Αποσπάσματα από τη χτεσινή ομιλία του Γ. Μαρίνου, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, σε πολιτική συγκέντρωση στη Θήβα

Ο Γιώργος Μαρίνος

Σε πολιτική συγκέντρωση του ΚΚΕ στην κεντρική πλατεία της Θήβας, μίλησε χτες ο Γιώργος Μαρίνος, μέλος του ΠΓ της ΚΕ του Κόμματος. Μεταξύ άλλων, σημείωσε στην ομιλία του:

«

Την ώρα της ολομέτωπης επίθεσης των δυνάμεων του κεφαλαίου, η δύναμη του λαού θα πολλαπλασιαστεί αν υπάρξει μαζική μετατόπιση προς το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας και ενίσχυση του ταξικού κινήματος. Το ΚΚΕ και το ταξικό κίνημα αντιπαλεύουν χρόνια τα ψεύτικα εκβιαστικά διλήμματα, αντιπαλεύουν χρόνια την προσπάθεια υποταγής του λαού, την αδράνεια, τη μοιρολατρία, την ηττοπάθεια. Το ΚΚΕ και το ταξικό κίνημα συγκρούονται συνεχώς με την πλουτοκρατία και την αντιλαϊκή πολιτική του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, αποδεικνύοντας ότι τα κόμματα αυτά δεν αλλάζουν και είναι ανάγκη να αλλάξει στάση ο λαός.

Το ΚΚΕ και το ταξικό κίνημα αντιπαλεύουν τον υποτακτικό ρόλο της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ, αντιπαλεύουν τη λογική της κοινωνικής συναίνεσης και της ταξικής συνεργασίας, επιμένοντας στο δρόμο της ταξικής πάλης. Το ΚΚΕ και το ταξικό κίνημα συγκρούονται με συνέπεια με την Ευρωπαϊκή Ενωση, τη Συνθήκη του Μάαστριχ και τη στρατηγική που ξηλώνει τα λαϊκά δικαιώματα. Το ΚΚΕ και το ταξικό κίνημα πρωταγωνιστούν στη διεκδίκηση αιτημάτων, στόχων πάλης, που αντιστοιχούν στις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων, υποστηρίζοντας ότι αυτοί είναι οι δημιουργοί του πλούτου κι ο πλούτος τους ανήκει.

Το ΚΚΕ και το ταξικό κίνημα μίλησαν έγκαιρα για την καπιταλιστική κρίση και διέθεσαν τις δυνάμεις τους για να ετοιμαστούν, να οργανωθούν οι εργαζόμενοι και να παλέψουν για να πληρώσει την κρίση η πλουτοκρατία. Το ΚΚΕ και το ταξικό κίνημα στηρίζουν εκατοντάδες κινητοποιήσεις στους χώρους δουλειάς, στους κλάδους, στις πόλεις και στα χωριά, με τη συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων. Χαιρόμαστε πολύ που η συμβολή του ΚΚΕ στον προβληματισμό, στην αφύπνιση του λαού αναγνωρίζεται από πλατιές λαϊκές δυνάμεις και συνεχίζουμε ακόμα πιο αποφασιστικά για την ανάπτυξη της πάλης στους χώρους δουλειάς, στους χώρους κατοικίας, για κάθε πρόβλημα, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης.

Η αγανάκτηση είναι μεγάλη και λαϊκές δυνάμεις αναζητούν τρόπους να την εκφράσουν. Αυτό είναι αναγκαίο. Η αγανάκτηση μπορεί να δώσει δύναμη στην ανάπτυξη του εργατικού - λαϊκού κινήματος, αν μετατραπεί σε συνειδητή δράση κατά του πραγματικού αντιπάλου των εργαζομένων, κατά της πλουτοκρατίας, των ιμπεριαλιστικών ενώσεων, των κομμάτων και των συνδικαλιστικών δυνάμεων που το υπηρετούν. Εκεί πρέπει να φτάσουμε, ξεπερνώντας τις παγίδες που έχουν στήσει οι δυνάμεις του κεφαλαίου και οι μηχανισμοί τους.

Μηχανισμοί που εχθρεύονται το λαό

Ο μεγαλοεφοπλιστής Αλαφούζος στον ΣΚΑΪ, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, που είναι στα χέρια των μεγαλοκαπιταλιστών, ξερνούν χολή κατά των απεργιών, κατά των διαδηλώσεων, κατά των καταλήψεων, κατά των αγώνων του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ, αποσιωπώντας την πλούσια δράση για όλα τα προβλήματα των εργαζομένων. Αυτός ο μηχανισμός, μαζί με το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ και τον ΛΑ.Ο.Σ., συκοφαντεί χυδαία τους αγώνες των ναυτεργατών, τους αγώνες των ξενοδοχοϋπαλλήλων, τους αγώνες των μεταλλεργατών και όλων των εργαζομένων. Συκοφαντεί χρόνια τους αγώνες της αγροτιάς, τους αγώνες των μαθητών και των φοιτητών.

Αυτός ο μηχανισμός καλεί στις πλατείες, όχι γιατί σταμάτησε ξαφνικά να εχθρεύεται τους λαϊκούς ανθρώπους που συμμετέχουν στις διαμαρτυρίες, αλλά γιατί μετράει καλά ότι ο προσανατολισμός που περνάνε αυτοί που κάνουν κουμάντο στα bloggs και στις πλατείες, δεν συγκρούεται με την πλουτοκρατία και την πολιτική που την υπηρετεί, δεν συγκρούεται με την καπιταλιστική ανάπτυξη που προκαλεί δεινά στο λαό. Εξετάστε καλά αυτό που σας λέει το ΚΚΕ. Τα συνθήματα "Εξω τα κόμματα - Εξω τα συνδικάτα" είναι πολύ αντιδραστικά, είναι πονηρά. Μέσα από το τσουβάλιασμα των κομμάτων και των συνδικάτων κρύβονται οι ευθύνες αυτών που φταίνε πραγματικά για τα λαϊκά προβλήματα. Κρύβονται οι ευθύνες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, οι ευθύνες του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού.

Το ΚΚΕ παλεύει 93 χρόνια για τα συμφέροντα του λαού και τιμάει την εμπιστοσύνη που του δείχνουν οι λαϊκές δυνάμεις. Οι κομμουνιστές δεν έκρυψαν την ταυτότητά τους, όταν τους τουφέκιζαν, όταν τους φυλάκιζαν και τους εξόριζαν για τα ιδανικά τους και την πάλη τους για τα συμφέροντα του λαού. Οι κομμουνιστές αγωνίζονται παντού και φανερά, κι αυτή την αρετή την ενισχύουν ακόμα περισσότερο. Οι πολιτικές δυνάμεις που κάνουν στις πλατείες τις ακομμάτιστες, οι ακροδεξιές και άλλες περιθωριακές ομάδες που επιχειρούν να ψαρέψουν στα θολά νερά, προσπαθούν να κοροϊδέψουν το λαό, για να κερδίσουν αυτό που δεν μπορούν να κερδίσουν, αν δείξουν την πραγματική τους ταυτότητα και φανερώσουν ανοικτά την πολιτική τους.

Θέτουμε μια θέση, που θα τη θυμηθούν οι λαϊκές δυνάμεις. Αυτοί που επιχειρούν να συκοφαντήσουν το ΚΚΕ και εμφανίζονται με "τυφλά" συνθήματα ως όψιμοι προστάτες του λαού, παίζουν μεγάλο παιχνίδι. Προσπαθούν να χτυπήσουν την πολιτική δύναμη που πιστεύει στον πρωτοπόρο ρόλο της εργατικής τάξης, διαθέτει οργάνωση και πείρα, μοχθεί για την ανάπτυξη του οργανωμένου λαϊκού αγώνα σε σύγκρουση με την πλουτοκρατία και τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, για την εξάλειψη των αιτιών που προκαλούν τα προβλήματα που βασανίζουν το λαό μας.

Ισχυρό ΚΚΕ και ταξικό κίνημα

Η στάση απέναντι στο ΚΚΕ είναι κριτήριο που καθορίζει το ρόλο που παίζει κάθε πολιτικό κόμμα ή ομάδα απέναντι στην επίθεση και τις επιδιώξεις του μεγάλου κεφαλαίου. Αυτοί που χτυπάνε το ΚΚΕ, χτυπάνε την πάλη για την απόκρουση και την κατάργηση των αντιλαϊκών μέτρων, χτυπάνε την πάλη για αυξήσεις στους μισθούς και στις συντάξεις, την πάλη κατά των ιδιωτικοποιήσεων, για αποκλειστικά δημόσια, δωρεάν Παιδεία, Υγεία, Πρόνοια, για τα δικαιώματα της νεολαίας, της αγροτιάς, των αυτοαπασχολούμενων, των γυναικών. Χτυπάνε την πάλη για την απαλλαγή του λαού από την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Η πολύχρονη πείρα αποδεικνύει ότι αποτελεσματικό κίνημα μπορεί να οργανωθεί, να αναπτυχθεί, όταν στηρίζεται σε γερές βάσεις στους χώρους δουλειάς που διεξάγεται πραγματικά σκληρή σύγκρουση με τις δυνάμεις του κεφαλαίου. Γι' αυτό κοπιάζει το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ, σε αναμέτρηση με τις μεγάλες δυσκολίες της εργοδοτικής τρομοκρατίας, της κρατικής καταστολής, καλώντας τους λαϊκούς ανθρώπους που διαδηλώνουν στις πλατείες να πάρουν μέρος στον αγώνα του ταξικού κινήματος, να έχουν τη δική τους συμβολή. Αποτελεσματικό κίνημα μπορεί να αναπτυχθεί, όταν πιστεύει στην ταξική πάλη, όταν παλεύει για την ανατροπή της εξουσίας των εκμεταλλευτών, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Αυτή η κατεύθυνση δίνει δύναμη στους εργαζόμενους να συγκρουστούν με το μνημόνιο και κάθε αντιλαϊκό κατασκεύασμα, παλεύοντας για την εξαφάνιση των αιτιών που γεννάνε τις κρίσεις, την κοινωνική αδικία και τα κάθε λογής μνημόνια. Αποτελεσματικό κίνημα μπορεί να αναπτυχθεί μέσα από το δυνάμωμα της ταξικής ενότητας της εργατικής τάξης, τη συμμαχία της με τη μικρομεσαία αγροτιά, τους μικρομεσαίους επαγγελματοβιοτέχνες και εμπόρους, ώστε να διαμορφωθεί ένα ισχυρό λαϊκό μέτωπο που θα παλεύει αταλάντευτα κατά των μονοπωλίων και του ιμπεριαλισμού, κατακτώντας έδαφος στους καθημερινούς αγώνες για τα προβλήματα του λαού, διεκδικώντας την εξουσία».

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ

811.340...

Στις 19 Οκτώβρη 2010 ο Παπανδρέου έβγαλε ένα λόγο. Δεδομένης της σημασίας του θέματος που ανέπτυξε, ο τίτλος που επέλεξε για την ομιλία του ήταν πράγματι ευθύβολος:

«Από την ανεργία στην εργασία».

Είπε τότε ο Παπανδρέου:

*

«Η ανεργία αποτελεί το νούμερο 1 πρόβλημα που έχουμε μπροστά μας».

*

«...παρά το γεγονός ότι βρισκόμαστε ακόμα στην καρδιά της ύφεσης, ακόμα και τώρα, μέσα στην κρίση, εμείς κάνουμε κάθε προσπάθεια για να κινητοποιήσουμε όλους τους μηχανισμούς που έχουμε στα χέρια μας (...) ώστε να παλέψουμε με την ανεργία, να διατηρήσουμε τις ήδη υπάρχουσες θέσεις εργασίας και, βεβαίως, να δημιουργήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερες».

*

«Εμείς, ακόμα και σ' αυτή την περίοδο της μεγάλης οικονομικής στενότητας, αξιοποιούμε τα λεφτά τα οποία υπάρχουν. Φροντίζουμε να βρούμε τα εργαλεία για τη στήριξη των προγραμμάτων για την ανεργία (...)».

***

Τα ίδια επαναλάμβανε ο Παπανδρέου και στη συνέχεια. Μάρτυς μας οι φίλοι του στα ΜΜΕ:

*

«Ο πρωθυπουργός κατέστησε σαφές ότι είναι θέμα άμεσης προτεραιότητας για την κυβέρνηση η αντιμετώπιση της ανεργίας με τη διεύρυνση του αριθμού των θέσεων εργασίας»

(«Τα Nέα», 2/2/2011)

*

Εκτός από τον Παπανδρέου ταγμένοι στον αγώνα κατά της ανεργίας είναι και οι υπουργοί του.

«Στις άμεσες προτεραιότητές μας η αντιμετώπιση της ανεργίας»

(Α. Λοβέρδος, 14/10/2009, Kapital.gr)

*

«Η καταπολέμηση της ανεργίας θα έπρεπε να αποτελεί, στο πλαίσιο αυτό, μια αυτονόητη προτεραιότητα για όλους»

(Γ. Πεταλωτής, 31/3/2009, εφημερίδα «Χρόνος»).

*

«Η αποτελεσματική στήριξη της απασχόλησης, η αντιμετώπιση της ανεργίας, η ένταξη στην αγορά εργασίας και η προστασία των ευάλωτων κοινωνικά ομάδων αποτελούν πρώτη προτεραιότητα της πολιτικής μας»

(Λούκα Κατσέλη, 9/3/2011, «Ημερησία»)

***

Αυτά ήταν και είναι τα λόγια τους.

Ας συγκριθούν με τα έργα τους:

*

Χτες δόθηκαν από την «Ελληνική Στατιστική Αρχή» τα τελευταία στοιχεία για την ανεργία στη χώρα.

Ιδού τι πραγματικά συμβαίνει:

• Από το Μάρτη του 2010 που το ποσοστό της ανεργίας ήταν 11,6%, το Μάρτη του 2011, μετά από ένα χρόνο μνημονίου, μετά από ένα χρόνο «σωτηρίας», το ποσοστό της ανεργίας εκτινάχτηκε στο 16,2%!
• Από το Μάρτη του 2009 που ο Παπανδρέου έλεγε ότι «λεφτά υπάρχουν» (και εννοούσε τα λεφτά του εργάτη και του συνταξιούχου), όταν, δηλαδή, οι καταγεγραμμένοι άνεργοι ήταν 457.000, σήμερα οι άνεργοι ξεπερνούν τους 811.000, έχουν δηλαδή σχεδόν διπλασιαστεί!
• Σήμερα, την ώρα ακριβώς που εκβιάζουν το λαό να αποδεχτεί το «μνημόνιο 2», την ώρα ακριβώς που έχουν μοιράσει στους τραπεζίτες πάνω από 100 δισ. ευρώ, έχουν «κατορθώσει» το 42,5% των νέων ανθρώπων μέχρι 24 ετών και το 22,6% των νέων ανθρώπων από 25 μέχρι 34 ετών, να είναι άνεργοι!
• Στην πρώην «ισχυρή Ελλάδα» της ΟΝΕ και του ευρώ, μέσα στο «απάνεμο λιμάνι» της ΕΕ, στην Ελλάδα που η πλουτοκρατία της εκπροσωπείται από τους Παπανδρέου, Λοβέρδο, Πεταλωτή, Κατσέλη και υποβαστάζεται από τον Τρισέ, τον Γιούνκερ, τον Ολι Ρεν και τις αρχικαμαριέρες του διεθνούς ιμπεριαλισμού και του ΔΝΤ, η ανεργία στις 13 περιφέρειες της χώρας ξεκινά από 13,7% και φτάνει στο 30,4%!

***

Αυτή είναι η πολιτική τους. Αποτυπωμένη με τη μέθοδο της στατιστικής. Και, μάλιστα, μιας «πειραγμένης» στατιστικής, η οποία δεν καταμετρά όλους τους ανέργους, αυτούς που ούτε ως άνεργοι δεν έχουν δικαίωμα να καταγραφούν γιατί δεν πληρούν τις προϋποθέσεις για να θεωρούνται καν ως άνεργοι!

Είναι η στατιστική που δε λαμβάνει υπόψη τις εκατοντάδες χιλιάδες του «παρτ τάιμ», τους «εποχιακούς», των εργασιακών «Νταχάου», τους «απασχολήσιμους»!

*

Αλλά ακόμα κι αν η στατιστική τους ήταν ειλικρινής, ακόμα κι αν ήταν «σωστή», η στατιστική είναι μόνο ένας τρόπος. Και δεν είναι ο πιο ανθρώπινος τρόπος.

Γιατί η στατιστική όταν μετρά την ανεργία δεν μπορεί να καταμετρήσειτον ανθρώπινο πόνο.

Την ανασφάλεια.

Την απελπισία.

Τη δυστυχία.

Την περιθωριοποίηση.

Τον αποκλεισμό.

*

Πίσω από τους αριθμούς και τα νούμερα βρίσκονται άνθρωποι.

Ανθρωποι που τους ρημάζουν τη ζωή. Που τους ξεσκίζουν τα όνειρα. Που τους «χρεοκόπησαν». Που τους κατέστρεψαν. Ανθρωποι που τους πέταξαν στην «άκρη». Που πριν τους εξοντώσουν φυσικά και σωματικά, τους έχουν εξοντώσει ηθικά και ψυχικά.

*

Αυτή η πολιτική που κονιορτοποιεί το δικαίωμα στη ζωή και στη δημιουργία και δεν τα αναγνωρίζει παρά μόνο ως «εργασιακό κόστος» (!), δεν καταμετράται με όρους στατιστικής.

Το μέγεθος της συμφοράς που προκαλεί δε γίνεται να αποδοθεί με τη μέθοδο των αριθμών.

Αυτή η πολιτική είναι ένα οργανωμένο, ειδεχθές, μαζικό έγκλημα, σχεδιασμένο και εκτελεσμένο από αδίστακτους αυτουργούς

και μόνο έτσι αντιμετωπίζεται:

Οργανωμένα, σχεδιασμένα και μαζικά, από αποφασισμένους εργαζόμενους, σε συμπαράταξη με τους ανέργους και τους υποψήφιους ανέργους, εκεί που συντελείται καθημερινά το έγκλημα, στους τόπους δουλειάς.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΠΛΑΤΕΙΑ ΕΧΕΙ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΞΕΡΕΙ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΟΙ

Γράφει ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ 

Το «όλοι ίδιοι είναι», το «όλα τα κόμματα ίδια είναι», το «και οι 300 ίδιοι είναι», το «όλοι οι συνδικαλιστές ίδιοι είναι», το «όλα τα συνδικάτα ίδια είναι» αποτελούν πλευρά του ίδιου νομίσματος που στην άλλη όψη του γράφει με κεφαλαία γράμματα:

«Ολοι μαζί τα φάγαμε»!

*

Το «όλοι ίδιοι είναι», είναι η προέκταση του πολιτικού και ιδεολογικού δηλητηρίου που διατείνεται ότι «όλοι φταίμε».

Αλλά μόνο εκείνοι οι πραγματικά ίδιοι μεταξύ τους, μόνο εκείνοι που - επειδή είναι ίδιοι - υπηρέτησαν τον ίδιο «μονόδρομο», μόνο εκείνοι που ακολούθησαν την ίδια πολιτική και έφεραν το λαό στη σημερινή κατάσταση, έχουν όφελος από το «όλοι ίδιοι είναι».

*

Ποντάρουν στο «όλοι ίδιοι είναι» για να μην μπορούν τα θύματά τους να τους ξεχωρίσουν.

Για να έρχονται, τώρα, να παριστάνουν τους «σωτήρες» και να ζητούν και τα ρέστα.

Για να μπορούν, τελικά, μέσα από το «είμαστε όλοι συνυπεύθυνοι», να διεκδικούν ένα φτηνό συγχωροχάρτι βουτηγμένοι στην κολυμπήθρα της δήθεν «αυτοκριτικής» τους, την καθαγιασμένη με το αντιδραστικό «μύρο» περί «συλλογικής ευθύνης».

*

Αλλά, όπως δεν τα φάγαμε όλοι μαζί, έτσι και δεν είμαστε όλοι ίδιοι.

Ιδιοι μεταξύ τους είναι αυτοί που κυβέρνησαν και όσοι τους στήριξαν στις μικρές και μεγάλες επιλογές τους:

Από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ μέχρι τα ξεπουλήματα και τις «κεντροαριστεροδέξιες» μεταμφιέσεις τους.

*

Ιδια μεταξύ τους είναι τα κόμματα που για να εξυπηρετούν το βιομήχανο λένε στο λαό ότι είναι «ίδιος» ο εργάτης με τον κεφαλαιοκράτη.

Που για να υπηρετούν τον τραπεζίτη, λένε στο λαό ότι είναι «ίδιος» και ο τραπεζίτης και ο γδαρμένος από τους τοκογλύφους υπάλληλος.

Που για να εξασφαλίζουν κέρδη στον εφοπλιστή και στον εργολάβο, λένε στο λαό ότι είναι «ίδιος» αυτός που πληρώνει τα διόδια με αυτόν που τα εισπράττει, ότι είναι «ίδιος» αυτός που «θαλασσοπνίγει» με εκείνον που θαλασσοπνίγεται.

*

Ιδιοι μεταξύ τους είναι εκείνοι από τους «300» που ψηφίζουν μνημόνια, που όταν δεν ψηφίζουν μνημόνια φροντίζουν να ψηφίζουν πάνω από τα μισά νομοσχέδια από κοινού με εκείνους που ψηφίζουν τα μνημόνια, που στηρίζουν την ΕΕ του Μάαστριχτ, της ΟΝΕ και του ευρώ, που εδώ και τριάντα χρόνια είναι ο «μπάστακας» ενός διαρκούς μνημονίου.

*

Ιδιοι μεταξύ τους είναι εκείνοι που έχουν μετατρέψει τα συνδικάτα σε «συν-εταίρο» του ΣΕΒ, σε ομοτράπεζο των «κοινωνικών διαλόγων», σε νεροκουβαλητή των εκάστοτε κυβερνώντων και σε πέμπτη φάλαγγα ενάντια στα δίκαια των εργατών.

*

Οσοι δήθεν «προσκαλούν» το λαό να διαδηλώνει «αγανακτισμένα»αλλά υπό την προϋπόθεση ότι θα ασπαστεί το δικό τους τροπάρι τού «όλοι ίδιοι είναι», «έξω όλα τα κόμματα», «έξω όλα τα συνδικάτα», «έξω και οι 300» κλπ,

όσοι για το λόγο αυτό έχουν τεθεί υπό την «ακηδεμόνευτη» θωπεία των ΜΜΕ των βιομηχάνων, των εφοπλιστών και των τραπεζιτών,

όσοι, δηλαδή, πασχίζουν να αυτοαναγορευτούν σε «ηγέτες», σε «τροχονόμους», σε «φυσιογνωμιστές» και σε «φέις-κοντρόλερς» (άμα τε και «χωροφύλακες») της πλατείας,

αντικειμενικά, όσο περισσότερο παίζουν το σκοπό τού «όλοι ίδιοι είναι», τόσο περισσότερο συμμετέχουν (συνειδητά ή ασυνείδητα) στο παιχνίδι εκείνων που πραγματικά είναι ίδιοι μεταξύ τους.

*

Ομως εκτός από πολλή αγανάκτηση, αυτός ο λαός διαθέτει και πολύ βαριά ιστορία. Αρα και εμπειρία. Συνεπώς, όσοι νομίζουν ότι μπορούν να μανιπουλάρουν τη δίκαιη λαϊκή αγανάκτηση, να μην της επιτρέψουν να γίνει οργανωμένη δύναμη ανατροπής των αιτιών και των υπευθύνων που προκαλούν την αγανάκτηση, μάλλον υπερεκτιμούν τις δυνάμεις τους.

Και ο λαός που κατεβαίνει κάτω, ξέρει και ποιος σήκωσε και ποιος υπηρετεί το διαχρονικό μήνυμά ανατροπής. Με συνέπεια. Σε όλες τις συνθήκες. Κόντρα και σε αντίθεση με τους κάθε εποχής αυλικούς της ίδιας πλουτοκρατικής «τυραννίας». Καθιστώντας καταγέλαστους όσους πιστεύουν ότι διαθέτουν το ανάστημα να τον βγάλουν «έξω» από τις πλατείες, από τις συνοικίες, από τους τόπους δουλειάς.

ΚΟΙΝΗ ΡΟΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ - ΔΝΤ - ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ

Μεγαλύτερη «συναίνεση» και αποδοχή του εγκλήματος αξιώνει ο μόνιμος σύνδεσμος του ΔΝΤ στην Ελλάδα. Νέες διαβεβαιώσεις από την κυβέρνηση, απόλυτη στήριξη από τους τραπεζίτες

Την πλήρη εφαρμογή και με ακόμη μεγαλύτερη «συναίνεση» για ολόκληρη την γκάμα με τα προβλεπόμενα μέτρα σφοδρής αντιλαϊκής κλιμάκωσης αξιώνει ο μόνιμος σύνδεσμος του ΔΝΤ στην Ελλάδα Μπ. Τράα. Στην ίδια ακριβώς ρότα και οι ντόπιοι τραπεζίτες διαβεβαιώνουν ότι μαζί με την κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ βρίσκονται στο ίδιο αντιλαϊκό μέτωπο, απαιτώντας και αυτοί από την πλευρά τους τη «συναίνεση» του πολιτικού προσωπικού και των κομμάτων που τους υπηρετούν και στηρίζουν.

Μιλώντας σε ημερίδα των «Financial Times», με θέμα «οι προοπτικές του τραπεζικού συστήματος στην Ελλάδα», ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ εκτόξευσε και νέες απειλές, ισχυριζόμενος ότι η «αποδυνάμωση της πολιτικής στήριξης στις μεταρρυθμίσεις έχει αυξήσει την αβεβαιότητα», ότι η «χώρα βρίσκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι», ότι δεν έχουν ούτε λεπτό για «χάσιμο».

Για την επιτυχία του στρατηγικού σχεδίου της πλουτοκρατίας, ο εκπρόσωπος του ιμπεριαλιστικού Οργανισμού έβαλε 4 άξονες - προϋποθέσεις:

1. Την πλήρη εφαρμογή του μεσοπρόθεσμου σχεδίου με την ψήφιση των μέτρων από τη Βουλή. Εμφαση έδωσε στις αναδιαρθρώσεις φορέων και επιχειρήσεων του Δημοσίου (μαζικά λουκέτα και απολύσεις), στις «δαπάνες», δηλαδή για την καρατόμηση μισθών, κοινωνικών επιδομάτων (ανεργίας, ΕΚΑΣ κ.ά.).

2. Τη χωρίς καθυστέρηση εφαρμογή του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων, δηλαδή για την εκχώρηση άπλετου ζωτικού χώρου στα μονοπώλια και τα σαπρόφυτα της πλουτοκρατίας.

3. Να δοθεί «νέα ώθηση στην επιχειρηματικότητα», συγκεκριμένα με την παραπέρα επέκταση των επιχειρησιακών συμβάσεων, την εφαρμογή του λεγόμενου «φαστ τρακ», τις παραπέρα«απελευθερώσεις» στα «κλειστά επαγγέλματα» και τις χερσαίες μεταφορές.

4. Στην εφαρμογή του σχεδιασμού τάχα για τη «φοροδιαφυγή», στην πραγματικότητα για την εξόντωση του λαού με τους νέους φόρους που ήδη έχουν ετοιμάσει, όπως επίσης και με την εξόντωση των αυτοαπασχολούμενων, μικρών ΕΒΕ.

Επιχείρησε να φανεί αντίθετος με τα σχέδια για την αναδιάρθρωση - κούρεμα του κρατικού χρέους, λέγοντας πως «δεν είναι βέβαιο ότι η διαδικασία αναδιάρθρωσης μπορεί να ελεγχθεί εύκολα» και επανέλαβε τους σχεδιασμούς για την «έξοδο» του Δημοσίου από το χρηματοπιστωτικό σύστημα, δηλαδή για την πλήρη εκχώρηση στους ιδιώτες των Αγροτικής, Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, Ταμείου Παρακαταθηκών.

Νέες διαβεβαιώσεις έστειλε στη σύναξη των τραπεζιτών ο υπουργός Οικονομικών Γ. Παπακωνσταντίνου. Σε γραπτό μήνυμά του τονίζει την απαρέγκλιτη στόχευση στη «λειτουργία του δημόσιου τομέα, με μείωση των απασχολουμένων και του μισθολογικού κόστους, συγχώνευση και κατάργηση φορέων, μείωση λειτουργικών δαπανών». Προκειμένου να μην αφήσει μετέωρη απολύτως καμία αμφιβολία για την αποφασιστικότητα της κυβέρνησής του, δηλώνει ότι θα προχωρήσουν στην «καλύτερη στόχευση των κοινωνικών δαπανών», τον «εξορθολογισμό των δαπανών Υγείας», τη «διεύρυνση της φορολογικής βάσης» κ.ά.

«Κόπωση και ολιγωρία σε κρίσιμους χειρισμούς στον τομέα των μεταρρυθμίσεων και της προσαρμογής», διαπιστώνει, τάχα, η διοίκηση της Γιούρομπανκ (όμιλος Λάτση), ο εκπρόσωπος της οποίας Ν. Νανόπουλος αξίωσε «ευρύτερη πολιτική και κοινωνική συναίνεση», «συλλογική δέσμευση», για να κάνουν πράξη τους αντιλαϊκούς σχεδιασμούς της τάξης τους. Ο ίδιος σημείωσε ότι η τάση για στρατηγικές συνεργασίες και μεγαλύτερη συγκέντρωση είναι η εύλογη εξέλιξη που αναμένεται όταν οι «συνθήκες το επιτρέψουν». Τη «διαφοροποίηση του τραπεζικού χάρτη στο εγγύς μέλλον» βλέπει και ο εκπρόσωπος του ομίλου της Εθνικής Τράπεζας. Ενα βήμα παραπέρα έκανε ο εκπρόσωπος της Alpha Bank, σημειώνοντας ότι ο «ανασχεδιασμός του χρέους» δε θα σημάνει την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος.

ΔΥΟ ΕΛΛΑΔΕΣ ΔΥΟ ΤΑΞΕΙΣ ΜΙΑ ΛΥΣΗ ...

«Πρώτοι οι Ελληνες εφοπλιστές -

Διατηρούν τα σκήπτρα στην παγκόσμια ναυτιλία αλλά και στις παραγγελίες νέων πλοίων»,

πανηγύριζε η εφημερίδα «Τα Νέα» την περασμένη βδομάδα.

Η εφημερίδα προσθέτει μάλιστα ότι

«ιδιαίτερη αίσθηση στην παγκόσμια εφοπλιστική κοινότητα έχει κάνει το γεγονός ότι παρά τη διεθνή κρίση, οι Ελληνες πλοιοκτήτες προχώρησαν σε παραγγελίες - μαμούθ νεότευκτων πλοίων, αποσπώντας και στο "κομμάτι" αυτό την πρώτη θέση στην παγκόσμια αγορά».

*

Και τώρα η «απορία»:

• Πώς γίνεται μια χώρα με τόσο σπουδαίους «καραβοκύρηδες» να βρίσκεται σε τέτοια «χάλια» - κατά την πεπατημένη ορολογία των κυβερνώντων;
• Πώς γίνεται ο λαός της χώρας να υφίσταται τέτοια δεινά και την ίδια ώρα οι εφοπλιστές της να ελέγχουν όλα τα περάσματα της παγκόσμιας ναυτιλίας;
• Πώς γίνεται οι εφοπλιστές να πλουτίζουν, να έχουν σπάσει όλα τα ρεκόρ διεθνούς κερδοφορίας, να αποσπούν τη μια «πρωτιά» μετά την άλλη και την ίδια ώρα οι Ελληνες ναυτεργάτες να φυτοζωούν;

***

Οι λόγοι είναι ακριβώς οι ίδιοι με εκείνους που οδηγούν τα λαϊκά εισοδήματα στα Τάρταρα, αλλά την ίδια ώρα τις καταθέσεις των «εχόντων» στην Ελβετία στα ουράνια.

Οι λόγοι είναι ακριβώς οι ίδιοι με εκείνους που οδηγούν τους εργαζόμενους στην ανεργία και τα μικρομάγαζα στα λουκέτα, αλλά την ίδια ώρα τα μονοπώλια να αυξάνουν τα κέρδη τους στο α' τρίμηνο του 2011 έναντι του αντίστοιχου περσινού κατά 500% (π.χ. «Μότορ Οϊλ»).

*

Ο λόγος τελικά είναι ένας: Δεν έχουμε να κάνουμε με μία Ελλάδα, αλλά με δύο Ελλάδες.

Η μία είναι η Ελλάδα των λίγων, η άλλη είναι η Ελλάδα των πολλών.

Η μία είναι η Ελλάδα των εκμεταλλευτών και η άλλη είναι η Ελλάδα των καταπιεζόμενων.

Ο αμύθητος πλούτος της Ελλάδας των λίγων προϋποθέτει τις στερήσεις της Ελλάδας των πολλών.

Ο αμύθητος πλούτος της Ελλάδας των λίγων προέρχεται από την καταδυνάστευση της Ελλάδας των πολλών.

Η φτώχεια των πολλών αποτελεί το λίπασμα για τον πλούτο των λίγων.

Ο πλούτος της ολιγάριθμης τάξης της Ελλάδας των λίγων είναι ακριβώς εκείνος ο πλούτος που έχει κλαπεί από την πολυάριθμη τάξητης Ελλάδας των πολλών.

*

Οι πολλοί είναι αυτοί που δουλεύουν, που παράγουν, που δημιουργούν, που το δικαίωμά τους για δουλειά γίνεται εμπόρευμα και που η αποστέρηση του δικαιώματός τους για δουλειά γίνεται κέρδος. Για τους λίγους.

Οι λίγοι είναι αυτοί που σφετερίζονται, που ιδιοποιούνται, που εισπράττουν το αποτέλεσμα της δουλειάς των άλλων, που εκμεταλλεύονται το δικαίωμα για δουλειά των άλλων. Των πολλών.

***

Αυτή η «ετεροβαρής» σχέση είναι

που καθιστά τους Ελληνες εφοπλιστές πάμπλουτους παγκοσμίως, αλλά τους Ελληνες ναυτεργάτες πάμφτωχους παγκοσμίως.

*

Τους Ελληνες βιομήχανους να πλαισιώνουν τις λίστες των παγκόσμιων «Κροίσων», αλλά τους Ελληνες μισθωτούς να πλαισιώνουν τις λίστες των παγκόσμιων πειραματόζωων των μνημονίων.

*

Τους Ελληνες τραπεζίτες να αναρριχώνται στους πλέον επιχορηγούμενους παγκοσμίως, αλλά τον ελληνικό λαό εκ των πλέον γδαρμένων από τους τοκογλύφους παγκοσμίως.

***

Αυτή η «ετεροβαρής» σχέση

δεν πρόκειται να «βελτιωθεί» αν στη θέση του ΠΑΣΟΚ έρθει η ΝΔ, όπως δε «βελτιώθηκε» ποτέ όποτε στη θέση του ενός ήρθε ο άλλος.

*

(Παρεμπιπτόντως:Οσοι μιλούν και τάζουν «βελτίωση» της θέσης των κολασμένων εννοούν την παραμονή των κολασμένων στην Κόλαση για μια ζωή. Αλλά το θέμα δεν είναι μια «βελτιωμένη» θέση στην Κόλαση. Το θέμα είναι η έξοδος από την Κόλαση).

*

Δεν πρόκειται να αλλάξει αν το ΠΑΣΟΚ παραμείνει στη θέση του με τους φίλους του, ή αν έρθει η ΝΔ στη θέση του ΠΑΣΟΚ με τους δικούς της φίλους, ή αν όλοι μαζί «ομόψυχα» και «συναινετικά»μοιράσουν από κοινού τις καρέκλες με τους φίλους τους.

***

Αυτή η σχέση μεταξύ πλούτου - φτώχειας δεν είναι προϊόν της θέσης που καταλαμβάνει το κάθε κόμμα γύρω από το τραπέζι της εξουσίας.

Είναι προϊόν της εξουσίας και του χαρακτήρα της εξουσίας που υπηρετεί το κάθε κόμμα ή πολλά κόμματα μαζί.

*

Η σχέση αυτή, που φέρνει στο κεφάλαιο πλούτο και στην εργασία φτώχεια, είναι προϊόν της ανειρήνευτης, της αγεφύρωτης αντίθεσης ανάμεσα στο κεφάλαιο, από τη μια μεριά, και την εργασία, από την άλλη.

*

Αν αυτή η αντίθεση δεν επιλυθεί προς όφελος της εργασίας και εις βάρος του κεφαλαίου, τότε ο πλούτος των λίγων θα συνεχίσει να αυξάνεται ευθέως αναλόγως της δυστυχίας των πολλών.

***

Για να αλλάξει και να ανατραπεί εκ βάθρων αυτή η σχέση, την πολιτική εξουσία που σήμερα κατέχει το κεφάλαιο και την διαχειρίζεται μέσω των κομμάτων του, πρέπει να την πάρουν οι εργάτες και όλα τα καταπιεζόμενα στρώματα της κοινωνίας. Και να την διαχειριστούν προς όφελός τους μέσω του δικού τους Κόμματος.

Αλλη λύση δεν υπάρχει.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΗΣ ΛΕΗΛΑΣΙΑΣ ΕΝΟΣ ΛΑΟΥ

Στο ιλιγγιώδες ποσό που αγγίζει τα 628 δισ. ευρώ! - δηλαδή 3 ΑΕΠ της χώρας - ανέρχονται τα χρήματα που ενθυλάκωσαν οι δανειστές του ελληνικού κράτους την περίοδο 1985 - 2011! Αλλο ενδιαφέρον στοιχείο: Την περίοδο των 26 χρόνων το χρέος της χώρας αυξανόταν με μέσο ετήσιο ρυθμό 22%! Αν πάλι στα εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ που δαπανήθηκαν για την εξυπηρέτηση του χρέους προσθέσουμε και τα 600 δισ. ευρώ, που - σύμφωνα με το γερμανικό περιοδικό «Σπίγκελ» - αποτελούν καταθέσεις Ελλήνων πολιτών στις ελβετικές τράπεζες, τότε, έχουμε ένα μικρό δείγμα της λεηλασίας ενός λαού από τους ντόπιους και ξένους πλουτοκράτες.

Πρόκειται για ποσά ασύλληπτα για κοινό νου. Ποσά τα οποία καταδεικνύουν την τεραστίων διαστάσεων ληστεία που συντελέστηκε σε βάρος του λαού και της χώρας, από το ελληνικό και διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο, με τη συνέργεια και συναυτουργία φυσικά στο διαπραττόμενο έγκλημα του κυρίαρχου πολιτικού συστήματος της χώρας. Ολοι αυτοί, οι οποίοι εμφανίζονται σήμερα σαν σωτήρες της χώρας, αυτοί που με έπαρση 1.000 καρδιναλίων διακηρύσσουν σε όλους τους τόνους πως «σώσαμε την Ελλάδα από τη χρεοκοπία», όλοι αυτοί που απροκάλυπτα εκβιάζουν τον ελληνικό λαό να υπογράψει τη θανατική του καταδίκη, είναι οι ίδιοι που κατέστησαν το λαό όμηρο των ντόπιων και ξένων τοκογλύφων και των άλλων μερίδων του κεφαλαίου. Είναι οι ίδιοι που πότε με το σύνθημα της «ανάπτυξης» και «της προσέγγισης της χώρας με την Ευρωπαϊκή Ενωση», πότε με τις πομπώδεις διακηρύξεις περί «ισχυρής Ελλάδας» και «μεταρρύθμισης του κράτους» και σήμερα με το μανδύα των «σωτήρων», έσφιγγαν σταθερά και μεθοδικά τη θηλιά γύρω από το λαιμό των εργαζομένων.

Αγρια τοκογλυφία

Τα κρατικά δάνεια, τα οποία συνοδεύουν τη σύγχρονη ιστορία της χώρας, από την περίοδο της επανάστασης του 1821, συνιστούν μία ιδιαίτερη πλευρά του συστήματος καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Βάση φυσικά της εκμετάλλευσης παραμένουν οι παραγωγικές σχέσεις. Εκεί δημιουργείται το κοινωνικό προϊόν, το οποίο, με τη μορφή του καπιταλιστικού εμπορεύματος, παράγει και αναπαράγει την κεφαλαιοκρατική σχέση (το κεφάλαιο από τη μία πλευρά και την εργασία από την άλλη), μέσα από το σχηματισμό του υπερπροϊόντος, που με τη μορφή της υπεραξίας νέμεται η τάξη των βιομηχάνων - καπιταλιστών. Οχι όμως μόνη της. Μέρος της υπεραξίας αυτής παραχωρείται στο εμπορικό κεφάλαιο, ως αμοιβή για τη συμβολή του στην κυκλοφορία του κεφαλαίου (διάθεση των εμπορευμάτων στην αγορά) και, με τη μορφή τόκου, στο τραπεζικό κεφάλαιο, έναντι των δανείων που χορηγεί το τελευταίο στους κεφαλαιοκράτες.

Από την πλευρά τους, τα κρατικά δάνεια έχουν την ιδιομορφία ότι, από τη στιγμή που αποπληρώνονται στη συντριπτική τους πλειοψηφία από τη φορολογία των λαϊκών στρωμάτων, δεν εμπλέκονται στην παραγωγή και το μοίρασμα της υπεραξίας ανάμεσα στις διάφορες μερίδες του κεφαλαίου. Η εξυπηρέτηση των κρατικών δανείων - η πληρωμή τους στους πιστωτές - αποτελεί μορφή της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, όχι στο πεδίο της παραγωγής, αλλά στη σφαίρα της αναδιανομής του εισοδήματος. Μιας αναδιανομής που γίνεται από το καπιταλιστικό κράτος, μέσω της φορολογίας των λαϊκών στρωμάτων. Εχουμε, δηλαδή, τη γραμμική σχέση: Εισόδημα με τη μορφή μισθού που δημιουργείται στην παραγωγή - φορολογία του εισοδήματος από το καπιταλιστικό κράτος - χρησιμοποίηση μέρους των λαϊκών φόρων για την αποπληρωμή του ληξιπρόθεσμου κρατικού χρέους.

Μια επιπλέον ιδιομορφία για χώρες όπως η Ελλάδα, που βρίσκονται χαμηλά στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα, είναι ότι η χορήγηση κρατικών δανείων γίνεται με πολύ πιο δυσμενείς τοκογλυφικούς όρους, σε σχέση με τις χώρες που βρίσκονται στην κορυφή της πυραμίδας. Με άλλα, χαμηλότερα επιτόκια δανείζονται χώρες της Ευρωζώνης, όπως η Γερμανία και η Γαλλία, και με άλλα, σαφώς υψηλότερα, χώρες όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία, αλλά και οι χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Το χρηματιστικό κεφάλαιο, το οποίο δανείζει τις κυβερνήσεις όλου του κόσμου, αποκομίζοντας τεράστια κέρδη, επιδιώκει να νομιμοποιήσει τη διαφοροποιημένη τοκογλυφία σε βάρος των πιο αδύνατων καπιταλιστικών χωρών, μέσα από τη θέσπιση μιας σειράς κριτηρίων χορήγησης δανείων, με κυριότερο τον πιστωτικό κίνδυνο (credit risk), τη βαθμολόγηση δηλαδή του κινδύνου μη εκπλήρωσης των υποχρεώσεων από τη δανειζόμενη χώρα. Και όσο υψηλότερα βαθμολογείται ο κίνδυνος αυτός, τόσο περισσότερο αυξάνουν τα επιτόκια δανεισμού.

Φυσικά, πίσω από τα θεωρητικά αυτά κατασκευάσματα βρίσκονται οι αδηφάγες διαθέσεις του χρηματιστικού κεφαλαίου, που εδρεύει στο Λονδίνο και στη Νέα Υόρκη, να καταληστέψει και να στραγγαλίσει τους λαούς των δανειζόμενων χωρών, να απομυζήσει κάθε ικμάδα της δύναμής τους μέσα από την άγρια τοκογλυφία. Οι κυβερνήσεις από την πλευρά τους δανείζονται για να χρηματοδοτήσουν τα κρατικά ελλείμματα και τις δημόσιες επενδύσεις, στα πλαίσια του δραστήριου ρόλου που διαδραματίζει το καπιταλιστικό κράτος στη διαδικασία αναπαραγωγής του κοινωνικού κεφαλαίου. Τους δανειστές, από την πλευρά τους, ποσώς τους ενδιαφέρει πώς θα χρησιμοποιήσουν οι κυβερνήσεις τα χρήματα των δανείων. Για το μόνο που ενδιαφέρονται είναι πώς, μέσω των δανείων, θα αρπάξουν τα περισσότερα, πώς θα κουρσέψουν τη δανειζόμενη χώρα, ακόμα και με τον κίνδυνο αυτή να βρεθεί σε κίνδυνο να μην μπορεί να ανταποκριθεί στους άγριους τοκογλυφικούς όρους που της έχουν επιβληθεί και να κηρύξει στάση πληρωμών. Το κυνήγι του κέρδους είναι αυτό που εξιτάρει τους κεφαλαιοκράτες, σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μη διστάσουν ακόμα και να διαπράξουν έγκλημα, μπροστά στην προοπτική της αύξησης του μέσου ποσοστού κέρδους.

Η ελληνική περίπτωση

Κλασική περίπτωση μιας τέτοιας εξέλιξης αποτελεί η Ελλάδα. Τα αίτια φυσικά της σημερινής κρίσης είναι περισσότερο σύνθετα, καθώς στη διαδικασία αυτή βαρύνοντα ρόλο διαδραματίζουν οι επιλογές της αστικής τάξης να εντάξει τη χώρα στην τότε ΕΟΚ, η δημιουργία στη συνέχεια της ενιαίας αγοράς (1992) και η συμμετοχή στην ΟΝΕ το 2000. Μερίδιο, φυσικά, σ' αυτή την πορεία διεκδικεί και η άγρια τοκογλυφία από το ντόπιο και διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο. Υπήρχαν περίοδοι στις αρχές της δεκαετίας του '90 που το ελληνικό κράτος δανειζόταν με επιτόκια της τάξης του 20 και 25%. Με την υποτίμηση της δραχμής, το 1998, αυτοί που είχαν στα χέρια τους κρατικά ομόλογα με ρήτρα ξένου συναλλάγματος κυριολεκτικά έβγαλαν τρελά λεφτά, ενώ η Ελλάδα υπήρξε περιζήτητος πελάτης των ελληνικών και ξένων τραπεζών, οι οποίες της χορηγούσαν αφειδώς δάνεια, λόγω των υψηλών αποδόσεων που απολάμβαναν. Η υπερκερδοφορία των ελληνικών τραπεζών τις δύο τελευταίες δεκαετίες, σε μεγάλο βαθμό στηρίχθηκε στις υψηλές και αφορολόγητες αποδόσεις των κρατικών ομολόγων που κρατούσαν στα χαρτοφυλάκιά τους. Αυτά καθεαυτά τα κρατικά ομόλογα κατέστησαν μοχλός λεόντειας αναδιανομής του εισοδήματος και διεύρυνσης του χάσματος πλούτου - φτώχειας, καθώς οι κάτοχοί τους αποζημιώνονταν με υψηλές αποδόσεις, πολλαπλάσιες των ονομαστικών αυξήσεων που αποσπούσαν οι εργαζόμενοι. Την περίοδο αυτή, διευρύνθηκε το στρώμα των ραντιέρηδων που τοποθετούσαν τα κεφάλαιά τους στα κρατικά ομόλογα, οι οποίοι ζούσαν με άνεση από τους τόκους που εισέπρατταν.

Το 1997 ήταν έτος - τομή για τον κρατικό δανεισμό και την αναβάθμιση της ντόπιας και ξένης τοκογλυφίας. Τη χρονιά αυτή, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έκανε δεκτό το αίτημα των δανειστριών τραπεζών να αναλάβουν οι ίδιες επί της ουσίας τη διαχείριση του τεράστιου ελληνικού κρατικού χρέους, μέσω του θεσμού των «Βασικών Διαπραγματευτών». Οι «Βασικοί Διαπραγματευτές» είναι 22 ελληνικές και ξένες τράπεζες (από τις μεγαλύτερες του κόσμου, όπως οι αμερικανικές Morgan Stanley, J.P. Morgan, Merrill Lynch, Goldman Sachs, η γαλλική BNP Paribas, η γερμανική Deutsche Bank, η ελβετική Credit Suisse, η ιαπωνική Nomura κ.ά.). Αυτές, μαζί με τις Εθνική, Γιούρομπανκ, Αλφα Μπανκ, Εμπορική και Πειραιώς συμμετέχουν στη λεγόμενη πρωτογενή αγορά κρατικών ομολόγων. Είναι οι αποκλειστικοί διαπραγματευτές με το ελληνικό κράτος, καθώς μέσω μηνιαίων δημοπρασιών αγοράζουν τα κρατικά ομόλογα και τα μεταπωλούν στη συνέχεια - φυσικά με το ανάλογο κέρδος - σε ιδιώτες, ή στα λεγόμενα θεσμικά ταμεία. Το ερώτημα είναι, ποιος διαμορφώνει το επιτόκιο αγοράς των ομολόγων; Υποτίθεται ότι το επιτόκιο διαμορφώνεται ως ο μέσος όρος των ανταγωνιστικών προσφορών που κάνουν οι «Βασικοί Διαπραγματευτές». Λέμε όμως υποτίθεται, γιατί είναι κοινό μυστικό ότι οι δημοπρασίες δεν είναι παρά το κάλυμμα νομιμοποίησης του καρτέλ που έχουν συστήσει οι συμμετέχουσες τράπεζες, προκειμένου να διαμορφώνουν, μετά από προσυνεννόηση, τα επιτόκια στα επιθυμητά γι' αυτές επίπεδα. Ετσι ξεπουπουλιάζουν τη χρυσοφόρο όρνιθα, χωρίς αυτή να κακαρίζει.

Γραμματεία ΠΑΜΕ Θήβας Ανακοίνωση

ΘΗΒΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ 7 :30 μ.μ

Καλούμε τους εργαζόμενους, τα συνδικάτα, τους νέους, τους άνεργους, τις γυναίκες, τους αυτοαπασχολούμενους, τους αγρότες με την ανακοίνωση των νέων αντεργατικών μέτρων και την προώθησή τους για ψήφιση στη βουλή σε ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ για να εκφραστεί η αντίθεση στα αντιλαϊκά μέτρα. Για να παλέψουμε για την ανατροπή τους.

Αγώνας τώρα για την προστασία της ζωής της εργατικής και λαϊκής οικογένειας από την ανεργία, τη μείωση των εισοδημάτων και συντάξεων, τη βαριά φορολογία και την ακρίβεια.

Αγώνας τώρα ενάντια στη νέα κατακρεούργηση σε ότι έχει μείνει στα κοινωνικά και ασφαλιστικά δικαιώματα. Όχι στην ιδιωτικοποίηση και την παράδοση του δημόσιου πλούτου σε μονοπωλιακούς ομίλους.

ΓΕΝΙΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ!

ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΩΡΑ (ΓΙΑ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ)

• Εργάτες, εργαζόμενοι, αυτοαπασχολούμενοι, μικρομεσαίοι αγρότες, σπουδαστές, γυναίκες, όλοι μαζί στον αγώνα, όλοι μαζί στους δρόμους για να μην περάσουν τα νέα μέτρα, με αφετηρία τους τόπους δουλειάς και τις γειτονιές.
• Τώρα είναι η ώρα του αγώνα, ώρα ευθύνης για τον καθένα μας.
• Έχουμε χρέος να παλέψουμε για εμάς και τα παιδιά μας.
• Μη δέχεσαι να πληρώσεις την κρίση της πλουτοκρατίας. Χρέη και ελλείμματα είναι δικά της. Αυτή να τα πληρώσει.
• Απόρριψε τα διλήμματα τους: «Ή μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα ή θα πτωχεύσει η Ελλάδα». Θέλουν να σε φοβίσουν. Ο λαός ήδη έχει πτωχεύσει! Τα κέρδη της πλουτοκρατίας θέλουν να σώσουν και να στηρίξουν.

Το πραγματικό δίλημμα είναι: «Ή θα υποταχθούμε στο νέο εργασιακό μεσαίωνα ή θα σηκώσουμε κεφάλι, θα αγωνιστούμε για μια καλύτερη ζωή χωρίς εκμεταλλευτές και μονοπώλια!».

Υπάρχει λύση, υπάρχει προοπτική! Εμπιστεύσου το ΠΑΜΕ! Με ισχυρό ΠΑΜΕ με λαϊκή συμμαχία και οργανωμένο το λαό Μπορούμε.

Γύρνα την πλάτη στις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, είναι εμπόδιο στη λαϊκή πάλη, στη ριζοσπαστικοποίηση των λαϊκών στρωμάτων. Δε θέλουν να συγκρουστούν ούτε με την κυβέρνηση, ούτε με τους βιομήχανους, τραπεζίτες, το μεγάλο κεφάλαιο, τους υπεύθυνους για όλα τα δεινά που τραβάει ο λαός. Εγκαταλείψτε τους!Τούτες τις ώρες στάσου όρθιος! Μπες μπροστά, πάλεψε

ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ 3 ΙΟΥΝΗ ΣΤΗΝ ΘΗΒΑ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ 7:30μ.μ.

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

Γραμματεία ΠΑΜΕ Θήβας