«Ξεράδια»!

«Δεν ξέρουμε πόσο θα διαμορφωθεί το έλλειμμα για το 2011»!

Αυτή είναι η δήλωση του αρμόδιου υφυπουργού Οικονομίας, του Φ. Σαχινίδη.

Αλλά, αν δεν κάνουμε λάθος, όλα αυτά τα αβίωτα που βιώνει ο ελληνικός λαός,

τα υφίσταται - υποτίθεται - για το έλλειμμα. Για την «τιθάσευση» του ελλείμματος. Για το «νοικοκύρεμα» του ελλείμματος. Για τη «μείωση» του ελλείμματος...

*

Και να 'σου, αυτοί που προΐστανται της διαδικασίας αφαίμαξης του ελληνικού λαού, έρχονται τώρα

- με εκείνο το ατσαλάκωτο ύφος του «τεχνοκράτη» που έχει πάντα δίκιο -

και μετά από δύο χρόνια μέτρων, κι άλλων μέτρων, αλλεπάλληλων μέτρων πόνου και δυστυχίας, δηλώνουν με απόλυτη φυσικότητα

ότι «δεν ξέρουν» πού θα εκτιναχτεί το έλλειμμα!

«Δεν ξέρουν» - λένε - πού θα φτάσει το έλλειμμα για το οποίο - υποτίθεται - ότι επιβάλλουν τη μια βαρβαρότητα μετά την άλλη!

*

Σε άλλες περιπτώσεις, ως αντίδραση, ως απάντηση του λαού στο «δεν ξέρω» τους, θα αρκούσε το... «ξεράδια»!

Καλύτερα, όμως, και όχι για λόγους «καθωσπρεπισμού», ούτε για λόγους αποφυγής της... καταφρόνιας περί «λαϊκισμού», αλλά για λόγους ουσίας, να υπερβούμε το θυμικό. Να διαβάσουμε ψύχραιμα όσα κρύβονται πίσω από το «δεν ξέρω» τους.

Γιατί, τελικά, αυτό το «δεν ξέρουμε» συνιστά ομολογία και αποκάλυψη της πραγματικότητας.

*

Η πραγματικότητα, λοιπόν, είναι πως «δεν ξέρουν» πού θα φτάσει το έλλειμμα γιατί, πολύ απλά, όσα κάνουν και ό,τι διαπράττουν, όλος αυτός ο κατήφορος της λαϊκής πτώχευσης

δεν έχει σχέση ούτε με την «τιθάσευση» των χρεών, ούτε με τη «μείωση» των ελλειμμάτων.

*

Τα ελλείμματα και τα χρέη,

που οι κυβερνώντες «δεν ξέρουν» πού θα διαμορφωθούν, αλλά από τα οποία - υποτίθεται - θέλουν να μας «σώσουν» επιβάλλοντας ανελέητη λιτότητα,

είναι το πρόσχημα των οικονομικών θηριωδιών τους

και των μέτρων της κοινωνικής κτηνωδίας τους.

*

Οι κυβερνώντες που μας ομολογούν ότι «δεν ξέρουν» ούτε τι λένε ούτε τι κάνουν με το έλλειμμα, εκείνο που αντίθετα γνωρίζουν άριστα, είναι ότι

η καπιταλιστική κρίση - που εκδηλώνεται με χρέη και ελλείμματα και ανατροφοδοτείται από αυτά - πρέπει και μπορεί να αποτελέσει μια τεράστια, διπλή μάλιστα, «ευκαιρία» για τους κεφαλαιοκράτες.

Ευκαιρία ώστε μέσα στην κρίση οι πλουτοκράτες

α) να ελαχιστοποιήσουν το λεγόμενο «εργατικό κόστος» ισοπεδώνοντας τα μισθολογικά και εργασιακά δικαιώματα, και έτσι ρίχνοντας στα κατώτατα όρια τη ζωή του εργάτη να επωμιστούν μικρότερη ζημιά από την κρίση που οι ίδιοι δημιούργησαν φορτώνοντας το μεγαλύτερο μέρος της κρίσης στους είλωτες, και

β) να διαμορφώσουν το έδαφος με τη λήψη «διαρθρωτικών», δηλαδή σαρωτικών μέτρων - εντός της κρίσης - ώστε στη φάση της οικονομικής ανάκαμψης, όταν και όπως αυτή ακολουθήσει, να έχουν εξασφαλίσει τους όρους της νέας ακόμα μεγαλύτερης κερδοφορίας τους.

Για να επιτύχουν τους στόχους τους:

• Αξιοποιούν προπαγανδιστικά τα χρέη και τα ελλείμματα που οι ίδιοι δημιουργούν, για να υποτιμήσουν την αξία της εργατικής δύναμης στα χαμηλότερα επίπεδα.
• Χρησιμοποιούν τη χρεοτρομοκρατία και την ελλειμματοτρομοκρατία για να υποβιβάσουν την τιμή της εργασίας και να διευρύνουν ως δήθεν «αντιυφεσιακό μέτρο» τις στρόφιγγες της δικής τους χρηματοδότησης στο όνομα της επικείμενης «ανάπτυξης».
• Εντείνουν την καπιταλιστική εκμετάλλευση μέσα από την καταβαράθρωση των μισθών, τη διάλυση των εργασιακών σχέσεων, την κατάργηση των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων.

Και όλα αυτά στο όνομα της «αντιμετώπισης» των ελλειμμάτων - που όμως «δεν ξέρουν» πού θα φτάσουν!

*

Στην πραγματικότητα, δηλαδή, το κεφάλαιο

- που οι πολιτικοί του εκπρόσωποι «δεν ξέρουν» πού θα φτάσει το έλλειμμα -

ξέρει επακριβώς τι θέλει.

Ξέρει, δηλαδή, ότι

η εκμετάλλευση του εργάτη πρέπει να ενταθεί μέχρι τα ακρότατα όρια, ώστε να αποτελέσει το λίπασμα για την απομύζηση ακόμα μεγαλύτερης μάζας υπεραξίας μέσα από την περισσότερη απλήρωτη δουλειά του μισθωτού σκλάβου.

Τον οποίο εργάτη συνειδητά θα τον έχουν οδηγήσει, με πρόσχημα τη μείωση των ελλειμμάτων,

- εκείνων των ελλειμμάτων που όμως «δεν ξέρουν» (!) πού θα φτάσουν -

να δουλεύει για μισό κομμάτι ψωμί εις τον αιώνα τον άπαντα!

*

Ολα αυτά, φυσικά, ισοδυναμούν με την εξολόθρευση του λαού.

Πράγμα που ο κ. Σαχινίδης, οι περί τον Σαχινίδη, οι υπό τον Σαχινίδη και οι προϊστάμενοι του κ. Σαχινίδη, το επιθυμούν, το επιδιώκουν και το ξέρουν.

Σε αντίθεση με το πού θα φτάσει το έλλειμμα. Για το οποίο... «δεν ξέρουν». Και για το οποίο, στην πραγματικότητα, δευτερευόντως ενδιαφέρονται.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

«Κοκκινοσκουφίτσες»!

Θα το ονομάζαμε απλά ξετσιπωσιά. Ομως πίσω από αυτό το θρασύτατο περιτύλιγμα κρύβεται κάτι χειρότερο:

Ο ταξικός μισανθρωπισμός των πολιτικών εκπροσώπων της πλουτοκρατίας.

Μιλάμε για εκείνα τα «πιόνια» στη «σκακιέρα» της αναδιάταξης του αστικού πολιτικού συστήματος που δεν γνωρίζουν καμία αναστολή και καμία ντροπή.

Και που η ξεδιαντροπιά τους παίρνει... αστρονομικές διαστάσεις, ειδικά όταν για να υπηρετήσουν τους γενικότερους σχεδιασμούς της άρχουσας τάξης και για να εξασφαλίσουν με αυτόν τον τρόπο ως αντίτιμο την προσωπική τους συμμετοχή στο αστικό ντεκόρ της επόμενης μέρας, βάζουν τα «δυνατά» τους...

***

Εχουμε και λέμε, λοιπόν:

*

Ο υπουργός των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, που ξημεροβραδιαζόταν στις τηλεοράσεις να διαφημίζει το μνημόνιο, που εκβίαζε τους συνταξιούχους ισχυριζόμενος ότι «δεν υπάρχει σάλιο» για να πληρωθούν οι συντάξεις πείνας των γερόντων,

ο υπουργός Υγείας του Παπανδρέου, που έκοβε τις συντάξεις ακόμη και των φιλοξενούμενων στα... ψυχιατρεία (!), ο υπουργός Υγείας της κυβέρνησης Παπαδήμου που ετοιμάζεται να περικόψει πάνω από 2 δισ. ευρώ για τις δαπάνες στο χώρο της Υγείας,

βγήκε προχτές με ύφος... αυτοκριτικό (και πάντα περισπούδαστο) στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ και αναφερόμενος στο «έργο» της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ παρατήρησε ότι ναι μεν «έκανε πολλά», για να προσθέσει ωστόσο ότι

«όπως φαίνεται εκ του αποτελέσματος δεν είχε επιτυχία»!

*

Ναι, πρόκειται για τον Λοβέρδο.

Τον έναν εκ των δελφίνων του Γ. Παπανδρέου που, τώρα, ενόψει της κούρσας διαδοχής για την κατάληψη του προεδρικού θώκου στο ΠΑΣΟΚ ανακάλυψε ότι η πολιτική της κυβέρνησης Παπανδρέου - της οποίας υπήρξε σημαιοφόρος - δεν ήταν και τόσο καλή...

*

Στο ίδιο προκλητικό ύφος, σε μια αποθέωση της έννοιας της προσβολής του κοινού νου, ο υπουργός Ανάπτυξης - Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, Μιχ. Χρυσοχοΐδης, διαπίστωσε (στον ίδιο τηλεοπτικό σταθμό)

ότι... «έπρεπε να αποφύγουμε το μνημόνιο»!

*

Ο άνθρωπος αυτός είναι ο ίδιος που έβγαινε στα κανάλια και αναρωτιόταν: Μα ποιος έχει πρόβλημα με το μνημόνιο (;)!!!

*

Είναι ο ίδιος κύριος που όπως όλα τα «πράσινα» στελέχη από το Μάη του 2010 και μέχρι πριν από ένα μήνα δήλωνε ότι «χωρίς το μνημόνιο η χώρα θα είχε πτωχεύσει» και δεν «θα είχαμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις»,

αλλά τώρα «είδε το φως του» και ανακάλυψε πως η κυβέρνηση στην οποία συμμετείχε από θέση «βαρώνου» από την πρώτη στιγμή, ήταν μια κυβέρνηση που αποδείχτηκε

«πλήρως ανίκανη στη διαχείριση των υποχρεώσεων που ανέλαβε»!

*

Αυτά, βέβαια, σήμερα.

Γιατί σήμερα βρισκόμαστε ενόψει της διεκδίκησης της προεδρίας του ΠΑΣΟΚ και στο πλαίσιο της επιχείρησης παραπλάνησης του λαού κάποιοι αποφάσισαν να ανοίξουν το Τριώδιο.

Και να μεταμφιεστούν από «λύκοι» σε... «Κοκκινοσκουφίτσες»!

*

Στις παραπάνω δηλώσεις - οφείλουμε - να προσθέσουμε και την πρόσφατη ...εξομολόγηση του Ευ. Βενιζέλου

ότι νιώθει «εξουθενωμένος» από την υπερπροσπάθεια που καταβάλει για να «σώσει την πατρίδα»,

ότι «συμπάσχει» και

ότι... «πονάει» για τα μέτρα που επιβάλλονται σε συνταξιούχους και μισθωτούς.

*

Το ΠΑΣΟΚ, λοιπόν, μην έχετε καμία μα καμία αμφιβολία: Το ΠΑΣΟΚ είναι, σίγουρα, εδώ.

Με τα στελέχη του πιστά στην πολιτική κουλτούρα της εξαπάτησης. Της δημαγωγίας.

Και της πολιτικής αναξιοπρέπειας που κουβαλάει όλη η ιστορία της σοσιαλδημοκρατίας.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

    

Παλιό - επί εποχής κυβέρνησης σοσιαλΗστών, πριν ακόμα μετεξελιχθεί σε συγκυβέρνηση «μαύρου μετώπου» - αλλά καλό! Του δικού μας, του σκιτσογράφου του «Ρ» Κώστα Γρηγοριάδη Γρηγοριάδης Κώστας

ΕΕ - ΕΥΡΩΖΩΝΗ Θαμπώνει η προπαγάνδα περί «κρίσης χρέους»

Ολοένα και περισσότεροι αστοί τεχνοκράτες υποχρεώνονται να μιλούν για «συστημική κρίση» με συγχρονισμένα χαρακτηριστικά

Για «συστημική κρίση» κάνει λόγο η ΕΚΤ, τη συγχρονισμένη εκδήλωσή της αναδεικνύει η επικεφαλής του ΔΝΤ

Τις ανησυχίες της πλουτοκρατίας από το διαρκές βάθεμα της κρίσης, που χτυπάει όλο και πιο έντονα την πόρτα περισσότερων καπιταλιστικών κρατών, εκφράζει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, που κρούει τον κώδωνα του κινδύνου στα κράτη - μέλη της ΕΕ.

Από την εξαμηνιαία έκθεσή της προειδοποιεί ότι η «δημοσιονομική κρίση μπορεί να λάβει χαρακτηριστικά συστημικής κρίσης», επιβεβαιώνοντας ότι για τους αστούς γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο να κρύψουν πίσω από ιδεολογήματα περί «κρίσης χρέους» τον πραγματικό χαρακτήρα της καπιταλιστικής κρίσης.

«Οι πιθανότητες κατάρρευσης μεγάλων τραπεζών είναι πλέον περισσότερο από ορατές», υπογραμμίζει η ΕΚΤ και την ίδια ώρα ο αντιπρόεδρος της Τράπεζας, Βίτορ Κονστάντσιο, κάλεσε τα κράτη - μέλη της ΕΕ να εφαρμόσουν τάχιστα τις αποφάσεις της τελευταίας συνόδου κορυφής. Στο ίδιο πνεύμα, η επικεφαλής του ΔΝΤ,Κριστίν Λαγκάρντ, επισημαίνει ότι «θα ήταν εξαιρετικά χρήσιμο»για την Ευρωζώνη να φτιάξει ένα χρονοδιάγραμμα των μέτρων που σκοπεύει να λάβει για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Παράλληλα, παραδέχεται το συγχρονισμένο χαρακτήρα της κρίσης και επισημαίνει ότι σήμερα «δεν είναι σαν όλοι οι κίνδυνοι να έχουν συγκεντρωθεί σε μία μόνο περιοχή του κόσμου, στους κόλπους των 17 μελών της ευρωζώνης. Οι κίνδυνοι βρίσκονται παντού. Και καμία χώρα δεν έχει εμβολιαστεί κατά των κινδύνων αυτών».

Ενδεικτικό, πάντως, των εύθραυστων ενδοκαπιταλιστικών συμφωνιών είναι ότι τα 17 κράτη - μέλη της Ευρωζώνης ανακοίνωσαν πως θα προχωρήσουν στη χορήγηση διμερών δανείων προς το ΔΝΤ, ύψους 150 δισ. ευρώ συνολικά, προκειμένου το Ταμείο με τη σειρά του να χορηγήσει δάνεια στις υπερχρεωμένες χώρες του ευρώ!

Μετά την άρνηση της Μεγ. Βρετανίας να συμμετάσχει στο εν λόγω εγχείρημα και να παραπέμψει την απόφασή της για τη συνεδρίαση των G20, είναι αμφίβολο ότι το συνολικό ποσό των δανείων θα φτάσει τον αρχικό στόχο των 200 δισ. ευρώ. Αρχικά προβλεπόταν ότι θα δοθούν στο ΔΝΤ δάνεια ύψους 150 δισ. ευρώ από τα κράτη της Ευρωζώνης και επιπλέον 50 δισ. ευρώ από τα υπόλοιπα κράτη της ΕΕ. Από τα κράτη - μέλη της ΕΕ που δε συμμετέχουν στο ευρώ, την πρόθεση να συμμετάσχουν στο πακέτο έχουν εκφράσει η Πολωνία, η Τσεχία, η Δανία, η Σουηδία.

Φουντώνουν τα σενάρια

Την ίδια στιγμή, και ενώ μαίνονται οι ενδοκαπιταλιστικοί ανταγωνισμοί, ο οίκος αξιολόγησης «Fitch» ανακοίνωσε ότι η αξιολόγηση ΑΑΑ για το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας εξαρτάται από το εάν οι Γαλλία και Γερμανία θα διατηρήσουν τις αξιολογήσεις τους ΑΑΑ.

Στο πλαίσιο αυτό, ο οίκος αξιολόγησης υπογραμμίζει τον άνω του 50% κίνδυνο υποβάθμισης της πιστοληπτικής ικανότητας της Γαλλίας τον επόμενο χρόνο και επισημαίνει ότι η Γαλλία είναι η περισσότερο εκτεθειμένη χώρα της Ευρωζώνης στο ενδεχόμενο επιδείνωσης της κρίσης. Παράλληλα, ανακοίνωσε ότι θέτει την αξιολόγηση ΑΑΑ της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων σε αναθεώρηση για πιθανή υποβάθμιση.

Στην επιφάνεια παραμένουν και τα σενάρια χρεοκοπίας της Ελλάδας, με έξοδο από την Ευρωζώνη. Σύμφωνα με δημοσίευμα των «Financial Times», «όλα δείχνουν ότι οι κυβερνώντες προετοιμάζονται για κρατική χρεοκοπία και έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, μάλλον στο πρώτο τρίμηνο του 2012. Εξίσου σίγουρη φαίνεται η πρόβλεψη ότι η Ιταλία και η Ισπανία θα πρέπει να παραμείνουν στο ευρώ. Χωρίς να πολυνοιάζεται για δογματισμούς, η ΕΚΤ θα μπορούσε να επιστρατεύσει το οπλοστάσιό της για την εκτύπωση φρέσκου χρήματος, ώστε να αγοράσει κρατικά ομόλογα και να αντιμετωπίσει μία μαζική φυγή κεφαλαίων από ομόλογα της Ευρωζώνης, η οποία προφανώς θα ακολουθούσε την αποβολή της Ελλάδας από το ευρώ».

Mega-ανθρωπισμός

Πραγματικά οργισμένοι οι συντελεστές του δελτίου ειδήσεων του MEGA τις προάλλες:

«Να βάλουμε τις φωνές;

Να αρχίσουμε να ουρλιάζουμε;» (!!!)

ρωτούσαν ο ένας τον άλλον εις επήκοον των τηλεθεατών τους.

*

Και τι ήταν αυτό που οδήγησε την κυρία Τρέμη, τον κ. Πρετεντέρη και τους υπολοίπους σε τέτοιο βρασμό και σύγχυση μέχρι του σημείου να απειλούν ότι θα αρχίσουν να ουρλιάζουν;

Μα το γεγονός της λεγόμενης«εφεδρείας».

*

Και πού το παράξενο, θα πείτε.

Σε αυτές τις περιπτώσεις κάθε άνθρωπος που σέβεται τον εαυτό του έχει το δικαίωμα να βάλει τις φωνές. Μέχρι και υποχρέωση έχει να ουρλιάξει, όταν ακούει ότι πάνε να πετάξουν στο δρόμο 30.000 εργαζόμενους τώρα και 150.000 εντός τριετίας.

Πράγματι, έτσι θα έκανε κάθε άνθρωπος.

*

Μόνο που οι συντελεστές του MEGA, στο πλαίσιο - προφανώς - ενός άλλου τύπου ανθρωπιάς, δεν βγήκαν από τα ρούχα τους λόγω της εφαρμογής της «εφεδρείας».

Οχι. Βγήκαν από τα ρούχα τους

επειδή - όπως είπαν - η κυβέρνηση δεν μπορεί να φέρει σε πέρας μια«πραγματική μεταρρύθμιση» (!),

επειδή - όπως είπαν - η «εφεδρεία» δεν προχωρά (!),

επειδή - όπως είπαν - η «εφεδρεία» ...μένει στα χαρτιά!

Ηθελαν δηλαδή να ουρλιάξουν όχι για την εφαρμογή της «εφεδρείας», αλλά από το φόβο τους, από την αγωνία τους, από τον «κίνδυνο» μήπως τελικά αποδειχτούν... ανίκανες οι κυβερνήσεις και δεν την εφαρμόσουν την «εφεδρεία»!

*

Κάπου εκεί - ομολογούμε - καταφύγαμε στο τηλεκοντρόλ.Ακόμα και ο επαγγελματικός μας σαδομαζοχισμός έχει τα όριά του...

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Υπόθεση της εργατικής τάξης

Γρηγοριάδης Κώστας

«Εδώ σε εμάς, στον καιρό της μεγάλης κρίσης τα κατακερματισμένα και απολύτως κομματικοποιημένα συνδικάτα επιμένουν σε αγώνες άγονους και δεν συζητούν τίποτε άλλο πέρα από μαξιμαλιστικές χωρίς μέτρο και αίσθηση των συνθηκών διεκδικήσεις. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Χαλυβουργίας Μάνεση, η οποία αποδεδειγμένα επλήγη από την κατάρρευση του κατασκευαστικού κλάδου και το εκεί συνδικάτο δεν θέλει να ακούσει καν την ιδέα της μείωσης του χρόνου εργασίας προκειμένου να διατηρηθούν οι θέσεις εργασίας. Προτιμά να κλείσει μια επιχείρηση που απασχολεί 400 εργαζόμενους παρά να μπει στον κόπο να συζητήσει προσωρινές ρυθμίσεις που θα διευκολύνουν τη Χαλυβουργία σε τούτες τις δύσκολες συνθήκες. Δυστυχώς το σύνδρομο της "Πιρέλι" επανέρχεται και ο ελληνικός συνδικαλισμός δεν λέει να μάθει από τις πικρές εμπειρίες αποβιομηχάνισης του παρελθόντος». Το παραπάνω απόσπασμα από το κύριο άρθρο της ηλεκτρονικής σελίδας του «Βήματος» το περασμένο Σάββατο έρχεται να επιβεβαιώσει περίτρανα ότι ο Μάνεσης δεν είναι μόνος του, αλλά πίσω του βρίσκεται σύσσωμη η πλουτοκρατία που θέλει να τσακίσει τα δικαιώματα των εργαζομένων και να τους μετατρέψει σε σύγχρονους σκλάβους της. Στο ίδιο άρθρο ξεκαθαρίζεται ότι στόχος είναι τα εγχώρια μονοπώλια να γίνουν ανταγωνιστικά ακολουθώντας το παράδειγμα των γερμανικών που εδώ και μια δεκαετία είχαν πάρει μέτρα ώστε «να μειώσουν το κόστος παραγωγής και να εκσυγχρονισθούν ώστε να ανταγωνισθούν τους Ασιάτες». Μπορεί βεβαίως τώρα στην κρίση ο Μάνεσης να μην έχει κέρδη. Αλλά για πολλά χρόνια κερδοφορεί και σε τελευταία ανάλυση έχει τεράστια κέρδη και κεφάλαια απ' αυτή την κερδοφορία που είναι αποτέλεσμα της δουλειάς των εργατών. Είναι φανερό ότι ο ηρωικός αγώνας των χαλυβουργών στην «Ελληνική Χαλυβουργία» στον Ασπρόπυργο φοβίζει τους αστούς. Αλλά είναι αγώνας που δίνει πείρα στην εργατική τάξη, αφορά το σύνολό της, που πρέπει να παραδειγματιστεί, να οργανώσει παντού αγώνες ενάντια στους καπιταλιστές και στην πολιτική που τους επιτρέπει να απολύουν, να μειώνουν μισθούς, να επιβάλλουν εκ περιτροπής εργασία, να δημιουργήσει πολλές «χαλυβουργίες»...

ΑΠΕΡΓΙΑ ΣΤΗΝ «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ» Πενήντα μέρες που φωτίζουν τον αγώνα όλων των εργατών

Οι απεργοί χαλυβουργοί απέδειξαν πόσο ισχυρό είναι το όπλο της ταξικής αλληλεγγύης

«Είμαστε όλοι χαλυβουργοί! Ολοι οι εργασιακοί χώροι να γίνουν χαλυβουργίες οργάνωσης και αγώνα! Η φωτιά που άναψε εδώ να ανάψει σε όλα τα εργοστάσια»!

Η φράση αυτή περιέχεται στο κάλεσμα - ψήφισμα της τελευταίας μαζικής Γενικής Συνέλευσης των εργαζομένων της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» την περασμένη Πέμπτη, που ομόφωνα αποφάσισε τη συνέχιση της απεργίας. Δηλώνει πως οι απεργοί χαλυβουργοί, που βαδίζουν ήδη προς την 50ή μέρα της απεργίας τους, δεν περιορίζουν τον αγώνα τους στην πύλη του εργοστασίου. Ηδη μέσα από την πάλη τους έχουν αποκαλύψει ότι η αξίωση του Μάνεση για 5ωρο, ή εκ περιτροπής εργασία, αποτελεί επιδίωξη όλων των βιομηχάνων με απώτερο στόχο να δημιουργηθούν εργάτες που θα δουλεύουν μέσα στη φωτιά για ένα κομμάτι ψωμί. Οι απεργοί χαλυβουργοί κάνουν καθαρό πως η δική τους πάλη είναι πάλη συνολικά της εργατικής τάξης και γι' αυτό τονίζουν πως έχει μεγάλη σημασία αυτός ο αγώνας να επεκταθεί παντού, σε κάθε χώρο εργασίας, πόλη, γειτονιά. Ηδη η απήχησή του έχει βγει και έξω από τα σύνορα της χώρας.

Ατσάλινη ενότητα

Από την εξέλιξη του αγώνα αυτού και τα μέχρι τώρα συμπεράσματα που έχουν εξαχθεί, οι χαλυβουργοί μετράνε ήδη νίκες. Εδειξαν σε όλους τους εργαζόμενους πως μπορούν να στήσουν αποτελεσματικές άμυνες απέναντι στις σημερινές εντεινόμενες εργοδοτικές επιθέσεις. Γεγονός που μπορεί να δημιουργήσει στο μέλλον και προϋποθέσεις οξύτερης αντεπίθεσης για να διεκδικήσουν, να πάρουν πίσω αυτό που παράγουν οι ίδιοι με τα χέρια τους.

Η φλόγα της χαλυβουργίας να πάει σε κάθε χώρο εργασίας καλούν πλέον οι απεργοί

Η απεργία των χαλυβουργών έχει αναδείξει την πραγματική δύναμη που έχουν οι εργαζόμενοι όταν στηρίζουν έναν αγώνα στην ταξική ενότητα και την αποφασιστικότητα με μοναδικό στόχο τα δικά τους και μόνο συμφέροντα, χωρίς να παρεκκλίνουν από αυτά.

Εδειξαν πόσο σημαντικό είναι να γίνονται όλοι μια ατσάλινη γροθιά απέναντι στο μοναδικό εχθρό, την εργοδοσία, και έκαναν βήματα οργάνωσης του αγώνα έτσι που να υπερασπιστούν με ταξική αδιαλλαξία σειρά κατακτήσεων, όπως μεροκάματα και συμβάσεις, αλλά και να διεκδικήσουν συνολικότερα αιτήματα, από καλύτερες συνθήκες εργασίας μέχρι μόρφωση για τα παιδιά τους, δημόσια Υγεία κ.ά. Απέδειξαν πόσο μεγάλη δύναμη μπορεί να αποτελέσει το ισχυρό όπλο της ταξικής αλληλεγγύης εργατών προς εργάτες, λαού προς το λαό για τη συνέχιση και κλιμάκωση ενός αγώνα. Μια αλληλεγγύη που συνεχίζει μέχρι και σήμερα ασταμάτητα, δείχνοντας συνολικότερα τις προσδοκίες των εργαζομένων αλλά και την αποφασιστικότητά τους για αγώνες.

Κλιμάκωση της πάλης σε κάθε επίπεδο

Από τις πρώτες μέρες της απεργίας και αντιλαμβανόμενοι ότι η εργοδοτική αδιαλλαξία θα συνεχιστεί, οι χαλυβουργοί δήλωσαν και το έκαναν πράξη ότι θα κλιμακώσουν την πάλη τους με συγκεκριμένα βήματα. Πέρα από τις όποιες κινητοποιήσεις με πορείες και συγκεντρώσεις σε Ελευσίνα, Αθήνα, Κηφισιά, μουσικές και άλλες εκδηλώσεις, προχώρησαν την αντιπαράθεσή τους πέρα από τον Μάνεση. Ανέδειξαν ότι αιτία των αξιώσεων του Μάνεση δεν είναι άλλη από τη στρατηγική του κεφαλαίου για ολοένα μεγαλύτερη εξαθλίωση των εργατών ώστε να εξασφαλίζει περισσότερα κέρδη ακόμα και σε περιόδους καπιταλιστικής κρίσης. Μια στρατηγική που εξυπηρετείται από τους πολιτικούς εκπροσώπους της αστικής τάξης στις κυβερνήσεις, στην ΕΕ και άλλους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς.

Η ενότητα και η αποφασιστικότητα όπως αυτή των χαλυβουργών αποδεικνύεται καθοριστική για κάθε αγώνα.

Ταυτόχρονα, δεν είναι τυχαίο ότι στην πρώτη γραμμή του αγώνα μπήκαν και οι γυναίκες των απεργών που απεγκλωβίστηκαν από μια μίζερη προσμονή στο σπίτι. Ηρθαν στο εργοστάσιο, οργάνωσαν τη δράση τους στις γειτονιές, στα σχολεία, στους συλλόγους, μεταφέροντας τα μηνύματα της απεργίας εκεί. Καλώντας τα ίδια τα λαϊκά στρώματα να στηρίξουν τις οικογένειες των απεργών.

Ακόμα πιο αποφασιστικό βήμα αποδείχτηκε η προσπάθεια συντονισμού καταρχήν με τους εργαζόμενους μέσα στον ίδιο τον επιχειρηματικό όμιλο αλλά και στη συνέχεια παραπέρα σε επίπεδο περιοχής Θριασίου και πλέον και της Αττικής. Οι εξορμήσεις που έκαναν από την αρχή των απεργιών στα εργοστάσια του Βόλου είχαν πολλαπλούς στόχους. Εδειξαν στους εργαζόμενους στο Βόλο ότι κανείς δεν είναι στο απυρόβλητο της επίθεσης. Παράλληλα, ξεμπρόστιασαν τους εργατοπατέρες του εκεί σωματείου (ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ), που είχαν υποθηκεύσει κάθε αγώνα των εργαζομένων αποδεχόμενοι χωρίς καμία κουβέντα τις αντεργατικές αξιώσεις της εργοδοσίας και είχαν αφήσει ουσιαστικά γυμνούς τους εργαζόμενους κρατώντας τους φοβισμένους και τρομοκρατημένους, έρμαια στον εργοδότη και για το μέλλον. Οι εργοδοτικοί συνδικαλιστές αποκαλύφτηκαν μπροστά στους εργάτες ως αυτό που είναι: Συμβιβασμένοι που αντί να παλεύουν για τα δίκια των εργατών, διαπραγματεύονταν το πώς θα αυγατίσουν τα κέρδη του καπιταλιστή.

Οι απεργοί χαλυβουργοί του Ασπροπύργου πήγαν εκεί στο Βόλο, παραμέρισαν την εργοδοτική πλειοψηφία στη διοίκηση του σωματείου - το οποίο ακόμα περιμένουν να τους ενημερώσει πότε θα συναντηθούν -, βρέθηκαν με τους ίδιους τους εργαζόμενους στην παραγωγή. Τους απέδειξαν ότι έχουν δύναμη και μπορούν να τη χρησιμοποιήσουν. Η εργοδοσία δεν είναι ανίκητη αρκεί οι εργαζόμενοι να είναι συσπειρωμένοι, ενωμένοι και αλληλέγγυοι. Και αυτή την προσπάθεια δε θα τη σταματήσουν.

Η εργοδοσία παραμονεύει

Οι απεργοί επιμένουν και συνεχίζουν να ανοίγουν βήμα ξέροντας ότι η εργοδοσία θα δείξει ακόμα πιο έντονα το αδίστακτο πρόσωπό της και θα εντείνει την επιθετικότητα που μέχρι σήμερα έχει εκφραστεί με 50 απολύσεις, απειλώντας ότι θα πετάξει συνολικά 180 εργαζόμενους στο δρόμο της ανεργίας. Είναι εντελώς εκτεθειμένη και πιεσμένη και στο υπόλοιπο επιχειρηματικό κεφάλαιο της περιοχής που βλέπει τους εργαζόμενους εκεί, αντί να υποκύπτουν, να ανάβουν τις φλόγες της χαλυβουργίας και σε άλλα εργοστάσια και η 24ωρη απεργία στους χώρους εργασίας του Θριασίου ήταν μόνο η αρχή. Μια απεργία που οι συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες της περιοχής αναγκάστηκαν να την κηρύξουν κάτω από την πίεση του αγώνα των χαλυβουργών και στην οποία οι εργαζόμενοι της περιοχής συμμετείχαν μαζικά και καθολικά βλέποντας στους χαλυβουργούς τα αντεργατικά μέτρα που ετοιμάζουν για όλους τους εργαζόμενους και τις οικογένειές τους.

Το νέο κάλεσμα που προβάλλουν πλέον οι χαλυβουργοί με αξιώσεις προς όλα τα Εργατικά Κέντρα της Αττικής (Αθήνας, Πειραιά, Θριασίου, Λαυρίου, Μεγάρων) για κήρυξη νέας 24ωρης απεργίας δείχνει το δρόμο της ασυμβίβαστης πάλης, της έντασης της ταξικής συσπείρωσης. Ξέρουν, βέβαια, ότι η εργοδοσία θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να υπονομεύσει την απεργία των χαλυβουργών και να εμποδίσει κάθε βήμα κλιμάκωσης.

Απέναντι στους σχεδιασμούς των καπιταλιστών απάντηση των εργαζομένων είναι η ακόμα μεγαλύτερη συσπείρωση στο σωματείο τους, ο διαρκής έλεγχος στον ταξικό προσανατολισμό του, ξέροντας πως έτσι θα συνεχιστεί η πάλη για τα δικά τους συμφέροντα. Σ' αυτό το δρόμο δυναμώνουν ακόμα περισσότερο τους δεσμούς τους με τις ταξικές δυνάμεις που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, που απέδειξε από την πρώτη μέρα ότι θα βρίσκεται στο πλευρό τους. Πρωτοστάτησε στην ανάδειξη των πολιτικών αιτιών που έφεραν τις εργοδοτικές αξιώσεις του Μάνεση, αλλά και την ταξική κατεύθυνση που πρέπει να έχουν οι αγώνες για την ικανοποίηση των εργατικών αναγκών.

Καθώς η ταξική αναμέτρηση που εκφράζεται αυτές τις μέρες στην «Ελληνική Χαλυβουργία» κορυφώνεται, είναι σημαντικό από αυτόν το σκληρό και περήφανο αγώνα να βγαίνουν πολλαπλά συμπεράσματα. Για το σκληρό και αδίστακτο πρόσωπο της εργοδοσίας, με την οποία οι εργάτες δεν έχουν απολύτως κανένα κοινό συμφέρον. Για τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες που πρέπει να παραμεριστούν και να απομονωθούν. Για τη ρίζα των εργοδοτικών αξιώσεων, που βρίσκεται στις πολιτικές των μονοπωλίων που υπηρετούν τα κόμματα της πλουτοκρατίας, από τα οποία οι εργάτες πρέπει να απεμπλακούν οριστικά. Να προσανατολίσουν τις διεκδικήσεις και τις απαιτήσεις τους στο να πάρουν τελικά την εξουσία της ζωής και της εργασίας στα δικά τους χέρια.

Γ. Μ.

Το αμφίστομο μαχαίρι μας

Μαζί με τη φτώχεια που σα μαύρη δολερή υγρασία κατατρώει την υγεία, τη φαντασία για το μέλλον, την ψυχική ισορροπία, τους δεσμούς με την πραγματική ζωή χιλιάδων, μυριάδων οικογενειών στον τόπο μας, αλλά και σ' άλλες πολιτισμένες τάχα μου, ανεπτυγμένες λεγόμενες κοινωνίες, έρχεται και η πενία των λέξεων. Φυλακίζεται η σκέψη στην ανάγκη. Η υγρασία της σαπίλας γίνεται μούχλα. Η μουσική της γλώσσας τραυματισμένη απ' την ανυπαρξία σάλιου, χάνεται σε ήχους στριγγούς, σαν κι αυτούς που βγάζει ακέρωτο δοξάρι σερνάμενο κουρασμένα πάνω σε υπερτεντωμένες χορδές.

Εκείνο το έλασμα το αόρατο, το θαύμα που δένει τη σκέψη με τη γλώσσα, το κορμί με το μυαλό, την ιδέα με την εικόνα, τον άνθρωπο με το Λόγο, τσαλακώνεται. Ερχεται και μαζεύει, σα να κουρνιάζει σε χαράκωμα την ώρα του χαλασμού. Πατάει κι απάνω του η οργή, ο φόβος, η ανασφάλεια, η αγωνία, η ευθύνη. Τι να σου κάνει η ομορφιά της γλώσσας, η ποιητική των λέξεων, η καλλονή της σκέψης που έχοντας περάσει κι απ' την καρδιά κι απ' το στομάχι, ξεδιπλώνεται με το καμάρι του επεξεργασμένου πρωτογενούς υλικού. Ασχήμυνε θεόρατα ο τρόπος που μιλάμε. Φτώχυνε η γλώσσα, έχασε τη φυσική της ποίηση. Τσιγκούνικα βιομηχανοποιήθηκε σε τυποποιημένες εκφράσεις, ικανές να μας συντηρήσουν προσωρινά στην αγέλη των δήθεν επικοινωνούντων, των ευρισκόμενων σε κοινό χωρόχρονο μέσα στον ξεχειλωμένο κόσμο των αφόρητων προβλημάτων.

Απ' τη γωνίτσα μου εδώ, ταμπουράκι ελευθερίας, έχω σκιαχτεί. Οχι απ' τη συνηθισμένη ομοιογενή γλώσσα, ή καλύτερα το γλωσσάρι της επίσημης έκφρασης που θεωρείται και η μόνη των καιρών. Εννοώ ό,τι γράφεται και μιλιέται στις εφημερίδες, στα περιοδικά, στις τηλεοράσεις, στα ραδιόφωνα, στις διαφημίσεις, στις αφίσες, στο κοινοβούλιο, στις δηλώσεις των προβεβλημένων ηγετών κι ενός λαού κομπάρσου και ντεκόρ.

Εχω σκιαχτεί, συντρόφια μου, απ' την αλλοίωση της καθημερινής γλώσσας. Της καθημερινής επικοινωνίας. Απ' τη μηρυκαστική προσέγγιση της έκφρασης ακόμα και των πιο προσωπικών κι ανθρώπινων πραγμάτων. Γέροι, νέοι, παιδιά, άντρες, γυναίκες, ξεκούραστοι ή κουρασμένοι, άνθρωποι της διπλανής πόρτας, κοντινοί, προσιτοί ή και μακρύτεροι, μία κοψιά ο λόγος τους. Δίχως έκπληξη. Δίχως αιφνιδιασμό. Δίχως κόπο που να φαίνεται στο αποτέλεσμα ότι έχει καταβληθεί για να εκφραστούν. Οι ίδιες λέξεις, στο ίδιο περιβάλλον φράσεων, με την ίδια ιεράρχηση, τον ίδιο χρωματισμό φωνής, με την ίδια σημασία τονισμένη. Μιλάμε και γράφουμε σήμερα σε μια ράγα πάνω, σε μια γραμμή παραγωγής λέξεων και φράσεων λες και πετάμε αυτόματα απ' το στόμα μας μια σειρά από πώματα. Ομοιόχρωμα, ομοιόμορφα, ομοιομεγέθη. Πώματα - πτώματα στ' αλήθεια.

Κι ύστερα μέσα στην αφόρητη γραμμή μιας ισοπεδωμένης και ανεπαρκούς εκφραστικά και δημιουργικά γλώσσας, με την ψευδαίσθηση επικοινωνίας επί του περιεχομένου κι όχι περί τον τύπο της, μια βρισιά, μια κραυγή, μια άναρθρη οιμωγή, ένα ουρλιαχτό τραβάει την προσοχή, στρέφει εκτός ουσίας το πάθος των πασχόντων. Και καταλήγει να σφραγίζει μ' ένα πώμα βουλοκέρι κάθε ψήγμα ομορφιάς απ' τους λίγους εκείνους που δεν φοβούνται μήπως μιλήσουν έξω απ' τη νόρμα των καιρών και λίγο σκοτίζονται για το τι κατάλαβε ο τεμπέλης με τα κλειστά μάτια, τα βρώμικα αυτιά και την ξεφούσκωτη από αίμα κι οξυγόνο ανθρώπινη καρδιά.

Θα φέρω ένα απλό παράδειγμα. Λες σε δυο τρεις που συναντάς, ως απάντηση στο κλασικό τι κάνεις, «κουράζομαι, αλλά έχει μια λιακάδα σήμερα που μου δρόσισε το νου κι αντέχω καλύτερα». Θα σε κοιτάξουν σα να παλάβωσες. Αν ακούσουν κιόλας. Υστερα το βλέπεις πως σε θεωρούν κάναν πλούσιο, κάνα λαμόγιο, που έχει την πολυτέλεια να παρεκκλίνει απ' τη γλωσσική μιζέρια των ημερών. Στην άλλη εκδοχή παίρνεις χάπια και είσαι αλλού. Τραβηγμένο; Μπορεί. Κατ' οικονομία της επεξήγησης.

Αυτή όμως θαρρώ είναι, εκτός από οδυνηρό απότοκο της κρίσης των πάντων στις μέρες μας, μια πολύ επικίνδυνη φτώχεια. Είναι μια νοητική και συναισθηματική κι αισθητική πενία αυτοκτονική. Θα μας κοστίσει όσο δεν κοστίζει το ...χρέος. Είναι σα να ξεπουλάμε τον πλούτο των προσώπων, υπαρξιακό γνώρισμα - κόσμημα, στους άθλιους βιομήχανους της ζωής - νούμερο που συσκευάζεται και πωλείται σε κονσέρβες για καπιταλιστικά κτήνη που τρέφονται με ανθρωπόμαζα. Η γλώσσα είναι όπλο, συντρόφια μου. Ωραίο αμφίστομο μαχαίρι, στολισμένο με τέχνη και πετράδια δουλεμένα στα ορυχεία των καιρών. Φορτωμένο πάθη, εγκλήματα, σωτηρίες και ιδέες περασμένες από λάβες και αμόνια και ποταμούς ιδρώτα. Είναι ρυτίδα που χαράσσεται στο πρόσωπο των θεών και τους υποχρεώνει να μοιραστούν την αθανασία τους μαζί μας. Τα θεριά θέλουν να αυτοχειριαστούμε. Ξεσκονίστε το. Καθαρίστε το. Γυαλίστε το. Κι άφοβα φορέστε το στη ζώνη. Αμα υπάρχει εκεί το εγχειρίδιο, η κάμα, η λάμα γλώσσα, η ζώνη δε γίνεται ποτέ χαλκάς κι η απόκριση ποτέ αλυσίδα του νου.

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ