ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ 1944........

Μια απ' τις κορυφαίες στιγμές της ταξικής πάλης

Στα 68 χρόνια απ' όταν ο λαός της Αθήνας χτυπήθηκε από τους αστούς και τους ξένους συμμάχους τους

Βρετανός στρατιώτης, στοχεύει από την Ακρόπολη το λαό της Αθήνας, το Δεκέμβρη του 1944. Τα βρετανικά πολυβολεία εγκαταστάθηκαν στο Βράχο της Ακρόπολης με τις ευλογίες της ντόπιας αστικής τάξης και των κομμάτων της

Σαν χτες, 3 του Δεκέμβρη, το 1944, το παλλαϊκό συλλαλητήριο του λαού της Αθήνας και του Πειραιά στην πλατεία Συντάγματος χτυπήθηκε με τα όπλα από τον τότε αστικό πολιτικό κόσμο και τους Αγγλους ιμπεριαλιστές συμμάχους του. Την ίδια μέρα, ο «Ριζοσπάστης» στην πρώτη σελίδα του είχε το σύνθημα: «Ολοι σήμερα στις 11 στο συλλαλητήριο του ΕΑΜ στο Σύνταγμα - Κάτω η κυβέρνηση του εμφυλίου πολέμου». 30 νεκροί, δεκάδες τραυματίες. Την επομένη, 4 Δεκέμβρη, η λαοσύναξη που συνοδεύει τους νεκρούς στην τελευταία τους κατοικία, χτυπιέται ξανά.
Οι αστικές πολιτικές δυνάμεις, χρησιμοποιώντας τον ίδιο ένοπλο μηχανισμό (Αστυνομία, Τάγματα Ασφαλείας κ.λπ.) που στήριξε τη γερμανική κατοχή, άλλα δικά της ένοπλα τμήματα, όπως η Ορεινή Ταξιαρχία και ο Ιερός Λόχος, μαζί με ένοπλα τμήματα των Αγγλων, τους οποίους είχαν καλέσει ακριβώς γιατί χωρίς αυτούς δεν μπορούσαν να επιβάλουν την κυριαρχία τους στο λαό, επιδίωξαν να τσακίσουν το οργανωμένο λαϊκοαπελευθερωτικό κίνημα και την εμπροσθοφυλακή του, το ΚΚΕ και το ΕΑΜ, αλλά και τον ΕΛΑΣ.
Στόχος τους ήταν να επιβάλουν στο λαό την αστική εξουσία, που δεν υπήρχε, αφού ο αστικός πολιτικός κόσμος δεν είχε λαϊκό έρεισμα, επειδή στην κατοχή ένα μέρος του τάχτηκε με τους Γερμανούς και στήριξε την κατοχή, το άλλο που ήταν με τους Αγγλους τον εγκατέλειψε και πήγε στη Μέση Ανατολή. Ο Δεκέμβρης του '44 αποτελεί μια από τις μεγάλες ηρωικές στιγμές του λαϊκού κινήματος. Ο λαός της Αθήνας αντιμετώπισε παλικαρίσια, σε άνισο αγώνα, την ενωμένη δύναμη των εγγλέζικων στρατευμάτων και των ντόπιων στρατιωτικών και ένοπλων αστικών δυνάμεων, τάγματα ασφαλείας, Ορεινή Ταξιαρχία, Χίτες, αστυνομία και άλλες ομάδες συνεργατών των Γερμανών που εξόπλισαν οι αστικές δυνάμεις και οι Εγγλέζοι.
Ανάμεσα στις αλυσίδες και στα όπλα, ο λαός διάλεξε τα όπλα, κάνοντας πράξη το «πύρινο» σύνθημα του πανό που κρατούσαν οι μαυροφορεμένες κοπέλες της ιστορικής πια φωτογραφίας: «Οταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο της τυραννίας, διαλέγει ή τις αλυσίδες ή τα όπλα».
Σήμερα, 68 χρόνια μετά, ο ηρωικός Δεκέμβρης του λαού γίνεται αντικείμενο αντικομμουνιστικής προπαγάνδας, διαστρέβλωσης και αμαύρωσης της Ιστορίας από όψιμους δημοσιολόγους, καθηγητές δήθεν «ιστορικούς», που την επιστήμη τους την ατιμάζουν, ερμηνεύοντας τα γεγονότα από τη σκοπιά του κεφαλαίου και του αστικού πολιτικού κόσμου. Υμνούν και ξεπλένουν εκείνους που επίσης ατίμασαν το λαό, παραδίδοντάς τον στους Γερμανούς κατακτητές στα 1941 και υπηρετώντας τους κατακτητές με κάθε τρόπο, ακόμη και σφάζοντας, δολοφονώντας ή στέλνοντας στο εκτελεστικό απόσπασμα λαϊκές δυνάμεις που αντιστέκονταν και οργάνωναν τον απελευθερωτικό αγώνα.
Τα αστικά επιτελεία νομίζουν πως έτσι θα διαγράψουν από τη μνήμη μια από τις λαμπρότερες στιγμές της λαϊκής πάλης στην Ελλάδα. Είναι γελασμένοι. Ο,τι και αν κάνουν, η ίδια η Ιστορία είναι ενάντιά τους. Γιατί είναι οι λαοί που από την Ιστορία τους διδάσκονται πως, μπροστά στην υποταγή τους, μονόδρομος είναι η πάλη με όλα τα μέσα ενάντια στους κυρίαρχους. Την πραγματική Iστορία τη γράφουν οι λαοί με τη δράση τους. Ο καπιταλισμός είναι ιστορικά ξεπερασμένος. Ο «νεκροθάφτης» της αστικής τάξης, η εργατική τάξη, αργά ή γρήγορα θα ξεκολλήσει τον τροχό της Ιστορίας της ανθρωπότητας απ' τις λάσπες του καπιταλισμού.

ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ Η ΤΡΟΙΚΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΥΡΕΜΑ

Οι παλινωδίες του ΣΥΡΙΖΑ και η υλοποίηση μέρους των προτάσεών του από την τρόικα

Παπαγεωργίου Βασίλης

Οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για διάφορα κεντρικά ζητήματα που αφορούν στην καθημερινή αντιπαράθεση των κοινωνικοπολιτικών δυνάμεων και η ευκολία με την οποία αυτές αλλάζουν έχουν ιδιαίτερη αξία για να διαπιστώνει κανείς την ...προσαρμοστικότητα που δείχνει το συγκεκριμένο κόμμα συνολικά, προκειμένου να γίνεται αρεστό στην άρχουσα τάξη και να εξασφαλίζει πόντους ως εναλλακτική δύναμη για τη διαχείριση των συνεπειών της καπιταλιστικής κρίσης.
Οι ...ελιγμοί του ΣΥΡΙΖΑ στο θέμα του κρατικού χρέους έχουν ξεχωριστό ενδιαφέρον, αφού εύκολα διαπιστώνει κανείς ότι στην προκειμένη περίπτωση ο καιροσκοπισμός σε υποχρεώνει να ευθυγραμμίζεις συνεχώς τις τοποθετήσεις στην πολύ τρέχουσα πραγματικότητα και στο εκάστοτε ακροατήριο.
Από τις μέρες που έχει απογειωθεί η συζήτηση για το πρώτο μνημόνιο, στην «Αυγή» εμφανίζεται, με τοποθέτηση του καθηγητή Βεργόπουλου, η ιδέα της ...επαναδιαπραγμάτευσης του κρατικού χρέους. «Με όρους συναινετικούς, όχι με όρους ρήξης. Δεν λέω να κάνουμε μονομερή ενέργεια, αλλά συναινετικά μπορούμε να πούμε ότι είναι πολύ επαχθές το χρέος και χρειάζεται να αναδιαρθρωθεί. Σε μικρότερες δόσεις και σε μεγαλύτερα διαστήματα» («Αυγή» 9/5/2010).
Σε αυτόν τον καμβά, στον εντοπισμό του μέρους του χρέους που πρέπει να αναδιαρθρωθεί, κινήθηκε έκτοτε ο ΣΥΡΙΖΑ, με διάφορες διακυμάνσεις στις διατυπώσεις του, ξεκαθαρίζοντας όμως πάντα πως ό,τι είναι, θα γίνει με όρους νομιμότητας (προφανώς τη νομιμότητα που επιβάλλουν οι δανειστές) και εργαλείο τη διαπραγμάτευση.
«Κανένας και σε οποιαδήποτε πολιτική δεν μπορεί να ξεφύγει από τη λογική του τι θα γίνει με το χρέος», λέει με στόμφο την 1η του Νοέμβρη του 2010 μιλώντας στο «Κανάλι 1» του Πειραιά ο Γραμματέας του ΣΥΝ, Δ. Βίτσας, για να εξηγήσει: «Εμείς στηρίζουμε την εξής απλή λογική αλλά και εφαρμόσιμη πρόταση. Ενα κομμάτι του χρέους (...) θα πρέπει να διαγραφεί. Είτε αυτό ονομάζεται νομικά επαχθές χρέος είτε αυτό είναι ένα χρέος το οποίο στην ουσία επιβλήθηκε στη χώρα και θα πρέπει να διαγραφεί».
Μια τέτοια προσέγγιση, η αντίληψη, δηλαδή, που λέει θα χωρίσουμε το κρατικό χρέος σε δύο κομμάτια με σκοπό να απορρίψουμε το ένα από αυτά και να κρατήσουμε το άλλο, εμπεριέχει ένα κενό. Ποιος και πώς θα προσδιορίσει το διαχωρισμό. Εδώ ο ΣΥΡΙΖΑ εφηύρε την «επιτροπή λογιστικού ελέγχου», που θα έδινε απαντήσεις σε κάθε ερώτημα. Το Μάρτη του 2011, μάλιστα, με επιστολή του προς τον πρόεδρο της Βουλής, ο Αλ.Τσίπρας έθεσε το ζήτημα: «Σας ζητώ (...) τη σύσταση επιτροπής από το Ελληνικό Κοινοβούλιο για το εθνικό θέμα του δημόσιου χρέους που θα ασκήσει αυστηρό έλεγχο της προέλευσης και της σύστασής του, ώστε να μάθει ο ελληνικός λαός πώς δημιουργήθηκε αυτό και ποιο μέρος του είναι παράνομο, άκυρο και επαχθές, ώστε η Ελλάδα να αρνηθεί την αποπληρωμή του».
Σε αυτή τη γραμμή προσπάθησε να μείνει, αλλά επειδή, όπως σημείωνε και στην «Αυγή» το γνωστό στέλεχός του Γ. Τόλιος, «η αμφισβήτηση πληρωμής του "επαχθούς/απεχθούς" χρέους απαιτεί "άνοιγμα βιβλίων" για προσδιορισμό του», κατέληξαν ότι ευκολότερο θα ήταν αντί να θέτουν το θέμα νομικά, να το ...πολιτικοποιήσουν.
Πίστεψαν ότι αυτό μπορεί να γίνει προβάλλοντας το ζήτημα της επαναδιαπραγμάτευσης - αναδιάρθρωσης του χρέους. «Επαναδιαπραγμάτευση που θα έχει ως κατάληξη διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους», όπως έλεγε στο ραδιοφωνικό σταθμό του ΣΥΡΙΖΑ ο Αλ. Τσίπρας στις 19 του Μάη του 2011, αν και γνώριζε πολύ καλά ότι η μοναδική διαπραγμάτευση που ήταν δυνατόν να γίνει με την τρόικα, ως εκπρόσωπο των πιστωτών, θα αφορούσε αποκλειστικά στο μέγεθος και στους ρυθμούς της επίθεσης ενάντια στους εργαζόμενους. Κάτι άλλωστε που φάνηκε από τις ...διαπραγματεύσεις που και άλλοι δεσμεύονταν ότι θα κάνουν με την τρόικα (Βενιζέλος, Σαμαράς).

Υλοποίησαν την πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ

Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ όμως για διαγραφή μέρους του χρέους ...ικανοποιήθηκε. Για την ακρίβεια, η τρόικα, σε συνεργασία με τις εδώ κυβερνήσεις Παπανδρέου και Παπαδήμου, προχώρησε σε γερή (53,5%) διαγραφή του κρατικού χρέους, στέλνοντας στην κόλαση εκατομμύρια εργαζόμενους της χώρας, εξαερώνοντας τις περιουσίες των ασφαλιστικών ταμείων, διαγράφοντας τα αποθεματικά των νοσοκομείων, των ΑΕΙ, της Τοπικής Διοίκησης κ.ο.κ.
Βέβαια, ακόμα και μετά από αυτή την εξέλιξη, τη διαγραφή μέρους του χρέους που, στην οικονομική ιστορία, συχνά πραγματοποιούν οι πιστωτές, σταυρώνοντας τους λαούς των χρεωμένων, από τις άρχουσες τάξεις, χωρών, ο ΣΥΡΙΖΑ εμμένει σε λογικές και προτάσεις διαχειριστικού περιεχομένου.
Ετσι, στο Σχέδιο Διακήρυξης για τη φυσιογνωμία και τη στρατηγική του ΣΥΡΙΖΑ, που δημοσιοποιήθηκε στις 30 του Οκτώβρη 2012, στο κεφάλαιο των προγραμματικών στόχων αναφέρεται: «Να καταγγείλουμε τις δανειακές συμβάσεις και να επαναδιαπραγματευτούμε το δημόσιο χρέος σε ευρωπαϊκό επίπεδο (...) Στόχος της επαναδιαπραγμάτευσης οφείλει να είναι η διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του, ενώ εκείνο που απομένει οφείλει να αποπληρωθεί μετά από μια περίοδο χάριτος, με δικαιότερους όρους».
Εδώ ακριβώς βρίσκεται το ζουμί της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ. Στην ...επαναδιαπραγμάτευση, δηλαδή στη διαπραγμάτευση, άρα στη συνεργασία, στη συνεννόηση, στη συμφωνία με τους πιστωτές για την εξεύρεση κοινών τόπων και αποφάσεων. Με δυο λόγια, λοιπόν, και ανεξάρτητα από τα όσα έλεγε τόσους μήνες που ξιφουλκούσε για το «επαχθές» και το «απεχθές» του χρέους που δήθεν θα διέγραφε, ο ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει πανέτοιμος να προσέλθει σε διαπραγματεύσεις. Με εκείνους ακριβώς τους φορείς, τους πιστωτές, οι οποίοι χάριν των δικών τους συμφερόντων - και με βάση τα όσα μέχρι τώρα κατάγγελλε ο ΣΥΡΙΖΑ - προκάλεσαν (μάλιστα, ενδέχεται και παρανόμως, όπως διατείνονταν διάφορα στελέχη του) τη δημιουργία του απεχθούς χρέους που αποδείχθηκε ιδιαίτερα επαχθές για το λαό.

Θέλουν να παίξουν ρόλο...

Ποιοι είναι οι πιστωτές; Μετά το «κούρεμα» της περασμένης άνοιξης, οι βασικοί, οι κύριοι, οι σχεδόν αποκλειστικοί πιστωτές της χώρας, είναι τα κράτη - μέλη της ΕΕ και το ΔΝΤ. Και εδώ προβάλλει η φάβα και ο ...λάκκος.
Γιατί, τι σόι διαπραγμάτευση ζητάει ο ΣΥΡΙΖΑ; Τι είδους συνδιαλλαγή μπορεί να υπάρξει με την ΕΕ ή με το ΔΝΤ, από τη σκοπιά των λαϊκών συμφερόντων; Πώς μπορεί να πηγαίνουν μαζί καταγγελία των δανειακών συμβάσεων της τρόικας και συνεννόηση μαζί της;
Η ΕΕ και το ΔΝΤ εδώ και μήνες βρέθηκαν σε ανοιχτή αντιπαράθεση για το ελληνικό χρέος. Δηλαδή, ήδη διαπραγματεύονταν, και μέσα σε κλίμα όξυνσης των μεταξύ τους αντιθέσεων αναζητούσαν πώς θα το διαχειριστούν με βάση τα συμφέροντα που εκπροσωπεί η κάθε πλευρά. Και προκαλεί ακόμα και ερωτήματα η εμμονή του ΣΥΡΙΖΑ να ζητά «επαναδιαπραγμάτευση» με τους πιστωτές, για να μην πληρωθεί μέρος του χρέους, αφού αυτοί οι ίδιοι οι πιστωτές από μόνοι τους δηλώνουν, σε εκπομπές παγκόσμιας ακροαματικότητας, ότι εξετάζουν ακόμα και το ζήτημα ενός δεύτερου «κουρέματος».
Δημόσια υπέρ της διαγραφής μέρους του χρέους είχε ταχθεί το ΔΝΤ. Στην ΕΕ, που λένε όχι στο «κούρεμα», άφηναν να εννοηθεί ότι τα κράτη - μέλη που έχουν ήδη αποκομίσει κέρδη από τα δάνεια προς την Ελλάδα, μπορούν να εξετάσουν το ενδεχόμενο να θεωρήσουν τα δάνεια ...άτοκα, ή μπορεί να ενεργοποιηθεί ο μηχανισμός επαναγοράς ελληνικών ομολόγων στη δευτερογενή αγορά, ή μπορεί να γίνουν και τα δύο μαζί και άρα η ελληνική πλευρά να είναι υποχρεωμένη να πληρώσει μικρότερα ποσά για την εξόφληση των χρεών της. Να γίνει, δηλαδή, ένα ντε φάκτο «κούρεμα» από την πίσω πόρτα. Συμπέρασμα: Χωρίς οι πιστωτές να έχουν ρωτήσει τον Τσίπρα ή έστω άλλα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, μετρώντας τα δικά τους και μόνο συμφέροντα δέχτηκαν πέρσι ένα σημαντικό «κούρεμα» του κρατικού χρέους, αλλά και τώρα κρίνουν ότι θα «σβήσουν» ένα κομμάτι ακόμα. Αλλωστε «κούρεμα» περιέχει η απόφαση του Γιούρογκρουπ, ενός εύθραυστου συμβιβασμού μεταξύ ΔΝΤ-Ευρωζώνης, αφού οι μεταξύ τους ανταγωνισμοί συνεχίζουν να υπάρχουν.

Μόνο διαγραφή ή κόντρα στον Καιάδα

Το ερώτημα είναι σαφές:
Πρώτον: Οι ιμπεριαλιστικοί διαχειριστές του χρέους της χώρας υιοθέτησαν, έστω και σε γενικές γραμμές, τις προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, ή μήπως τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ κινείται σε ένα πολιτικοοικονομικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο χωράνε και οι επιλογές της ΕΕ και του ΔΝΤ;
Δεύτερον: Υπάρχει περίπτωση οι όποιες ρυθμίσεις στις οποίες θα καταλήξουν ΕΕ και ΔΝΤ να είναι προς όφελος των εργαζομένων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων όταν μάλιστα αυτές μοιάζουν με τις προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, ή μήπως οι προτάσεις αυτού του φορέα, είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι, δεν προωθούν τα γνήσια συμφέροντα του λαού;
Οι απαντήσεις βγαίνουν αβίαστα από την ιστορική πείρα που διαθέτει ο λαός μας, προκύπτουν και από την εμπειρία που αποκτήσαμε τα δυόμισι τελευταία χρόνια: Οποιαδήποτε διαπραγμάτευση με τους ιμπεριαλιστές - πιστωτές σημαίνει αντιλαϊκά μέτρα και πολιτικές βαρβαρότητας, ώστε να διασφαλιστούν κατά τον καλύτερο τρόπο τα δικά τους συμφέροντα κόντρα στα συμφέροντα των εργαζομένων και του τόπου. Οταν αυτοί «κουρεύουν» δάνεια, το κάνουν επειδή δεν μπορούν να τη γλιτώσουν χωρίς να καταστραφούν κεφάλαια. Αποδεχόμενοι όμως την καταστροφή αυτή, στέλνουν στον Καιάδα όσους περισσότερους εργαζόμενους μπορούν. Και η μόνη διαπραγμάτευση που μπορεί να γίνει μαζί τους - κι αυτό προτείνει ουσιαστικά και ο ΣΥΡΙΖΑ - είναι το ύψος από το οποίο θα πεταχτούν στη χαράδρα τα θύματα, που θα αφήσει πίσω της η διαπραγμάτευση.
Γι' αυτό η μόνη ξεκάθαρη πρόταση που ανταποκρίνεται στα συμφέροντα των εργαζομένων και ολόκληρου του λαού, η μόνη πρόταση που μπορεί να αποτελέσει διέξοδο από τη γάγγραινα της οικονομικής κρίσης και της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, είναι η πρόταση που διατυπώνουν οι κομμουνιστές. Η πρόταση του ΚΚΕ που συνδυάζει την απαλλαγή του λαού από κάθε είδους φιλομονοπωλιακή πολιτική και ανοίγει το δρόμο για την πραγματικά άλλου τύπου ανάπτυξη. Κι αυτό μπορεί να γίνει μόνο με αποδέσμευση από την ΕΕ, με μονομερή διαγραφή όλου του χρέους χωρίς άλλες τσιριμόνιες και με κοινωνικοποίηση των βασικών κλάδων της οικονομίας και των μέσων παραγωγής.

Γιώργος ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ Το λαϊκό εργατικό κίνημα αποκαλύπτει - απομονώνει τα φασιστοειδή

Παπαγεωργίου Βασίλης

Πληθαίνουν οι περιπτώσεις όπου εργατικά σωματεία, εργαζόμενοι, άνεργοι, νεολαίοι, μαθητές, εναντιώνονται έμπρακτα στους τραμπουκισμούς της «Χρυσής Αυγής». Απομονώνουν τα φασιστοειδή, εμποδίζουν στην πράξη κάθε προσπάθειά τους να διχάσουν την εργατική τάξη, να της περάσουν φίμωτρο και αλυσίδες προς όφελος του μεγάλου κεφαλαίου.

Το τελευταίο διάστημα η ναζιστική οργάνωση παίρνοντας διαρκώς πάσες από τη συγκυβέρνηση ανοίγει μια σειρά θέματα: Ζητά στοιχεία για το πόσοι «νόμιμοι» μετανάστες εργάτες (με καθεστώς ασύλου ή άλλο) δουλεύουν στην Ελλάδα. Οτι τάχα αυτοί (και όχι το εκμεταλλευτικό σύστημα) ευθύνονται για την ανεργία των Ελλήνων.

Ζητά στοιχεία για πόσα μεταναστόπουλα φιλοξενούνται σε παιδικούς σταθμούς (σημειωτέον ότι η κυβέρνηση όντας ταξικά στο ίδιο μετερίζι με τη οργάνωση, σπεύδει να της χορηγήσει τα στοιχεία που ζητά). Το προηγούμενο διάστημα τραμπούκοι της Χρυσής Αυγής απείλησαν μετανάστες ότι θα τους κάψουν ζωντανούς αν δε φύγουν από τη χώρα. Ξυλοφόρτωσαν βιοπαλαιστές επειδή δεν τους άρεσε το χρώμα και το θρήσκευμά τους. Με σειρά εμετικών ανακοινώσεων που βγάζουν «λάδι» μεγαλοεργοδοσία και ΕΕ, προσπαθούν να βάλουν εργαζόμενους και άνεργους ενάντια σε άλλους εργαζόμενους και άνεργους. Ακόμα ακόμα, επιτέθηκαν με ρόπαλα και μαχαίρια σε μαθητές και εργάτες που καλούσαν σε εξαγγελθείσες απεργίες.

Αυτό είναι το πραγματικό, αποκρουστικό πρόσωπό της οργάνωσης που χρησιμοποιείται ενάντια σε όσους αγωνίζονται για τα δικαιώματά τους. Ομως, πλέον δε μένει αναπάντητο. Ορισμένα χαρακτηριστικά παραδείγματα έμπρακτης απομόνωσης και καταγγελίας:

-- Στις 17/10 πληρωμένη απάντηση από τους ίδιους τους εργαζόμενους μαθητές στο εσπερινό ΕΠΑΛ Γιαννιτσών πήρε χρυσαυγίτης που φοιτά στο σχολείο, όταν προσπάθησε με απειλές και εκφοβισμό να εμποδίσει εξόρμηση του ΠΑΜΕ για την πανεργατική απεργία της επομένης. Το συνεργείο με τους νεολαίους εργαζόμενους, που βρέθηκε έξω από το ΕΠΑΛ στις 17/10 με το απεργιακό κάλεσμα του ΠΑΜΕ, δέχτηκε επίθεση από τον χρυσαυγίτη που ανήκει στον «πυρήνα» Γιαννιτσών. Με θράσος απαίτησε από τους νεολαίους να βγουν έξω από το προαύλιο του σχολείου, να μη μοιράσουν τις προκηρύξεις στους μαθητές, που σημειωτέον είναι όλοι εργαζόμενοι, γιατί «αλλιώς θα επιβάλει το νόμο». Φωνάζοντας οργισμένα «έξω από δω παλιοκομμούνια», έφτασε να απειλεί ότι «αν δεν το κάνουν αμέσως, θα φύγουν από εκεί με κομμένα τα κεφάλια»! Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι μαθητές απαίτησαν από το χρυσαυγίτη να σταματήσει τις απειλές, λέγοντας ότι δεν μπορεί να παίζει η Χρυσή Αυγή το ρόλο της Αστυνομίας μέσα στα σχολεία. Οι ίδιοι κάλεσαν τους αγωνιστές του ΠΑΜΕ να μείνουν και να ενημερώσουν και τους υπόλοιπους μαθητές που δεν είχαν έρθει ακόμα. Πολλοί, μάλιστα, προθυμοποιήθηκαν να μοιράσουν οι ίδιοι τα φυλλάδια, έδωσαν ραντεβού στην απεργιακή συγκέντρωση της επόμενης μέρας στα Γιαννιτσά.

-- Τον Σεπτέμβρη προηγήθηκε ανάλογη αποστομωτική απάντηση στην παρουσία χρυσαυγιτών στην είσοδο του εργοστασίου «Παπουτσάνης», όπου οι ίδιοι οι εργάτες δεν τους επέτρεψαν καν την είσοδο.

-- Αρχές Νοέμβρη τραμπούκοι της Χρυσής Αυγής επιτέθηκαν σε μαθητές μέλη της ΚΝΕ που πραγματοποιούσαν εξόρμηση έξω από το ΕΠΑΛ του Λαγκαδά, για να καλέσουν μαθητές και εκπαιδευτικούς να συμμετέχουν μαζικά στην απεργία και τη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ που γινόταν εκείνη τη μέρα. Σε βοήθεια των μελών της ΚΝΕ έσπευσαν απεργοί εργάτες από την ΑΓΝΟ στο Λαγκαδά, που συμμετείχαν στην περιφρούρηση της απεργίας στο εργοστάσιο. Τους έτρεψαν σε φυγή αποσπώντας από τα χέρια τους τα ρόπαλα που κρατούσαν. Ακολούθως, εργαζόμενοι με τις σημαίες του ΠΑΜΕ και φοιτητές με τις σημαίες του ΜΑΣ πραγματοποίησαν πορεία στους δρόμους του Λαγκαδά, καταγγέλλοντας τη δράση της νεοναζιστικής οργάνωσης. Με συνθήματα όπως «Στην εργατιά δεν πιάνουν απειλές κάτω τα χέρια από τους αγωνιστές», «Φασίστες, Χίτες, χρυσαυγίτες», «Να συλληφθούν τώρα οι τραμπούκοι», κάλεσαν το λαό να απομονώσει τους «χρυσαυγίτες». Η πορεία έγινε δεκτή με χειροκροτήματα στους δρόμους του Λαγκαδά.

-- Επίσης, αρχές Νοέμβρη φασιστοειδή της Χρυσής Αυγής προσπάθησαν (ως τσιράκια αφεντικών), «νταβατζηλίδικα» να πλασάρουν φθηνούς εργάτες σε υπεργολάβο σε οικοδομή στην Καλλιθέα. Σαν απάντηση έλαβαν αυστηρή προειδοποίηση από το Συνδικάτο Οικοδόμων μην ξανατολμήσουν να απειλήσουν οικοδόμο, γιατί θα βρουν απέναντί τους το Συνδικάτο και όλους τους οικοδόμους Ελληνες και μετανάστες.

-- Προχθές στην Καλλιθέα κινητοποίηση στο υποκατάστημα του ΕΟΠΥΥ (πρώην ιατρεία του ΙΚΑ) πραγματοποίησαν μέλη της Λαϊκής Επιτροπής της περιοχής, η Επιτροπή Αγώνα Νέας Σμύρνης και Π. Φαλήρου, το Σωματείο Συνταξιούχων Καλλιθέας και γύρω δήμων. Αφορμή η πληθώρα κρουσμάτων τρομοκράτησης και τραμπουκισμού το τελευταίο διάστημα από μέλη της Χρυσής Αυγής, απέναντι σε μετανάστες, με πιο πρόσφατο αυτό στα ιατρεία του ΙΚΑ που ζητούσαν από ασθενείς διαπιστευτήρια για το εάν είναι Ελληνες ή όχι. Τα μέλη της Λαϊκής Επιτροπής ενημέρωσαν ασθενείς και ιατρικό προσωπικό με εξόρμηση που έκαναν εντός και εκτός του υποκαταστήματος. Μοίρασαν σχετική ανακοίνωση - καταγγελία και κάλεσαν ασθενείς και ιατρικό προσωπικό να απομονώσουν τους φασίστες της Χρυσής Αυγής που προσπαθούν να τρομοκρατήσουν το λαό και όσους διεκδικούν τα δικαιώματά τους. Η εξόρμηση κατέληξε σε παρέμβαση στο γραφείο του αναπληρωτή διευθυντή όπου αντιπροσωπεία των συγκεντρωμένων κατήγγειλαν τη Χρυσή Αυγή. Από την πλευρά του, ο αναπληρωτής διευθυντής τόνισε ότι τόσο ο ίδιος όσο και το ιατρικό προσωπικό δεν έχουν εμποδίσει ποτέ κανέναν άνθρωπο να εξετασθεί, ούτε ποτέ πρόκειται να αφήσουν τέτοια περιθώρια στο μέλλον.

-- Αξιοσημείωτη και η στάση των τρίτεκνων που συγκεντρώθηκαν να διαμαρτυρηθούν για την κυβερνητική πολιτική έξω από το υπουργείο Οικονομικών, και δεν επέτρεψαν να τους μιλήσει ο βουλευτής και εκπρόσωπος Τύπου της οργάνωσης, Ηλ. Κασιδιάρης.

-- Τις μέρες γιορτασμού της επετείου του Πολυτεχνείου, τα φασιστοειδή προχώρησαν πάλι σε μια σειρά προκλήσεις. Ξανά ανεπιτυχώς. Χαρακτηριστική η περίπτωση αποφασιστικής αντίστασης των εκπαιδευτικών του2ου ΓΕΛ Ευόσμου στη Θεσσαλονίκη, αλλά και της μαζικής παρέμβασης ΚΚΕ και ΚΝΕ, όπου συνετρίβη η προσπάθεια μαθητών - μελών της Χρυσής Αυγής να εμποδίσουν το γιορτασμό. Οι χρυσαυγίτες επί μέρες αντιδρούσαν και ζητούσαν να μη γίνει, εξαπολύοντας διάφορες απειλές. Η Κομματική Οργάνωση Ευόσμου του ΚΚΕ και η ΚΝΕ πραγματοποίησαν μαζική εξόρμηση στο σχολείο, με ανακοίνωση για το περιεχόμενο του γιορτασμού του Πολυτεχνείου και τα σύγχρονα μηνύματά του για το λαό και τη νεολαία. Οι μαθητές - μέλη της Χρυσής Αυγής προσπάθησαν, μάταια, να εμποδίσουν την εξόρμηση. Η προκήρυξη έφτασε στα χέρια όλων των μαθητών. Στη συνέχεια αντιπροσωπεία του ΚΚΕ και της ΚΝΕ μίλησε με τους εκπαιδευτικούς, οι οποίοι δήλωσαν αποφασισμένοι να πραγματοποιήσουν το γιορτασμό, όπως και έγινε.

Δύο χρυσαυγίτες εξωσχολικοί πήγαν στο Λύκειο Τριλόφου και έλεγαν στους μαθητές, ότι φέτος δεν πρέπει να τολμήσουν να κάνουν γιορτή για το Πολυτεχνείο, γιατί αν τολμήσουν, θα πάνε και θα τα σπάσουν. Οι μαθητές αντέδρασαν και τους γύρισαν απαξιωτικά την πλάτη.

Απειλές εξαπέλυσαν και στο 8ο ΕΠΑΛ στον Ευκλείδη, στη Θεσσαλονίκη, ότι τάχα δε θα επιτρέψουν τη διεξαγωγή εκδηλώσεων για το Πολυτεχνείο. Οχι μόνο έγινε η εκδήλωση όπως αυτή διοργανώθηκε από τους καθηγητές, μα επιπλέον στη συνέχεια με πρωτοβουλία του 15μελούς, στο προαύλιο του σχολείου μίλησε και εκπρόσωπος του Συλλόγου Φυλακισθέντων Εξορισθέντων Αγωνιστών '67-'74. Ακολούθησε πλούσια συζήτηση που ανέδειξε τα διδάγματα του Πολυτεχνείου και την επικαιρότητά τους σήμερα.

Αυτά και άλλα παραδείγματα αποδεικνύουν ότι λαός και νεολαία μπορούν να αποκαλύψουν παραπέρα τους χρυσαυγίτες, το βρώμικο ρόλο τους ως τσιράκια της μεγαλοεργοδοσίας, να τους αντιμετωπίσουν, να τους απομονώσουν. Πολιτικά, μέσα από το ίδιο το εργατικό, λαϊκό κίνημα και τους φορείς του, στους τόπους δουλειάς, στις γειτονιές. Καμία ενέργειά τους αναπάντητη. Αποκάλυψή τους παντού και ταξική απομόνωσή τους.

Θ.ΜΠ.

Αγώνες και γιορτή, απάντηση στην απειλή

Αργά ή γρήγορα θα άνοιγε η αβυσσαλέα τάφρος ανάμεσα στο είναι και το φαίνεσθαι τούτης εδώ της μικρής τεράστιας χώρας. Απ' τη μια οι διαχειριστές του χρέους, το οποίο ήταν ανέκαθεν εργαλείο χειραγώγησης και υποταγής των λαών, όπλο στα χέρια του κεφαλαίου. Μαζί κι απόκοντα με φρέσκους Χίτες, μεγαλέμπορους του χάους και υπασπιστές του χάροντα που βγαίνει παγανιά πόρτα πόρτα κι αφήνει το σημάδι της ανεργίας, της αρρώστιας, της απογοήτευσης κι ύστερα περνάει για τη συγκομιδή ανθρώπινων σκουπιδιών. Το καπιταλιστικό Είναι σ' όλο του το κρίσιμο φρικώδες μεγαλείο. Απ' την άλλη το Φαίνεσθαι μιας χώρας ισοπεδωμένης, με συλλογικό κουράγιο χώμα, σε μια τροχιά χαμού αιμάτινων κεκτημένων. Η πλειονότητα των εργαζομένων στραγγαλίζεται με περασμένο στο λαρύγγι το χαλκά της ευρωενωσιακής πείνας των μονοπωλιακών λύκων για κέρδη. Μπροστά σ' αυτόν τον πυροβολισμό κατά ριπάς, η κύρια μάζα των εργαζομένων μοιάζει να παγιδεύεται στην αγωνία της επιβίωσης και να εκτροχιάζεται απ' τη φύση της τάξης της, που είναι η συλλογικότητα και η επαναστατική σκέψη και βούληση για ανατροπή με περηφάνια κι αυτοπεποίθηση.

Ο μιντιακός αυτοματισμός προσπαθεί κι εν μέρει επιτυγχάνει να...γεφυρώνει το χάσμα. Με το αζημίωτο. Φωτίζοντας εκτυφλωτικά κι επαναλαμβάνοντας βασανιστικά κάθε κελάηδημα, απ' τα οιηματικά παραληρήματα του φερόμενου ως πολιτικού λόγου ως τον θεαματικό ακτιβισμό μικροαστικών εκτονώσεων. Μεταξύ ταγμάτων εφόδου και ταγμάτων γελοιότητας δε χάνονται απλώς ζωές αλλά υπονομεύεται και αυτή καθαυτή η δυνατότητα να τις υπερασπιστεί κανείς μ' εκείνο το αίσθημα δικαίου που έχουν οι λαοί οδηγό όταν λειτουργούν ως ιστορικό υποκείμενο. Το επιβιωτικό κενό προξενεί φυσικό τρόμο. Το ιδεολογικό κενό ωθεί τεχνητά μάζες στην κατάσταση του αντικειμένου. Η πραγματική τάφρος που διανοίγεται στις μέρες μας είναι η αποκοπή του πολίτη απ' την πολιτική και δι' αυτής από την εξουσία που δικαιούται κι απαιτεί ως εργαζόμενος. Παλιό το κόλπο, νέες κάμποσες μέθοδοι και μέσα και κυρίως καινοφανής η ταχύτητα εφαρμογής τους.

Ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός του 21ου αιώνα παράγει βόμβες μεγατόνων για τη διεξαγωγή του μέγιστου των πολέμων ως τώρα με υλικά άλλου τύπου. Καταρχήν εκφυλίζει τη διεθνή εμπειρία από τους δύο παγκόσμιους πολέμους που προηγήθηκαν. Πουλάει την ιστορία σε χάπια παραισθησιογόνα ακυρώνοντας τη δυνατότητα ερμηνείας της, τόσο επιστημονικώς όσο και πολιτικά διαλεκτικώς. Και χρησιμοποιεί δικτατορικά την κατοχή, νομή και διάθεση των επιστημονικών επιτευγμάτων. Βάζει χέρι δηλαδή στα εργαλεία παραγωγής όχι μόνον του πλούτου αλλά και της ζωής αυτής καθαυτής ως μέλλοντος. Γιατί όταν στο καθημερινό πολιτικό επίπεδο το προσδόκιμο ζωής αποφασίζεται να καθορίζει συνταξιοδοτικά και προνοιακά δικαιώματα, ας σκεφτούμε τι δύναμη νομιμοποίησης και επιβολής αποκτά το κεφάλαιο όταν μπορεί να προβλέπει με μια απλή εξέταση αίματος και με ακρίβεια το χρόνο γήρανσης και θανάτου των πολιτών! Απασφαλισμένο ασφάλιστρο!... Αν χονδροειδώς ισχύει η έγκυρη ρήση ότι ο επόμενος παγκόσμιος πόλεμος θα διεξαχθεί με πέτρες και τόξα κι ό,τι σημαίνον και σημαινόμενο θέτει επί τάπητος, τότε ως το... ορόσημο του 2020 που θέτουν φονιάδες, λογιστές και τεχνοκράτες, διαδικτυακά φρικιά και πρόθυμοι νταβατζήδες στις γειτονιές του λεγόμενου πολιτισμένου κόσμου, οι κομμουνιστές του τώρα και του αύριο κι οι ριζοσπάστες δημοκράτες ταξικοί σύμμαχοί τους έχουν εξ ορισμού το καθήκον της πρωτοπορίας. Οι καλύτεροι στο τόξο και την πέτρα. Οι καλύτεροι στη δουλειά για πραγματική και πνευματική τροφή. Μαζικά, συλλογικά κι αταλάντευτα και στη γιορτή και τη χαρά και ανάδειξη του πολιτισμού σε νικηφόρο υπερόπλο. Στον πόλεμο που γίνεται, οι κόκκινοι πάνε και τώρα όπως τότε, όπως δηλαδή στη γιορτή του δίκιου του ανθρώπου εργάτη. Τραγουδώντας. Στα δύσκολα. Και στα χειρότερα. Ενενήντα και τέσσερα χρόνια μετά. Χρόνια πολλά, σύντροφοι.

ΥΓ: Με τόσα τιτιβίσματα, άσε καλύτερα από τη στήλη εδώ να πω πως δε λογίζομαι απούσα. Θα λείπω για κομματική κοινοβουλευτική δουλειά στη συνεδρίαση της επιτροπής μεταναστών - προσφύγων του Συμβουλίου της Ευρώπης...

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

Στις 25 Nοεμβρίου 1952 συλλαμβάνεται το ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ, ο Νίκος Πλουμπίδης.

ΣΕ ΤΟΥΤΗ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΙ ΓΥΡΕΥΩ......

Ο Νίκος Πλουμπίδης γεννήθηκε στο χωριό Λαγκάδια της Αρκαδίας στις 31 Δεκέμβρη 1902 από φτωχή αγροτική οικογένεια. Το 1926 έγινε μέλος του ΚΚΕ. Παράλληλα συνέχισε τη δράση του στο δημοσιοϋπαλληλικό κίνημα και εκλέχτηκε μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Συνομοσπονδίας Δημοσίων Υπαλλήλων. Το Μάρτη του 1931 συνελήφθη για τη συνδικαλιστική δράση του και καταδικάστηκε. Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας του Μεταξά, πέρασε στην παρανομία. Το 1937 βρίσκεται στο Βόλο, καθοδηγητής του Γραφείου Περιοχής της Θεσσαλίας. Το 1938 γυρίζει στην Αθήνα και εκλέγεται μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και στη συνέχεια του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ. Από το 1946 αναλαμβάνει την καθοδήγηση της παράνομης οργάνωσης του ΚΚΕ στην Αθήνα. Η δράση του κατά την Αντίσταση σπουδαία καθώς ανήκει στους καθοδηγητές των κινητοποιήσεων της Αθήνας ενάντια στους κατακτητές. Στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου θα παραμείνει στην Αθήνα. Παρά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού, ο ίδιος δεν σταματά λεπτό να εργάζεται για την ανασύνταξη των δυνάμεων του κόμματος. Η προσπάθειά του, ενώ είναι καταζητούμενος, να σώσει το Μπελογιάννη από την εκτέλεση, αναλαμβάνοντας με επιστολή του την ευθύνη για την οργάνωση του ΚΚΕ, αποτυγχάνει.

Η «κατηγορία»…

Ο Νίκος Πλουμπίδης συλλαμβάνεται ύστερα από σύντομο χρονικό διάστημα και τον περιμένει η ίδια τύχη. Θα βρεθεί στο εκτελεστικό απόσπασμα χαρακτηρισμένος ως «πράκτορας του εχθρού» με απόφαση της ΚΕ του ΚΚΕ η οποία αργότερα θα χαρακτηριστεί «τραγικό λάθος». Η σύλληψή του ανακοινώνεται στις 25 Νοεμβρίου 1952. Δύο ημέρες αργότερα ο ραδιοσταθμός του ΚΚΕ από το Βουκουρέστι μεταδίδει ανακοίνωση της Κεντρικής Επιτροπής – η οποία βασιζόταν σε ολιγοσέλιδο πόρισμα που είχε εγκρίνει το Πολιτικό Γραφείο πριν τη σύλληψή του – που χαρακτηρίζει τον Πλουμπίδη «πράκτορα» της Ασφάλειας και των Άγγλων. Ο ίδιος αρνείται κατηγορηματικά να αποκηρύξει το ΚΚΕ. Χαρακτηρίζει οδυνηρή για κείνον μα σεβαστή την ανακοίνωση της ΚΕ, δηλώνει ότι θα πεθάνει κομμουνιστής ενώ τονίζει την πίστη του ότι το κόμμα θα αντιληφθεί ότι οι πληροφορίες που είχε ήταν εσφαλμένες και θα τον αποκαταστήσει. Το στρατοδικείο τον καταδικάζει σε θάνατο με την κατηγορία της «κατασκοπίας». Εκτελείται στις 30 Μαρτίου 1952, στις 4.12 π.μ, μαζί με τρεις συντρόφους του, τον Δημήτρη Μπάτση, τον Ηλία Αργυριάδη και τον Νίκο Καλούμενο, δια τυφεκισμού. «Μη λυπάστε, εγώ τώρα θα ησυχάσω. Ο θάνατος είναι μια αλλαγή της ύλης. Έτσι είναι» έγραψε ο ίδιος στο τελευταίο γράμμα του. «Ο Πλουμπίδης εξετελέσθη την αυγήν ζητωκραυγάζων υπέρ του ΚΚΕ»… έγραψαν οι εφημερίδες της εποχής.

Η αποκατάσταση…

Το 1956, μετά την καθαίρεση του Ζαχαριάδη, αποφασίστηκε η επανεξέταση της υπόθεσης από επιτροπή η οποία κατέληξε σε δυο διαφορετικά πορίσματα, τα οποία συνέκλιναν στην απαλλαγή του Πλουμπίδη, την αποκατάστασή του ως μέλος του ΚΚΕ και της ΚΕ και στην απόδοση ευθυνών στους Ζαχαριάδη, Μπαρτζώτα και Βλαντά. Η μνήμη του αποκαταστάθηκε με απόφαση της 6ης Ολομέλειας της ΚΕ.





Πηγη:www.tvxs.gr

«Ζούμε» για να... πληρώνουμε τόκους!

Οι κυβερνώντες μάς λένε ότι δανείζονται γιατί η Ελλάδα έχει χρέη. Ψέμα!

Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα - και κάθε καπιταλιστικό κράτος - έχει χρέη επειδή δανείζεται. Και δανείζεται γιατί έτσι λειτουργεί ο καπιταλισμός. Μέσα από τις πιστώσεις και την τροφοδότηση του κεφαλαίου για την αναπαραγωγή του. Με μόνιμο, βέβαια, οφειλέτη το λαό, στις πλάτες του οποίου μετακυλίονται τα βάρη που χρεώνει στο δημόσιο ταμείο η πλουτοκρατία.

*

Μας λένε ότι παίρνουν δάνεια, για να πληρώσουν μισθούς και συντάξεις. Ψέμα! Το μεγαλύτερο ψέμα του τωρινού, του προηγούμενου και του επόμενου αιώνα!

Η αλήθεια είναι ακριβώς η αντίθετη: Είναι οι μισθοί και οι συντάξεις του λαού που πληρώνουν τα δάνεια των κεφαλαιοκρατών και όχι το αντίστροφο.

Πριν από λίγες μέρες, ο «Ρ», εστιάζοντας στα στοιχεία του ίδιου του προϋπολογισμού των κυβερνώντων για το 2013, αναδείκνυε αυτήν ακριβώς την αλήθεια: Οτι είναι οι μισθοί και οι συντάξεις που λεηλατούνται, ώστε να συνεχίζεται απρόσκοπτα η δανειοδότηση των κεφαλαιοκρατών και να εισπράττουν οι τοκογλύφοι τα πανωτόκια.

Είναι χαρακτηριστικό:

Στα τρία χρόνια των Μνημονίων (2010 - 2012) τα δάνεια που υποτίθεται έχουν εκταμιευθεί για την Ελλάδα (συμπεριλαμβανομένης ακόμα κι αυτής της «σούπερ» δόσης των 44 δισ. ευρώ που ακόμα εκκρεμεί) ανέρχονται στα 156 δισ. ευρώ.

Κι όμως! Το ίδιο διάστημα, ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει σε τοκογλύφους και κερδοσκόπους ένα ποσό που ξεπερνάει τα 202 δισ. ευρώ!

Δηλαδή: «Μας έδωσαν» 156 και τους δώσαμε 202!

Ποιος πληρώνει, λοιπόν;

*

Αυτή η τραγωδία για το λαό δεν αρχίζει με τα Μνημόνια και δε σταματά στα Μνημόνια. Είναι μια τραγωδία διαρκείας.

Πρόκειται για την πάγια τακτική του κράτους των κεφαλαιοκρατών: Αυτοί δανείζονται, αυτοί ξεκοκαλίζουν αστρονομικά ποσά, με τα οποία χρηματοδοτούν την κερδοφόρα δράση τους, κι από την άλλη ο λαός πληρώνει τα χρέη τους και μάλιστα στο πολλαπλάσιο, με τόκο!

Αδιάψευστος μάρτυρας και πάλι τα επίσημα στοιχεία. Τα δικά τους στοιχεία! Τα έχουν, μάλιστα, συμπεριλάβει στον προϋπολογισμό (σελίδα 133), στους σχετικούς πίνακες με τις δαπάνες για την καταβολή τόκων, χρεολυσίων και τις εξοφλήσεις βραχυπρόθεσμων τίτλων και εντόκων γραμματίων.

Ας δούμε τι ομολογούν:

α) Από το Μάαστριχτ και μετά, δηλαδή την τελευταία 20ετία, ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει σε εγχώριους και ξένους τοκογλύφους και κερδοσκόπους το αστρονομικό ποσό των 772,9 δισ. ευρώ!

β) Μόνο από το 2000 και μετά, δηλαδή από την ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωζώνη, ο ελληνικός λαός έχει πληρώσει για τόκους και χρεολύσια μακροπρόθεσμων δανείων το ποσό των 400,5 δισ. ευρώ. Την ίδια περίοδο, για εξοφλήσεις εντόκων και βραχυπρόθεσμων τίτλων έχει πληρώσει πάνω από 240 δισ. ευρώ. Αθροισμα: 640,5 δισ. ευρώ!

γ) Από το Μάαστριχτ και μετά, 4 ολόκληρα ΑΕΠ της χώρας έχουν πάει σε... τόκους και χρέη! Μάλιστα, από αυτά, πάνω από 3 ολόκληρα ΑΕΠ έχουν εξανεμιστεί σε τόκους και χρεολύσια κατά την περίοδο της συμμετοχής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη!

*

Είναι προφανές τι συμβαίνει:

Τα λαϊκά στρώματα πλήρωσαν την τελευταία 20ετία (και κυρίως κατά την περίοδο της «ευρω-ευημερίας») σε τόκους για το δημόσιο χρέος που άλλοι το δημιούργησαν, άλλοι το προκάλεσαν και άλλοι το «έφαγαν», κοντά ένα τρισεκατομμύριο ευρώ!

Αυτή είναι η αλήθεια για την τάξη των καταπιεστών που θησαυρίζει και για την τάξη των καταπιεζομένων που πληρώνει.

Και τώρα, μετά από αυτό το αδιανόητο «ριφιφί», τι μας λένε:

Οτι ο ελληνικός λαός, στο όνομα της «βιωσιμότητας» του χρέους, θα «πρέπει» να ζήσει χωρίς μισθούς, χωρίς συντάξεις, χωρίς δουλειά, χωρίς δικαιώματα, ώστε μέχρι το 2020 να τους έχει πληρώσει άλλα τόσα, και αφού τους τα πληρώσει κι αυτά, τότε - το 2020 - θα τους «χρωστάει» κι άλλα τόσα!

*

Είναι προφανές:

Ο δανεισμός ούτε είχε ούτε έχει σκοπό την ικανοποίηση των αναγκών των εργαζομένων, αλλά αποτελεί συνήθη τακτική της ολιγαρχίας, με την οποία η τελευταία αφενός εξασφαλίζει πηγές για τη δική της ρευστότητα, αφετέρου συνεχίζει να χρεώνει τα βάρη του δανεισμού της στα λαϊκά στρώματα.

Η καταχρεωμένη Ελλάδα του ελληνικού λαού δανείζεται για να πληρώνονται τα παλιότερα και τα νεότερα δάνεια της πλουτοκρατίας, με συνέπεια στη συνέχεια να οφείλει ακόμα μεγαλύτερα χρέη στους πιστωτές. Μέσω αυτού του μηχανισμού, όπως περιέγραφε ο Λένιν, επέρχεται «τοκογλυφικός επιπρόσθετος λογαριασμός πάνω σε εκείνο που 20 φορές ως τώρα πληρώθηκε».

Σύμφωνα με τον Στίγκλιτς, μέσα από αυτήν τη διαδικασία, οι χρεωμένες χώρες κατέβαλαν στους πιστωτές τους για αποπληρωμή παλιότερων χρεών το διάστημα 1984 - 2000 το αστρονομικό ποσό των 4,6 τρισ. δολαρίων.

*

Είναι προφανές:

Η απάντηση σε όλα αυτά δεν είναι ούτε η «αποπληρωμή», ούτε η «επιμήκυνση», ούτε το «κούρεμα», ούτε ο «λογιστικός» προσδιορισμός του «καλού» και του «κακού» χρέους.

Η μία και μοναδική απάντηση είναι:

Μονομερής διαγραφή του χρέους!

Κάτι που φυσικά δε θα γίνει από την εξουσία εκείνων που υπογράφουν Μνημόνια, ή από τους άλλους που θέλουν νέα «κοινωνικά συμβόλαια» αγαστής «συνεργασίας» μεταξύ κεφαλαιοκρατών και εργατών εντός της ευρωλυκοσυμμαχίας των Μνημονίων.

Θα γίνει από ένα λαό αποφασισμένο να επιβάλει τη δική του λαϊκή εξουσία.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Βιώσιμον κι ο Βίος Αβίωτος Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

Πολυτεχνείο, Κυπριακό, Μεταπολίτευση, πάνε κοντά σαράντα χρόνια και οι πληγές ορθάνοιχτες για ένα λαό κι έναν αγωνιστικό πολιτισμό σαν τον ελληνικό, που δημιούργησε ένα τεράστιο ιστορικό κεφάλαιο, αλλά η κυρίαρχη αστική τάξη το ρούφηξε κυριολεκτικά για πάρτη της. Αν δεν υπήρχε το ποιητικό αξίωμα «λευτεριάς λίπασμα οι πρώτοι νεκροί...» , η εξέγερση μιας νιότης, έμπνευση και παρακαταθήκη αντίστασης, θα πνιγόταν ολοκληρωτικά στην ταύτισή της με τη λεγόμενη «γενιά του Πολυτεχνείου».

Το έγκλημα συντελέστηκε νωρίς. Στην υφαρπαγή του νοήματος και την κεφαλαιοποίησή του από τους εκμεταλλευτές. Κύριος μοχλός το εκπαιδευτικό σύστημα. Που τυποποίησε τη διαδικασία μνήμης, τη μετέτρεψε, καθόλου αθώα, σε ημερολογιακή απομνημόνευση, εξήρε πρόσωπα ως καρριέρες και ανέδειξε αστικοδημοκρατικές άριες έτσι και τόσο όσο χρειαζόταν για να πνιγεί η μουσική των λαοκρατικών προσδοκιών.

Η επωφελής ενσωμάτωση πραγματικών και μη πρωταγωνιστών, άμβλυνε έκτοτε ύπουλα την ταξική θεώρηση των αγώνων, φόρτωσε την πολιτική ιδεολογία στους ώμους των νέων ως βαρίδι, άφησε χώρο στην ανελέητη φαιά προπαγάνδα και έκλεισε το λαό ως ιστορικό υποκείμενο, «ανεπαισθήτως έξω...» από τα τείχη. Σαρανταρίζει πλέον και η, πετυχημένη είναι η αλήθεια, κάλυψη της αστικής ταξικής ενοχής για την απώλεια του υπεσχημένου καπιταλιστικού παραδείσου, από την προβοκατόρικη χρήση του όρου βιώσιμος-η-ο . Συνταγή παρελκυστικής πειθούς άκρως αποτελεσματική για χειραγώγηση των μαζών. Παγίδα στην οποία έπεσε μέσα εκόν άκον όλο το πολιτικό φάσμα κατά περιόδους.

Από τη βιώσιμη λύση του Κυπριακού, που κατάπιε κάθε έννοια δικαιοσύνης και άμβλυνε τη φριχτή και δυσώδη πραγματικότητα της εισβολής και κατοχής, φτάσαμε στη βιωσιμότητα του χρέους που καταπίνει την ουσία της ανυπαρξίας του. Γιατί ούτε η ντόπια, ούτε η ευρωπαϊκή, ούτε η παγκόσμια πλειοψηφούσα εργατική τάξη, επέλεξε και νομιμοποίησε συνειδητά και μετά λόγου γνώσεως, το δανεισμό από το υπερσυσσωρευμένο κεφάλαιο, ως βιώσιμο βίο.

Η δε ευρωπαΐζουσα αριστερά τριαντατόσα χρόνια μετά το Μπρέτον Γουντς, μισόν σχεδόν αιώνα μετά το Μάη και τις «φράουλες και αίμα» του Μπέρκλεϊ', έχει επιλέξει ως αντίπαλο το νεοφιλευθερισμό αντί του κεφαλαίου κι έχει ανοιχτές βιωσιμότητες... Οπως το Παλαιστινιακό ή η πράσινη γραμμή στη Λευκωσία, που κάμποσοι μαθητές μπορεί και να αναφέρουν ως οικολογικό πρότυπο, μπερδεύοντας τη Γάζα με τη γάζα και το αίμα στις φράουλες ως κέρδος των βασανιστών μεταναστών στη Μανωλάδα...

Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία. Για να τεθούν επί τάπητος ως άμεσα απαιτητέα λαϊκά δικαιώματα σήμερα, πρέπει να ενταχθούν στο πλαίσιο της βιωσιμότητας, ως προβλήματα. Το κοινωνικό κράτος είναι σοσιαλδημοκρατική παροχή που υποχωρεί μπροστά στις δημοσιονομικές σκοπιμότητες. Το ευρωενωσιακό ευρω-ζωνικό κάστρο των μονοπωλίων έχει ήδη αποφανθεί πως η σύγχρονη πολιτική παίζεται με όρους κοινωνικών εταίρων. Γιατί το συνοδευτικό της βιωσιμότητας είναι πια ο υποβιβασμός της κοινωνίας σε εταιρικά μερίδια και του λαού σε καταναλωτικό ανώνυμο τίτλο.

Ο κύκλος της μεταπολίτευσης, αυτό το άθλιο ιδεολογικό στερεότυπο που επιστρατεύεται για να φαίνονται ελπιδοφόρες οι δραστικές αλλαγές σε πρόσωπα και οι εμμονές σε αντιλαίκές πολιτικές, τείνει να κλείσει λόγω... «μη βιώσιμης» αντίστασης στην κυρίαρχη πολιτική. Αυτό θέλουν οι διαφεντεύοντες το βίο τον αβίωτο της εργατικής τάξης για τη βιωσιμότητα τη δική τους. Ας μείνει ανοιχτός. Ορθάνοιχτος μεταπολιτευτικός λογαριασμός. Που σφίγγει σαν ατέρμονη αλυσίδα το λαιμό των λαών. Νομοτελειακά θα τον σπάσουμε, πριν προλάβει να εντάξει στη βιωσιμότητα το δίλημμα ναζί κανείς ή να μη ζει!!!

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ