Οπερα Μπούφ

Οσα έγιναν τούτες τις μέρες στην κεντρική πολιτική σκηνή, σύντροφοι, ενέχουν έναν τεράστιο προπαγανδιστικό κίνδυνο, που υποτιμάται ως λεπτομέρεια σ' έναν ορυμαγδό πραγματικών και τεχνητών γεγονότων κι εξελίξεων. Είναι ο κίνδυνος της παγίωσης της αντίληψης ότι ο πολιτικός λόγος έχει εδραιωθεί στις συνειδήσεις των πολιτών ως θεατρικός, κενός ιδεολογικού και συνάμα ορθολογικού περιεχομένου. Δηλαδή, όποιος μιλάει για τα κοινά προβλήματα και προτείνει την οργανωμένη πολιτικά αντιμετώπισή τους, είναι πρόχειρος θεατρολόγος με λογική υποταγμένη σε ιδιοτελή συμφέροντα της συγκυρίας. Δεν απέχει η αντίληψη από την αλήθεια που μαστίζει τον αστικό αντιπροσωπευτικό λόγο. Ομως, η γενίκευση ότι κάθε πολιτικός λόγος είναι εξ ορισμού τέτοιος, κλείνει αυτιά και στόματα με κόστος ανυπολόγιστο για τη συλλογική αλλά και ατομική υγεία των πολιτών.

Εδώ χρειάζεται μια παραδοχή. Η κρίση αντιπροσωπευτικότητας, ειδικώς στις γηραιές ευρωπαϊκές δημοκρατίες, εντάθηκε από την επικοινωνιακή τεχνολογική εξέλιξη που ταύτισε την έκφραση με τα πρόσωπα. Στην εποχή της θεοποιημένης, ως αποδεικτικό στοιχείο, εικόνας, όπου ισχύει το δόγμα media is the faces, δηλαδή τα ΜΜΕ είναι τα πρόσωπα, η φθορά του λόγου είναι ταυτόσημη της φθοράς των προσώπων. Οι ιδέες πέρασαν αναγκαστικά σε δεύτερη μοίρα. Υποτάχτηκαν στη συσκευασία της εικόνας, όπως ακριβώς συμβαίνει με έναν πίνακα που πνίγεται σε μια βαριά πλουμιστή και δυσανάλογα πλατιά κορνίζα με φωτάκια. Η προσοχή μετατίθεται, αν δεν αποσπάται εντελώς, από το θέμα στο κάδρο. Η φθαρμένη αστική γλώσσα έγινε άθροισμα από κλισέ και συνθήματα μηδαμινής εμπειρικής κι επομένως πολιτικά επικίνδυνης πειστικότητας, που όμως πωλούνται και αγοράζουν ψήφους, χάρη στην απολύτως ελεγχόμενη εικόνα. Συσσωρεύονται έτσι εντυπώσεις περί πραγματικότητας που επικαλύπτουν τη δυνατότητα ανάλυσης και αντιμετώπισής της.

Ετσι, όταν ξεσπά πραγματική κρίση, οικονομική, αξιακή, πολιτισμική ή πολιτική εν τέλει, η κυρίαρχη αστική τάξη κερδίζει εκείνο το χρόνο που απαιτείται ώστε η μάζα των πολιτών να διαμορφώσει ταξική συνείδηση. Θυσιάζει, δηλαδή, το σύστημα χειραγώγησης των μαζών, την ίδια του την αξιοπιστία όποτε χρειάζεται, προκειμένου να μη διαμορφωθεί γλώσσα και έκφραση αντίστασης άλλου ιδεολογικού περιεχομένου και σκοπού. Ετσι, ο... πρωθυπουργός ψεύδεται, παλινωδεί και φτύνει μοτίβα, θεατρινίζει με τέτοια ένταση, ώστε να παράγει την εικόνα του αόκνως εργαζόμενου. Το μέτρο βεβαίως στην εποχή των ΜΜΕ, διδάσκεται και εκτελείται στην πράξη από ειδικούς της επικοινωνίας και της διαφήμισης έναντι αδράς αμοιβής σε είδος, συμβόλαια ή χρήμα. Ο Παπανδρέου το ξεπέρασε κατά πολύ και μοιραία η προσοχή πέρασε επιτέλους στον πίνακα-ουσία κι όχι στην κορνίζα-θέαμα.

Ετσι ζήσαμε και ζούμε την όπερα μπούφα ως όπερα για μπούφους, που δεν είμαστε. Αυτή τη φορά ο χρόνος λειτούργησε υπέρ μας. Το πρόσωπο, η εικόνα, αποκάλυψε ως αντιπροσωπευτικότητα, την ιδεολογική ταυτότητα των πατρώνων της. Αυτό που αποτελεί όπλο και συνάμα, ως κατάχρηση, αχίλλειο πτέρνα της αστικής βιομηχανίας παραγωγής εικόνας, δηλαδή η κατοχή όχι απλώς των μέσων παραγωγής αλλά και διάθεσης - διανομής εντυπώσεων ικανών να διασώζουν την απουσία ουσίας επί μακρόν, είναι το πεδίο που αγνόησε ως πραγματική βιομηχανική παραγωγή η μαρξιστική - λενινιστική αριστερά επί δεκαετίες. Καθημερινά το πληρώνει εντός εκτός Ελλάδας βαλλόμενη ως μη πειστική ή και ξύλινη, καθώς δεν κατέχει τα μέσα και την τεχνογνωσία αναγωγής των στόχων της σε κυρίαρχη εικόνα ιδεών. Αν και όσο προλαβαίνει στην εποχή της ταχύτητας με την οποία οι οθόνες εξελίσσονται σε προεκτάσεις των υποκειμενικών και συλλογικών σκέψεων και ιδεών, καθώς χρειάζεται Πρόσωπο κι όχι Πρόσωπα στο φάσμα της εικόνας ως πολιτισμό, με δεδομένη την εικονοκλαστική στρατηγική και τακτική της εφαρμοσμένης στην πράξη οικοδόμησης του σοσιαλισμού όπως τον γνωρίσαμε ως τώρα, ο επιστημονικός πολιτικός κομμουνιστικός λόγος πρέπει να αποκτήσει την εικόνα που του αξίζει: Είναι η πιο επίκαιρη και πιο διέξοδη πολιτική πρόταση για έναν πραγματικά καλύτερο κόσμο της εργασίας, της επιστήμης, των ανθρώπων και του ίδιου του θεάματος που όταν υψώνεται σε θέατρο γίνεται μίμηση πράξεως σπουδαίας και τελείας, διδάσκει και ευωχεί. Η αστική τάξη εκφυλίστηκε ιδεολογικά και πολιτικά, σάπισε ως εικόνα - θεατρινισμός και θα πέσει ευκολότερα κι ίσως λιγότερο αιματηρά αν κι εφόσον αποκτήσουμε την εικόνα της πραγματικότητας στην οποία οδηγεί η δράση κι οι ιδέες μας...

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

Ο δικτάτωρ Μεταξάς και ο «σωτήριος» καρατζαφυρερισμός

Ο «πατριώτης» Μεταξάς - το ίνδαλμα του Καρατζαφέρη - απαθανατίζεται με το συρφετό του να του αποδίδει τιμές σε άψογο ναζιστικό χαιρετισμό...

Ο «πατριώτης» Μεταξάς.

Το κνώδαλο των ανακτόρων.

Ο δολοφόνος των καπνεργατών το '36.

Ο επικεφαλής τ

ου αιμοδιψούς καθεστώτος που παρέδωσε τους έγκλειστους κομμουνιστές και πατριώτες στηνΓκεστάπο.

Ο φασίστας δικτάτορας, προσωπικός φίλος του Γκαίμπελς, θιασώτης του Χίτλερ και του Μουσολίνι, αλλά και (ταυτόχρονα) υπηρέτης και μαριονέτα των Αγγλων.

Ο αρχηγός του Ελληνα «Μέγκελε», του αρχιδολοφόνου (και κατοπινού βουλευτή της ΕΡΕ) Μανιαδάκη, που πολλές από τις μεθόδους του στα κολαστήρια της Ασφάλειας εφαρμόστηκαν στα χιτλερικά στρατόπεδα και στα μπουντρούμια των δικτατοριών της Λατινικής Αμερικής.

*

Το σπίτι του συγκεκριμένου ήταν που επισκέφθηκε ανήμερα της 28ης Οκτώβρη ο Καρατζαφέρης για να «τιμήσει» (!) την επέτειο του «Οχι»...

Με αφορμή αυτή την απόδοση τιμών στον Μεταξά (!) βρήκε την ευκαιρία κατόπιν το κόμμα του ΛΑ.Ο.Σ., αυτός ο απόπατος της πολιτικής ζωής, να επιτεθεί στο ΚΚΕ παραχαράσσοντας την Ιστορία.

*

Αλλά την Ιστορία δεν μπορούν να τη σβήσουν τακαρατζαφυρεροειδή.

Για το μόνο που είναι άξιοι, είναι να διαφημίζουν και να διατυμπανίζουν τη «μαυρίλα» τους μέσα από τα έργα των «αξιότιμων» πατρώνων τους.

Ιδού μερικά από αυτά:

***

«Τα βασανιστήρια που εφάρμοσαν οι χαφιέδες της δικτατορίας (σ.σ.: του Μεταξά) εναντίον των αντιπάλων του καθεστώτος, των κομμουνιστών, σοσιαλιστών, δημοκρατικών, εναντίον των πρωτοπόρων εργατών, φοιτητών, αγροτών και διανοουμένων είναι πολύ δύσκολο να περιγραφούν.

*

Το ρετσινόλαδο και ο πάγος ήταν από τις κυριότερες μεθόδους βασανισμού για την απόσπαση "ομολογιών" και "δηλώσεως μετανοίας". Το βασανιστήριο του ρετσινόλαδου εφαρμοζόταν περίπου με τον παρακάτω τρόπο:

*

Στο τραπέζι του ανακριτή - βασανιστή υπήρχαν τρία ποτήρια, το ένα με 30 δράμια, το άλλο με 75 και το τρίτο με 100 δράμια ρετσινόλαδο.

Αν ο ανακρινόμενος δεν ομολογούσε ή δεν υπέγραφε του έδιναν να πιει το πρώτο ποτήρι.

Στην περίπτωση που αρνιόταν και έφερνε αντίσταση άρχιζαν το άγριο ξυλοκόπημα, τη φάλαγγα ή χρησιμοποιούσαν άλλες μεθόδους βασανισμού.

Υστερα από μισή ώρα, εφόσον ο αρχιβασανιστής - ανακριτής το έκρινε σκόπιμο, ακολουθούσε το δεύτερο στάδιο ανάκρισης και ο κρατούμενος έπινε το δεύτερο ποτήρι των 75 δραμιών.

Αν η αντίσταση του κρατουμένου ήταν μεγάλη, ύστερα από ένα τετράωρο γινόταν και η τρίτη "ανάκρισις" και τον υποχρέωναν να πιει ένα ποτήρι των 100 δραμιών.

Σ' αυτό το διάστημα και αρκετές ώρες ύστερα από την επενέργεια του καθαρτικού, ο κρατούμενος ήταν κλεισμένος στο κελί του και δεν του επέτρεπαν να πάει στο αποχωρητήριο.

Το αποτέλεσμα ήταν ότι ο κρατούμενος γινόταν αληθινό ράκος και το κελί, στο οποίο τον άφηναν κλεισμένο τέσσερις, πέντε και περισσότερες μέρες, αληθινός υπόνομος.

*

Το δεύτερο βασανιστήριο ήταν η στήλη πάγου. Ανέβαζαν τον κρατούμενο στην ταράτσα της Ασφάλειας και τον υποχρέωναν να καθίσει γυμνός πάνω σε μια στήλη πάγου. Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο με του ρετσινόλαδου. Ο κρατούμενος γινόταν αληθινό ράκος. Πολλές φορές οι βασανιστές τον υποχρέωναν να κάθεται τόση πολλή ώρα πάνω στον πάγο, ώστε ορισμένοι κρατούμενοι πάθαιναν κρυοπαγήματα (...).

*

Αλλο βασανιστήριο ήταν το τράβηγμα των νυχιών με τσιμπίδες. Σε άλλους έβαζαν σπίρτα στα νύχια και τα άναβαν ή τους έκαιγαν το κορμί με τσιγάρο. Αλλους τους χτυπούσαν με σακουλάκια άμμο στα πόδια. Το ξύλο και τα βασανιστήρια γίνονταν συνήθως στην ταράτσα της Γενικής ή Ειδικής Ασφάλειας για να μην ακούγονται οι φωνές του κρατουμένου (...).

*

Οι βασανιστές του Κ. Μανιαδάκη χρησιμοποιούσαν και πολλά άλλα μέσα για να αποσπάσουν "ομολογίες" ή "δηλώσεις" και να υποτάξουν τους δημοκράτες στο φασιστικό καθεστώς. Μια μεσαιωνική μέθοδος βασανισμού που χρησιμοποιούσαν ήταν το σιδερένιο στεφάνι. Το περνούσαν στο κεφάλι του κρατουμένου και το έσφιγγαν σιγά σιγά όσο προχωρούσε η ανάκριση. Αλλο μέσο ήταν η περίφημη "πιπεριά" που προκαλούσε φοβερό άγχος στον κρατούμενο και η "γάτα" που καταξέσκιζε τις σάρκες. Η πιο συνηθισμένη μέθοδος ήταν η "φάλαγγα". Αφού επί ώρες έδερναν οι βασανιστές τον κρατούμενο στα πέλματα με δεμένα πόδια σ' ένα κρεβάτι ή μια καρέκλα, ύστερα τον υποχρέωναν να τρέχει ξυπόλυτος στην ταράτσα της Ασφάλειας. Η ίδια ομάδα βασανιστών στην Ασφάλεια χρησιμοποιούσε και μια ακόμα βάρβαρη μέθοδο: Αφού έκανε ράκος τον κρατούμενο από το ξύλο, τον περιέλουζε κατόπιν με κουβάδες βρώμικο νερό (...).

*

Υπολογίζεται ότι εκτός από τους δεκάδες αγωνιστές που πέθαναν από τις κακουχίες στις φυλακές και τις εξορίες και τις εκατοντάδες που παραδόθηκαν από το ξενοκίνητο καθεστώς της 4ης Αυγούστου στους Γερμανοϊταλούς κατακτητές και εκτελέστηκαν, 12 τουλάχιστον δολοφονήθηκαν στην περίοδο της 4ης Αυγούστου κατά τον ίδιο τρόπο στα διάφορα φασιστικά κάτεργα.

*

Γενική αρχή του καθεστώτος ήταν "σακατεύετε, αλλά μη σκοτώνετε". Οι αφηνιασμένοι βασανιστές δεν μπορούσαν πάντα να συγκρατήσουν το "ζήλο" τους σε ορισμένα όρια. Επειτα, πολλές δολοφονίες έγιναν προμελετημένα, γιατί το καθεστώς ήθελε να "ξεπαστρέψει" και μερικούς για να φοβηθούν και να "σπάζουν" ευκολότερα οι άλλοι. Σε πολλές δεκάδες φτάνουν οι πολίτες που τρελάθηκαν, έγιναν φυματικοί ή ανάπηροι ή υπέφεραν για πολλά χρόνια ύστερα από τα βασανιστήρια (...)».

*

(Από το βιβλίο του Σπύρου Λιναρδάτου, «Η 4η Αυγούστου»).

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

    

Ο φασίστας δικτάτορας σε αφίσα της νεολαίας του, της ΕΟΝ, με τα καρατζαφυρεράκια της εποχής να του αποδίδουν (ναζιστικό πάντα) χαιρετισμό...

Ε. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ Διεκδικεί πρωτοκαθεδρία με σημαία τη συναίνεση

Ανακοίνωση του Ε. Βενιζέλου για την επικοινωνία του με Ευρωπαίους αξιωματούχους

Τις διαβεβαιώσεις του για το σχηματισμό ενός ευρύτερου μπλοκ από τα κόμματα του ευρωμονόδρομου, τα οποία θα συγκροτήσουν νέα κυβέρνηση, με στόχο το τσάκισμα του λαϊκού κινήματος και την διά πυρός και σιδήρου εφαρμογή των αποφάσεων της 26ης Οκτώβρη, συνολικά των μέτρων του μνημονίου, έδωσε ο υπουργός Οικονομικών προς τους εκπροσώπους της Ευρωπαϊκής Ενωσης, σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε χτες μαζί τους.

Παράλληλα και στα πλαίσια της εντεινόμενης διαπάλης που έχει ξεκινήσει στις τάξεις του ΠΑΣΟΚ, για το διάδοχο σχήμα της επόμενης μέρας, με τις παρεμβάσεις του αυτές ο Ε. Βενιζέλος, επιχειρεί να εμφανιστεί ως ο προνομιακός και αξιόπιστος συνομιλητής με την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία, σαν ο πολιτικός ηγέτης, που είναι σε θέση να διασφαλίσει την ομαλή πορεία των σχέσεων του αστικού πολιτικού συστήματος με τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, στα οποία είναι ενσωματωμένη η Ελλάδα.

Σύμφωνα με την σχετική ανακοίνωση που εξέδωσε το υπουργείο Οικονομικών, ο Ε. Βενιζέλος, σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχε χθες με τον πρόεδρο του Γιούρογκρουπ Ζ.Κ. Γιούγκερ, τον αρμόδιο επίτροπο Ολι Ρενκαι τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών Β. Σόιμπλε, τους διαβεβαίωσε ότι δεν θα πραγματοποιηθεί το δημοψήφισμα για την έγκριση της δανειακής σύμβασης, ενώ τους εξέθεσε και την πλατφόρμα των 10 σημείων που παρουσίασε ο ίδιος στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ την προηγούμενη Πέμπτη, η οποία αποτελεί την πυξίδα σωτηρίας του ελληνικού καπιταλισμού στην παρούσα φάση.

Τους διαβεβαίωσε επίσης, ότι η χθεσινή ψηφοφορία για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, στόχο έχει «να επιτευχθεί η ευρύτερη δυνατή συναίνεση και η συνεργασία προς όφελος της χώρας, με το σχηματισμό αντίστοιχης κυβέρνησης». Στόχος της νέας αυτής κυβέρνησης, θα είναι φυσικά η απρόσκοπτη εφαρμογή των μέτρων του μνημονίου καθώς αναφέρει «επιδίωξη είναι να διασφαλιστεί η ολοκλήρωση των διαδικασιών εφαρμογής των αποφάσεων της 26ης Οκτωβρίου, που θωρακίζει την Ελλάδα, κατοχυρώνει τη θέση της μέσα στην Ευρωζώνη, σέβεται τις θυσίες του ελληνικού λαού...».

Απευχόταν τέλος μία καταψήφιση της κυβέρνησης, στη διαδικασία παροχής ψήφου εμπιστοσύνης, καθώς αναφέρει ότι, στα πλαίσια της συνόδου του Γιούρογκρουπ στις Βρυξέλλες την ερχόμενη Δευτέρα «η Ελλάδα πρέπει να μπορεί να εκπροσωπηθεί έγκυρα στο Γιούρογκρουπ και να παρουσιάσει τις πολιτικές εγγυήσεις που είναι αναγκαίες για την εκπρόθεσμη εκταμίευση της 6ης δόσης, καθώς και για τη συνέχιση των διαδικασιών εφαρμογής της απόφασης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 26ης Οκτωβρίου».

Στη Βουλή

Για κυβέρνηση με θητεία έως το τέλος Φεβρουαρίου, έκανε λόγο στην παρέμβασή του το βράδυ στη Βουλή ο υπουργός Οικονομικών, αναφέροντας ότι «θα εγκαθιδρύσουμε το καθεστώς της κοινής λογικής και της κοινής ευθύνης». Υποστήριξε ότι «συμφωνώ με την θέση του κ. Καρατζαφέρη για να έχει πολιτικό χαρακτήρα η κυβέρνηση», σημειώνοντας πως «όλα θα συζητηθούν». Δεν δίστασε να δηλώσει ότι δεν θα υπάρξουν νέα αντιλαϊκά μέτρα, και προκαλώντας το κοινό αίσθημα, προσπάθησε να καλλιεργήσει προσδοκίες, αναφέροντας πως στην οικονομία «έρχεται σιγά - σιγά η ώρα της ανταπόδοσης», αφού τα οφέλη από την συμφωνία «είναι χρήμα που θα στηρίξει τις επιχειρήσεις και θα ενισχύσει την ανάπτυξη και την προοπτική της χώρας».

Τίποτα δεδομένο, το λαϊκό κίνημα πρωταγωνιστής

Με ένα μπαράζ δηλώσεων επί δηλώσεων, εκτιμήσεων και «εκτιμήσεων», τα κανάλια επιχειρούσαν όλη μέρα χτες να κάνουν κυριολεκτικά κιμά το μυαλό των ανθρώπων. Δεν ήταν κάποια δημοσιογραφική διαστροφή. Στο σύνολό της η αστική τάξη με κάθε μηχανισμό που διαθέτει βρίσκεται σε διέγερση, προσπαθεί να πείσει το λαό ότι το δικό της συμφέρον είναι το συμφέρον του έθνους. Κι επειδή κανένας απ' όσους βιώνουν στο πετσί τους την εφαρμοζόμενη πολιτική δεν πείθεται ότι το συμφέρον των αστών και το συμφέρον των εργατών είναι ένα και το αυτό, επιστρατεύτηκαν - έως και απογειώθηκαν - οι απειλές και η ανοιχτή τρομοκρατία για να δεχτούν τα θύματα να βάλουν το κεφάλι στο ντορβά.

Ολοι τους κάνουν πως αγνοούν τον στίχο από ένα παλιό εργατικό τραγούδι που ρωτά «σε ποια πλευρά στέκεσαι;». Η απάντηση τότε και τώρα καθορίζει πολλά.

Από δεκάδες αστούς πολιτικούς που παρέλασαν από τα κανάλια και από τη Βουλή η απάντηση ήταν μία: με τα μονοπώλια ενάντια στο λαό.

Και αυτοί που ψηφίζουν Παπανδρέου χωρίς συζήτηση κι αυτοί που καταψηφίζουν Παπανδρέου αλλά ψηφίζουν τη δανειακή σύμβαση, συμφωνούσαν ότι αυτό που προέχει είναι να διασφαλιστούν τα συμφέροντα των μονοπωλίων.

Πριν απ' αυτούς θέση είχαν πάρει όλοι οι μεγάλοι. Από τον Ομπάμα ως την Μέρκελ.

«Ξάφνου - δήλωναν οι παρουσιαστές - γίναμε το κέντρο της Γης» και δεν μπορούσαν να το εξηγήσουν. Δε λέγανε αλήθεια. Ακόμα κι ένας λογιστής οφείλει να γνωρίζει πως η κρίση είναι παγκόσμια καπιταλιστική για πρώτη φορά σε τέτοια έκταση συγχρονισμένη κι ότι η δανειακή σύμβαση δεν αφορά τοπικά την Ελλάδα αλλά το μεγάλο παιχνίδι για τη σωτηρία των μονοπωλίων.

Απ' αυτή τη σκοπιά, αποκτά πρόσθετη αρνητική αξία η τοποθέτηση καθενός υπέρ της δανειακής σύμβασης.

Γνωρίζουν πως πρόκειται για σύμβαση τσακίσματος των εργατών.

Ο γενικός πανικός τους αναδεικνύει και το αδιέξοδο που έχουν να διαχειριστούν μια κρίση που ξεπερνά τα όρια μιας κυβέρνησης και μιας χώρας.

***

Το γεγονός ότι το σύστημα βρίσκεται αντιμέτωπο με την ίδια του την σαπίλα, είναι αυτό που τονίζει την ανάγκη ο λαός πρωταγωνιστής να βάλει τη δική του σφραγίδα. Να οργανώσει την πάλη του, να ξεδιπλώσει τα αιτήματά του, να κάνει ακόμα πιο καθαρό ότι δεν θα πληρώσει το χρέος της πλουτοκρατίας, ότι διεκδικεί τον πλούτο που παράγει. Να κάνει καθαρό ότι ξεκόβει από κάθε δύναμη που τον κρατά σκυφτό, ότι αναδιατάσσει τις δυνάμεις του, ότι επιλέγει άλλη πολιτική που να υπηρετεί το δικό του συμφέρον.

Τα πράγματα γίνονται λιανά: Την ώρα που μέσα στη Βουλή βουλευτές του ΠΑΣΟΚ έκαναν κωλοτούμπες για να εξηγήσουν πως σε κάθε περίπτωση αυτό που τους καίει είναι πώς θα σωθεί η αστική τάξη, αυτό ή το άλλο τμήμα της, ανάλογα με το ποιους εκπροσωπούσαν, την ώρα που διάφοροι υπερασπιστές του «ένα το κρατούμενο: σπίτι μας η ΕΕ, νόμισμά μας το ευρώ» έκαναν παζάρια για το ποιος διαχειριστής υπηρετεί καλύτερα τα συμφέροντα των μονοπωλίων, την ώρα που η «αριστερά» του «ανθρώπινου καπιταλισμού» προσπαθούσε να έχει και τον σκύλο χορτάτο και την πίτα γιομάτη, έξω στο δρόμο το ΚΚΕ, αγωνιστές και αγωνίστριες που έχουν κάνει καθαρή την απόλυτη αντίθεσή τους στα μονοπώλια και την εξουσία τους διαδήλωναν για κοινωνία άλληνε.

Το ΚΚΕ από το βήμα της συγκέντρωσης που έγινε στο Σύνταγμα έκανε και πάλι καθαρό ότι η θέση του βρίσκεται από δω μεριά, με τους εργάτες, τους φτωχούς αγρότες, τους αυταπασχολούμενους, με το λαό ενάντια στα μονοπώλια.

Μέσα στη Βουλή εκείνη την ώρα ο Σκανδαλίδης ζητούσε να μπει «τέλος στο κλίμα ανομίας και βίας που απειλεί τη χώρα» και στον «Σκάι» ένας Καζάκης που πλασάρεται σαν αριστερός οικονομολόγος πρόσφερε χέρι βοηθείας δηλώνοντας για την κυβέρνηση: «η μεγάλη γενναιότητα θα είναι να πούνε στο λαό ότι για 10 χρόνια θα υποφέρει, τουλάχιστον να το ξέρει».

Είχε προηγηθεί η αγωνία του Μανδραβέλη: «Ολος ο πλανήτης ζητάει από αυτούς τους δύο ανθρώπους (σ.σ. τον Παπανδρέου και τον Σαμαρά) να τα βρούνε».

***

Τους έπιασε πόνος μεγάλος για ...τη σωτηρία της Ελλάδας;Εχουν και τέτοιο πόνο. Για τη σωτηρία των αστών. Και δανειακή σύμβαση υπάρχει με αφορμή την Ελλάδα αλλά αφορά στην ίδια την καπιταλιστική κρίση σαν παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, συγχρονισμένη σε τέτοιο βαθμό που απειλεί τη μια μετά την άλλη τις χώρες που μετέχουν στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα. Η δανειακή σύμβαση είναι συμφωνία για το πώς θα τσακιστεί η εργατική τάξη, για το πώς θα είναι όσο το δυνατόν μικρότερη η ζημιά για το κεφάλαιο. Ηδη η Ιταλία πάει φούντο και τα νέα δεν είναι καλά για τη Γαλλία. Η ανισομετρία στην καπιταλιστική ανάπτυξη απειλεί όλους μαζί, και καθέναν ξεχωριστά τους καπιταλιστές. Καθένας που τάσσεται με αυτόν ή τον άλλο καπιταλιστή διαφοροποιείται στο επιμέρους, αλλά όλοι μαζί ομονοούν: να σωθεί το σύστημα και βλέπουμε.

Τώρα, περισσότερο από χτες η οργανωμένη λαϊκή παρέμβαση με καθαρό το μέτωπο ενάντια στα μονοπώλια και την εξουσία τους μπορεί να ανατρέψει όλα τα δεδομένα.

Κ.Ο. ΜΠΑΤΣΟΚ: Τραγικά "λίγοι" αλλά ευτυχώς υπάρχει ο λαός...

Ειλικρινά, δεν γνωρίζουμε τι περισσότερο από τα δύο ακόλουθα ενδεχόμενα ισχύουν: Είναι τόσο πολύ μεγάλος πολιτικός «παίκτης» ο Γιώργος Παπανδρέου ή τόσο αφελείς οι βουλευτές και τα πρωτοκλασάτα στελέχη του κόμματός του; Μπορεί βέβαια να συμβαίνουν και τα δύο.

Γιατί αυτά που έχουν εκτυλιχθεί τις τελευταίες ημέρες και ώρες δείχνουν πόσο «λίγοι», «ελάχιστοι» θα λέγαμε, είναι όλοι οι βουλευτές-μέλη της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ.

Έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης σε κάποιον που ήθελαν να ανατρέψουν με αντάλλαγμα, τι; Ότι αύριο θα επισκεφθεί τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας! Για να κάνει, τι; «Να συζητήσει»!

Τα έδωσαν όλα και πήραν μια επίσκεψη του Παπανδρέου στον Παπούλια! Όπου βγαίνοντας θα κάνει «προσκλητήριο για κυβέρνηση εθνικής συνεργασίας» στην οποία κυβέρνηση ήδη έχουν αρνηθεί οι πάντες να συμμετέχουν, πλην του Γ.Καρατζαφέρη που το έχει αφήσει ανοικτό, περιμένοντας μπας και τσιμπήσει κανένας άλλος, κάτι που μάλλον αποκλείεται να συμβεί.

Ακόμα και αυτή η Ν.Μπακογιάννη που είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα βρίσκεται στην επόμενη Βουλή, φαίνεται ότι απορρίπτει την συμμετοχή.

Άρα; Άρα μένει πρωθυπουργός για να περάσει την δανειακή σύμβαση (που όλως ευκόλως δήλωσε ότι θα υπερψηφίσει και ο Α.Σαμαράς) για να κάνει εκλογές τον Μάρτιο! Ποίου έτους Μάρτιο, δεν είπε…

Και δεν αποκλείεται κάποια στελέχη όπως οι Λοβέρδος, Διαμαντοπούλου κλπ που τον έχουν εκνευρίσει αρκούντως, τον  Γ.Παπανδρέου, μήπως εισπράξουν καμιά διαγραφή που θα είναι "όλη δική τους". Και πει μετά ότι τον … ανέτρεψαν! 

Όσο για τον Ε.Βενιζέλο, τι να πούμε; Ας ψάξει να βρει κόμμα να κάνει «κυβέρνηση συνεργασίας» όταν θα γίνει … πρωθυπουργός. Στις 31 Νοεμβρίου.  Μόλις παραιτηθεί ο .Γ.Παπανδρέου!

Που κάποιο σενάριο – νομίζουμε ότι ακούστηκε στο MEGA –τον φέρνει να παραμένει πρόεδρος στο ΠΑΣΟΚ και να το οδηγεί πάλι στις εκλογές, αν γίνουν τον Μάρτιο του 2012!

Βέβαια, όλα τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι ο Γ.Παπανδρέου θα μακροημερεύσει στην εξουσία.

Όχι βέβαια χάρη στα κορυφαία «διαφωνούντα» στελέχη και καθ’εξιν υποστηρικτές και ψηφοφόρους του, και τα λοιπά μέλη της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ, ούτε χάρη στη Ν.Δ. που έχει εγκλωβιστεί σε αδιέξοδα πριν καν ανέλθει στην εξουσία.

Αλλά χάρη στους πολίτες της χώρας που θα πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, όπως έκαναν στις 28 Οκτωβρίου, η χώρα θα απαλλαγεί από το καθεστώς Παπανδρέου. Γιατί όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει ράβδος… αγώνας λαϊκός ο μονός 
δρόμος..!!

Κανέλλη: "Μας ρωτάνε αν θέλουμε να πεθάνουμε ή να μας σκοτώσουν" Με βρετανική ψυχραιμία, αγγλικό φλέγμα και σαφέστατη τοποθέτηση διαποτισμένη με μπόλικη δόση χιούμορ, η βουλευτής του ΚΚΕ έκλεψε την παράστασή με τις δηλώσεις της στο βρετανικό Channel 4 και το δημοσιογράφο Jon Snow (vid)

Η Λιανα Κανέλλη στο Channel4 by AceVideos

"Στην Ελλάδα νιώθουμε ακόμα όμορφοι, αλλά χρειάζεστε ακόμα την Ακρόπολη για να έχετε μια ιδέα του ευρωπαϊκού πολιτισμού", ήταν τα πρώτα λόγια της Λιάνας Κανέλλη στη live συνέντευξή της στο βρετανικό κανάλι Channel 4 και μετά την πρώτη ερώτηση του Jon Snow για το πώς είναι η κατάσταση στην Ελλάδα. Μία απάντηση με εμφανή δηκτική απόχρωση

Για να συνεχίσει:

"Δεν είμαστε υπεύθυνοι για την ανακοίνωση και τη διενέργεια δημοψηφίσματος για την οποία δεν ακολουθήθηκε καμιά απολύτως δημοκρατική διαδικασία.

Φυσικά", είπε "και εναντιωνόμαστε στο δημοψήφισμα διότι είναι ένα ψεύτικο δημοψήφισμα πρόκειται για ωμό εκβιασμό καθώς γίνεται εν μέσω κρίσης όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρο τον καπιταλιστικό κόσμο".

Σε ερώτηση του Βρετανού δημοσιογράφου σχετικά με το ερώτημα του δημοψηφίσματος, η κ. Κανέλη υπήρξε εντελώς φλεγματική.

"Το ερώτημα θα είναι θέλετε να πεθάνετε η να σας σκοτώσουμε";

Ακόμα πιο καυστική η κ. Κανέλη παρατήρησε, όταν ο δημοσιογράφος της είπε ότι δεν υπάρχει σύστημα φοροείσπραξης και οι πλούσιοι δεν πληρώνουν τους φόρους, πως υπάρχουν χρήματα που κλάπηκαν από τους Έλληνες και πήγαν σε ελβετικές τράπεζες η σε μπίζνες σε όλο τον κόσμο και τώρα καλείται αυτός ο λαός να πληρώσει έξι φόρους μέσα σε δυο μήνες και με το μισθό μειωμένο στα δύο. Αυτό δεν γίνεται, τόνισε.

"Στις δημοκρατίες μία είναι η λύση. Εκλογές. Αφήστε τον λαό να δείξει τι μπορούμε να κάνουμε τι μπορούμε να παράγουμε, τι να πληρώσουμε και να δείξει η Ελλάδα πως μπορεί όντως να είναι μια πλούσια χώρα. Εκλογές αλλιώς δεν είναι δημοκρατία και δεν καταλαβαίνω γιατί η Ευρώπη φοβάται τόσο πολύ τις εκλογές", κατέληξε η βουλευτής του ΚΚΕ.

Η ομιλία του Γ.Παπανδρέου στο υπουργικό συμβούλιο(ελπίζουμε τελευταία )

Oλόκληρη η ομιλία του Γ.Παπανδρέου στο υπουργικό συμβούλιο, όπως αυτή δόθηκε στην δημοσιότητα, έχει ως εξής:
«Καθυστερήσαμε λίγο, γιατί θέλαμε να ακούσουμε τι θα πει και η Αντιπολίτευση. Θα μιλήσω και γι’ αυτά, αλλά νομίζω ότι μάλλον αποτελεί δικαίωση των αποφάσεών μας. Μεγάλη η απόφαση της Αντιπολίτευσης να στηρίξει το πακέτο.
Πρώτα απ’ όλα, αγαπητοί συνάδελφοι, κάθε φορά που βρισκόμαστε, λέμε πόσο δραματική είναι η στιγμή – και είναι πολύ δραματική, και σήμερα.

Ας δούμε τι διακυβεύεται.(για ακόμα μια φορά...... έλεος ρε  )

Άκουσα ότι υπήρξε έκπληξη χθες από τις δηλώσεις των εταίρων μας. Εγώ δεν καταλαβαίνω γιατί υπήρξε έκπληξη, πραγματικά, δεν καταλαβαίνω γιατί είχαμε την οποιαδήποτε έκπληξη. Έκπληξη μου έκανε εμένα το γεγονός, ότι υπήρξε έκπληξη.

Σε ανύποπτο χρόνο και εγώ και πολλοί άλλοι, είχαμε πει ότι αυτό που διακυβεύεται είναι η συμμετοχή μας στο ευρώ. Όχι ότι το θέτουμε εμείς, αλλά έχει τεθεί επί τάπητος εκ των πραγμάτων. Και όσοι δεν το κατανοούσαν, όταν το λέγαμε, μας αποκαλούσαν «εκβιαστές», ότι θέτουμε ανύπαρκτα διλήμματα.

Χθες, απλώς ήρθε η επιβεβαίωση όσων λέγαμε. Τίποτα περισσότερο. Και ποιο είναι το διακύβευμα; Αυτή τη στιγμή, είναι οι αποφάσεις της 26ης Οκτωβρίου και, αν θέλετε, όλες οι αποφάσεις που έχουμε πάρει την εποχή αυτή, μετά από τη μεγάλη εκτροπή της χώρας μας στα ελλείμματα και το χρέος του 2009.

Ο μόνος τρόπος για να μείνουμε στο ευρώ, βεβαίως με διαπραγματεύσεις, βεβαίως με διαβουλεύσεις, και εσωτερικές και εξωτερικές, είναι η πιστή εφαρμογή συγκεκριμένων αποφάσεων. Και εμείς πήραμε αποφάσεις προχθές, ευεργετικές για τη χώρα. Ευεργετικές. Θα μιλήσω και γι’ αυτές.
Τις μέρες αυτές, που αναφερθήκαμε στο δημοψήφισμα και έγινε μια παγκόσμια δημόσια συζήτηση, υπήρξε κι ένα άλλο ευεργετικό στοιχείο: πήραμε ένα δείγμα, ένα μικρό δείγμα, μια μικρή γεύση, του τι σημαίνει το γεγονός ότι σώσαμε τη χώρα. Και τι θα σήμαινε, εάν δεν είχαμε σώσει τη χώρα. Αλλά ήταν μικρή η γεύση, δεν ήταν μεγάλη. Να το κατανοήσουμε αυτό και πρέπει να το κατανοήσει ο κάθε Έλληνας πολίτης. 

Ότι, αυτά που λέμε, τα λέμε με ειλικρίνεια. Μπορεί να μην τα είπαμε με τον στόμφο, πιθανώς, που κάποιοι ίσως θα ήθελαν, αλλά τα είπαμε με ειλικρίνεια.
Είδαμε, επίσης, τις διεθνείς επιπτώσεις των αποφάσεών μας, και έναντι της Ελλάδας, και στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα.

Πώς αντιμετωπίζουμε το θέμα της εφαρμογής των αποφάσεων της 26ης Οκτωβρίου, πώς θα γίνει η πιστή εφαρμογή; Νομίζω ότι όλοι μας προβληματιστήκαμε, όλο αυτό τον καιρό, για τις δυσκολίες, αλλά η 28η Οκτωβρίου και τα φαινόμενα που παρατηρήθηκαν εκείνη την ημέρα στην Ελλάδα, ήταν το αποκορύφωμα, που μας έκανε περίγελους στην Ευρωζώνη και διεθνώς, και υπήρξε η αίσθηση της παντελούς έλλειψης σοβαρότητας και κατανόησης, από ομάδες που έδρασαν βλαπτικά -παρ’ ότι μπορεί να κράταγαν ελληνικές σημαίες- για τα συμφέροντα της χώρας.

Και βεβαίως, ήταν αδιανόητο και για τους εταίρους μας -μου το εξέφρασαν και χθες, τους κατανοώ- μετά από αυτή την τόσο σκληρή και τόσο καλή για την Ελλάδα διαπραγμάτευση, η αντίδραση από ορισμένους στη χώρα μας να εκφράζει ακριβώς το αντίθετο.

Δεν λέω για τις μικρές ομάδες γιατί, στο κάτω – κάτω, μικρές ομάδες μπορεί να υπάρχουν σε κάθε χώρα, οι οποίες μπορεί να έχουν τις ακραίες θέσεις τους και να λειτουργούν λίγο ή πολύ ανεύθυνα, αλλά μιλάμε και για τα κόμματα. Όλα τα κόμματα, να αντιδρούν και να καταδικάζουν την Κυβέρνηση – δεν ξέρω με ποια επίθετα! Και έχω πει πάρα πολλές φορές ότι είχαμε την ανάγκη ευρύτερης στήριξης.

Αισθανθήκαμε συνεχώς την πίεση της κοινής γνώμης, για να μπορέσουμε να κάνουμε πράγματα που, ιστορικά, δεν έχουν γίνει στη χώρα μας και, πολιτικά, είναι πάρα πολύ δύσκολα, τα οποία, όμως, εντέλει, είναι ευεργετικά, με τις όποιες διαφωνίες στο ένα ή στο άλλο θέμα μπορεί να έχει κάποιος, αλλά ως γενική κατεύθυνση είναι ευεργετικά.
Το δημοψήφισμα. 

Πρώτα απ’ όλα, θεωρώ ότι το δημοψήφισμα είναι η αποφασιστική και καθοριστική απάντηση σε όλα τα σενάρια και εντός και εκτός Ελλάδας, είτε για την ανωμαλία, είτε για την έξοδο από το ευρώ. 

Απάντηση σε όλα αυτά. Κι εγώ θέλω να ξέρετε, και είναι πίστη μου βαθιά, ότι εμπιστεύομαι τη σοφία και την ωριμότητα του Ελληνικού λαού, πολύ περισσότερο από το σημερινό πολιτικό σύστημα – ό,τι εννοούμε με αυτό το πολιτικό σύστημα.

Δεν κατηγορώ γενικά το πολιτικό σύστημα. Αυτό το οποίο ξέρουμε είναι ένα κατεστημένο πολιτικό σύστημα, που υπάρχει. Σε αντιδιαστολή, δεν αναφέρομαι ρομαντικά, στους πολίτες. Πιστεύω βαθιά στη Δημοκρατία και αυτό, βεβαίως, δεν θα αλλάξει ποτέ, ως δική μου αρχή. Είναι θέμα αρχής για εμένα και θεωρώ ότι αυτή είναι μια αρχή, βαθιά ριζωμένη στην παράταξή μας, με βαθιές πολιτικές και πολιτιστικές ρίζες στο χώρο μας.

Παρά την εξαλλοσύνη των διαφόρων συστημάτων, μόλις μιλήσαμε για το δημοψήφισμα, ο πολίτης άκουσε, για πρώτη φορά εδώ και πάρα πολλά χρόνια, όχι μόνο ότι τον υπολογίζουμε, αλλά και ότι του δίνουμε το λόγο, ότι τον εμπιστευόμαστε. Πιστεύουμε στην ευθυκρισία του, εφόσον βεβαίως έχει σωστή πληροφόρηση.

Σε ό,τι αφορά τους εταίρους μας, αναγνωρίζουν το δικαίωμά μας για δημοψήφισμα. Προφανώς, όπως είπα και στο Υπουργικό Συμβούλιο, θα ήθελαν να είναι όλα ήρεμα, απλά και καλά χωρίς δημοψηφίσματα.

Το ερώτημα του δημοψηφίσματος. Δεν μας έθεσαν ποιο ερώτημα θα βάλουμε εμείς. Αυτό ήταν αδιαπραγμάτευτο για εμάς. Μας εξήγησαν πώς αυτοί θα ερμηνεύσουν την απάντηση του όποιου ερωτήματος.

Βεβαίως, δεν θα μπορούσαμε ποτέ εμείς να βάλουμε ως θέμα – το είπε και ο Βαγγέλης Βενιζέλος νωρίτερα – το θέμα της θέσης μας στο ευρώ. Είναι αυτονόητο το θέμα της συμμετοχής μας στο ευρώ – νομίζω ότι θα ήταν μάλλον αστείο.

Όμως, εάν δεν ανταποκριθούμε στις υποχρεώσεις μας, το θέμα του ευρώ εκ των πραγμάτων είναι επί τάπητος. Εμείς, θα βάζαμε ως ερώτημα ακριβώς τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου. Ένα ευεργετικό πακέτο, με πολλά θετικά και, βεβαίως, με τις υποχρεώσεις που το συνοδεύουν.

Αυτό το πακέτο είπαμε εμείς, και χθες, ότι θα βάλουμε ως βασικό διακύβευμα στο δημοψήφισμα, το οποίο βεβαίως, μας εγγυάται τη συμμετοχή μας στο ευρώ. Η απόρριψη αυτού του πακέτου θα σήμαινε για τους εταίρους, ουσιαστικά, την αρχή της εξόδου μας από το ευρώ. Και όπως ειπώθηκε από κάποιον μέσα στη συνάντηση: «άμα φύγετε από το ευρώ» – δεν σημαίνει ότι θα φύγουμε για πάντα – «θα φύγετε για δέκα χρόνια και μετά να το ξανασυζητήσουμε».

Το τελικό αποτέλεσμα της απόρριψης του πακέτου της 26ης Οκτωβρίου, είτε μέσω δημοψηφίσματος, είτε μέσω εκλογών, είτε μέσω Βουλής, είτε μέσω αδυναμίας εφαρμογής, είναι το ίδιο: σημαίνει έξοδο από το ευρώ.
Η μη εφαρμογή σημαίνει απλά «έξω από το ευρώ» – και αυτό να το καταλάβουμε και να το περάσουμε σε όλους. Και νομίζω ότι, τώρα πια, πολλοί περισσότεροι το καταλαβαίνουν. Δεν ήταν το δημοψήφισμα, όπως προσπάθησαν κάποιοι να πουν, που φταίει για την ανωμαλία, ήταν η αδυναμία να εφαρμοστεί το πακέτο.
Σε ό,τι αφορά τη διαπραγμάτευση, επειδή υπήρξαν συζητήσεις για επαναδιαπραγμάτευση κ.λπ., νομίζω ότι ήταν, επίσης, πάρα πολύ καθαρή η απάντηση των εταίρων μας χθες. Πάρα πολύ καθαρή. Εμείς διαπραγματευθήκαμε. Τι θα πει «επαναδιαπραγμάτευση»; Διαπραγμάτευση κάναμε συνεχώς.
Πόσο πιο μεγάλη επαναδιαπραγμάτευση να κάναμε; Πέστε μου, υπάρχει άλλο τέτοιο πακέτο στην ιστορία των τελευταίων δεκαετιών της χώρας μας; Εγώ θυμάμαι που πανηγυρίζαμε, επειδή παίρναμε 20 δις για τα ΚΠΣ!
Πρώτον, 100 δις είναι η μείωση – αν όλα πάνε καλά – του χρέους. Ένα πρώτο τεράστιο πακέτο, πρωτοφανές στην ιστορία του κόσμου, του πλανήτη. Ένα δεύτερο πακέτο, 240 δις ευρώ άθροισμα, πέραν της διαγραφής του χρέους. Κοινοτικά κονδύλια, με νέους όρους, κεφαλαιοποίηση Τραπεζών, κινητοποίηση, όχι δική μας, αλλά των εταίρων μας, για επενδύσεις στη χώρα – εργαλεία που μπορούμε να αξιοποιήσουμε.
Ήταν αποκαλυπτική η συζήτηση, τις τελευταίες μέρες, εντός της Ελλάδας. Για πρώτη φορά τα τελευταία δύο χρόνια, δεν μπορούσε κανένας μεγαλόσχημος να κρυφτεί. Και όσοι μας κατηγορούσαν ως «ενδοτικούς», τώρα μας εκλιπαρούσαν να ψηφίσουμε, για να δείξουμε ότι είμαστε υπεύθυνοι πατριώτες!

Τώρα ποιοι φοβούνται το λαό; Ακόμα και αυτοί που, παλαιότερα, ζητούσαν δημοψήφισμα, δεν τόλμησαν τώρα να μιλήσουν για δημοψήφισμα. Εμείς, πάντως, δεν φοβόμαστε το λαό.

Εγώ, βέβαια, κατανοώ το συνειδησιακό βάρος στελεχών μας για την έκβαση ενός τέτοιου δημοψηφίσματος. Ακόμα και αυτή η μικρή αμφιβολία, σημαίνει ότι θα αδυνάτιζε το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.
Ποιες είναι, όμως, οι εναλλακτικές επιλογές;

Κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας: μέχρι σήμερα, Κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας ήμασταν εμείς, μαζί μας κανένας άλλος. Εμείς είμαστε Κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας. Δύο χρόνια, εμείς είμαστε, δεν υπήρχε άλλος. Αλλά αντέχουμε; Ρωτάω.
Η Κοινοβουλευτική μας Ομάδα αντέχει; Προπηλακισμούς, ύβρεις – το μπορούμε; Μπορούμε, το Σταυρό αυτό, να τον κουβαλήσουμε, ενώ μας πετάνε πέτρες; Όχι, απλά να μας κάνουν κριτική, αλλά εκεί που κουβαλάμε το Σταυρό, να μας πετάνε και πέτρες από πάνω.

Συναισθάνομαι και κατανοώ τις δυσκολίες όλων των Βουλευτών. Και αν νομίζετε ότι μπορούμε, χωρίς λύσεις είτε δημοψηφισμάτων, είτε ευρύτερων συναινέσεων, τότε να πάμε μόνοι μας.

Αλλά εγώ έχω την αίσθηση ότι αυτές οι δύο λύσεις υπήρχαν. Βεβαίως, υπήρχε και η λύση των εκλογών, ή υπάρχει η λύση των εκλογών. Αλλά η λύση των εκλογών, σήμερα, αυτή τη στιγμή, σημαίνει πολύ πιο μεγάλο κίνδυνο χρεοκοπίας και, βεβαίως, έξοδο από το ευρώ.
Ένα δημοψήφισμα, τουλάχιστον, έχει πολλές πιθανότητες να στείλει ένα πάρα πολύ θετικό μήνυμα. Εγώ δεν θα ήθελα κάποια στιγμή να έχω τη συνείδησή μου βαριά και να μετανιώσω για το ότι δεν πήγαμε σε δημοψήφισμα και βρεθήκαμε εκτός ευρώ, επειδή δεν αποφάνθηκε ο Ελληνικός λαός κι επειδή απλώς δεν μπορέσαμε εμείς να εφαρμόσουμε τις ευεργετικές αποφάσεις, λόγω αντιδράσεων κάποιων ομάδων.

Αλλά αυτό δεν ενδιαφέρει τους εταίρους μας, δεν τους ενδιαφέρει ποιος φταίει. Φταίει η Ελλάδα. Δεν είναι ούτε ο Σαμαράς, ούτε ο Παπανδρέου, ούτε η τάδε ομάδα, ούτε τίποτε άλλο.

Αυτοί θέλουν να είμαστε εντάξει στις υποχρεώσεις μας και εγγυώνται την εφαρμογή των συμφωνιών που είναι για το καλό της χώρας. Με τις όποιες διαφωνίες ή συμφωνίες επί των ιδεολογικών ζητημάτων ή άλλων, δεν μπορούμε να αμφισβητήσουμε ότι θέλουν την επιτυχία της χώρας.

Άρα, είχαμε ένα δίλημμα: ή πραγματική συναίνεση ή δημοψήφισμα. Όπως είπα και χθες, βγαίνοντας από τη συνάντηση, αν υπήρχε η συναίνεση, δεν θα είχαμε ανάγκη το δημοψήφισμα. Και μέσα στη συνάντηση, βεβαίως, το είπα κατά κόρον. Τους είπα, «αν η Αντιπολίτευση έρθει στο τραπέζι να συμφωνήσει για τη σύμβαση, δεν χρειάζεται δημοψήφισμα». Όπως είπα, επίσης, ότι οι εκλογές θα ήταν μια τρίτη, αλλά βλαπτική λύση.

Άκουσα, θα ακούσατε κι εσείς, τις δηλώσεις Σαμαρά. Εγώ νομίζω ότι πρέπει, πρώτα απ’ όλα, να χαιρετίσουμε το γεγονός ότι θα ψηφίσει η Νέα Δημοκρατία τη δανειακή σύμβαση. Αυτό, νομίζω, είναι μεγάλο επίτευγμα. Δεν μπαίνω σε αντιπολιτευτικές κορώνες, μπορούμε μεταξύ μας να πούμε πέντε πράγματα, διότι ήταν πολλές οι αντιπολιτευτικές κορώνες – τι χαλάσαμε, τι φτιάξαμε, πού πήγαμε, πού φέραμε τη χώρα κ.λ.π.

Το βασικό γεγονός είναι ότι ψηφίζει η Νέα Δημοκρατία τη νέα δανειακή σύμβαση. Και εγώ θα έλεγα, ενόψει και των διαπραγματεύσεων που έχουμε, να ξαναζητήσουμε να είναι συν-διαπραγματευτές στην προσπάθεια αυτή.
Τώρα, βέβαια, έβαλαν διάφορους όρους – μεταβατική Κυβέρνηση, εκλογές και τα λοιπά. Νομίζω ότι αυτό είναι ένα θέμα που πρέπει να το συζητήσουμε μαζί τους, δεν είναι ένα θέμα το οποίο πρέπει «a priori» να υιοθετήσουμε, αλλά ούτε και να το απορρίψουμε. Διότι όλα αυτά είναι πολύ γενικές κουβέντες και αρκετά αντιφατικές.

Τι σημαίνει «μεταβατική Κυβέρνηση»; Τι σημαίνει «πάμε σε εκλογές, αλλά αυτή η Βουλή θα ψηφίσει το πακέτο»; Πότε θα γίνουν αυτές οι εκλογές, αν θα γίνουν εκλογές, και εκλογές για ποιο λόγο; Θα τα δούμε όλα αυτά. Εδώ είπαμε να ψηφίσουμε, για να μην σύρουμε τη χώρα, ούτε σε δημοψήφισμα, ούτε σε εκλογές.

Εν πάση περιπτώσει, εγώ τουλάχιστον χαίρομαι, έστω κι αν δεν πάμε σε δημοψήφισμα, που δεν ήταν ποτέ αυτοσκοπός, χαίρομαι που όλη αυτή η συζήτηση, τουλάχιστον, έφερε πολλούς σε μια τάξη λογικής.

Όμως, το πραγματικό πρόβλημα υπάρχει, παραμένει, δεν έχουμε φύγει από τη δίνη. Ακόμα κι αν πάμε σε οποιαδήποτε διαδικασία συνεργασίας, πρέπει να καταλάβουμε ότι το πραγματικό πρόβλημα παραμένει. Η συνεννόηση, από τη δική μας πλευρά, θα γίνει με σοβαρότητα και με βάση το εθνικό συμφέρον.

Το ζητούμενο είναι να προχωρήσουμε, με τις ευρύτερες δυνατές συναινέσεις, στην εφαρμογή ενός ευεργετικού για την Ελλάδα προγράμματος. Είναι πολιτικό το θέμα, όχι διαδικαστικό. Είναι βαθιά πολιτικό.

Σε αυτή τη βάση, προτείνω να αναθέσουμε στον Δημήτρη Ρέππα και τον Νίκο Αθανασάκη, να συζητήσουν με τα αντίστοιχα στελέχη από πλευράς της Νέας Δημοκρατίας, θα μιλήσω κι εγώ με τον κ. Σαμαρά, για να δούμε τα επόμενα βήματα, πάνω στη βάση της ευρύτερης συναίνεσης. Και βεβαίως, όλοι θα μιλήσουμε, δεν υπάρχει θέμα, θα συζητήσουμε και θα διαμορφώσουμε τις προτάσεις μας.

Νομίζω, πάντως, ότι σήμερα είναι πραγματικά μία – ελπίζω – ιστορική στιγμή, τα κόμματα να μπορούν πια να συνεννοηθούν σε κάποια θέματα μεγάλης σημασίας και να μην έχουμε αντιπαραθέσεις.
Τώρα, τι σημαίνει αυτό για εμάς, μένει να το δούμε. Αλλά νομίζω ότι όλοι μας, πάνω απ’ όλα, είμαστε στην υπηρεσία του τόπου.»
ΟΧΙ άλλο κάρβουνο στα τσακίδια όλοι σας ο λαός στην εξουσία .....!!!!