Περί «κέντρων»...

Πρώτον: Οταν το Μάρτη του 2009 ο κ. Παπανδρέου ζήτησε εκλογές, το βράδυ της ίδιας μέρας είχε ένα πολύ ενδιαφέρον «μυστικό δείπνο».

*

Ανάμεσα στους συνδαιτυμόνες ο κ. Καραμούζης, αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος της «Eurobank» του κ. Λάτση (ο οποίος διοργάνωσε εκείνη τη σεμνή συνεύρεση), ο κ. Παπαλεξόπουλος της εταιρείας «Τιτάν» και πρώην πρόεδρος του ΣΕΒ, ο κ. Μυτιληναίος, ο κ. Βασιλάκης της «Aegean», ο κ. Διβάνης των ξενοδόχων, ο κ. Σκλαβενίτης της ομώνυμης επιχείρησης, ο εφοπλιστής κ. Λασκαρίδης κ.ά.

***

Δεύτερον: Παραμονές των εκλογών του Οκτώβρη, η εφημερίδα «Βήμα» πληροφορούσε τους αναγνώστες της τα εξής ενδιαφέροντα:

*

«Και βεβαίως δεν είναι τυχαίο ότι τούτες τις μέρες όλοι οι τραπεζίτες και οι επιχειρηματίες, μικροί και μεγάλοι, εύχονται την αυτοδυναμία του ΠΑΣΟΚ και προσβλέπουν στη διακυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου» («Βήμα», 12/9/2009).

***

Τρίτον:«Από την πλευρά μου δηλώνω ότι θέλω να στηρίξω με όλες μου τις δυνάμεις την περαιτέρω άνθηση της ελληνικής ναυτιλίας (...) Είναι μέγα λάθος να σας δημιουργούμε αίσθημα ενοχής λέγοντάς σας ότι αν δεν επενδύσετε, δεν είστε πατριώτες. Αυτό κανείς δε σας το αμφισβητεί».

*

Η δήλωση είναι του κ. Παπανδρέου και έγινε (26/6/2005) στο κλειστό κλαμπ της λέσχης των «πατριωτών» εφοπλιστών, στον Πειραιά...

*

Τέταρτον:«Την πρώτη "ψήφο εμπιστοσύνης" έλαβε χτες ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ κ. Γ. Παπανδρέου από τον επιχειρηματικό κόσμο και τις αγορές (...). Τον τόνο έδωσαν οι εκπρόσωποι του ΣΕΒ, τουΕλληνοαμερικανικού Επιμελητηρίου, του Συνδέσμου Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος (...) οι οποίοι με δηλώσεις τους δεν κρύβουν ότι η ανάδειξη ισχυρής αυτοδύναμης κυβέρνησης τους χαροποιεί ιδιαίτερα...».

*

Αυτά τα έγραφε πάλι το «Βήμα». Στις 6/10/2009. Μετεκλογικά, δηλαδή...

***

Πέμπτον:«Απόρησα με τον εαυτό μου, πώς εγώ ένας άνθρωπος του στυγνού κατεστημένου εισχωρώ σε σοσιαλδημοκρατικές απόψεις, όταν διάβασα τη μελέτη του ΙΣΤΑΜΕ "Η στρατηγική της Λισαβόνας και οι προκλήσεις των μεταρρυθμίσεων για την Ελλάδα". Γιατί οι απόψεις μας ταυτίζονται. Νομίζω ότι μπορούμε να δούμε ακόμα και μία συγχώνευση του ΣΕΒ με το ΙΣΤΑΜΕ (σσ: ίδρυμα μελετών του ΠΑΣΟΚ) και άλλων κοινωνικών εταίρων. Αυτό δείχνει πως έχουν πέσει οι διαχωριστικές γραμμές. Δείχνει ευρωπαϊκή ωριμότητα. Συμφωνώ απόλυτα»!

*

Τα παραπάνω είναι λόγια του προέδρου του ΣΕΒ κ. Δασκαλόπουλου και ειπώθηκαν το... μακρινό 2006. Εκτοτε το φλερτ μεταξύ ΣΕΒ - ΠΑΣΟΚ πήρε χαρακτήρα ...παθιασμένου έρωτα!

Σε τέτοιο σημείο ώστε ο κ. Δασκαλόπουλος (5/10/2009) με αφορμή την εκλογική επικράτηση του κ. Παπανδρέου, να μιλά για «μια νέα αφετηρία, ένα νέο ξεκίνημα» και τον Οκτώβρη του 2010 να επαινεί τις προγραμματικές δηλώσεις του κ. Παπανδρέου μέσω των οποίων, όπως έλεγε, «σηματοδοτείται μια αντίληψη ουσιαστικής και ελπιδοφόρας αλλαγής»!

***

Αυτή ήταν και είναι η σχέση του ΠΑΣΟΚ με τα «κέντρα».

Και επειδή με αυτούς που έχουμε μπλέξει δεν αποκλείεται να αρχίσουν τώρα να το παίζουν «σοσιαλιστές», και μάλιστα τόσο «σοσιαλιστές» ώστε (κατά την προσφιλή τους σαχλαμάρα) να λένε ότι τους«πολεμούν σκοτεινά κέντρα»,

είπαμε να θυμηθούμε κάποιες από τις σχέσεις τους με αυτά τα «κέντρα».

Για να μην ξεχνιόμαστε, δηλαδή...

Ορισμένες σκέψεις

1) Με την κίνηση περί δημοψηφίσματος ο Παπανδρέου και οι υποστηρικτές του πρωθυπουργού ομολογούν έμμεσα ότι επιχείρησαν να παίξουν αξιοποιώντας το «μέσα ή έξω από την ΕΕ» ως εκβιαστικό δίλημμα για ίδιον όφελος. Γι' αυτόν ακριβώς το λόγο είναι που τους κατηγορούν οι υπόλοιπες αστικές δυνάμεις.

Αλλά εδώ αξίζει να σταθούμε:

*

α) Να που το «μέσα ή έξω από την ΕΕ» από μόνο του δεν είναι και τόσο «επαναστατικό», όπως θέλουν να το παρουσιάζουν ορισμένοι. Στα δύσκολα γι' αυτούς μπορούν να το θέτουν ακόμα και οι αστοί εφόσον εκτιμούν ότι έτσι εξυπηρετούνται τα συμφέροντά τους. Αρα, το «έξω από την ΕΕ» είναι ανατρεπτικό, μπορεί και πρέπει να είναι τέτοιο, υπό την προϋπόθεση ότι δεν οδηγεί σε μια άλλου τύπου αστική διαχείριση.

*

β) Από τη στιγμή που η αστική τάξη και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι φτάνουν, είτε ευθέως είτε διά της τεθλασμένης, να ανασύρουν στο προσκήνιο (και να τσακώνονται γι' αυτό) μια στρατηγική τους επιλογή, όπως είναι η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ, σημαίνει ότι το σύστημά τους, μπροστά στη διογκούμενη λαϊκή οργή, έχει απολέσει αρκετά από τα «οχυρωματικά έργα» που έχει στήσει για να διατηρείται στην εξουσία.

Οτι, δηλαδή, μια σειρά από τις ασφαλιστικές δικλίδες που κάθε εξουσία διαθέτει, ώστε τη στιγμή της κρίσης να μη χτυπηθεί το σύστημά της στους ακρογωνιαίους λίθους του, έχουν καταρρεύσει.

Με άλλα λόγια, και μόνο η ανακίνηση θέματος «ΕΕ» σήμερα στην Ελλάδα από πλευράς αστικού πολιτικού κόσμου δείχνει ότι οι «από πάνω» έχουν σοβαρή δυσκολία να κυβερνούν όπως πριν.

***

2) Δεδομένης της ελαχιστοποίησης έως εκμηδενισμού της σχετικής αυτοτέλειας που έχει το πολιτικό σύστημα της άρχουσας τάξης από τα συμφέροντα που υπηρετεί, τίθεται το ερώτημα:

*

Η μερίδα της άρχουσας τάξης που είδε να εξυπηρετείται από την κίνηση Παπανδρέου, με τις άλλες μερίδες που μέσω των υπόλοιπων αστικών κομμάτων εκφράζουν την ολική διαφωνία τους στην έγερση έστω και εμμέσως ζητήματος περί την ΕΕ,

σε τι επίπεδο ενδοαστικής διαμάχης βρίσκονται;

***

3) Πολύ μιλούν για μια Ελλάδα «αδύναμο κρίκο» της Ευρωζώνης και της ΕΕ. Τι να σκεφτεί κανείς;

*

α) Οτι στο πλαίσιο της ενδοϊμπεριαλιστικής διαμάχης, αυτού του αδυσώπητου πολέμου μεταξύ των ιμπεριαλιστικών κέντρων, από τη μια μεριά της Ουάσιγκτον και από την άλλη των Βρυξελλών, η Ελλάδα επιλέγεται ως πεδίο μιας σύγκρουσης όχι μόνο επί του οικονομικού αλλά και του γενικότερου γεωπολιτικού πεδίου;

*

β) Οτι στο πλαίσιο αυτής της σύγκρουσης οι ενδοαστικές αντιθέσεις στην Ελλάδα δεν αποτελούν παρά μια ελάχιστη σμίκρυνση ή αντανάκλαση των γενικότερων ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων, που ενδεχομένως να εγκυμονούν επιδιώξεις για νέες ισορροπίες που αφορούν ευρύτερα στο συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ ΗΠΑ - Ευρωζώνης...

***

Πρόκειται για ερωτήματα που φυσικά δεν πρόκειται να απαντηθούν με ευθύ τρόπο από το πολιτικό κατεστημένο της ολιγαρχίας και τα κόμματά της.

Τα τελευταία, με ή χωρίς δημοψήφισμα, με ή χωρίς εκλογές, με ή χωρίς «συναινέσεις», με ή χωρίς «κυβερνήσεις εθνικής σωτηρίας», ήταν, είναι και θα είναι πάντα προσανατολισμένα να βρουν εκείνο το «μόντους βιβέντι» ώστε να διαχειριστούν την κρίση προς όφελος του κεφαλαίου, φορτώνοντάς την μέσα από πολιτικούς ελιγμούς στα μόνιμα θύματα - εργαζόμενους.

*

Σε κάθε περίπτωση, δηλαδή, ένα είναι το βέβαιο, στην Ελλάδα και στον κόσμο:

1) Οτι οι εγχώριες ενδοαστικές αντιθέσεις σε καμία περίπτωση δεν αναιρούν την ενότητα όλων των μερίδων της πλουτοκρατίας εναντίον του λαού.

2) Οτι πέρα από τους ανταγωνισμούς τους, τα ιμπεριαλιστικά κέντρα είναι ενωμένα απέναντι στους καταπιεζόμενους όλου του κόσμου.

*

Και κάτι ακόμα:

Οτι η λαϊκή οργή και αγανάκτηση,

εφόσον πάρει την πολλαπλασιαστική δύναμη της οργάνωσης και του σχεδιασμένου ταξικού αγώνα, της αντίστασης και της αντεπίθεσης, είναι δυνατόν όχι μόνο να οξύνει τις αντιθέσεις μεταξύ των κεφαλαιοκρατών και των πολιτικών τους εκπροσώπων,

αλλά και να αξιοποιεί αυτές τις αντιθέσεις νικηφόρα για το λαό.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Αφιερώματα σε Ελύτη, Λειβαδίτη και Εγγονόπουλο

Οδυσσέας Ελύτης

Αφιερώματα για τον Οδυσσέα Ελύτη, τον Τάσο Λειβαδίτη και τονΝίκο Εγγονόπουλο ψηφιοποίησε και παρουσιάζει το αρχείο της ΕΡΤ, μέσω των ιστοσελίδων www.ert-archives.gr και www.ert.gr.

Ετσι, με αφορμή τη συμπλήρωση εκατό ετών από τη γέννηση του νομπελίστα ποιητή Οδυσσέα Ελύτη, παρουσιάζεται η εκπομπή «Της πατρίδας μου πάλι ομοιώθηκα», παραγωγής 1979. Στην εκπομπή, λίγο μετά τη βράβευσή του με το Νόμπελ Λογοτεχνίας (1979), ο ποιητής αναφέρεται στην καταγωγή του, στους τόπους που έζησε και τον επηρέασαν, καθώς και στην προέλευση του ονόματός του. Στη συνέχεια κάνει αναφορά στην επίδραση του αιγαιοπελαγίτικου τοπίου στην ποίησή του και στη σύνδεσή του με τον υπερρεαλισμό. Διευκρινίζει πώς αντιλαμβάνεται την «ελληνικότητα» και τη «διαφάνεια», έννοιες κεντρικές στην ποίησή του, ενώ ιδιαίτερη μνεία επιφυλάσσει στον Διονύσιο Σολωμό, στην ποιητική παράδοση του οποίου θεωρεί ότι ανήκει. Αναφερόμενος στο μείζον έργο του, «Αξιον εστί», εξηγεί τον τρόπο που εργάστηκε για να δημιουργήσει μια ποιητική σύνθεση που θα σχετιζόταν με τη σύγχρονη Ελλάδα και το δράμα της.

Επίσης, τιμώντας τη μνήμη του Τάσου Λειβαδίτη (30.10.1988), παρουσιάζεται το επεισόδιο της σειράς ντοκιμαντέρ «Προσώπων Τόποι» με τίτλο «Ο ποιητής Τάσος Λειβαδίτης (1922 - 1988)», παραγωγής 1995.

Το ντοκιμαντέρ ερευνά τα στάδια της ποιητικής παραγωγής του Τ. Λειβαδίτη, με έμφαση στην έννοια της εντοπιότητας και τον τρόπο που αποτυπώνει στο έργο του το αθηναϊκό τοπίο. Ανιχνεύονται επίσης τα συστατικά στοιχεία, οι ιδεολογικές τοποθετήσεις και οι υπαρξιακές αναζητήσεις στο ποιητικό του έργο. Κατά τη διάρκεια της εκπομπής, διαβάζονται αποσπάσματα του έργου του και προβάλλονται πλάνα αρχείου, στα οποία απαγγέλλει ποιήματά του ο ίδιος ο Τ. Λειβαδίτης.

Για τον ποιητή, ζωγράφο και καθηγητή Νίκο Εγγονόπουλο, παρουσιάζεται το επεισόδιο της εκπομπής «Παρασκήνιο», με τίτλο «Ο κήπος με τ' αμέτρητα παράθυρα - Νίκος Εγγονόπουλος». Στο ντοκιμαντέρ, η σύζυγος του Νίκου Εγγονοπούλου, Λένα, μιλάει για το χαρακτήρα του και περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο προσέγγιζε την ποίηση και τη ζωγραφική, τη σχέση του με τον υπερρεαλισμό, αλλά και τα χρήματα - ως αμοιβή για τα κατά παραγγελία ζωγραφικά του έργα. Αναφέρεται στη σχέση του με τους ποιητές Μίλτο Σαχτούρη και Επαμεινώνδα Γονατά και στη συνειδητή του επιλογή να γίνει καθηγητής, προκειμένου να αποφύγει τη σύνδεση της καλλιτεχνικής του δραστηριότητας με τον βιοπορισμό.

Το ντοκιμαντέρ περιλαμβάνεται απόσπασμα από παρουσίαση του έργου του από τον Δημήτρη Μπαγέρη και συνέντευξή του, στην οποία εξηγεί την προσπάθεια που έχει κάνει, προκειμένου να συγκεντρώσει πληροφορίες για το σύνολο του έργου του Εγγονοπούλου, καθώς και σπάνιες εκδόσεις περιοδικών, στα οποία βρέθηκαν εικονογραφήσεις, βινιέτες και άγνωστα κείμενά του. Παρουσιάζει αντίτυπα πρώτων εκδόσεων από ποιητικές συλλογές του Εγγονοπούλου, καθώς και αποσπάσματα από χλευαστικές κριτικές που είχαν κυκλοφορήσει σε περιοδικά κατά τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια με στόχο τον ίδιο και τον Ανδρέα Εμπειρίκο.

FRONTEX Ζητά αποστρατικοποίηση των ελληνοτουρκικών συνόρων!

Σε έκθεση συστήνεται η απόσυρση των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων και ο έλεγχος «αποκλειστικά από πολιτικές αρχές επιβολής του νόμου»

Δυνάμεις της FRONTEX σε ρόλο κυνηγού κεφαλών των μεταναστών και προσφύγων που γεννά ο ιμπεριαλισμός

MotionTeam

Αποστρατικοποίηση των ελληνοτουρκικών συνόρων ζητά ο FRONTEX, σε μια νέα απροκάλυπτη ευρωενωσιακή επέμβαση στα εσωτερικά της χώρας, όπως δείχνει η πολυσέλιδη «Εκθεση Αξιολόγησης», που συντάχθηκε από τα κεντρικά του ευρωενωσιακού οργανισμού (συντονίζει τις επιχειρήσεις καταστολής στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ) και προλογίζεται από τον ίδιο τον διευθύνοντα σύμβουλό του Φιλανδό Ιλκα Λάιτινεν, σχετικά με τη διαβόητη επιχείρηση «Rabit 2010».

Πρόκειται για επιχείρηση που εκτυλίχθηκε κατόπιν αιτήματος της ελληνικής κυβέρνησης στα ελληνοτουρκικά χερσαία σύνορα, από το Νοέμβρη 2010 ως το Μάρτη 2011, με 576 αξιωματικούς απεσταλμένους του FRONTEX, από 26 διαφορετικές χώρες, με αποστολή να συντονίσουν τις επιχειρήσεις καταστολής κατά προσφύγων του ιμπεριαλισμού.

Μεταξύ άλλων, στην έκθεση σημειώνεται: «(...) οι παραποτάμιες περιπολίες κατά μήκος των χερσαίων συνόρων ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία, όπως οριοθετούνται από τον Εβρο ποταμό, παρουσιάζουν δύσκολες συνθήκες για τον έλεγχο των συνόρων (σ.σ.: από τον FRONTEX), εξαιτίας του γεγονότος ότι τα σύνορα είναι στρατιωτικοποιημένα και η παρουσία του Ελληνικού Στρατού θα πρέπει να ληφθεί υπόψη σε μια σειρά ζητήματα, όπως οι κανόνες εμπλοκής και η πρόσβαση στην περιοχή».

Και παρακάτω: «(...) η στρατιωτική παρουσία/περιπολίες κατά μήκος των χερσαίων συνόρων τόσο στην ελληνική όσο και στην τουρκική πλευρά πρέπει να αναφερθούν ως μια δυσάρεστη κατάσταση. Ως γενική αρχή, τα εξωτερικά σύνορα των κρατών - μελών της ΕΕ θα πρέπει να είναι αποστρατιωτικοποιημένα και να ελέγχονταιαποκλειστικά από πολιτικές αρχές επιβολής του νόμου». Η έκθεση δε λέει κουβέντα για το τι να κάνει η τουρκική πλευρά, ούτε διευκρινίζει αν σχεδιάζει αυτές οι υπηρεσίες να είναι αποκλειστικά ελληνικές ή θα συμμετέχουν και ευρωενωσιακοί. Πάντως, αυτό μικρή σημασία έχει, καθώς η λειτουργία τους υπό την επίβλεψη και «ομπρέλα» του FRONTEX, πρέπει να θεωρείται δεδομένη.

Οι παρεμβάσεις στα εσωτερικά της χώρας έχουν προηγούμενο, καθώς από τα τέλη 2009 - αρχές 2010, ο FRONTEX επιχείρησε να συνάψει συνοριακή συμφωνία με την Τουρκία (!) και στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων ο Οργανισμός δεχόταν τις συνοριακές διεκδικήσεις της Τουρκίας, ακόμη και στο Αιγαίο, και της παραχωρούσε δικαιώματα έρευνας και διάσωσης.

Το θέμα δημοσιοποίησε ευρέως το Γενάρη 2010 το ΚΚΕ, με Επίκαιρη Ερώτηση στη Βουλή, όπου κατήγγειλε ότι «η κυβέρνηση συμφώνησε στη διεξαγωγή διαπραγματεύσεων μεταξύ FRONTEX και τουρκικών αρχών με σκοπό τη σύναψη συνοριακής συμφωνίας για κοινές επιχειρήσεις στο Αιγαίο, στο όνομα της αντιμετώπισης της "παράνομης μετανάστευσης" (...) οι τουρκικές αρχές έθεσαν ακόμη μια φορά θέμα αμφισβήτησης των ελληνικών συνόρων, εμμένοντας στη χρησιμοποίηση του όρου "συνοριακές περιοχές", δηλαδή επαναφέροντας τις θεωρίες περί "γκρίζων ζωνών" (...) Ετσι, μετά τις συμφωνίες ΠΑΣΟΚ και ΝΔ για κοινή ελληνοτουρκική στρατιωτική συνδιαχείριση του εναέριου χώρου του Αιγαίου με ΝΑΤΟική επιδιαιτησία, προωθείται τώρα η συνδιαχείριση και των θαλάσσιων συνόρων κάτω από την ευρωενωσιακή - αυτή τη φορά - ομπρέλα του Frontex και η υποκατάσταση των ελληνικών αρχών από τους μηχανισμούς της ΕΕ».

Απαντώντας τότε η κυβέρνηση προσπάθησε να θολώσει τα νερά, υποστηρίζοντας ότι τα κείμενα που έχουν υπογραφεί μεταξύ FRONTEX και Τουρκίας είναι «τεχνικής φύσης», στο πρότυπο παρόμοιων συμφωνιών που έχουν ήδη υπογραφεί με τρίτες χώρες, όπως αυτές των Δυτικών Βαλκανίων.

Νέα επιστολή-κόλαφος κατά Βενιζέλου από τον Βαξεβάνη

Ο δημοσιογράφος τον κατηγορεί για «ασέλγεια» στους νόμους

Η ΩΡΑ Η ΚΑΛΗ 

Συνέχεια στην προ ημερών τηλεοπτική του κόντρα με τον Ευάγγελο Βενιζέλο δίνει εκ νέου ο Κώστας Βαξεβάνης, με νέα επιστολή- κόλαφο (τη δεύτερη μέσα σε διάστημα 12 ημερών) προς τον υπουργό Οικονομίας. 

Ο δημοσιογράφος κατηγορεί τον κ. Βενιζέλο ότι «ασέλγησε» στους νόμους την περίοδο που ήταν υπουργός Δικαιοσύνης και τον εγκαλεί για μία σειρά νομοθετημάτων.

Ο κ. Βαξεβάνης ζητά από τον υπουργό Οικονομίας να απαντήσει στα ερωτήματα που του θέτει καθώς κάτι τέτοιο αποτελεί «ηθική και πολιτική του υποχρέωση». 

Αναλυτικά η επιστολή έχει ως εξής:

«Σας έχω απευθύνει δημόσια, αρκετά ερωτήματα, τα οποία θέτουν σοβαρά θέματα για τον τρόπο που πολιτεύεστε. Δεν ήταν μια θεωρητική ανάλυση αλλά στοιχεία. Δεν μου απαντήσατε. Πίστευα πως ήταν η ενασχόλησή σας με την σωτηρία της χώρας που δεν σας επέτρεπε να απαντήσετε. Τελικώς δεν ισχύει. Απ ό,τι έμαθα, στείλατε απαντητική επιστολή στην Ελευθεροτυπία για άρθρο που αφορούσε την προίκα σας, όχι όμως απάντηση σε όσα σας έχω ρωτήσει. Και το κάνατε μία από τις πιο κρίσιμες μέρες των διαπραγματεύσεων για το χρέος. Βρήκατε τον χρόνο. Άρα δεν ήταν θέμα χρόνου.

Πριν προχωρήσω στα συγκλονιστικά που αποκάλυψε η δημοσιογραφική έρευνα, σας θυμίζω και πάλι πως το να απαντήσετε είναι υποχρέωσή σας. Ηθική και πολιτική. Πριν από μερικούς μήνες, όταν ο αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης, κύριος Θόδωρος Πάγκαλος είπε το γνωστό «μαζί τα φάγαμε», του απάντησα με ένα πολύ σκληρό άρθρο. 

Ο κύριος Πάγκαλος την ίδια κιόλας μέρα ανταπάντησε με ένα δικό του πολιτικό άρθρο το οποίο δημοσιεύτηκε στο site μου. Την ίδια εποχή έγραψα ένα ακόμη σκληρό άρθρο για την υπουργό κυρία Άννα Διαμαντοπούλου, στο οποίο έλεγα πως το να φοιτά παιδί της σε ιδιωτικό σχολείο, ενώ η ίδια είναι υπουργός Παιδείας, είναι μια πρακτική που δηλώνει πως δεν εμπιστεύεται τη Δημόσια Παιδεία για την οποία είναι αρμόδια. 

Η κυρία Διαμαντοπούλου απάντησε δημόσια σε αυτό, θέτοντας μάλιστα μια πλευρά που είχα σκληρά παραβλέψει. Της μάνας. Και οι δύο συνάδελφοί σας απάντησαν αν και θα μπορούσαν να μην το κάνουν γιατί εξέφρασα απόψεις και όχι, όπως στη δική σας περίπτωση, ντοκουμέντα και στοιχεία. Και βέβαια κανένας από τους δυο, δεν θέλησε να μου «θυμίσει» πως είμαι δημοσιογράφος της «κρατικής». Σεβάστηκαν και τον ρόλο τους και το ρόλο του δημοσιογράφου.

Διατελέσατε υπουργός Πολιτισμού και βρεθήκατε στο στόχαστρο της πολιτικής κριτικής από τον προκάτοχο σας στο υπουργείο, τον νυν αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης, Θεόδωρο Πάγκαλο, για την αγοραπωλησία επί των ημερών σας του ξενοδοχείου «Ακροπόλ» από τον κατάδικο σήμερα, Γιώργο Μπατατούδη. Πληροφοριακά μόνο ο κ. Μπατατούδης ο οποίος διέφυγε στη Λιβύη βρίσκεται σήμερα στην Ελλάδα αφού κατάφερε να πάρει αναστολή εκτέλεσης της ποινής του. Αλλά αυτό είναι ένα θέμα στο οποίο θα επανέλθουμε.

Ας πάμε όμως και πάλι στα στοιχεία. Διατελέσατε υπουργός Δικαιοσύνης το 1996. Δεν ήσασταν ένας οποιοσδήποτε πολιτικός σε αυτό το υπουργείο, αλλά ένας γνώστης της Νομικής Επιστήμης. Και μόνο να κοιτάξει κάποιος το βιογραφικό σας, διαπιστώνει πως τελειώσατε σε 4 χρόνια τη Νομική, (παρότι, όπως λέτε, είχατε και παράλληλη πολιτική δράση τα δύσκολα χρόνια 1974-1978), καταφέρατε να κάνετε διδακτορικό στο Παρίσι σε μόλις δύο χρόνια και στη συνέχεια να ανεβείτε τις βαθμίδες της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης με τρόπο που δεν έχουν κάνει άλλοι. Τι άλλο λοιπόν, ήσασταν από το «παιδί θαύμα» της νομικής τέχνης.

Αναζήτησα λοιπόν αυτή την νομική σας έστω ευφυΐα, στο νομοθετικό σας έργο στο υπουργείο Δικαιοσύνης. Και ιδού τι βρήκα. Το 1996 ψηφίσατε τον νόμο 2408. Με τον νόμο αυτό τροποποιήσατε κάποια άρθρα του Ποινικού Κώδικα. Για την ακρίβεια προσθέσατε μερικές λέξεις, λιγότερες από 10 αλλά καθοριστικές. Αλλάξατε το άρθρο 242 (για ψευδή βεβαίωση) και το άρθρο 216 (για πλαστογραφία).Τα δύο αδικήματα τα οποία ήταν κακουργήματα με ποινές κάθειρξης πάνω από 10 χρόνια, γίνονταν πλημμελήματα αν το ποσό της ζημιάς δεν ήταν πάνω από 25 εκατομμύρια δραχμές. 

Αυτό προσθέσατε: Το «πάνω από 25 εκατομμύρια δραχμές». Με 25 εκατομμύρια τότε μπορούσες να αγοράσεις ένα σπίτι. Και εσείς για κάποιο λόγο, την πλαστογραφία και την ψευδή βεβαίωση που προκαλούσαν ζημιά ως ένα σπίτι την κάνατε πλημμέλημα;

Αυτή την νομοθετική «μεταρρύθμιση» την κάνατε μέσα σε μία νύχτα και χωρίς να προηγηθεί σύσταση νομοπαρασκευαστικής επιτροπής και πολύ περισσότερο διάλογος με τους ανθρώπους που υπηρετούν τη Δικαιοσύνη. Δηλαδή δεν εκθέσατε ποια αναγκαιότητα υπήρχε για να κάνετε τόσο βαριές πράξεις από κακουργήματα, απλά πλημμελήματα. Κατηγορηθήκατε από τον νομικό κόσμο ότι ασελγήσατε πάνω στους νόμους με σκοπούς άλλους από την απονομή Δικαιοσύνης.

Φαντάζομαι ξέρετε ως υπουργός Δικαιοσύνης τότε, τι προέκυψε από αυτή σας την νομοθέτηση. Τετρακόσιοι επιφανείς Θεσσαλονικείς (μεγαλογιατροί, βουλευτές, στρατηγοί, δικηγόροι, παιδιά αυτών που λέμε «επωνύμων») οι οποίοι αντιμετώπιζαν κατηγορίες για κακουργήματα (ναι, αυτά τα οποία αλλάξατε) δεν δικάστηκαν ποτέ. Τα κακουργήματά τους έγιναν πλημμελήματα και παραγράφηκαν. Η υπόθεση ήταν η πιο σοβαρή υπόθεση πλαστογραφίας στην ιστορία της Ελλάδας. 

Από το 1989 έως το 1991, παιδιά επωνύμων της Θεσσαλονίκης που εγγράφονταν σε Πανεπιστήμια του εξωτερικού (Γιουγκοσλαβία, Ρουμανία κλπ), έπαιρναν μεταγραφές σε Πανεπιστήμια της Ελλάδας, παρουσιάζοντας ψεύτικες βεβαιώσεις για σοβαρές ασθένειες. Οι ευγενείς γόνοι της Θεσσαλονίκης έπασχαν ξαφνικά από καρκίνο, λευχαιμίες και άλλα σοβαρά νοσήματα που βεβαίωναν απατεώνες γιατροί. Όταν αποκαλύφθηκε η υπόθεση, κάποιοι Πανεπιστημιακοί, συνάδελφοί σας στο Πανεπιστήμιο, επιχείρησαν να την κουκουλώσουν αρνούμενοι να δώσουν τα στοιχεία των μεταγραφών.

Μια ομάδα έντιμων εισαγγελέων τότε, αναγκάστηκε να κάνει έρευνα στο πανεπιστήμιο και να κατασχέσει τους φακέλους. Δύο ανακριτές, επί δύο χρόνια ερεύνησαν αυτή την υπόθεση, σχηματίζοντας δικογραφία που δεν χωρούσε σε ένα δωμάτιο. Ασκήθηκαν, διώξεις σε 400 άτομα. 

Οι περισσότεροι θα έμπαιναν φυλακή αφού οι κατηγορίες ήταν στοιχειοθετημένες. Και τότε εσείς νομοθετήσατε την αλλαγή του Ποινικού Κώδικα στα συγκεκριμένα άρθρα, που τύχαινε μάλλον να αφορούν τις δικές τους κατηγορίες. Τα αδικήματα ήταν πια πλημμελήματα και είχαν παραγραφεί. Οι φάκελοι έκλεισαν και δεκάδες επώνυμοι απατεώνες, ελεύθεροι πια, συνέχιζαν να φωτογραφίζονται στα περιοδικά ως έντιμοι και ανησυχούντες για την πόλη και βέβαια να καθορίζουν με τη δύναμή τους τα πολιτικά πράγματα. Αρκετοί από τους φοιτητές που πήραν μεταγραφές με τις ψευδείς βεβαιώσεις, όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν, αλλά σήμερα κάνουν πανεπιστημιακή καριέρα.

Στις μεταρρυθμίσεις σας, συμπεριλαμβάνεται η αλλαγή ενός ακόμη άρθρου του Ποινικού Κώδικα. Του 113. Το άρθρο αυτό παλιά προέβλεπε πως στις περιπτώσεις που κάποιος βουλευτής διώκεται για αξιόποινη πράξη, αν δεν αρθεί η βουλευτική του ασυλία, τότε σταματά να τρέχει ο χρόνος παραγραφής και ο βουλευτής δικάζεται όποτε πάψει να είναι βουλευτής. 

Το άρθρο αυτό προστάτευε και τον βουλευτή, αλλά και τον πολίτη. Αλλάξατε λοιπόν το άρθρο και καταργήσατε την αναστολή της παραγραφής. Έτσι αν κάποιος βουλευτής διαπράξει αδίκημα και δεν αρθεί η ασυλία του, ο χρόνος παραγραφής τρέχει. Έτσι όταν πάψει να είναι βουλευτής πιθανόν να μην υπάρχει δίωξη εναντίον του.

Αυτά είναι τα νομοθετήματά σας σε ένα υπουργείο που θα περίμενε κάποιος, πως λόγω του αντικειμένου σας, ο νομικός κόσμος θα μίλαγε για τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις Βενιζέλου. Ο νομικός κόσμος όμως μιλάει για «ασέλγεια» στους νόμους. Τα περί προθέσεων και τα νομικά και αυτά της κόλασης που είναι στρωμένη με καλές προθέσεις, τα ξέρετε. Μόνο εσείς ξέρετε τις προθέσεις σας. Δεν σας αποδίδω καμιά πρόθεση. Σας απευθύνω για μια ακόμη φορά ερωτήματα. Και περιμένω απαντήσεις τις οποίες ξέρετε πολύ καλά πως οφείλετε να δώσετε. Αν όχι, τότε αυτό θα είναι μια πρόθεσή σας…

Υ.Γ. Προς κάθε ενδιαφερόμενο που…ξέρει αυτός. Μετά από 25 χρόνια στην δημοσιογραφία, έχω την δυνατότητα να μαθαίνω, πότε το όνομά μου γίνεται δημοφιλές σε διάφορες υπηρεσίες. Μην κουράζεστε. Στην ντουλάπα μου δεν έχω σκελετούς. Μόνο ρούχα και αρχεία. Των οποίων έχω πάντα αντίγραφα.

Ανεξαρτητοποιήθηκε η Μιλένα Αποστολάκη...!! τώρα αρχίζει το παζάρι

Ανεξάρτητη η Μιλένα Αποστολάκη by fon1972

Βόμβα στο ΠΑΣΟΚ λίγες ώρες μετά την πρωθυπουργική ανακοίνωση για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος.

Ήδη η πρώτη μείωση της δύναμης της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της κυβέρνησης σημειώθηκε λίγες ώρες μετά, με την ανεξαρτητοποίηση της βουλευτού Β' Αθηνών Μιλένας Αποστολάκη.

Με δισέλιδη επιστολή στον πρόεδρο της Βουλής Φίλιππο Πετσάλνικο και στον πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου η Μιλένα Αποστολάκη ανακοίνωσε την απόφασή της να ανεξαρτητοποιηθεί, δηλαδή να διατηρήσει την έδρα της στη Βουλή.

Η κ. Αποστολάκη αιτιολόγησε την κίνησή της αυτή ως προϊόν της διαφωνίας της με τις πρωτοβουλίες του πρωθυπουργού για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος.

Την ίδια στιγμή, δήλωσε ότι δεν θα παραιτηθεί από τη Βουλή, πράγμα που σημαίνει ότι η ΚΟ συρρικνώνεται στους 152 βουλευτές από τους 160 που είχε όταν εκλέχτηκε το 2009.

"Παραμένοντας συνεπής με τις αποψεις μου εκφράζω την κατηγορηματική διαφωνία μου με αυτήν την επιλογή της κυβέρνησης", αναφέρει χαρακτηριστικά.

Και συνέχισε ότι η αιτία που αποχωρεί είναι η απουσία μιας ολοκληρωμένης πολιτικής ανάπτυξης και η εξάντληση της κυβερνητικής στόχευσης που καταλήγει στα συνήθη υποζύγια.

Μέσα από την επιστολή - αγανάκτησης, μιλά για ανεπιτυχή διαδικασία αναπροσαρμογής της ελληνικής οικονομίας και αποτυχία της κυβέρνησης να συνάψει πολιτικές και κοινωνικές συμμαχίες.

"Είναι κοινός τόπος ότι έχει βαθμιαία επέλθει απονομιμοποίηση της σημερινής πολιτικής τάξης", σημειώνει, ζητώντας κοινωνική στήριξη στην προσπάθεια για έξοδο από την κρίση αντί διεξαγωγής δημοψηφίσματος που ανακοίνωσε το βράδυ της Δευτέρας ο πρωθυπουργός.

Και καταλήγει: "Έχω χρέος να αντισταθώ σ’ αυτήν τη λαθεμένη πολιτική επιλογή που διχάζει, επιχειρώντας ανεπίτρεπτα να υποκαταστήσει τη λαϊκή εντολή και την ίδια στιγμή, απειλεί τη βιωσιμότητα της ώρας. Οι στιγμές είναι κρίσιμες και οι πολίτες έχουν ανάγκη να εκπροσωπούνται από βουλευτές που εξέλεξαν.

Για τον λόγο αυτόν δεν παραιτούμαι από την εντολή που μου έδωσαν οι συμπολίτες μου, αλλά ανεξαρτητοποιούμαι αποχωρώντας από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ".

Αναλυτικά η επιστολή προς τον πρωθυπουργό και τον πρόεδρο της Βουλής:

"Κύριε Πρόεδρε,

Η κρίση στο εσωτερικό της χώρας έχει πάρει ανεξέλεγκτες διαστάσεις και απειλεί τη συνοχή της ελληνικής κοινωνίας. Σήμερα μετά την ένταξη της χώρας στο μηχανισμό διάσωσης τον Μάιο του 2010 και παρά την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος Δημοσιονομικής Προσαρμογής 2011-2015, εσχάτως του εφαρμοστικού του νόμου για το ενιαίο μισθολόγιο-βαθμολόγιο και την εργασιακή εφεδρεία καθώς και σειράς άλλων νόμων με τους οποίους οριζόντιες περικοπές οδήγησαν σε πρωτόγνωρη συρρίκνωση το εισόδημα εκατομμυρίων συμπολιτών μας, η διαδικασία προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας είναι ανεπιτυχής.

Οι στόχοι του προγράμματος δεν επιτυγχάνονται. Η νομοθετική υπερπαραγωγή αδυνατεί να μετουσιωθεί στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις και η στόχευση των κυβερνητικών πολιτικών εξαντλείται στα συνήθη υποζύγια αδυνατώντας να θωρακίσει τα μέτρα που λαμβάνονται με όρους κοινωνικής δικαιοσύνης. Την ίδια στιγμή απουσιάζει μια ολοκληρωμένη και συγκροτημένη πολιτική ανάπτυξης που θα απελευθερώσει δυνάμεις και θα μας σώσει από το τέρας της ύφεσης.

Η μέχρι σήμερα επιδίωξη της αναγκαίας για την αντιμετώπιση της κρίσης συναίνεσης δεν επετεύχθη και υπό τις παρούσες συνθήκες η ρητορική επίκλησή της αποτελεί κενό γράμμα.

Εκτός όμως από τις πολιτικές συμμαχίες που δεν μπορέσαμε να συνάψουμε αποτύχαμε να συνάψουμε και ένα minimum συμμαχιών με εκείνες τις κοινωνικές δυνάμεις που κατανοώντας την κρισιμότητα των γεγονότων και την αναγκαιότητα για μεταρρυθμίσεις και ανατροπές θα συμπορεύονταν μαζί μας και αυτή τους η συμπόρευση θα αποτελούσε την αναγκαία και ικανή συνθήκη για την επιτυχία του πολιτικού μας εγχειρήματος. Είναι κοινός τόπος ότι έχει βαθμιαία επέλθει απονομιμοποίηση της σημερινής πολιτικής τάξης.

Η τιτάνια προσπάθεια που απαιτείται για την έξοδο από την κρίση έχει ανάγκη από εθνική απήχηση και κοινωνική στήριξη.Αντ’ αυτών, όπως ανακοινώσατε χθες, αποφασίσατε τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος στις αρχές του επόμενου έτους με αντικείμενο τη νέα δανειακή σύμβαση όπως αυτή θα διατυπωθεί με βάση τη συμφωνία του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 26ης Οκτωβρίου.

Όπως είχα την ευκαιρία να πω κατά τη συζήτηση του σχετικού σχεδίου νόμου στην αρμόδια Διαρκή Επιτροπή της Βουλής το δημοψήφισμα αποτελεί μια βαθειά διχαστική διαδικασία. Συμπυκνώνεται σε μονοσήμαντα ερωτήματα, τα οποία απαντώνται με ένα ναι ή ένα όχι διαιρώντας το λαό.

Στην ίδια συνεδρίαση είπα ότι είναι ανεπίτρεπτο να χρησιμοποιούνται οι θεσμοί ως εργαλεία προκειμένου να επιδιωχθούν σκοπιμότητες.Παραμένοντας συνεπής με τις απόψεις μου αυτές, θέλω να εκφράσω την κατηγορηματική διαφωνία μου με αυτήν την πρωτοβουλία της Κυβέρνησης.

Ψήφισα σειρά νομοσχεδίων γνωρίζοντας ότι δεν εκφράζω τη βούληση των πολιτών που με εξέλεξαν, αξιολογώντας ως πρώτιστο καθήκον μου την αποφυγή της χρεοκοπίας και της επακόλουθης στάσης πληρωμών.

Τούτη τη στιγμή εκπροσωπώντας ως βουλευτής σύμφωνα με το Σύνταγμα το Έθνος έχω χρέος να αντισταθώ σε αυτή τη λαθεμένη πολιτική επιλογή που διχάζει επιχειρώντας ανεπίτρεπτα να υποκαταστήσει τη λαϊκή εντολή και την ίδια στιγμή απειλεί τη βιωσιμότητα της χώρας. Οι στιγμές είναι κρίσιμες και οι πολίτες έχουν ανάγκη να εκπροσωπούνται από βουλευτές που εξέλεξαν.

Για το λόγο αυτό δεν παραιτούμαι από την εντολή που μου έδωσαν οι συμπολίτες μου αλλά ανεξαρτητοποιούμαι αποχωρώντας από τη Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ.

Με τιμή,

Μιλένα Αποστολάκη"

Παιδονόμοι

Οι παιδονόμοι βγήκαν στο σεργιάνι.

Ως άλλοι χωροφύλακες της τάξης και του νόμου (σ.σ.: εκείνου του «ωραίου» νόμου περί «τεντιμποϊσμού») κατακρίνουν γονείς, δασκάλους, σπίτια και σχολεία και κυρίως τα παιδιά που «εγκλημάτησαν».

*

Το έγκλημα των παιδιών (όπως και των γονέων και των δασκάλων που «βγάζουν τέτοια παιδιά»)

ήτο ειδεχθές:

Αντί να αποτίσουν φόρο τιμής στους επισήμους στις παρελάσεις, άλλα παιδιά απέστρεψαν το βλέμμα τους και άλλα τους «μούντζωσαν».

*

Πράξη ήκιστα καθωσπρέπει. Χωρίς «τακτ». Χωρίς το απαιτούμενο «σέβας» προς το κράτος των επισήμων.

Πράξη η οποία τάραξε τους παιδονόμους. Διότι, όπως μας εξήγησαν, ήταν «αποκρουστική»...

*

Βέβαια, οι κύριοι αυτοί - οι παιδονόμοι - ποτέ δεν έγραψαν ή δε μίλησαν για το γεγονός ότι αυτά τα παιδιά ανήκουν ήδη στις ηλικίες όπου το ένα στα δύο έχουν μάθει (και το έχουν μάθει πριν μάθουν οτιδήποτε άλλο στη ζωή τους) τι σημαίνει ανεργία.

Τα στοιχεία του δικού τους κράτους - του κράτους των επισήμων - λένε ότι στις ηλικίες από 15 μέχρι 24 ετών η ανεργία έχει εκτιναχτεί πάνω από το 42%.

*

Οτι τα υπόλοιπα παιδιά, όσα έχουν ήδη βιώσει τη γαλέρα στα εργασιακά κάτεργα, δουλεύουν για 200 και 300 ευρώ το μήνα.

Οσα, δηλαδή, χαλάνε μόνο για τα πούρα της βδομάδας οι καπιταλιστές του κράτους των επισήμων.

*

Οτι τα άλλα παιδιά, όσα δεν έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν το σχολείο ή να συνεχίσουν τις σπουδές τους,

βιώνουν το «μάθε παιδί μου γράμματα» μέσα από... φωτοτυπίες.

*

Και, βέβαια, μιλάμε για εκείνα τα παιδιά που τα όνειρά τους πρέπει - σύμφωνα με τους παιδονόμους - να χωρέσουν στον εξής πρωθυπουργικό στόχο:

«Ενας εργαζόμενος ανά οικογένεια»!

***

Αυτά τα παιδιά, μαζί με τους γονείς τους, μαζί με τα αδέρφια και τους φίλους τους, δεν έχουν να απολογηθούν τίποτα στους παιδονόμους.

*

Κι αν έχουν ένα χρέος δεν είναι απέναντι στο κράτος των επισήμων, δηλαδή στο κράτος των μονοπωλίων και των πολιτικών εκπροσώπων της πλουτοκρατίας.

*

Αν έχουν ένα χρέος είναι απέναντι στον εαυτό τους και είναι τούτο:

Η οργή τους να μην ξεστρατίσει.

Να μην την αφήσουν να αξιοποιηθεί από διάφορους «φίλους» και χαθεί.

Να μην επιτρέψουν να «χυθεί» και εξατμιστεί ανάμεσα από τα ανοιχτά δάχτυλα του προτεταμένου χεριού.

*

Και αυτό γίνεται με έναν και μόνο τρόπο:

Αν το χέρι σηκωθεί,

τα δάχτυλα ενωθούν,

κλείσουν δυνατά και αποφασιστικά

και - μαζί με μια λαοθάλασσα από χέρια - σχηματίσουν τη «γροθιά» του αγώνα.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

ΠΑΝΕΡΓΑΤΙΚΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ Συλλαλητήριο 10 Νοέμβρη στην Αθήνα ενάντια στη λεηλασία των ταμείων

Στις 6 μ.μ. στην Ομόνοια

Παλλαϊκό συναγερμό σημαίνει το ΠΑΜΕ και καλεί όλους τους εργαζόμενους, τους νέους, τους αυτοαπασχολούμενους και τα λαϊκά στρώματα να οργανωθούν και να εμποδίσουν τη νέα λεηλασία που επιχειρείται σε βάρος των ασφαλιστικών ταμείων, τις νέες δραματικές μειώσεις σε κύριες και επικουρικές συντάξεις και να συμμετέχουν μαζικά στο συλλαλητήριο στις 10 Νοέμβρη στις 6 μ.μ. στην Ομόνοια.

Ολόκληρο το κάλεσμα του ΠΑΜΕ έχει ως εξής:

«Συναγερμός τώρα, με οργάνωση στους τόπους δουλειάς, στις λαϊκές γειτονιές, παντού, με συλλαλητήρια σε όλες τις πόλεις.

Για να εμποδίσουμε τη νέα λεηλασία σε βάρος των Ασφαλιστικών Ταμείων που ανέρχεται σε πάνω από 12 δισ. ευρώ.

Φέρνουν ασφαλιστικό νόμο, όπου επιβάλλονται δραματικές παραπέρα περικοπές σε κύριες κι επικουρικές συντάξεις, αύξηση εργατικών εισφορών, μείωση εργοδοτικών εισφορών, σφαγιασμό έως και κατάργηση των εφάπαξ, νέα μεγάλη συρρίκνωση σε ό,τι έχει απομείνει σε δωρεάν ιατροφαρμακευτικές παροχές. Ο κρατικός προϋπολογισμός προβλέπει 1,4 δισ. ευρώ λιγότερες δαπάνες για τα Ασφαλιστικά Ταμεία για το 2012 σε σχέση με το 2011.

Αγώνας τώρα μαζικός, παλλαϊκός για να αποκρούσουμε τα σχέδια τους για την πλήρη μετατροπή των συντάξεων σε επιδόματα προνοιακού χαρακτήρα. Αγώνας τώρα για να εμποδίσουμε τη διάλυση των Ασφαλιστικών Ταμείων, τη δουλειά μέχρι τα βαθιά γεράματα με πενιχρές παροχές.

Η εξουσία των μονοπωλίων μόνο νέες δυστυχίες μπορεί να σπείρει, μόνο με τη βίαιη φτωχοποίηση και εξαθλίωση του λαού θωρακίζεται και υπηρετεί τα σχέδιά της. Γι' αυτό επιβάλλεται η σύγκρουση και η ρήξη μαζί της μέχρι την τελική της ανατροπή, για μια εξουσία και οικονομία που θα υπηρετεί το λαό.

Διαχρονική λεηλασία των Ταμείων

Οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ - ΝΔ διαχρονικά φρόντισαν να φορτώσουν τα Ασφαλιστικά Ταμεία με ομόλογα ύψους άνω των 25 δισ. αντί χρηματοδότησης, με τη στήριξη του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού και τις διορισμένες διοικήσεις τους.

Φρόντισαν με νόμους να υποχρεώσουν τα Ταμεία, να αναθέτουν τη διαχείριση των αποθεματικών στο τραπεζικό κεφάλαιο, έτσι φτάσαμε σήμερα 17 δισ. ευρώ περίπου να τα ξεκοκαλίζουν οι τραπεζίτες, οι βιομήχανοι, οι εφοπλιστές.

Οι διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ ότι δε θα θιγούν οι συντάξεις είναι πέρα για πέρα ψευδείς, έτσι διαβεβαίωναν μετά τη συμφωνία της 21^ης Ιουλίου. Και τότε μιλούσαν για μια συμφωνία σωτηρίας και στους τρεις μήνες που ακολούθησαν συντελέσθηκε ένας ανελέητος βομβαρδισμός εναντίον των λαϊκών δικαιωμάτων, εναντίον του εργατικού λαϊκού εισοδήματος.

Είναι ψέμα ολκής, ότι οι απώλειες των Ασφαλιστικών Ταμείων θα καλυφθούν από πρωτογενή πλεονάσματα. Ενα μεγάλο μέρος του παραγόμενου πλούτου και των αντιλαϊκών φόρων κατευθύνεται στην αποπληρωμή των δανειστών της ελληνικής πλουτοκρατίας. Δε θα δώσουν ούτε ένα ευρώ για συντάξεις και Ταμεία.

Η κυβέρνηση εξαπατά και κοροϊδεύει, ότι είναι διασφαλισμένες οι συντάξεις κι οι παροχές, αφού: Ποτέ το κράτος δεν πλήρωσε στο ακέραιο τις πενιχρές του υποχρεώσεις προς τα Ταμεία, με αποτέλεσμα να έχουν συσσωρευτεί οφειλές προς αυτά πάνω από 12 δισ. ευρώ. Ψέμα είναι, επίσης, ότι οι συντάξεις θα καλύπτονται από εισφορές των εργαζομένων, αφού η ανεργία είναι πάνω από 20%, οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις θεριεύουν. Μόνο από τις μειώσεις μισθών το 2011, σύμφωνα με υπολογισμούς, έχασε το ΙΚΑ 800 εκατ. ευρώ. Η εισφοροδιαφυγή των επιχειρήσεων υπολογίζεται ότι στοίχισε στα Ταμεία μόνο τον τελευταίο χρόνο 9 δισ.

Η θέση της κυβέρνησης, ότι οι απώλειες των Ταμείων θα καλυφθούν από μεταβιβάσεις δημοσίων ακινήτων είναι σκέτη κοροϊδία, αφού το βέβαιο είναι, ότι σαν αντιστάθμισμα θα δοθεί ό,τι έχει μείνει στα ράφια από το ξεπούλημα του δημοσίου πλούτου.

Οργάνωση και δράση παντού

Δεν μπορούμε και δεν πρέπει να ανεχθούμε ένα νέο έγκλημα σε βάρος της Κοινωνικής Ασφάλισης. Πρέπει να ματαιώσουμε τη χαριστική βολή στα Ασφαλιστικά Ταμεία. Οι αρνητικές εξελίξεις δυναμιτίζουν το παρόν και το μέλλον της Κοινωνικής Ασφάλισης, κατ' επέκταση και το μέλλον των παιδιών μας, της νέα γενιάς γενικότερα.

Εχουμε χρέος να αντιπαλέψουμε αυτή την επίθεση.

Κάτω η κυβέρνηση και τα κόμματα της πλουτοκρατίας. Παντού λαϊκή συμμαχία για την παρεμπόδιση αυτής της πολιτικής και την ανατροπή της. Για μια εξουσία και οικονομία, όπου ο λαός θα διαφεντεύει τον πλούτο που παράγει, χωρίς μονοπώλια, χωρίς καπιταλιστές. Μόνο αυτή η εξουσία μπορεί να διασφαλίσει τις συντάξεις, την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και παροχές υψηλού επιπέδου.

Απαιτείται εγρήγορση και ετοιμότητα να δοθεί άμεση, μαζική, αγωνιστική απάντηση και να κλιμακωθεί η πάλη εναντίον της νέας αντεργατικής, αντιλαϊκής επίθεσης.

Διεκδικούμε κι απαιτούμε:

• Να καλυφθούν στο 100% από το κράτος οι απώλειες των Ασφαλιστικών Ταμείων από το "κούρεμα" του χρέους.
• Να διασφαλιστεί η κάλυψη των μέχρι τώρα απωλειών στο ακέραιο με βάση την αρχική τιμή των ομολόγων.
• Να επιστραφούν στα Ταμεία οι οφειλές κράτους κι εργοδοσίας και τα λεηλατηθέντα αποθεματικά από το 1950.
• Να αποσυρθούν όλα τα αποθεματικά των Ταμείων από ομόλογα, μετοχές, αμοιβαία κεφάλαια και άλλα χρηματοπιστωτικά προϊόντα.