που αντιστέκονται; Γιατί θέλουν να δηλητηριάσουν τη νέα γενιά που δεν έχει εμπειρίες από τα γεγονότα του 20ού αιώνα και να την εμποδίσουν να συναντηθεί με τις ιδέες και τα ιδανικά του σοσιαλισμού - κομμουνισμού;
Η απάντηση είναι μία. Οσο υπάρχει καπιταλισμός, τόσο θα γεννάει και τους νεκροθάφτες του. Το μάθημα αυτό το πήραν τα επιτελεία του ιμπεριαλισμού, γι' αυτό και μελέτησαν με μεθοδικότητα τη σύγχρονη Ιστορία της ταξικής και επαναστατικής πάλης. Ομως, υπάρχει κάτι που πάντα θα τους ξεφεύγει. Η ταξική πάλη και οι κοινωνικές επαναστάσεις είναι αντικειμενικός νόμος κίνησης της κοινωνίας. Δεν πρόκειται να σταματήσουν με τις ανιστόρητες αποφάσεις της ΕΕ και των ιμπεριαλιστών, όπως δε σταμάτησε και η γη να κινείται παρά την απαγόρευση της Ιεράς Εξέτασης. Το δίλημμα σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα όλο και πιο έντονα θα διαπερνά τους κοινωνικούς αγώνες και θα αποτελεί εφιάλτη όσων επιχειρούν να φιμώσουν τις φωνές της κοινωνικής εξέλιξης και τις δυνάμεις ανατροπής της εκμετάλλευσης.

Της
Λίνας ΚΡΟΚΙΔΗ*
*Η Λίνα Κροκίδη είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής Οικονομικού Ελέγχου του ΚΚΕ, υπεύθυνη του Τμήματος της ΚΕ του ΚΚΕ για τις Λαϊκές Ελευθερίες και τη Δικαιοσύνη

Τοξική ευαισθησία.... Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

Επηξα στα Αουσβιτς και τα γκούλαγκ αυτές τις μέρες. Η ελληνική συνομοταξία των ιδεολογικών ξενιστών, παίζει τα ρέστα της ανάμεσα στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, το εφαρμοστόν ή μη του βουλευτικού μπούστου ή τη μοριοδότηση του τσαμπουκαλεμένου φρουρού του κλαμπ Βουλή, ώστε να μη μολύνουν την πίστα νονοί της νύχτας, ενδυματολογικά κουτσαβάκια και... Μαλάμω τα κουμπούρια σου... ανάθεμα τη φούρια σου.
Η τοξική ευαισθησία που χρησιμεύει στην υπερκατανάλωση λεκτικών γενόσημων - φαρμάκων της καπιταλιστικής κρίσης, προξενεί συστηματική αχρονία. Οχι ως φιλολογική επιλογή αλλά ως ασθένεια. Αυτήν της πολιτικής σκοπιμότητας. Μεταδοτική και απειλητική ως προς τα συμπτώματα. Είναι η αναγωγή της οπορτουνίστικης σκοπιμότητας σε θεραπεία των συμπτωμάτων κι όχι της αρρώστιας του καπιταλισμού. Να πεινάς σήμερα. Να μην έχεις και δουλειά. Τουλάχιστον όμως να μπορείς να αποφαίνεσαι περί των ομοιοτήτων μεταξύ ναζισμού - κομμουνισμού με όρους ανιστόρητου λάιφ στάιλ. Εμμεσα δε, ακόμα καλύτερα. Οπότε βαφτίζεις «φιλόσοφο» τον κύριο Ζίζεκ, σου 'ρχεται καπάκι και το «παγκαλίζειν εστί μπουρδολογείν», και κάπου ανάμεσα στις αποχρώσεις δέρματος της ράτσας των ανθρώπων, ξεχνάς το Γκουαντάναμο. Δεν είναι στρατόπεδο συγκέντρωσης. Είναι σωφρονιστήριο θέρετρο κάπου κοντά στον Κόλπο των Χοίρων. Εκεί μέσα υπάρχουν απεργοί πείνας κοντά εκατό μέρες. Πορτοκαλοντυμένοι κατάδικοι χωρίς δίκη. Μουσουλμάνοι. Αυτοί που μηδέποτε έγιναν θύματα «εχθροπάθειας», ρατσισμού και ξενοφοβίας. Σφάγια στον Καιάδα των ασύμμετρων απειλών.
Να μιλάς για τα «άκρα», αλλά στον παρόντα χωρόχρονο να μην μπορείς να ξεσκίσεις τη μάσκα των τοξικοευαίσθητων θυμίζοντάς τους το ταξικό μίσος που μπορεί ενδεχομένως να γεμίζει τις δίκαιες ψυχές των πακτωμένων γυναικόπαιδων - εργατών στις επενδυτικές φάμπρικες της καπιταλιστικής φρίκης στο Μπαγκλαντές, στην Ινδία, στην Κίνα, ή στα ορυχεία του Αδη στη Νότια Αφρική. Τα κανάλια και τα δίκτυα έπαιξαν τον Σύρο «αντάρτη» που τρώει την καρδιά του εχθρού του τη μια μέρα και την επόμενη ανακάλυψαν ήθη και έθιμα πολεμικού κανιβαλισμού εξωραΐζοντας την πράξη «πολιτισμικά». Οι δυο μαύροι σε αμόκ που πετσόκοψαν σα σφαχτάρι το φαντάρο στο Λονδίνο δεν εντάσσονται στην κατηγορία της πολιτισμικής ανάλυσης. Είναι τρομοκράτες. Στη Νιγηρία του πετρελαίου και του ορυκτού πλούτου, οι πεινασμένοι αναλύουν θρησκευτικές ομοιότητες και διαφορές με τις μαντσέτες, οπότε σύρραξη συμφερόντων βρωμάει.
Ο μαυρομούσχαρος δεν καλεί σε φόνους τραπεζιτών. Τον αδικείτε ορέ ευαίσθητοι. Τα ρόπαλα τού μπέιζμπολ διαφήμισε, αυτά που πουλάει, ως έξυπνα λοστάρια. Γιατί άμα τολμήσει και σε πιάσει κανένα μπατσάκι μπολσεβίκικης ράτσας, να δηλώνεις αθλητής και να ξεμπερδεύεις με μια προπόνηση σε λάθος γήπεδο. Αλλωστε αυτοί που πήραν την Τροπολιτσά, πρέπει να μάθεις ότι ήταν μια λευκή κέλτικη φυλή που είχε μεταναστεύσει για δροσιά στο βορρά απ' την αρχαία Ελλάδα, ευθεία γραμμή απ' τον Ηρακλή στον Παναγιώταρο... Ράτσα κι άσ' τα.
Είναι τοξική η διατεταγμένη ευαισθησία των εσπευσμένα αντιρατσιστών κι επομένως εκβιασμένα αντιναζιστών της Χρυσής Αυγής δοθείσης ως ευκαιρίας. Γιατί παγιδεύει στη χρήσιμη τανάλια των άκρων, όλους όσοι σκέφτονται πως ήδη βρίσκονται καταμεσής σ' ένα Γκουαντάναμο καθημερινό. Αμα κολλήσεις στους ναζί πρέπει να ξεχάσεις την ερυθρά νίκη. Κι άμα εξισώσεις το θύμα με το θύτη τότε φτιάχνεις βιαστή αντί για εραστή ιδεών κι ανθρώπων κι Ιστορίας.

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

Πέμπτη, 23 Μαΐου 2013

ΠΑΙΔΙΚΗ ΦΤΩΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ Εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά χωρίς βασικά αγαθά

Κανείς δεν μπορεί πλέον να κρύψει τους ρυθμούς επέκτασης της οικονομικής εξαθλίωσης που προκαλεί η πολιτική προστασίας των κερδών του κεφαλαίου
Παιδιά εξαθλιωμένα χωρίς εξασφαλισμένη πρόσβαση ούτε σε βασικά είδη διατροφής και σε υπηρεσίες Υγείας. Παιδιά χωρίς θέρμανση, μέσα σε σπίτια με υγρασία και σάπια κουφώματα. Παιδιά που αναζητούν δουλειά, για να βοηθήσουν την οικογένεια. Αυτά τα παιδιά κρύβονται πίσω από τα αριθμητικά στοιχεία της Εκθεσης που εκπονήθηκε για τη Unicef από τοΠαιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αθήναςκαι παρουσιάστηκε χτες. Μια Εκθεση που βεβαίως δεν μπορεί να αποτυπώσει το εύρος και το καθεστώς της χρεοκοπίας μέσα στο οποίο αναγκάζονται να ζουν τα παιδιά εκατομμυρίων λαϊκών νοικοκυριών. Μέσα από τα συγκεκριμένα στοιχεία ξεπροβάλλει, για μια ακόμα φορά, η παντελής απουσία κοινωνικών δομών, υπηρεσιών Πρόνοιας και Υγείας που θα προσφέρονται σε όλους δωρεάν. Μια επιλογή που διευρύνεται και παγιώνεται στην καπιταλιστική κοινωνία με πρόσχημα την οικονομική κρίση, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για ανατροπές λαϊκών κατακτήσεων που είναι αναγκαίες για την εξασφάλιση της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Με αυτή την έννοια, τα στοιχεία αποκαλύπτουν έναν απίστευτο πισωγύρισμα στο χρόνο, σε μια εποχή που η ανάπτυξη της επιστήμης, της τεχνολογίας και η αύξηση του παραγόμενου πλούτου κινούνται σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα. Σύμφωνα με την Εκθεση:
  • 69.000 παιδιά το 2011 ζούσαν σε συνθήκες απόλυτης εξαθλίωσης, δηλαδή σε οικογένειες όπου υπάρχει και φτώχεια, και σοβαρή υλική αποστέρηση, και χαμηλή ένταση εργασίας. Ο αντίστοιχος αριθμός το 2010 ήταν 12.000 παιδιά. Μέσα σε ένα χρόνο, όχι μόνο σχεδόν εφταπλασιάστηκε ο αριθμός, αλλά επιπλέον τα παιδιά που βρίσκονταν σε σοβαρό κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού (φτώχεια, σοβαρή υλική αποστέρηση, χαμηλή ένταση εργασίας) ανήλθαν στα 597.000.
  • Το 9,2% των παιδιών στην Ελλάδα ζούσε το 2011 σε νοικοκυριά στα οποία δεν εργαζόταν κανείς.
  • 13.330 παιδιά από 15 - 18 χρόνων αναζητούσαν δουλειά το 2012, την ώρα που το 2007 ο αριθμός αυτός ήταν σχεδόν στο μισό (7.697 παιδιά). Αυτό έχει πολλές αιτίες, αλλά σίγουρα αποτυπώνει και την ανάγκη περισσότερα παιδιά να συμβάλλουν στα έσοδα της οικογένειας είτε διακόπτοντας το σχολείο, είτε παράλληλα με αυτό.
  • Τα φτωχά παιδιά υπολογίζονταν σε 465.000 (το 23,7% του παιδικού πληθυσμού) και 322.000 είναι τα παιδιά σε σοβαρή υλική αποστέρηση: Είναι χαρακτηριστικό πως το 50,8% των νοικοκυριών με παιδιά το 2011 δήλωσε αδυναμία πληρωμής μιας βδομάδας διακοπών, το 37,2% δυσκολίες ανταπόκρισης στην πληρωμή πάγιων λογαριασμών, δόσεις δανείων κ.λπ., το 34,5% οικονομική αδυναμία αντιμετώπισης έκτακτων δαπανών της τάξεως των 500 ευρώ και άνω, το 19,3% οικονομική αδυναμία για ικανοποιητική θέρμανση, το 10,6% οικονομική αδυναμία για διατροφή που να περιλαμβάνει κάθε δεύτερη μέρα κοτόπουλο, κρέας, ψάρι ή λαχανικά ίσης θρεπτικής αξίας (σ.σ. το 56,9% των μονογονεϊκών νοικοκυριών και το 68,8% των πολύτεκνων).
  • Οπως σημειώνεται στην Ερευνα του Πανεπιστημίου, «οι συνθήκες αυτές, αν συνδυαστούν με προβλήματα στην κατοικία που σχετίζονται με υγρασία στην οροφή, στους τοίχους και σάπια κουφώματα», που το φτάνουν στο 14,8% των νοικοκυριών το 2011, «μπορούν να επιφέρουν σημαντικές επιπτώσεις στην υγεία των παιδιών, ιδιαίτερα των μικρότερων ηλικιών».
  • Παρατηρείται σταδιακή αύξηση στις γεννήσεις ελλιποβαρών παιδιών (κάτω από 2.500 γραμμάρια) που σχετίζονται με τον τρόπο ζωής της μητέρας, αλλά μπορεί να έχει σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία και την ανάπτυξη του παιδιού: Από 8,8% το 2007, σε 9,6% το 2009 και 10% το 2010.
  • Το 10,1% του πληθυσμού δήλωσε το 2011 οικονομική αδυναμία για την κάλυψη ιατρικών εξετάσεων.

ΕΕ: «Ηρωες» οι γερμανοτσολιάδες - «πολύτιμο σύμβολο» η σβάστικα!

To νομοσχέδιο περί «ρατσισμού και ξενοφοβίας» θα το δούμε (αν το δούμε...) πώς θα διατυπωθεί στην τελική του μορφή.
Αυτό που κρατάμε προς το παρόν είναι οι δηλώσεις του ίδιου του υπουργού Δικαιοσύνης. Ο κ. Ρουπακιώτης έχει τονίσει ότι πρόκειται για ένα νομοσχέδιο που μεταφέρει στο εθνικό δίκαιο την Απόφαση - πλαίσιο 2008/913/ΔΕΥ της ΕΕ (28/11/2008), «για την καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του ποινικού δικαίου».
Παρακαλούμε την προσοχή σας:
Στη συγκεκριμένη Απόφαση της ΕΕ ομολογείται ότι:
«Η παρούσα απόφαση - πλαίσιο δεν εμποδίζει κράτος - μέλος να θεσπίζει διατάξεις εθνικού δικαίου με τις οποίες επεκτείνεται το πεδίο εφαρμογής (...) σε εγκλήματα που απευθύνονται εις βάρος ομάδας προσώπων, η οποία προσδιορίζεται βάσει άλλων κριτηρίων εκτός από εκείνα της φυλής, του χρώματος, της θρησκείας, των γενετικών καταβολών ή της εθνικής ή εθνοτικής καταγωγής, όπως είναι αυτά τηςκοινωνικής θέσης ή των πολιτικών πεποιθήσεων»!
Δηλαδή:
Η ίδια η Απόφαση της ΕΕ, που επικαλείται ο κ. Ρουπακιώτης, ανοίγει θέμα - και μάλιστα στο όνομα της αντιμετώπισης του ρατσισμού (!) - δίωξης ακόμα και πολιτικών πεποιθήσεων!
Τα «τέρατα» που μπορούν να γεννηθούν είναι πολλά.
Για παράδειγμα:
Η αναφορά των κομμουνιστών στην «πάλη των τάξεων» θα μπορούσε να βαφτιστεί «έγκλημα» ή σαν «προτροπή» προς την τέλεση «εγκλήματος» εναντίον των αστών και των κεφαλαιοκρατών. Και αυτό με κριτήριο - σύμφωνα με την Απόφαση της ΕΕ - την «κοινωνική θέση» των αστών και των κεφαλαιοκρατών, μιας και οι «εγκληματίες» κομμουνιστές στρέφονται πολιτικά εναντίον των αστών και των κεφαλαιοκρατών, αφού επιδιώκουν την ανατροπή τους...
*
Μήπως αυτός που περιγράφουμε είναι ένας «θεωρητικός» κίνδυνος, που ανάγει σε «λογική» τη συνεπαγωγή ότι «ο αστυνομικός είναι όργανο, το μπουζούκι είναι όργανο, άρα ο αστυνομικός είναι μπουζούκι»;
Μια πολύ σύντομη απάντηση είναι αφενός ότι η αυθαιρεσία πάντα σε τέτοιες «λογικές» συνεπαγωγές πατάει, αφετέρου ότι ήδη σε μια σειρά χώρες της ΕΕ οι κομμουνιστικές ιδέες θεωρούνται «έγκλημα» και οι κομμουνιστές βρίσκονται εκτός νόμου.
Μια εξίσου εύκολη απάντηση, υπό μορφή ρητορικού ερωτήματος, θα ήταν κι αυτή: Αλήθεια, η ΕΕ των μονοπωλίων (εκείνων των μονοπωλίων που, όπως η «Ζήμενς» και η «Κρουπ», ανέβασαν τον Χίτλερ στην καγκελαρία) ποιων πολιτικών πεποιθήσεων θα επιθυμούσε τη δίωξη; Οταν η ΕΕ μηχανεύεται αθλιότητες, για να συσχετίζει ανιστόρητα και συκοφαντικά το φασισμό με τον κομμουνισμό, εναντίον ποιου στρέφεται; Εναντίον των πεποιθήσεων των φασιστών, που αποτελούν στυλοβάτη των μισών σχεδόν αστικών κυβερνήσεων των κρατών - μελών της ΕΕ, ή εναντίον των πεποιθήσεων των κομμουνιστών;
Ας δούμε, όμως, και τρία πιο συγκεκριμένα, χαρακτηριστικά παραδείγματα, από τρεις χώρες - μέλη της ΕΕ, για το τι πρακτικά έχει συμβεί, μετά την έκδοση της προαναφερθείσας Απόφασης της ΕΕ.
*
α) Στη Σλοβακία, από το 2011, τέθηκαν σε ισχύ οι νέες διατάξεις του Ποινικού Κώδικα, σύμφωνα με τις οποίες «όποιος αρνείται, στηρίζει ή προσπαθεί να δικαιολογήσει τα εγκλήματα του καθεστώτος που βασίζονταιστην κομμουνιστική ιδεολογία»διώκεται με ποινές φυλάκισης από έξι μήνες έως τρία χρόνια.
(σ.σ.: Καμία, βέβαια, αντίδραση από την ΕΕ)...
*
β) Στη Λετονία, η κυβέρνηση της χώρας προσέφυγε το Μάη του 2010 στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, εναντίον του 87χρονου τότε Λετονού πολίτη Βασίλι Κόνονοφ. Το «έγκλημα» του Κόνονοφ ήταν ότι το 1944, σε ηλικία 23 ετών, ήταν επικεφαλής της παρτιζάνικης σοβιετικής ομάδας που κατάφερε, μετά από ηρωική μάχη, να εξουδετερώσει φυλάκιο δοσίλογων συνεργατών των «SS», εξοντώνοντας 9 από αυτούς. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου συντάχθηκε με την άποψη της κυβέρνησης της Λετονίας ότι ο Κόνονοφ, λόγω της δράσης του αυτής, ήταν «εγκληματίας πολέμου»! Οτι με την αντιστασιακή του δράση το 1944, παραβίασε τους νόμους της Λετονίας. Ομως, οι νόμοι της Λετονίας το 1944 ήταν οι νόμοι του Χίτλερ!
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο αποδέχτηκε τους ισχυρισμούς της λετονικής κυβέρνησης και επικύρωσε την καταδίκη του Παρτιζάνου με το αιτιολογικό ότι το 1944, πολεμώντας εναντίον των γερμανοτσολιάδων της πατρίδας του, ο Κόνονοφ παρανομούσε εναντίον των νόμων της χώρας! «Παρανομούσε», δηλαδή, εναντίον των νόμων της χιτλερικής κατοχής!
Σήμερα, στη «δημοκρατική» Λετονία, στη χώρα - μέλος της ΕΕ, που ο Κόνονοφ -με τη βούλα του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου- καταγράφηκε σαν «εγκληματίας», σαν «πατριώτες» ανακηρύσσονται οι συνεργάτες των ναζί!
(σ.σ.: Καμία, βέβαια, αντίδραση από την ΕΕ)...
*
γ) Στη Λιθουανία, τα δικαστήρια δικαίωσαν την ομάδα φασιστών, που το Φλεβάρη του 2010 συμμετείχε στις εκδηλώσεις για τη λεγόμενη μέρα της «ανεξαρτησίας» της Λιθουανίας, αναρτώντας πλακάτ με έμβλημα τη ναζιστική σβάστικα. Η σβάστικα, σύμφωνα με τη λιθουανική Δικαιοσύνη είναι σύμβολο του... Ηλιου, αποτελεί «πολύτιμο σύμβολο» (!) των χωρών της Βαλτικής και με την ανάρτησή του στις εθνικές εορτές δεν παραβιάζεται κανένας νόμος της χώρας, αφού η σβάστικα αποτελεί υπόμνηση της εθνικής κληρονομιάς της Λιθουανίας...
Υπενθυμίζουμε ότι στη Λιθουανία που η σβάστικα αναγορεύτηκε σε«πολύτιμο σύμβολο» (!), έχει απαγορευτεί διά νόμου η χρήση κομμουνιστικών συμβόλων, όπως για παράδειγμα το σφυροδρέπανο και το κόκκινο αστέρι (σ.σ.: πλην του κόκκινου αστεριού της πολυεθνικής «Χάινεκεν» που δε συμπεριλαμβάνεται στην απαγόρευση...).
Στην ίδια χώρα, το Μάη του 2012, η κυβέρνηση προχώρησε στην αποκατάσταση της μνήμης του συνεργάτη των ναζί Γιουόζας Αμπραζιάβιτσιους. Ο εν λόγω, από τη θέση του Λιθουανού «Τσολάκογλου», δημιούργησε το 1941 το στρατόπεδο συγκέντρωσης, όπου σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, έως τα τέλη του Δεκέμβρη του 1941 δολοφονήθηκαν πάνω από 180 χιλιάδες Εβραίοι. Συνολικά, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου οι φασίστες και οι συνεργάτες τους εξόντωσαν το 95% του προπολεμικού εβραϊκού πληθυσμού της Λιθουανίας.
(σ.σ.: Καμία, βέβαια, αντίδραση από την ΕΕ)...
*
Μάλλον, θα πρέπει να συμφωνήσουμε. Τα προηγούμενα μόνο «θεωρητικά» δεν είναι...

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Τετάρτη, 22 Μαΐου 2013

Γεια σου καπετάνιε!



Σήμερα συμπληρώνονται 8 χρόνια από το «πέταγμα» του Χαρίλαου Φλωράκη στο τελευταίο του αγνάντιο, στον Αη-Λιά. Ο Χαρίλαος λείπει. Αλλά είναι πάντα εδώ. Ζωντανός στις μνήμες και στις καρδιές μας. Στο πρόσωπό του σκύβουμε ευλαβικά το κεφάλι. Τιμάμε μια ολόκληρη γενιά κομμουνιστών, των ζευγάδων, που με τη σπορά τους σφράγισαν ανεξίτηλα την ιστορία του ΚΚΕ και του τόπου
«Οι ζευγάδες φεύγουν, μωρέ! Η σπορά μένει. Και φουντώνει. Και μεγαλώνει. Και καρπίζει. Και ρίχνει νέους σπόρους στη γη. Και οι κύκλοι επαναλαμβάνονται. Ετσι νόμιζε και η γενιά του 1912-1913 ότι είναι η τελευταία ηρωική γενιά. Και τι θα γίνει ο τόπος μόλις φύγει. Μα ήρθε η γενιά του '40, η νέα σπορά, και ανέβασε πιο ψηλά τη σημαία του αγώνα. Ετσι λέει κάθε γενιά - ταυτίζοντας τον εαυτό της με την ιστορία. Και λησμονά τη σπορά. Που έρχεται πολύ βαθιά από το παρελθόν και πηγαίνει πολύ βαθιά στο μέλλον. Βλέπεις, μωρέ, αυτά τα νιάτα γύρω σου, που νομίζεις πως είναι ξεστρατισμένα και συμβιβασμένα; Κούνια που σε κούναγε. Μόλις υπάρξει μια σπίθα, αυτά τα νιάτα θα γίνουν πυρκαγιά, θα γίνουν ηφαίστειο. Και θα αποδειχθούν καλύτερα από τη γενιά των πατεράδων τους και των παππούδων τους. Και θα σηκώσουν τη σημαία του αγώνα μέχρι τον ήλιο. Είναι η σπορά, σου λέω...».
(«ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΦΛΩΡΑΚΗΣ - Ο Λαϊκός Ηγέτης», τόμος Β΄, Χρήστου Θεοχαράτου).

Οκτώ χρόνια χωρίς τον σύντροφο Χαρίλαο Φλωράκη


Εκδήλωση στη μνήμη του την Κυριακή στο Παλιοζογλώπι, από την ΕΠ Θεσσαλίας του ΚΚΕ
Οχτώ χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από το θάνατο του επίτιμου Προέδρου του ΚΚΕ,Χαρίλαου Φλωράκη,στις 22/5/2005. Τιμώντας τη μνήμη του, η Επιτροπή Περιοχής Θεσσαλίας του ΚΚΕ οργανώνει εκδήλωση την Κυριακή 26 Μάη, στις 12 το μεσημέρι, στην πατρίδα του, το Παλιοζογλώπι Καρδίτσας, στην τοποθεσία «Αϊ-Λιας», όπου βρίσκεται ο τάφος του.
Ο Χαρίλαος Φλωράκης γεννήθηκε στις 20 Ιούλη 1914. Ηταν το τέταρτο από τα έξι παιδιά της οικογένειάς του. Στην Καρδίτσα, που εκείνα τα χρόνια είχε αναπτυγμένο εργατικό και αγροτικό κίνημα, έζησε τους πρώτους εργατικούς και λαϊκούς αγώνες. Μόλις 15 χρόνων συνδέθηκε για πρώτη φορά με το κομμουνιστικό κίνημα. Το 1929 οργανώθηκε στις Ομάδες Πρωτοπόρων μαθητών της ΟΚΝΕ και έγινε γραμματέας των «Πρωτοπόρων» του Γυμνασίου του. Μόλις τελείωσε το Γυμνάσιο, το 1932, έφυγε για την Αθήνα.
Το 1933 μπήκε στη Σχολή Τηλεγραφητών των ΤΤΤ (Τηλεγραφίας - Ταχυδρομείων - Τηλεφωνίας). Οντας σπουδαστής, κηρύχτηκε η μεγάλη απεργία των «Τριατατικών». Οι σπουδαστές έκαναν απεργία μαζί με τους εργαζόμενους και ο Χαρίλαος εκλέχτηκε στην Επιτροπή Αγώνα. Αργότερα, θα συγκροτηθεί Σύλλογος Σπουδαστών των ΤΤΤ, στον οποίο εκλέχτηκε γραμματέας.
Το 1934 προσλήφθηκε ως τηλεγραφητής στην ΤΤΤ. Το 1939 παρουσιάστηκε για να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία. Το 1940, μετά την κήρυξη του πολέμου, ο Χ. Φλωράκης στάλθηκε στο μέτωπο. Στις αρχές Ιούνη του 1941 στρατολογήθηκε στο ΚΚΕ και το Σεπτέμβρη του ίδιου χρόνου εντάχθηκε στο ΕΑΜ. Το Μάη του 1942 πέρασε στην παρανομία και το Δεκέμβρη ανέβηκε στο βουνό. Από το 1943 έως το 1945, ανέλαβε διαδοχικά λοχαγός και ταγματάρχης του ΕΛΑΣ, πήρε μέρος στα Δεκεμβριανά και τον Οχτώβρη του '45 τον συνέλαβαν.
Το Γενάρη του 1946, ο Χαρίλαος Φλωράκης αμνηστεύτηκε από την κυβέρνηση Σοφούλη και το Δεκέμβρη ανέβηκε στο βουνό, στο Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας. Ορίστηκε στην αρχή αντισυνταγματάρχης και το Νοέμβρη του '48 συνταγματάρχης του Δημοκρατικού Στρατού. Την άνοιξη του 1949 αναδείχτηκε αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ και στη συνέχεια τακτικό μέλος της ΚΕ του Κόμματος. Το Σεπτέμβρη πέρασε στην ΕΣΣΔ, όπου από το 1950 έως το 1953 φοίτησε στη Στρατιωτική Ακαδημία του Φρούνζε. Στις 5 Απρίλη του 1954 επέστρεψε παράνομα στην Ελλάδα και συνελήφθη στις 27 του Ιούλη.
Η σπορά του θα καρπίσει
Το Μάη του 1960, μετά από αρκετές αναβολές, άρχισε η μεγάλη δίκη του στο Στρατοδικείο και στις 20 Απρίλη του 1966 αποφυλακίστηκε με όρους. Συνελήφθη ξανά στις 21 Απρίλη του 1967 και εξορίστηκε μέχρι και την άνοιξη του 1971. Το 1968, μετά τη διάσπαση του Κόμματος, συμμετείχε και συνέβαλε αποφασιστικά στη μάχη για την επικράτηση των αποφάσεων της 12ης Ολομέλειας. Τον Ιούνη του 1972, η 16η Ολομέλεια τον εξέλεξε μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ και το Δεκέμβρη της ίδιας χρονιάς, η 17η Ολομέλεια τον εξέλεξε Πρώτο Γραμματέα της ΚΕ του Κόμματος.
Τον Αύγουστο του 1974, πριν τη νομιμοποίηση του Κόμματος, ο Χ. Φλωράκης ήρθε στην Ελλάδα και το 1978, στο πρώτο μετά από τρεις δεκαετίες Συνέδριο του ΚΚΕ, εκλέχτηκε ΓΓ της ΚΕ. Στο 11ο Συνέδριο του Κόμματος (1982) και στο 12ο (1987) επανεκλέχθηκε ΓΓ της ΚΕ. Στις 11 Ιούλη του 1989, έγινε αλλαγή Γραμματέα της ΚΕ του Κόμματος. Ο ίδιος εκλέχτηκε Πρόεδρος της ΚΕ του ΚΚΕ.
Το Φλεβάρη του 1991, μέσα στη δίνη της αντεπανάστασης, έγινε το 13ο Συνέδριο του ΚΚΕ, που οδήγησε στην κρίση και στη διάσπαση του Κόμματος. Το Δεκέμβρη της ίδια χρονιάς έγινε το 14ο Συνέδριο του ΚΚΕ, το Συνέδριο της Ανασυγκρότησης. Ο ρόλος του Χ. Φλωράκη στη διάσωση του ΚΚΕ, στην ανασυγκρότησή του και στην επιστροφή στις αρχές του, υπήρξε αποφασιστικός.
Στην ανακοίνωσή για την εκδήλωση που διοργανώνει την Κυριακή, η ΕΠ Θεσσαλίας του ΚΚΕ σημειώνει μεταξύ άλλων: «Ο Χαρίλαος Φλωράκης, η γενιά του, μας διαπαιδαγωγούν, μας φρονηματίζουν, μας εμπνέουν. Ειδικά σήμερα, βασισμένοι στην ιστορική πείρα, είμαστε βέβαιοι ότι "η σπορά του θα καρπίσει". Κόντρα στη μεταφυσική ερμηνεία της ζωής, κόντρα στις Κασσάνδρες των αντιλαϊκών μονόδρομων της ΕΕ, των αστικών κυβερνήσεων, συγκυβερνήσεων και συμμαχιών, κόντρα στις ψευδεπίγραφες αντιμνημονιακές - αντιμερκελικές γραμμές, η ζωή, αργά και βασανιστικά προχωρά, αποδεικνύει την αλήθεια της».

50 χρόνια από τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη



Από εκδήλωση της ΕΔΥΕΘ στο μνημείο για τον Γρ. Λαμπράκη, στη Θεσσαλονίκη
Motion Team
Σήμερα, 22 Μάη συμπληρώνονται 50 χρόνια από τη δολοφονία του βουλευτή και αντιπροέδρου της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Υφεση και Ειρήνη, Γρηγόρη Λαμπράκη. Ο Γρηγόρης Λαμπράκης γεννήθηκε στην Κερασίτσα της Τεγέας στο Νομό Αρκαδίας στις 3 Απρίλη του 1912. Το 1934 μετακόμισε στην Αθήνα για να γραφτεί στην Ιατρική Σχολή και την ίδια χρονιά έκανε τα πρώτα βήματά του στον αθλητισμό. Στη διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων κέρδισε 12 χρυσά μετάλλια σε βαλκανικούς αγώνες στο άλμα εις μήκος και στις αποστάσεις 100 και 200 μέτρων.
Το 1940 πήρε το πτυχίο του. Το 1943 πρωτοστάτησε στην ίδρυση της Ενωσης Ελλήνων Αθλητών, η οποία διοργάνωσε στη συνέχεια αγώνες για την ενίσχυση των λαϊκών συσσιτίων. Επειτα από τον πόλεμο εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ανακηρύχθηκε σε υφηγητή στο ίδιο πανεπιστήμιο. Το 1961 εκλέχθηκε βουλευτής με τον εκλογικό συνδυασμό ΠΑΜΕ (Πανδημοκρατικό Αγροτικό Μέτωπο ο οποίος προέκυψε ως εκλογική συνεργασία της ΕΔΑ με το Εθνικό Αγροτικό Κόμμα). Παράλληλα ανέπτυξε πρωτοπόρα δράση στην οργάνωση και τους αγώνες της Ελληνικής Επιτροπής για τη Διεθνή Υφεση και Ειρήνη.1
Το κλίμα της εποχής
Το 1963 αποτέλεσε χρονιά έντονων ανακατατάξεων στο αστικό πολιτικό σύστημα που οικοδομήθηκε στη μετεμφυλιακή Ελλάδα. Ο πρωθυπουργός και πρόεδρος της ΕΡΕ Κωνσταντίνος Καραμανλής προωθούσε συνταγματική αναθεώρηση, με στόχο την αφαίρεση αρμοδιοτήτων από το Παλάτι και την ενίσχυση της εκτελεστικής εξουσίας (κυβέρνησης).2 Η αναθεώρηση του συντάγματος αποτελούσε ουσιαστικά ένα ακόμα επεισόδιο στη διαπάλη ανάμεσα στα διαφορετικά κέντρα πολιτικής εξουσίας που κληροδότησε ο Εμφύλιος. Από τη μια πλευρά υπήρχε το Παλάτι με σημαντική επιρροή και εξουσίες στο Στρατό. Στο πλάι του Παλατιού υπήρχε η κυβέρνηση και δίπλα στην κυβέρνηση μπορούσε να διακρίνει κανείς τη δράση δεκάδων κρατικών και «παρακρατικών» οργανώσεων που είχαν ιδρυθεί για την καταπολέμηση του κομμουνισμού και στο εσωτερικό τους δρούσαν και ξένες μυστικές υπηρεσίες. Οι «παρακρατικές» οργανώσεις συνιστούσαν ουσιαστικά προέκταση του κρατικού μηχανισμού καταστολής.
Στην 1η Μαραθώνια πορεία, στις 21 Απρίλη 1963
Οι αντιθέσεις ανάμεσα στα διαφορετικά πολιτικά κέντρα εξουσίας υποδήλωναν ουσιαστικά και διαμάχες σχετικά με τις προωθούμενες διεθνείς συνεργασίες από τα διαφορετικά κομμάτια της αστικής τάξης. Με αυτή την έννοια, ενώ το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου βρήκε τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό να έχει μια αναβαθμισμένη επιρροή στην Ελλάδα, χάρη στη δυνατότητα συμμετοχής του στην κατάπνιξη του αγώνα του ΔΣΕ, είχαν σχεδόν 15 χρόνια αργότερα εμφανιστεί και αστικές δυνάμεις που θεωρούσαν ότι τα συμφέροντά τους θα εκφράζονταν καλύτερα μέσα στα πλαίσια μιας ευρωπαϊκής ιμπεριαλιστικής ολοκλήρωσης. Είναι ενδεικτικό ότι από τις 9 Ιούλη του 1961 είχε υπογραφεί συμφωνία σύνδεσης ανάμεσα στην ΕΟΚ και την Ελλάδα, η οποία εν τέλει υπογράφτηκε την 1η Νοέμβρη του 1962.3 Ταυτόχρονα όλο και περισσότερο, τα καπιταλιστικά κράτη της δυτικής Ευρώπης έβλεπαν την ΕΟΚ ως το απαραίτητο όργανο προκειμένου να ανταγωνιστούν τις ΗΠΑ. Ειδικότερα αυτό μπορούμε να πούμε ότι ίσχυε για τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ιταλία και τους συμμάχους τους.4
Μάλιστα, λίγες μέρες πριν τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δεχόταν στην Αθήνα το Γάλλο πρόεδρο Ντε Γκολ, καθιστώντας προφανή τη θέληση μερίδας του ελληνικού αστικού κόσμου και του πολιτικού του προσωπικού να διαμορφώσει στενότερες οικονομικές σχέσεις με τον ευρωπαϊκό καπιταλισμό. Ο Ντε Γκολ είχε νωρίτερα προσπαθήσει να κάνει διακριτή τη διπλωματική σχέση της Γαλλίας σε σειρά ζητημάτων ελάσσονος και μείζονος σημασίας στη διεθνή πολιτική σκηνή. Χαρακτηριστικά από το 1961 είχε διαφοροποιηθεί εν μέρει από την ενιαία στάση του ιμπεριαλιστικού κόσμου απέναντι στην ΕΣΣΔ και στις υπόλοιπες χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας, στο βαθμό που κάτι τέτοιο θα προσέφερε στα συμφέροντα της γαλλικής αστικής τάξης. Υπό αυτό το πρίσμα, υποστήριξε ότι αντιμετωπίζει διαφορετικά την ΕΣΣΔ ως «ιδεολογική δύναμη» και διαφορετικά ως «οικονομική δύναμη», με την οποία θα μπορούσαν να αναπτύξουν σχέσεις οι γαλλικές εταιρείες.5
Η συγκέντρωση στα γραφεία των εμποροϋπαλλήλων
Ο Γρ. Λαμπράκης μεταφέρεται στο νοσοκομείο από το σημείο που δέχτηκε την τραμπούκικη επίθεση
Λαμπράκης βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη για να μιλήσει σε συγκέντρωση της τοπικής οργάνωσης της ΕΕΔΥΕ, η οποία πραγματοποιούνταν στην έδρα του Δημοκρατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος, στην αίθουσα της Λέσχης των Εμποροϋπαλλήλων. Ο Λαμπράκης είχε γίνει πανελλαδικά γνωστός έπειτα από την απαγόρευση της Α' Μαραθώνιας Πορείας Ειρήνης. Παρά τις εκατοντάδες συλλήψεις, ακόμα και ξένων αντιπροσωπειών, ο Λαμπράκης αποφάσισε να πορευτεί μόνος του προς την Αθήνα μέχρι που συνελήφθη.
Ετσι, εκείνο το απόγευμα τουλάχιστον 300 άτομα πήγαν να ακούσουν την ομιλία του Λαμπράκη. Ομως, από νωρίς γύρω από το χώρο της προγραμματισμένης συγκέντρωσης είχε διοργανωθεί αντι-συγκέντρωση από «παρακρατικές» ομάδες υπό την προφανή κάλυψη των αρχών καταστολής, οι οποίες όχι μόνο δεν αποπειράθηκαν να σταματήσουν τις επιθέσεις των «παρακρατικών» εναντίον όσων προσέρχονταν στο χώρο της εκδήλωσης, αλλά και συμμετείχαν ενεργά σε αυτές. Εξάλλου, όπως αποδείχθηκε και τα επόμενα χρόνια οι συγκεντρωμένοι ανήκαν στην «παρακρατική» οργάνωση «Καρφίτσα», η οποία καθοδηγούνταν από την Ασφάλεια και τη Χωροφυλακή της Θεσσαλονίκης.
Ο Γρηγόρης Λαμπράκης κατόρθωσε να φτάσει στα γραφεία του Δημοκρατικού Συνδικαλιστικού Κινήματος στις 8.30 μ.μ. διερχόμενος μέσα από τους 100 περίπου παρακρατικούς και αφού δέχτηκε επίθεση με αποτέλεσμα να τραυματιστεί ελαφρά στο σώμα και το κεφάλι. Παρά τον τραυματισμό του, μίλησε κανονικά στους συγκεντρωμένους. Μετά το τέλος της ομιλίας (περίπου στις 10 μ.μ.) οι συγκεντρωμένοι παρακρατικοί χρησιμοποιώντας τις γροθιές τους, αλλά και ομπρέλες, γκλομπς και πέτρες επιτέθηκαν σε όσους αποχωρούσαν από την ομιλία του Γρηγόρη Λαμπράκη. Ανάμεσα στους τραυματίες από τις επιθέσεις των τραμπούκων ήταν και ο βουλευτής της ΕΔΑ στην Καβάλα και μέλος του ΚΚΕ Γιώργης Τσαρουχάς, ο οποίος και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο λόγω τραυματισμών στο σώμα και στο πρόσωπο.6
Χιλιάδες λαού στην 4η Μαραθώνια πορεία Ειρήνης
Ο Γρηγόρης Λαμπράκης αποχώρησε μισή ώρα αργότερα από αυτά τα επεισόδια, συνοδευόμενος από τέσσερα άτομα και με κατεύθυνση το ξενοδοχείο «Κοσμοπολίτ», όπου διέμενε. Ομως, στη διασταύρωση των οδών Βενιζέλου και Ερμού ένα τρίκυκλο με οδηγό τον Σπύρο Γκοτζαμάνη κατευθύνθηκε εναντίον του Λαμπράκη και ο Μανόλης Εμμανουηλίδης που βρισκόταν στο πίσω μέρος του κατάφερε με λοστό ένα χτύπημα στον Λαμπράκη, στο κεφάλι. Βαρύτατα τραυματισμένος ο Γρηγόρης Λαμπράκης μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ, όπου παρά τις προσπάθειες των γιατρών και των νευροχειρούργων που ήρθαν από άλλες χώρες προκειμένου να τον εξετάσουν, δεν κατόρθωσε να επιβιώσει.
Οι λαϊκές εκδηλώσεις στην κηδεία του Γρηγόρη Λαμπράκη
Η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη προκάλεσε ένα κύμα οργής σε ολόκληρη τη χώρα. Δεκάδες χιλιάδες κόσμου, μια πραγματική λαοθάλασσα συνόδευσαν τη σορό του Γρηγόρη Λαμπράκη στο Α' Νεκροταφείο. Οπως σημείωνε η ΚΕ του ΚΚΕ σε ανακοίνωσή της στις 27 Μάη του 1963:
«Τιμώντας τον άξιο μαχητή της ειρήνης και της δημοκρατίας, η εργατική τάξη και όλος ο λαός, αψηφώντας τις κυβερνητικές απαγορεύσεις, θα δυναμώσει τις αγωνιστικές αυτές εκδηλώσεις, και την ημέρα της κηδείας του με απεργίες, συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις θα εκδηλώσει τη διαμαρτυρία του και θα διατρανώσει τη θέληση και την απόφασή του να παλέψει ενωμένος για την αποπομπή της κυβέρνησης του αίματος, την άμεση τιμωρία των δολοφόνων, τη διάλυση των νεοφασιστικών συμμοριών».7
Το τρίκυκλο του Γκοτζαμάνη
Βέβαια το εδώ κλιμάκιο της ΚΕ του ΚΚΕ και η ηγεσία της ΕΔΑ κάθε άλλο παρά επιχείρησαν να υλοποιήσουν αυτήν την κατεύθυνση. Την απέρριψαν ως «αριστερίστικη» που, αν υλοποιούνταν, θα έδινε λαβή για προβοκάτσιες...
Παρ' όλα αυτά, η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη προκάλεσε ένα κύμα ριζοσπαστικοποίησης σε πλατιά στρώματα της νεολαίας. Ενα χρόνο αργότερα, δεκάδες χιλιάδες κόσμου συμμετείχαν στη δεύτερη Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης.
Η αποκάλυψη - Ο ρόλος των Μ. Χατζηαποστόλου και Γ. Σωτηρχόπουλου
Επειτα από την επίθεση στον Λαμπράκη ο Γκοτζαμάνης ανέπτυξε ταχύτητα με σκοπό να εξαφανιστεί. Ωστόσο, εκείνη την ώρα πήδηξε στο πίσω μέρος του τρίκυκλου και ενώ αυτό βρισκόταν εν κινήσει, ο Μανόλης Χατζηαποστόλου. Επειτα από μάχη στην καρότσα του τρίκυκλου, ο Χατζηαποστόλου κατόρθωσε να αφοπλίσει και στη συνέχεια να εξουδετερώσει τον Εμμανουηλίδη. Επειτα, έσπασε το διαχωριστικό τζάμι του τρίκυκλου και με ένα κομμάτι γυαλί προσπαθούσε να τρυπήσει τον Γκοτζαμάνη με σκοπό να τον αναγκάσει να σταματήσει.
Ο Γκοτζαμάνης σταμάτησε έξω από μια λέσχη της Χωροφυλακής, φωνάζοντας ότι οι κομμουνιστές προσπαθούν να τον σκοτώσουν. Την ώρα που ο φρουρός της λέσχης και ένας διερχόμενος πυροσβέστης κατευθύνθηκαν προς το τρίκυκλο ο Γκοτζαμάνης επιτέθηκε με ένα γκλομπ στον Χατζηαποστόλου. Ο χωροφύλακας και ο πυροσβέστης στη συνέχεια αφόπλισαν τον Γκοτζαμάνη και μετέφεραν τον Χατζηαποστόλου στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ. Για το σάλτο του πάνω στο τρίκυκλο αποδόθηκε στον Χατζηαποστόλου το προσωνύμιο «Τίγρης».
Από τη μεταφορά της σορού του στην Αθήνα
Ενα άλλο πρόσωπο που είχε καθοριστικό ρόλο στην αποκάλυψη των πρωταγωνιστών της δολοφονίας του Λαμπράκη ήταν ο επιπλοποιός Γιώργος Σωτηρχόπουλος. Ο Σωτηρχόπουλος συνεργαζόταν επαγγελματικά με τον Γκοτζαμάνη, μιας και του μετέφερε με το τρίκυκλο έπιπλα σε διάφορα εμπορικά μαγαζιά. Τη μέρα της δολοφονίας του Λαμπράκη συναντήθηκε με τον Γκοτζαμάνη προκειμένου να του αναθέσει ορισμένες μεταφορές για το απόγευμα.
Ωστόσο, ο Γκοτζαμάνης του είπε ότι δεν μπορούσε τη συγκεκριμένη μέρα, αφού θα έκανε τη μεγαλύτερη τρέλα της ζωής του που μπορούσε να φτάσει ως και τη δολοφονία. Οταν την επόμενη μέρα ο Σωτηρχόπουλος έμαθε από τις εφημερίδες για τον Λαμπράκη και το ρόλο του Γκοτζαμάνη απευθύνθηκε αρχικά στα γραφεία της ΕΔΑ και στη συνέχεια στον εισαγγελέα, παρά το γεγονός ότι ήταν απολιτικοποίητος μέχρι εκείνη τη στιγμή και καταγόταν από οικογένεια Χωροφυλάκων και υποστηρικτών της ΕΡΕ.
Επίσης, επέμεινε στην κατάθεσή του, παρά την επίθεση που του έγινε την ίδια μέρα και την προσπάθεια εξαγοράς του. Στη συνέχεια και λόγω των συνεπειών που είχε από τη συμμετοχή του στην υπόθεση, μετακόμισε στην Αθήνα μαζί με την οικογένειά του.
Στην Αθήνα οι Χατζηαποστόλου και Σωτηρχόπουλος δέχτηκαν και απόπειρα δωροδοκίας από τον τέως διευθυντή της Χωροφυλακής Καμουτσή, την οποία και αποκάλυψαν, με αποτέλεσμα τη δίωξή του. Ωστόσο, ένα χρόνο μετά τα Ιουλιανά διώχτηκαν για ψεύτικη καταγγελία με αποτέλεσμα να μείνουν στη φυλακή για 9 περίπου μήνες. Αποφυλακίστηκαν στις 19 Απρίλη του 1967.
Για τη δολοφονία του Λαμπράκη κατηγορήθηκαν ως ηθικοί αυτουργοί 23 αξιωματικοί της Χωροφυλακής. Αλλοι δέκα ενήργησαν επιλήψιμα, αλλά δε θεωρήθηκαν υπαίτιοι. Με την απόφαση για τη δίκη Λαμπράκη που εκδόθηκε εν τέλει στις 30 Δεκέμβρη του 1966 καταδικάστηκαν ο Γκοτζαμάνης και ο Εμμανουηλίδης σε 11 και 8,5 χρόνια φυλάκισης αντίστοιχα, ενώ 9 ακόμα καταδικάστηκαν σε ποινές από 3 ως 15 μήνες φυλάκισης.
Επειτα από την επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας, το σύνολο των εμπλεκόμενων αφέθηκαν ελεύθεροι8. Σημαντικό ρόλο στην καταδίκη ειδικότερα των αξιωματικών της Χωροφυλακής και στην ανάδειξη των σχέσεων κράτους - παρακράτους διαδραμάτισε ο αντιεισαγγελέας Εφετών Παύλος Δελαπόρτας, ο οποίος έπειτα από την επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας απομακρύνθηκε από το δικαστικό σώμα. Στην εισαγγελική πρόταση κατά τη διάρκεια της δίκης είχε αναφέρει χαρακτηριστικά:
«Εάν ως προς τους κατηγορούμενους αξιωματικούς και ιδία προς τους επί συνεργεία εις την ανθρωποκτονίαν κατηγορούμενους, επρότεινα διάφορόν τι των όσων κατ' ακολουθίαν των προεκτεθέντων, θέλω προτείνει Υμίν κατωτέρω, φοβούμαι ότι θα ωμοίαζα με τους πλοιάρχους εκείνους οι οποίοι εν ώρα ναυαγίου (ως διά τελευταίαν φορά συνέβη με τον "Τιτανικόν") προτιμούν να διασώσουν τους επίσημους και διακεκριμένους επιβάτας των της πρώτης θέσεως...'Η ότι θα εκινδύνευα να θεωρηθώ ως απόγονος των κατοίκων της Βιβλικής εκείνης χώρας του Γωγ ή του Μαγώγ, εις την οποίαν "οι άνθρωποι είχον οφθαλμούς διά να μη βλέπωσι και ώτα διά να μη ακούωσι"».9
Οι πραγματικοί ένοχοι για τη δολοφονία του Λαμπράκη δεν αναδείχτηκαν ποτέ. Στην επέτειο των 30 χρόνων από τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη, ο τέως πρόεδρος της Δημοκρατίας και ανακριτής στην υπόθεση, Χρήστος Σαρτζετάκης, υποστήριξε ότι οι ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας Λαμπράκη βρίσκονταν πολύ ψηλά και η αποκάλυψή τους θα οδηγούσε σε αναμόχλευση των πολιτικών παθών.
Δεκαπέντε μέρες μετά από την κηδεία του Λαμπράκη, στις 11 Ιούνη 1963, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής παραιτήθηκε και στις 18 του ίδιου μήνα αναχώρησε για τη Ζυρίχη. Τον διαδέχθηκε στην πρωθυπουργία ο Παναγιώτης Πιπινέλης. Ως αφορμή της παραίτησης προβλήθηκε ένας ελάχιστα πειστικός λόγος: Η διαφωνία του Καραμανλή με την επιμονή του βασιλικού ζεύγους να πραγματοποιήσει το προγραμματισμένο ταξίδι στο Λονδίνο.
Ως λόγο της αναβολής ο Καραμανλής επικαλέστηκε φόβους για την επανάληψη των αντιδράσεων εναντίον της βασίλισσας Φρειδερίκης στο Λονδίνο στις 20 Απρίλη του 1963 με ακόμα μεγαλύτερη ένταση. Και το προηγούμενο ταξίδι της Φρειδερίκης είχε πραγματοποιηθεί παρά τις αντίθετες συστάσεις του Καραμανλή. Οταν η Φρειδερίκη και η κόρη της Ειρήνη έφτασαν στο ξενοδοχείο «Κλάριτζ» του Λονδίνου, βρέθηκαν μπροστά σε Κύπριους και Εγγλέζους διαδηλωτές που διαμαρτύρονταν για την ύπαρξη πολιτικών κρατουμένων στην Ελλάδα. Ανάμεσά τους και η Αγγλίδα κομμουνίστρια Μπέτυ Αμπατιέλου - Μπαρτλέτ, σύζυγος του πολιτικού κρατούμενου και στελέχους του ΚΚΕ, Αντώνη Αμπατιέλου.10
Αν και οι πολιτικές ευθύνες της δολοφονίας Λαμπράκη βαρύνουν αναμφίβολα την κυβέρνηση Καραμανλή, είναι φανερό ότι η δολοφονία αποτέλεσε πλήγμα εναντίον του ίδιου και της κυβέρνησής του. Απ' αυτή την άποψη, φαίνεται πιο πιθανή η εκδοχή, κεφαλή της συνωμοσίας και εκτέλεσης του σχεδίου να ήταν το Παλάτι. Βέβαια, η δολοφονία Λαμπράκη αποτέλεσε ηχηρό χτύπημα εναντίον του αντιιμπεριαλιστικού - αντιπολεμικού κινήματος.
Παραπομπές
1. ΚΚΕ, «Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ - Β΄ Τόμος (1949-1968)» (σ. 467), Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα 2011.
2. «ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ Κωνσταντίνος, Αρχείο: Γεγονότα και Κείμενα» - τομ. 5Β΄(σ.552), Εκδόσεις Ινστιτούτο Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής - εφημ. «Καθημερινή».
3. ΚΚΕ, «Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ - Β΄ Τόμος (1949-1968)» (σ. 145), Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα 2011.
4. ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΤΗΣ ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΤΗΣ ΕΣΣΔ, Η ιμπεριαλιστική «ολοκλήρωση» της Δυτικής Ευρώπης («Κοινή Αγορά») (Θέσεις), Περιοδικό «Νέος Κόσμος», τ. 10 /1962.
5. HASSNER Pierre, «Postwar Western Europe: The Cradle of Eurocommunism?» στο TOKES Rudolf, Eurocommunism and D'tente (pp. 29-33), Martin Robertson - Council of Foreign Relations Editions, Oxford 1979.
6. Κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας ο Γιώργης Τσαρουχάς συνελήφθη και τελικά δολοφονήθηκε μετά από βασανιστήρια από την Ασφάλεια.
7. ΚΚΕ, «Το ΚΚΕ: Επίσημα Κείμενα» - τομ. 9 (σ. 266), Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα 2002.
8. ΚΚΕ, «Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ - Β΄ Τόμος (1949-1968)» (σ. 467), Εκδόσεις «ύγχρονη Εποχή», Αθήνα 2011.
9. ΔΕΛΑΠΟΡΤΑΣ Παύλος, «Το σημειωματάριο ενός Πιλάτου» (σ.262), Εκδόσεις «Θεμέλιο», Αθήνα 1979.
10. Ο.π. (σ. 468).

Κώστας ΣΚΟΛΑΡΙΚΟΣ

Κυριακή, 19 Μαΐου 2013

ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ Ιδεολογικό όπλο της αστικής τάξης



Η μακρόχρονη διαδρομή των εθνικιστικών - ρατσιστικών θεωριών αποκαλύπτει ότι αυτές λειτούργησαν πάντοτε ως το ιδεολογικό προκάλυμμα της μπότας των καπιταλιστικών συμφερόντων
Eurokinissi
Ενα ιδεολογικό κατασκεύασμα σε πρόσφατο φύλλο της εφημερίδας της Χρυσής Αυγής (ΧΑ) με τίτλο «Ανθρωπιστές και ρατσιστές» επιχειρεί να ντύσει με ένα δήθεν επιστημονικό περιτύλιγμα το ρατσισμό της ναζιστικής οργάνωσης. Τέτοιες προσπάθειες δεν αποτελούν φυσικά κάτι το καινοφανές στην ιστορία των αντεπαναστατικών αυτών συμμοριών του κεφαλαίου. Πάντα βρίσκονταν - ιδιαίτερα σε χρονικές περιόδους που οι δυνάμεις αυτές σπρώχνονταν από τους πάτρωνές τους από το περιθώριο προς το προσκήνιο της πολιτικής ζωής - εξυπηρετικοί «διανοούμενοι», πρόθυμοι να στολίσουν με τη γραφίδα τους την εγκληματική δράση του φασισμού. Πρέπει βέβαια να είναι καθαρό ότι η εθνική σοβινιστική ιδεολογία, ο αντισημιτισμός και οι ρατσιστικές θεωρίες είναι όλες δανεισμένες από το οπλοστάσιο των αστικών συντηρητικών και αντιδραστικών κομμάτων, συνδέονται με χίλια νήματα με την κυρίαρχη αστική ιδεολογία σε κάθε χώρα. Δεν αποτελούν, όπως προσπαθεί να πείσει η ΧΑ, αντισυστημικές θεωρίες που βρίσκονται δήθεν υπό διωγμό από τις κυρίαρχες σήμερα δυνάμεις.
Βάση του άρθρου της φασιστικής φυλλάδας αποτελεί η αποδοχή του φυλετισμού (ρατσισμού) και η προσπάθεια μιας δήθεν επιστημονικής θεμελίωσής του. Η επικέντρωση στην έννοια της φυλής ως «το σύνολο των ανθρώπων που συνδέονται μεταξύ τους διά συγγένειας» αίματος - κοινής καταγωγής και «διαθέτουν όμοια σωματικά και ψυχικά χαρακτηριστικά τα οποία κληρονομούνται στους απογόνους τους» αποκαλύπτει εξαρχής τη σαθρότητα του ιδεολογικού κατασκευάσματος που προσπαθεί να ορθώσει η ΧΑ.
Καταρχάς, η ίδια η έννοια της «λευκής φυλής» (που οι ναζιστικοί επίγονοι θεωρούν ανώτερη όλων των άλλων φυλών) είναι επιστημονικά αδόκιμη. Με περιορισμένες μόνο πιθανότητες μπορεί να εικάσει και να χαρακτηρίσει την προγονική προέλευση και καταγωγή ενός ανθρώπου. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, με τις σύγχρονες μοριακές μεθόδους της βιολογίας μπορούν να εντοπιστούν κάποιες μεταλλάξεις στο γονότυπο ενός ανθρώπου, επιτρέποντας μια γενική και ομιχλώδη παρακολούθηση της διασποράς τους στον πληθυσμό κάθε γεωγραφικής περιοχής. Μιλώντας με ποσοστά και λαμβάνοντας υπόψη την επιμιξία (ακόμα και σε φυλετικά ομόλογα άτομα) που έχει επέλθει μέσα σε βάθος έστω και 5 γενεών, είναι πρακτικά αδύνατο να υπολογιστεί με την καθαρότητα που χρειάζεται νομικά, ηθικά, αλλά πάνω από όλα πρακτικά μια τέτοια κατηγοριοποίηση.
Είναι αποκαλυπτικό το ακόλουθο στοιχείο: μελετώντας τη γενετική διαφοροποίηση μεταλλάξεων σε πρωτεΐνες του αίματος, στην πλειοψηφία αυτών, 84% των διαφορών εντοπίζονται ανάμεσα σε μέλη του ίδιου πληθυσμού, 8,3% σε διαφορετικούς πληθυσμούς της ίδιας «φυλής» και μόνο 6,3% ανάμεσα στις διαφορετικές «φυλές». Με απλά λόγια, υπάρχει μεγαλύτερη γενετική διαφορά ανάμεσα σε δύο καυκάσιους ή δύο πυγμαίους από τη διαφορά που υπάρχει ανάμεσα σε καυκάσιους και πυγμαίους σαν σύνολα. Κοινώς, η έννοια φυλή δεν έχει καμιά βιολογική ή βιοχημική υπόσταση και τα περί «καθαρότητας του αίματος» αποτελούν επικίνδυνα παραμύθια. (Για περισσότερες λεπτομέρειες δες άρθρο στον Κυριακάτικο «Ριζοσπάστη» 13 Μάρτη 2013 του Μ. Φωτεινού με τίτλο: «Ευγονική. Δεν είναι λάθος επειδή είναι ανήθικη είναι ανήθικη επειδή είναι λάθος»).
Οι ρατσιστικές ψευτο-θεωρίες προβάλλουν ως «φυσικό νόμο» την ανισότητα μεταξύ των φυλών και την πρωτοκαθεδρία της «λευκής» φυλής, στη βάση κάποιων ιδιαίτερων εσωτερικών, «πνευματικών χαρακτηριστικών» της που της επιτρέπουν «να αφομοιώνει ή να δημιουργεί πολιτισμό», ανώτερο από αυτόν των άλλων φυλών. Είναι εξόχως αποκαλυπτικό ότι τούτα τα υποτιθέμενα χαρακτηριστικά κρατιούνται επιμελώς μυστηριακά, παραπέμπουν την αδιαμόρφωτη σκέψη στα εμποτισμένα από αιώνες αστικής προπαγάνδας τετριμμένα περί «δαιμόνιου της φυλής», περί «καπατσοσύνης του Ελληνα» κτλ.
Πρέπει να τονίσουμε ότι δεν υπάρχει η παραμικρή επιστημονική απόδειξη ότι το γενετικό υλικό (DNA) καθορίζει την «εσωτερική ανθρώπινη φύση», τον ανθρώπινο ψυχισμό, ή ότι κληρονομούνται τα κοινωνικά, πολιτιστικά χαρακτηριστικά ενός έθνους ή λαού ή τα πνευματικά χαρακτηριστικά του ανθρώπου.
Η προβολή του «ελληνικού πολιτισμού» ως «μέγα εμπνευστή και οδηγού όλων των υπόλοιπων πολιτισμών ανά τον κόσμο» όχι μόνο διαστρεβλώνει την ιστορική πραγματικότητα, σπρώχνοντας κάτω από το χαλί αρχαιότερους πολιτισμούς, αλλά θέτει την ιστορική ανάπτυξη στο χώρο και το χρόνο με το κεφάλι κάτω. Σύμφωνα με την αντίληψη αυτή, είναι το Πνεύμα (ο «Δημιουργός», η «Μητέρα Φύση», τα πνευματικά χαρακτηριστικά της λευκής φυλής) που δημιουργούν την Υλική αντικειμενική πραγματικότητα, τον ανθρώπινο πολιτισμό και όχι το αντίστροφο, δηλ. οι συνθήκες της υλικής ζωής της κοινωνίας που διαμορφώνουν και το πνευματικό της εποικοδόμημα. Ο ιδεαλισμός σε όλο του το μεγαλείο! Δεν θα μπορούσαμε να περιμένουμε τίποτα περισσότερο από συνειδητούς εκπροσώπους του κεφαλαίου στην εποχή του μονοπωλιακού καπιταλισμού, του ιμπεριαλισμού.
Η προσπάθεια του ναζιστή αρθρογράφου να αποσυνδέσει τη ρατσιστική θεωρία περί ανισότητας των φυλών από τις πρακτικές καταπίεσης και εξαφάνισης των «κατώτερων πολιτισμικά φυλών» γίνεται για να ριχτεί στάχτη στα μάτια. Η μακρόχρονη διαδρομή των εθνικιστικών - ρατσιστικών θεωριών αποκαλύπτει ότι αυτές λειτούργησαν πάντοτε ως το ιδεολογικό προκάλυμμα της μπότας των καπιταλιστικών συμφερόντων. Τα ιδεολογήματα περί των φυλετικών διακρίσεων «ως μέτρα προστασίας των φυλών», είτε στρέφονταν προς το εσωτερικό της χώρας (Εβραίοι, Τσιγγάνοι κτλ), είτε προς το εξωτερικό (Σλάβοι «υπάνθρωποι», κτλ), εξυπηρέτησαν το στόχο τσακίσματος του εργατικού κινήματος και επέκτασης της σφαίρας δράσης των μονοπωλιακών ομίλων. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ιστορικά άνθισαν οι ρατσιστικές αντιλήψεις στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, προσπαθώντας να εδραιωθούν ψευτοεπιστημονικά αξιοποίησαν τη θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου, πρώτα απ' όλα στα καπιταλιστικά κράτη που είχαν αποικίες (με προεξέχουσα τη Μ. Βρετανία), θέλοντας έτσι να δώσουν θεωρητικό περίβλημα στην αποικιακή τους πολιτική.
Στις ακρότατες εκδοχές τους οδήγησαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και καταναγκαστικής εργασίας της ναζιστικής Γερμανίας. Ανοιξαν το δρόμο στην πρακτική εφαρμογή της ευγονικής (η εφαρμογή της οποίας προωθούνταν και σε καπιταλιστικά κράτη όπως οι ΗΠΑ), της προσπάθειας δηλαδή απαγόρευσης της αναπαραγωγής σε «ακατάλληλα» άτομα (επιληπτικούς, πνευματικά υστερούντες, παρανοϊκούς και αλκοολικούς, της «λευκής» μάλιστα φυλής), επιτυγχάνοντας υποτίθεται κατ' αυτόν τον τρόπο μια εξέλιξη στο είδος, εξαλείφοντας στο μέλλον τις μάστιγες που ταλανίζουν τη «φυλή». Στην περίπτωση της ναζιστικής Γερμανίας, η θηριωδία της ευγονικής κόστισε επισήμως τη ζωή 70.273 ανθρώπων, με εκτίμηση ότι οι πραγματικοί αριθμοί ξεπερνάνε τις 200.000 (μεταξύ αυτών 5.000 παιδιών), μέσω του προγράμματος «Aktion T4» που οργανώθηκε από τον προσωπικό γιατρό του Χίτλερ, Karl Brandt, με επικεφαλής τον Phillip Boulcher. Εκτός των θανάτων καταγράφηκαν και πάνω από 400.000 αναγκαστικές στειρώσεις «ακαταλλήλων», μεταξύ του 1934 και 1937, συμπεριλαμβανομένων σε αυτές και 4.000 περιπτώσεων τυφλότητας και κωφότητας.
Βεβαίως, τόσο ο εθνικισμός όσο και ο φυλετισμός όταν προσπαθούν να εμφανιστούν με την απόλυτη και καθαρή τους μορφή σε πλήρη αντίθεση με τον αστικό κοσμοπολιτισμό και πολυπολιτισμό (γιατί συνήθως αυτά εναλλάσσονται στην αστική αντίληψη και πρακτική) έχουν ένα πρόβλημα συνέπειας. Πάντα υπάρχουν κάποιοι που θεωρούν τον εαυτό τους ανώτερους από τους άλλους. Ετσι οι Γερμανοί, Βρετανοί, Σουηδοί, Φινλανδοί ναζί μπορούν να θεωρούν κατώτερους τους «νότιους Ευρωπαίους» που έχουν σχετικά πιο καθυστερημένη οικονομική ανάπτυξη, είναι «τεμπέληδες» και βεβαίως πιο «μπασταρδεμένο» αίμα με άλλες φυλές (Αραβες, Τούρκοι, Σλάβοι κλπ.). Ετσι βλέπουμε επιθέσεις νεοναζί σε αυτές τις χώρες, σε μετανάστες ελληνικής καταγωγής, ακόμα και δολοφονίες. Ποιοι ναζί έχουν δίκιο, οι Ελληνες ή οι βορειοευρωπαίοι σύντροφοί τους;
Η προσπάθεια να στολιστούν οι ρατσιστικές θεωρίες του φασισμού με ωραίες φράσεις αποτελεί ακριβώς αντανάκλαση της τραγικής ιστορικής εμπειρίας που έχει ζήσει στα χέρια του η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα. Η συστηματική αποκάλυψη των ψευτο-ιδεολογημάτων των σύγχρονων επιγόνων αποτελεί καθήκον του κάθε συνειδητού εργαζόμενου. Η πραγματικότητα του φασισμού είναι η βίαιη προσπάθεια του καπιταλισμού που σαπίζει να περιορίσει με τη δύναμη τις αυξανόμενες αντιθέσεις της ανάπτυξής του, να φρενάρει τη ριζοσπαστικοποίηση, να νικήσει την προλεταριακή επανάσταση. Ολα τα υπόλοιπα αποτελούν στολίδια και σκηνοθεσίες, συνειδητά ή ασυνείδητα, προκειμένου να συγκαλύψουν και να κάνουν εμφανίσιμο ή ελκτικό το βασικό αυτό αντιδραστικό σκοπό, ο οποίος δεν μπορεί να ειπωθεί ανοιχτά δίχως να υπονομευτεί η στόχευσή του.

Γ. Χ.

Στην ίδια βάρκα ΣΥΡΙΖΑ και ΣΕΒ



Γρηγοριάδης Κώστας
Παρακολουθώντας κανείς τις παρεμβάσεις που έκαναν τη Δευτέρα, στην ετήσια Γενική Συνέλευση των βιομηχάνων, ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Δ. Δασκαλόπουλος, και ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, Αλ. Τσίπρας, δεν μπορεί να μην παρατηρήσει ότι πολλά σημεία στις ομιλίες τους ήταν σχεδόν ίδια. Προκύπτει, μάλιστα, ότι η συναντίληψη ΣΥΡΙΖΑ - ΣΕΒ δεν εκφράζεται μόνο στην ερμηνεία για τα αίτια που οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση την ελληνική καπιταλιστική οικονομία, αλλά και στους τρόπους με τους οποίους αυτή μπορεί να ανακάμψει, επαληθεύοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πασχίζει κι αυτός για διέξοδο από την κρίση προς όφελος του κεφαλαίου και όχι του λαού.
***
Ορισμένα χαρακτηριστικά αποσπάσματα από τις ομιλίες τους:
-- Είπε ο Δασκαλόπουλος: «Ζούμε μια κρίση πρωτόγνωρη, για τη δική σας όπως και για τη δική μου γενιά (...) Για να ανακάμψει ο τόπος, πρέπει να δώσουμε τη μάχη σε πολλά ανοιχτά μέτωπα. Είμαστε προκαταβολικά χαμένοι αν παραμείνουμε στα χαρακώματα - σε τακτικές διχασμού, σε πρακτικές αλληλοαποκλεισμού, σε παράθεση στερεοτύπων».
-- Απάντησε ο Τσίπρας: «Η χώρα βρίσκεται μπροστά σε μια πρωτοφανή οικονομική κρίση που παίρνει διαστάσεις εθνικής τραγωδίας και ανθρωπιστικής κρίσης. Από αυτή την κρίση δεν πρόκειται να βγούμε αν δε συνειδητοποιήσουμε όλοι ότι δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να λειτουργούμε όπως μέχρι χθες».
ΣΕΒ και ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζουν την καπιταλιστική κρίση περίπου σαν εθνική τραγωδία και λένε ότι εργάτες και αφεντικά πρέπει να παλέψουν μαζί για να έρθει η ανάπτυξη. Κρύβουν και οι δύο ότι η κρίση προήλθε από υπερσυσσώρευση κεφαλαίων την περίοδο της ανάπτυξης, ότι ο λαός δεν έχει καμιά ευθύνη γι' αυτήν και ότι η διέξοδος από την κρίση δεν μπορεί να είναι ίδια για το λαό και τους καπιταλιστές, αφού η καπιταλιστική ανάκαμψη προϋποθέτει τσάκισμα των εργαζομένων και της λαϊκής οικογένειας.
Αν ο ΣΕΒ κηρύσσει την ταξική συναίνεση, ο ΣΥΡΙΖΑ φροντίζει να την εμπεδώσει στα λαϊκά στρώματα για λογαριασμό των βιομηχάνων και των άλλων μερίδων του κεφαλαίου, διαβεβαιώνοντας μάλιστα τον ΣΕΒ ότι «η κοινωνική συναίνεση και η σταθερότητα είναι πράγματι το οξυγόνο της οικονομίας. Η αδυναμία εγγύησής της εκτοπίζει την παραγωγική δυναμική, περισσότερο απ' οποιονδήποτε άλλο παράγοντα»!
***
Είπε ο Δασκαλόπουλος: «Η τρόικα ελέγχεται για λάθη, αστοχίες, αδιέξοδες εμμονές (...) Η μνημονιακή λιτότητα κινδυνεύει να μας οδηγήσει σε πλήρες οικονομικό και κοινωνικό αδιέξοδο, για το οποίο κανένας Ελληνας δεν θα έχει λόγο να χαρεί».
Συμπλήρωσε ο Τσίπρας: «Είναι, πλέον, σαφές ότι οι πιο έγκυρες, διεθνείς και εγχώριες αναλύσεις, συγκλίνουν στην επισήμανση της αποτυχίας και των αδιεξόδων της λιτότητας. Οι συνέπειες της ύφεσης δεν αντιμετωπίζονται εντείνοντας την πολιτική της ύφεσης».
Βιομήχανοι και ΣΥΡΙΖΑ συμφωνούν ότι για τη σημερινή κατάσταση στην οικονομία φταίει η τρόικα και τα μνημόνια, δηλαδή το κυρίαρχο μείγμα διαχείρισης της κρίσης. Κρύβουν συνειδητά ότι η δημοσιονομική προσαρμογή, άρα και η λιτότητα για το λαό, είναι στόχος και των δύο.
Ο Δ. Δασκαλόπουλος είπε στη Γενική Συνέλευση του ΣΕΒ ότι για να έρθει ανάπτυξη χρειάζεται «να εκτελεστεί σωστά ο προϋπολογισμός και να εμφανίσουμε ένα έστω και λογιστικό πρωτογενές πλεόνασμα».Τον περασμένο Μάρτη, ο Αλ. Τσίπρας διαβεβαίωνε από την Αλεξανδρούπολη ότι στόχος και του ΣΥΡΙΖΑ είναι να μη στερηθεί το κράτος «τη δυνατότητα να συλλέγει φόρους, να μπορεί να έχει τη δυνατότητα να ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό, να πάμε σε πρωτογενή πλεονάσματα».
Κρύβουν ακόμα ότι τα μνημόνια περιλαμβάνουν τον πυρήνα των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων που προβλέπουν οι στρατηγικές της ΕΕ (εργασιακά, ασφαλιστικό, ιδιωτικοποιήσεις, απελευθέρωση τομέων της οικονομίας) και εφαρμόζονται σε όλες τις χώρες - μέλη, με ή χωρίς μνημόνιο. Η ενσωμάτωση στην ΕΕ υπήρξε (και παραμένει) στρατηγική επιλογή του κεφαλαίου. Αυτή στηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ, καλλιεργώντας την αυταπάτη ότι για τη δυστυχία του λαού φταίει το μείγμα διαχείρισης, και όχι ο καπιταλιστικός δρόμος ανάπτυξης, σε συνθήκες παγκοσμιοποιημένης δράσης του κεφαλαίου και όξυνσης του ανταγωνισμού.
***
Είπε ο Δασκαλόπουλος: «Εμείς πιστεύουμε ότι είναι ανάγκη, και μπορούμε, να επιδιώξουμε άμεσα την αναπροσαρμογή του αντιαναπτυξιακού μνημονίου, αντιπαραθέτοντας ένα Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης. Γραμμένο με τα δικά μας χέρια, στη δική μας γλώσσα, στη βάση των δικών μας αναγκών και προτεραιοτήτων».
Υπερθεμάτισε ο ΣΥΡΙΖΑ: «Το δικό μας σχέδιο για τη μεταμνημονιακή εποχή περιλαμβάνει πέντε μεγάλες, άμεσες πρωτοβουλίες, για την αποκατάσταση της οικονομικής και κοινωνικής σταθερότητας (...) Ακύρωση του καταστροφικού μνημονίου και αντικατάστασή του, με νομοθετική πρωτοβουλία στη Βουλή, με Εθνικό Σχέδιο για την οικονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική ανασυγκρότηση του τόπου».
Εδώ πια ταυτίζονται μέχρι και στις λέξεις. Θέλουν εθνικό σχέδιο ανασυγκρότησης, σε συνεννόηση με τη ΕΕ, δηλαδή ένα άλλο μείγμα διαχείρισης του καπιταλισμού και της κρίσης του, αφού συμφωνούν ότι μοχλός της ανάπτυξης θα είναι οι καπιταλιστές.
Το μείγμα της διαχείρισης στο οποίο συγκλίνουν διαφοροποιείται από το σημερινό μόνο στο σκέλος της λιτότητας που αφορά στις περιορισμένες δαπάνες του κράτους για δημόσιες επενδύσεις, άρα υποδομές και συμπράξεις για λογαριασμό του κεφαλαίου, τις απευθείας χρηματοδοτήσεις και άλλες οικονομικές διευκολύνσεις (δάνεια, εγγυήσεις) προς τους μεγαλοεπιχειρηματίες και την καθυστέρηση στην εφαρμογή μέτρων όπως η μείωση της φορολογίας στους καπιταλιστές.
Γι' αυτό σκύλιασε ο ΣΕΒ να αλλάξει το μείγμα της λιτότητας και όχι βέβαια για να αυξηθούν οι μισθοί των εργαζομένων, τους οποίους ο ίδιος μαζί με τη ΓΣΕΕ και το αστικό κράτος έχουν συντρίψει εδώ και χρόνια. Ούτε βέβαια για να μειωθεί η φορολογία για το λαό, επειδή το κράτος χρειάζεται έσοδα για να κάνει αναδιανομή υπέρ του κεφαλαίου. Το «εθνικό σχέδιο» του ΣΥΡΙΖΑ σιγοντάρει τις αξιώσεις των βιομηχάνων. Για λογαριασμό τους ο Τσίπρας ζήτησε νέο «κούρεμα» του χρέους και υποσχέθηκε στους μεγαλοεπιχειρηματίες να μειώσει το κόστος της Ενέργειας και να τους ρυθμίσει τα δάνεια προς τις τράπεζες, φορτώνοντας τα χρέη τους στο λαό.
***
Είπε ο Δασκαλόπουλος: «Το έδαφος για μια τέτοια αναπροσαρμογή είναι, σήμερα, ευεπίφορο. Πληθαίνουν οι φωνές στην Ευρώπη που δείχνουν να συνειδητοποιούν ότι η γερμανική συνταγή λιτότητας συνεπάγεται δυσβάστακτο κοινωνικό κόστος και άδηλες πολιτικές συνέπειες. Υποστηρίζουν την ανάγκη να χαλαρώσουν οι επιταγές της δημοσιονομικής προσαρμογής. Επιδιώκουν να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση στις αναπτυξιακές πολιτικές - έτσι ώστε η έξοδος από την κρίση να βασιστεί στην ανάπτυξη και την επένδυση».
Απάντησε ο Τσίπρας: «Εμείς το λέγαμε από την πρώτη μέρα. Σήμερα το βλέπουν όλοι. Ολοι, εκτός από τους τρεις πολιτικούς αρχηγούς της συγκυβέρνησης. Οι οποίοι δεν βλέπουν. Μόνον ακούν τις εντολές της κυρίας Μέρκελ».
ΣΕΒ και ΣΥΡΙΖΑ λένε ότι για την κρίση φταίει το γερμανικό μοντέλο διαχείρισης, που προβλέπει αυστηρή λιτότητα. Ομολογούν και οι δύο ότι θέλουν χαλάρωση της δημοσιονομικής προσαρμογής και εκεί ακουμπάει το άλλο μείγμα που προπαγανδίζουν. Κρύβουν από το λαό ότι η ΕΕ είναι μια ιμπεριαλιστική Ενωση, όπου βασιλεύει η ανισομετρία στην ανάπτυξη, και ότι συνειδητά οι αστικές τάξεις των κρατών - μελών έχουν εκχωρήσει κυριαρχικά δικαιώματα στα διακρατικά όργανα, προσδοκώντας οφέλη από τη συμμετοχή στην ΕΕ.
Στη βάση αυτή διαμορφώνονται συμμαχίες και ανταγωνισμοί, που δεν εξηγούνται με ψυχολογικούς όρους ούτε έχουν καμιά σχέση με «εμμονές», αλλά αντανακλούν συγκρουόμενα οικονομικά συμφέροντα στην ΕΕ, ακόμα και στο εσωτερικό των κρατών - μελών της, για το μείγμα της διαχείρισης. Αυτό που δε λένε είναι ότι ακόμα κι αν χαλαρώσει η δημοσιονομική προσαρμογή, όπως έχει ήδη γίνει σε άλλες χώρες - μέλη της Ευρωζώνης (Ισπανία, Γαλλία), τα μέτρα σε βάρος του λαού δεν πρόκειται να σταματήσουν, αλλά θα ενταθούν.
***
Είπε ο Δασκαλόπουλος: «Το ρουσφετολογικό και αναχρονιστικό κράτος του δικομματισμού της μεταπολίτευσης είναι το μεγάλο εμπόδιο στον εκσυγχρονισμό της χώρας. Πρέπει να χτιστεί από την αρχή. Με απόλυτη διαφάνεια και αυστηρή αξιοκρατία. Με αντικειμενικά κριτήρια, τα προσόντα και την αποδοτικότητα (...) Για να αναπτυχθεί και να μπορεί να αποδίδει κοινωνικό μέρισμα η ιδιωτική οικονομία χρειάζεται ένα ελεύθερο πεδίο δράσης και ένα ικανό κράτος (...) Ολοι έχουμε συμφέρον από μία σύγχρονη ιδιωτική οικονομία και ένα σύγχρονο κράτος. Η αγορά και η Αριστερά μπορούν να συγκλίνουν και σε αυτόν το στόχο!».
Το διαβεβαίωσε ο Τσίπρας: «Εμείς, ως η επόμενη κυβέρνηση του τόπου, έχουμε στόχο να διευκολύνουμε την ιδιωτική πρωτοβουλία των παραγωγικών επενδύσεων. Την ιδιωτική πρωτοβουλία, όμως, που αναλαμβάνει επιχειρηματικό ρίσκο. Οχι την πειρατική πρωτοβουλία που έρχεται να λεηλατήσει τους λιγοστούς πόρους μιας ασθενούς οικονομίας. Την ιδιωτική πρωτοβουλία των παραγωγικών επενδύσεων που δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας και υψηλή προστιθέμενη αξία στην οικονομία, με σεβασμό στους εργασιακούς και περιβαλλοντικούς νόμους. Σας διαβεβαιώνουμε, λοιπόν, ότι θα σταθούμε αρωγοί στην υγιή επιχειρηματικότητα»...
Ο ΣΥΡΙΖΑ διαχωρίζει το κεφάλαιο σε «καλό» και «κακό» και υπόσχεται να στηρίξει τους «υγιείς» καπιταλιστές, καλώντας προφανώς το λαό να υποτάξει τις θυσίες του στους καλούς εργοδότες. Δεσμεύτηκε ακόμα ότι θα μεταρρυθμίσει το κράτος και ότι «θα προχωρήσουμε σε δημόσιες επενδύσεις ταχείας απόδοσης. Οχι για να εκτοπίσουμε τις ιδιωτικές. Αλλά για να τις ενθαρρύνουμε!».
Μετά απ' όλα αυτά, δίκαια ο Δ. Δασκαλόπουλος έκλεισε την ομιλία του λέγοντας επί λέξει: «Ο ριζοσπαστισμός του ΣΥΡΙΖΑ είναι χρήσιμος. Είναι ευπρόσδεκτος. Περιέχει ένα δυναμικό στοιχείο, απαραίτητο σε μια πραγματικότητα που επιβάλλει έτσι κι αλλιώς ρεαλισμό»...

Π.


εφημερίδα ριζοσπάστης