ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΜΕΤΑΛΛΟΥ Ν. ΒΟΙΩΤΙΑΣ ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 20 ΦΛΕΒΑΡΗ

Συνάδελφοι Μεταλλεργάτες άνεργοι-άνεργες, νέοι-νέες, Κανείς να μη δουλεύει χωρίς Συλλογική Σύμβαση
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ

Εξασφαλισμένο κατώτερο μεροκάματο από συλλογικές διαπραγματεύσεις και όχι με νόμο.
Η μάχη της συλλογικής σύμβασης αφορά όλους τους εργαζομένους
Σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, οι βιομήχανοι, οι μονοπωλιακοί όμιλοι, οι τραπεζίτες, οι εφοπλιστές, μας θέλουν σκλάβους χωρίς σταθερό μισθό, χωρίς ένσημα, μας θέλουν ξεμοναχιασμένους, ο καθένας να κοιτάει τον εαυτό του έτσι ώστε έναν έναν να μας κερδίζουν. Η δύναμή μας είναι η ταξική ενότητα, η εργατική αλληλεγγύη. Μας πηγαίνουν όλους στα 300 και 400 ευρώ!
ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΝΑ ΥΠΟΓΡΑΦΕΙ Η ΕΘΝΙΚΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ
Επαναφορά του κατώτερου μισθού στα 751 ευρώ στην Εθνική Γενική Σύμβαση Εργασίας, ως βάση για συζήτηση και διαπραγμάτευση για αυξήσεις, υπεράσπιση των κλαδικών συμβάσεων και πάλη για την υπογραφή νέων με βάση τους κλαδικούς μισθούς που προβλέπουν οι κλαδικές συμβάσεις.
Ο εργαζόμενος λαός να δώσει την απάντησή του. Να μην περάσει η διαίρεση των εργαζομένων
Η ανάπτυξη που ονειρεύονται και μας πλασάρουν είναι δεμένη με την εξαφάνιση των δικαιωμάτων μας, την εξαθλίωση του λαού. Είναι η ανάπτυξη στην οποία οι καπιταλιστές θα κερδίζουν ενώ εμείς και τα παιδιά μας θα δουλεύουμε για ένα χαρτζιλίκι. Το σχέδιο για κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων,(και στον κλάδο μας ) επιδομάτων, δώρων, αδειών, οι μειώσεις μισθών και συντάξεων, οι απολύσεις, τα προγράμματα τζάμπα εργασίας για τους νέους και τους ανέργους, είναι κομμένα και ραμμένα στους σχεδιασμούς της μεγαλοεργοδοσίας και των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων για την αύξηση της κερδοφορίας τους.
Η Δημόσια περιουσία και οι εκτάσεις πωλούνται!!! για να πλουτίσει και πάλι το κεφάλαιο. Θα συνεχίσουν με λιμάνια και αεροδρόμια. και ότι γυαλίσει στο μάτι του κάθε καρχαρία Θα τους αφήσουμε;
Μας θέλουν στη δουλειά με μεροκάματα πείνας, χωρίς κανένα δικαίωμα, σύγχρονους ζητιάνους να ψάχνουμε στα προγράμματα του ΟΑΕΔ και των ΜΚΟ για δίμηνες-τρίμηνες-πεντάμηνες ανάσες. Αυτήν την ανάπτυξη θέλουν, με τους εργαζόμενους εξαθλιωμένους και με την ανεργία στα ύψη για να απειλούν και να εκβιάζουν με απόλυση όσους ξεζουμίζουν.
Τα μέτρα αυτά πλέον θέλουν να τα περάσουν με την λογική «του νόμου και της τάξης». Δεν μπορούν πια να πείσουν και θέλουν να επιβάλουν σιγή νεκροταφείου στους τόπους δουλειάς και στους κλάδους. Το χτύπημα των απεργιών με επιτάξεις και ΜΑΤ, οι συλλήψεις των συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ δεν πρέπει να μας φοβίσουν. Το αντίθετο!!! Πρέπει να μας πεισμώσουν. Το εργατικό λαϊκό κίνημα, η νεολαία, ξέρουν από θυσίες και αγώνες. Δεν κάνουν πίσω!!!
Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, το δίκιο του λαού!
Η χιονοστιβάδα των φόρων, τα χαράτσια, οι αυξήσεις σε ΔΕΗ και το τσεκούρι στις παροχές Υγείας και Παιδείας μας ματώνει. (Το Νοσοκομείο Θήβας απαξιωμένο χωρίς υλικά και γιατρούς είναι σχεδόν κλειστό )
Δεν γίνεται να βάζουμε άλλο το χέρι στην τσέπη για αυτά που μας ανήκουν.!
Τα σωματεία, οι Λαϊκές Επιτροπές σε κάθε γειτονιά μπορούν και πρέπει να σηκώσουν ψηλά τη σημαία της αλληλεγγύης. Να μην περάσει ως φάρμακο στην εξαθλίωση, η ελεημοσύνη των δήθεν ΜΚΟ, τα προγράμματα της ανακύκλωσης της φτώχειας και του μοιράσματος της ανεργίας. Δε μας αξίζει τέτοια ζωή! Oυσιαστική προστασία για τους ανέργους και τις οικογένειες τους με διεύρυνση του επιδόματος ανεργίας και του χρόνου διάρκειας του, με πάγωμα των χρεών τους.
Είμαστε η πλειοψηφία που υποφέρει. Έχουμε δικαίωμα να ζήσουμε με αξιοπρεπείς μισθούς. Έχουμε τη δύναμη να επιβάλλουμε το δίκιο μας! Αρκεί να το καταλάβουμε!!!
Απαιτούμε την κατάργηση των δανειακών συμβάσεων και των μνημονίων, την έξοδο της χώρας μας από τη λυκοσυμμαχία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τη διαγραφή του χρέους.
Έχουμε τη δύναμη. Αρκεί να ξεθαρρέψουμε όλοι! Να μπούμε στη μάχη με το Συνδικάτο μας !

Συσπείρωση με το ΠΑΜΕ. Οργάνωση στους χώρους δουλειάς
Στην αντεπίθεση και τους αγώνες των εργαζομένων, των αυτααπαχολούμενων, των φτωχών αγροτών, της νεολαίας, των γυναικών ελάτε κι εσείς, που έως τώρα δεν έχετε απεργήσει, αλλά βασανίζεστε και πιέζεστε από τα μέτρα. Ήρθε η ώρα να κάνετε το βήμα της σύγκρουσης. Η δυσαρέσκεια και η οργή δεν αρκούν για να γυρίσει ο τροχός. Τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει αν δεν κάνουμε εμείς το πρώτο βήμα στην οργάνωση μας. Να σκορπίσουν οι αυταπάτες ότι τάχα μπορεί να διορθωθεί και να γίνει ανθρώπινος ο καπιταλισμός.
Με τους αγώνες μας, με την ενότητα μας να απομονώσουμε κάθε φωνή που βρίσκεται απέναντι, τους μηχανισμούς του κράτους, τους ανθρώπους της εργοδοσίας, τον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό. Να αλλάξουμε τους συσχετισμούς που μας κρατούν αλυσοδεμένους. Να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. .

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΤΑΡΤΗ 20 ΦΛΕΒΑΡΗ ΜΕ ΤΟ ΠΑΜΕ
ΠΕΖΟΔΡΟΜΟΣ ΘΗΒΑΣ 10:30 πμ 

Ελλάς - Ελλήνων - Επιστρατευμένων!

Ηταν Ιούνης του 2002. Τότε πρωθυπουργός ήταν ο Σημίτης και υπουργός Ναυτιλίας ο Ανωμερίτης. Κήρυξαν επιστράτευση των ναυτεργατών...

Ηταν Φλεβάρης του 2006. Τότε πρωθυπουργός ήταν ο Καραμανλής και υπουργός Ναυτιλίας ο Κεφαλογιάννης. Κήρυξαν επιστράτευση των ναυτεργατών...

Ηταν Νοέμβρης του 2010. Τότε πρωθυπουργός ήταν ο Παπανδρέου και υπουργός Ναυτιλίας ο Χρυσοχοΐδης. Κήρυξαν επιστράτευση των ναυτεργατών...

Φτάσαμε Φλεβάρη του 2013. Τώρα έχουμε πρωθυπουργό Σαμαρά και υπουργό Ναυτιλίας τον Μουσουρούλη. Κήρυξαν επιστράτευση των ναυτεργατών...

*

Συμπέρασμα πρώτο: Ο,τι πριν τη συγκυβέρνησή τους το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ ως κυβερνητικά κόμματα έκαναν το καθένα μόνο του, δηλαδή την επιστράτευση των ναυτεργατών, τώρα το διαπράττουν από κοινού (έχοντας «αριστερό» βαστάζο τη ΔΗΜΑΡ).

Συμπέρασμα δεύτερο: Ο,τι υπηρεσίες προσέφεραν το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ στους εφοπλιστές ως κυβερνητικά κόμματα το καθένα μόνο του, τώρα τις προσφέρουν στους εφοπλιστές από κοινού (έχοντας «αριστερό» βαστάζο τη ΔΗΜΑΡ).

Συμπέρασμα τρίτο: Ούτε το 2002 επί υψηλών ρυθμών ανάπτυξης, ούτε το 2006 επί «επανίδρυσης» είχαμε Μνημόνια, κρίση, δανειακές συμβάσεις κ.ο.κ. Επιστρατεύσεις και αντεργατικό ντελίριο, όμως, είχαμε. Συνεπώς η «δημοκρατία» τους δεν χρειάζεται Μνημόνια για να είναι «δημοκρατική». Είναι εξίσου «δημοκρατική» είτε με τα Μνημόνια είτε χωρίς τα Μνημόνια.

Συμπέρασμα τέταρτο: Από το Νοέμβρη του 2010 μέχρι σήμερα έχουν περάσει 26 μήνες. Η άρση εκείνης της επιστράτευσης (του 2010) έγινε μόλις στα τέλη του Νοέμβρη του 2012. Δηλαδή: Οι ναυτεργάτες παρέμειναν (και συνεχίζουν) σε καθεστώς επιστράτευσης για τους 24 από τους 26 μήνες που πέρασαν από το Νοέμβρη του 2010 μέχρι και χτες!

Συμπέρασμα πέμπτο: Πώς θα ήταν δυνατόν να υπάρχει το «εφοπλιστικό θαύμα» σε αυτήν τη χώρα αν δεν στηριζόταν σε ένα διαρκές «δημοκρατικό θαύμα»;

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Προς Ηλιθίους Επιστολής το ανάγνωσμα Πρόοοοσχωμεν...

Φονικό όπλο ικανό να τρομοκρατήσει κοτζάμ υπουργό τρικομματικής κυβέρνησης, περί τη σωματική του ακεραιότητα μάλιστα, καμιά σαρανταριά εκλεγμένοι πρόεδροι συνδικάτων και σωματείων! ΠΑΜΕ σαν άλλοτε που είναι όμως ίδιο και τώρα. Πάμε ολοταχώς στο νεκροταφείο των ζόμπι που ολοζώντανα, και μερικά εκλεγμένα, κορδώνονται με τον αρχιβασανιστή να εκφωνεί επικήδειο του αμέσου μέλλοντός μας. Από τον Βρούτση ως τους τριακόσιους του Αμβροσίου, καμιά απορία δε χωράει στο γιατί στα μαρτυρικά Καλάβρυτα είχε τέτοια υψηλά ποσοστά η χρυσή μαυραυγή. «Είναι θέμα Παιδείας» ψιθύριζαν ή και ούρλιαζαν τότε κάποιοι, αμέσως μετά τις εκλογές, όταν κατάπληκτοι ανακάλυπταν πως οι χουντικοί είναι πολύ περισσότεροι απ' όσους είχαν φανταστεί και πράγματι «ζουν ανάμεσά μας»...

Όποιος πυροβολάει στον αέρα καταμεσής της πρωτεύουσας, ανάμεσα σε κόσμο, δεν είναι άλλος απ' τον πραγματικό «νόμο» τους και την πραγματική «τάξη» τους. Είναι αόρατος κι οι κάμερες τον δείχνουν μόνον πλάτη. Χουχουλιάρικη που είναι η δημοκρατία μας με τα παλικάρια της! Όλη στοργή και προδέρμ... Το δίλημμά της απλούστατο και εκπαιδευτικό: «Ναζί κανείς ή να μη ζει». Πολιτισμός εικόνας μαυριδερής και ψεύτικης. Προς Ηλίθιους επιστολής το ανάγνωσμα πρόσχωμεν: Δείτε τη φωτογραφία με τη σπασμένη πόρτα και τους πεταμένους φακέλους. Βάζο δεν έσπασε. Περιεκόπησαν τα άνθη λόγω φτώχειας εθνικής. Κάτι λουλούδια μόνο, εν πλήρει εξαρτύσει, ζμπρώξαν και βάρεσαν κάτι λαϊκά τσογλάνια, εκλεγμένα από λαϊκά λαμόγια, προϊόν ενός αμετανόητα αντιστασιακού λαού. Δείτε καλά. Υπό τους ήχους των χουντοπυροβολισμών την επομένη, μπορείτε να φανταστείτε και τα ρόπαλα που δεν είχαν, και τις κουκούλες που δε φόραγαν, και κυρίως το σκοπό να αιχμαλωτίσουν τον υπουργό και να ζητήσουν λύτρα θα κατανοήσετε. Δείτε καλά πιστοί! Την ένδεια λόγων του Δένδια ίνα μη εκλάβετε ως τη μεγίστη των ύβρεων και παρασυρθείτε. Κι ενώ σαλτάριζε ο Πορτοσάλτε μην και τυχόν τσαλακωθεί μια τρίχα υπουργού απ' τις αδέσποτες στο Α' Νεκροταφείο. Κι ενώ οι Ισραηλινοί βομβάρδιζαν συριακά εδάφη. Κι ενώ η πλατεία Ταχρίρ γέμιζε πτώματα. Κι ενώ ο Καπερνάρος αυτοτραυματιζόταν εν ονόματι της διαφάνειας. Κι ενώ κάποιοι θυμόντουσαν την «υπόθεση Λαμπράκη» χάρη σ' ένα τσόκαρο. Αποδείχτηκε πάλι θέμα Παιδείας. Και ποιος ν' ασχοληθεί... Οχι με τη συρρίκνωση κι αν θα έχει σχολή στα Τρίκαλα και την Καρδίτσα η σοφή «Αθηνά», σχέδιο εξοικονόμησης το λένε, εξορθολογισμού, κι άλλα τέτοια βαρύγδουπα αρχαιοπρεπή. Αλλά με το κλείσιμο και την απομάκρυνση από τη Ρόδο του Τμήματος Μεσογειακών Σπουδών.

Χρόνια λειτουργίας δεκατέσσερα. Χίλιοι ενεργοί φοιτητές. Διεθνής αναγνώριση. Ανασκαφές στην Αίγυπτο και την Ιορδανία. Γλώσσες της Μεσογείου, διακόσιοι καθηγητές, δεκάδες μεταπτυχιακά. Ολα τούτα ξηλωμένα από το «νησί», όπως αποκαλείται και διδάσκεται στο σίριαλ Σουλεϊμάν, η Ρόδος. Πυλώνας του έρμου Καστελόριζου, στην πύρινη περιοχή των ενεργειακών οικοπέδων και της ακήρυχτης ΑΟΖ, στην ευρύτερη περιοχή των Ιμίων. Είναι θέμα Παιδείας, ταξικό κι επομένως λαϊκό και εθνικό, να αναλύεις τις αντικειμενικές συνθήκες κι ανάγκες ξεχωρίζοντάς τες απ' την προπαγάνδα των μοιραίων κι άβουλων των ημερών... Αλλο το μελάνι της σουπιάς κι άλλο η μελάνη του γραφιά. Η χούντα ήθελε «κάθε πόλη και στάδιο κάθε χωριό και γυμναστήριο». Η γαλαζοπράσινη μεταπολίτευση ήθελε «κάθε πόλη και κάτι σαν πανεπιστήμιο, κάθε χωριό κι ένα τμήμα ΑΕΙ-ΤΕΙ». Νους υγιής εν σώματι υγιεί. Πενήντα χρόνια σχεδόν μετά απ' όλ' αυτά στόχος επετεύχθη. Το όραμα παίρνει σάρκα και οστά. Και μπόνους εδρών. Το νόμπελ του αστικού νομικού πολιτισμού το λένε επίταξη. Για την κοινωνική γαλήνη. Όπως επί Βενιζέλου ήταν η εκτόπιση για τη ζωοκλοπή και το ιδιώνυμο για τα υπόλοιπα. Η δε εικόνα του λαού και του τόπου μπορεί τώρα να καταδειχτεί. Ο ΚΚες θα συλληφθεί κι ο χρυσαυγίτης θα πυροβολεί. Αυτό δεν είχε πει κι ο Κολοκοτρώνης;

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

«... έσπασαν μια πόρτα»

Ετσι αντιμετωπίζεται ο λαός από τους «σωτήρες», 15/6/2011

Από τα βασικά εργαλεία που έχουν στη διάθεσή τους οι δυνάστες του λαού ώστε να επιβάλουν την πολιτική του λαϊκού εξανδραποδισμού είναι η βία, η καταστολή, ο αυταρχισμός.

Για να «εξαγνιστεί» η αντιλαϊκή πολιτική, όταν καταφεύγει στο μοχλό της βίας, της καταστολής και του αυταρχισμού, χρειάζεται τη φαιά προπαγάνδα και την προβοκάτσια.

Οσο πιο ωμός είναι ο αυταρχισμός, τόσο πιο φαιά η προπαγάνδα, τόσο πιο άθλια η προβοκάτσια.

Μέσω της προπαγάνδας και της προβοκάτσιας ενάντια στο λαό που διαμαρτύρεται, η βία, η καταστολή και οι αυταρχικές μεθοδεύσεις της αντιλαϊκής πολιτικής, εμφανίζονται σαν «αναγκαίες», σαν «δικαιολογημένες», σαν «νόμιμες».

Οι φορείς της πολιτικής του βίαιου ξεκληρίσματος του λαού, με τηνπροπαγάνδα και την προβοκάτσια βαφτίζουν «βία και ανομία» την αντίσταση του λαού και των εκπροσώπων του λαού στα σχέδιά τους.

*

Η προπαγάνδα και η προβοκάτσια, επιχειρεί εδώ και δυο μέρες να παρουσιάσει σαν «βία και ανομία» την παράσταση διαμαρτυρίας των συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ στο υπουργείο Εργασίας.

Η προπαγάνδα και η προβοκάτσια σκηνοθέτησε «σπασμένες πόρτες» στο γραφείο του Βρούτση.

Για το ποια είναι η αλήθεια:

Πρώτος και αδιάψευστος μάρτυρας είναι η ίδια η ιστορία του ΠΑΜΕ και των κομμουνιστών ως προς το πώς αγωνίζονται.

Οταν οι «σωτήρες» χτυπούν ακόμα και φωτορεπόρτερ (Τατιάνα Μπόλαρη) για να μην καταγράφουν τη «νομιμότητά τους», 6/10/2011

Δεύτερος αδιάψευστος μάρτυρας είναι οι φωτογραφίες - ντοκουμέντα από το γραφείο του Βρούτση, που δημοσίευσε χτες το πόρταλ του «902» (σ.σ.: δημοσιεύονται σήμερα στη σελίδα 8 του «Ρ»), όπου αποδεικνύεται η σκηνοθεσία.

Τρίτος αδιάψευστος μάρτυρας, και φυσικά όχι τελευταίος, είναι το «ποιόν» και η σχέση τους με τη βία, την πραγματική κρατική βία, την πραγματική κατασταλτική βία, την πραγματική αυταρχική βία όλων εκείνων που «ανακάλυψαν», που σκηνοθέτησαν μια «σπασμένη πόρτα» για να «στοιχειοθετήσουν», να δικάσουν και να καταδικάσουν τη «βία του ΠΑΜΕ».

Να ένα μικρό δείγμα της «ποιότητας» αυτών που μιλούν και σκηνοθετούν «σπασμένες πόρτες». Και το κάνουν με ένα και μοναδικό στόχο: Για να επιβάλουν και να δικαιολογήσουν μια αδίστακτη πολιτική, που είναι τόσο «σωτήρια» ώστε για να την περάσουν σπάνε - επανειλημμένως και στην κυριολεξία - κεφάλια...

Τα όργανα των «σωτήρων» επί το έργον, 28/6/2011

Κανείς δεν γλιτώνει από τους «σωτήρες», 17/11/2011

Οταν οι «σωτήρες» έριξαν χημικά και χτύπησαν κόσμο ακόμα και στο Μετρό, 5/10/2011

Τα όργανα των «σωτήρων» Βρούτση και Δένδια καθώς «πατάσσουν τη βία» των απεργών χαλυβουργών στον Ασπρόπυργο, 20/7/2012

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

«... με τη μία στο κεφάλι»

Ηταν μεσημέρι της 18ης Νοέμβρη 1973. Ο πραξικοπηματίας, ταγματάρχης Ντερτιλής βρισκόταν με το υπηρεσιακό τζιπ έξω από την κατεστραμμένη πύλη του Πολυτεχνείου.

Ακριβώς απέναντι, στη συμβολή Πατησίων και Στουρνάρη, μέσα στο γενικό πογκρόμ που έχει εξαπολύσει η χούντα, οι αστυφύλακες χτυπούν ένα νεαρό.

Ο νέος προς στιγμήν ξεφεύγει από τα χέρια των χωροφυλάκων. Τότε ακριβώς ο Ντερτιλής βγάζει από το μπουφάν το περίστροφο. Και πυροβολεί...

*

Ενα χρόνο αργότερα, στην κατάθεσή του, ο οδηγός του Ντερτιλή, ο 21 ετών τότε Αντώνης Αγριτέλης, περιγράφει:

«Ο νεαρός έπεσε σαν κοτόπουλο (...) Μετά το φόνο ο Ντερτιλής σαν να μη συνέβαινε τίποτα μπήκε στο τζιπ και χτυπώντας με στην πλάτη μου είπε: "Με παραδέχεσαι, ρε; Σαράντα πέντε χρονών άνθρωπος και με τη μία στο κεφάλι!"»...

*

Αυτός ήταν ο «ήρωας» Ντερτιλής. Ενας φασίστας. Ενας στυγνός δολοφόνος. Μια τυπική φιγούρα των εγκληματιών που φόρεσαν στον τόπο τον Απριλιανό γύψο.

Προχτές, που ο Ντερτιλής πέθανε, η ναζιστική συμμορία των οπαδών του Ντερτιλή, η Χρυσή Αυγή, θρήνησε. Θρήνησε όπως ακριβώς θρηνούν οι όμοιοι τον όμοιο.

Ο Ντερτιλής - κατά τη Χρυσή Αυγή - ήταν ένας «απροσκύνητος»... «Ενας ξεχωριστός Ελληνας»... «Ενας Στρατιώτης, που είχε χύσει το αίμα του για την Πατρίδα, στο πεδίο της μάχης...»!

*

Η φωτογραφία

(με τον εικονιζόμενο Ντερτιλή ακριβώς στον τόπο του εγκλήματος και με το «ηρωικό» του περίστροφο στο χέρι)

είναι ο αψευδής μάρτυρας των «μαχών» και του αίματος με τα οποία συνδέθηκε ο Ντερτιλής.

Οι «μάχες» αυτές, που εξυμνεί η Χρυσή Αυγή, δεν ήταν παρά οι «μάχες» του φασισμού ενάντια στο λαό. Οι «στρατιώτες» σαν τον Ντερτιλή, που εξυμνεί η Χρυσή Αυγή, δεν ήταν παρά οι ΕΣΑτζήδες, τα ελληνικά «Ες-Ες» της χούντας.

Οσο για το αίμα που είχε χύσει ο Ντερτιλής «για την Πατρίδα» (!) δεν είναι άλλο από το αίμα του λαού. Γι' αυτό το αίμα, για το αίμα του λαού, που το αφαίρεσαν οι φασίστες από το λαό, πανηγυρίζει η Χρυσή Αυγή.

Είναι γι' αυτό το αίμα που αποτίει φόρο τιμής η Χρυσή Αυγή. Αλλά δεν αποτίει φόρο τιμής στο λαό, που έχυσε το αίμα του. Η Χρυσή Αυγή εξυμνεί τους δολοφόνους του λαού, σαν τον Ντερτιλή, που αφαίρεσαν το αίμα του λαού.

Η Χρυσή Αυγή θρηνεί τον Ντερτιλή, επειδή ακριβώς όταν οι ναζί μιλούν για «πατρίδα» δεν εννοούν παρά την πατριδοκαπηλία, τη θηριωδία και το έγκλημα.

Η Χρυσή Αυγή θρηνεί, γιατί πολύ απλά θαυμάζει και υπηρετεί εκείνο το μοντέλο «πατρίδας» όπου οι φασίστες εκτελούν ανθρώπους «με τη μία στο κεφάλι»...

Ο Βρούτσης «δέρνει»...

Ο Βρούτσης, ο υπουργός Εργασίας, αυτός με το αστραποβόλο βλέμμα, αυτός που θα «επαναδιαπραγματευόταν» προς όφελος του λαού τα θέματα των εργασιακών σχέσεων με την τρόικα, είναι αυτός που με το που ανέλαβε υπουργός δήλωσε ότι αυτό που επικρατούσε στην Ελλάδα στις εργασιακές σχέσεις -μέχρι να έρθει αυτός και να βάλει τάξη- ήταν μοντέλο... «σοβιέτ»!

Αρα και επομένως, αυτά που ξέρατε ξεχάστε τα.

Επί Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη (και Βρούτση, βεβαίως)

• το 30% της ανεργίας με το 58% να αφορά τους νέους,
• η εκ περιτροπής λεγόμενη εργασία,
• το δόγμα της «απασχολησιμότητας»,
• το δουλεμπόριο των ενοικιαζόμενων εργαζόμενων,
• τα 400 ευρώ βασικό,

δεν είναι «προϊόντα» της κεφαλαιοκρατικής ασυδοσίας, δεν είναι παράγωγα της εργοδοτικής αγριότητας, δεν είναι το αποτέλεσμα του κεντροαριστεροδέξιου νεοφιλελευθερισμού, δεν είναι το κτηνώδες μοντέλο της καπιταλιστικής «ανάπτυξης».

Είναι πολιτική... «σοβιετική»!

*

Επίσης, ο κ. Βρούτσης είναι αυτός που εξερχόμενος του Μαξίμου, προ μερικών βδομάδων, με εκείνο το ύφος που αρμόζει στην ιστορικότητα των στιγμών,

δήλωσε:

«Ο πρωθυπουργός σήμανε συναγερμό! Γενική επιστράτευση! Ξεκινάει ο πόλεμος κατά της ανεργίας, με έδρα το γραφείο του ίδιου του πρωθυπουργού»!

Σημειώστε ότι επί κυρίου Βρούτση, αυτού του... «πολέμαρχου» του Σαμαρά (του Βενιζέλου και του Κουβέλη) στον «πόλεμο κατά της ανεργίας», η ανεργία έφτασε να αφορά 1.345.715 ανθρώπους.

Δηλαδή:

Από τη στιγμή που ο «πολέμαρχος κατά της ανεργίας» Βρούτσης ανέλαβε υπουργός Εργασίας, για κάθε μέρα (των Σαββατοκύριακων συμπεριλαμβανομένων) που αυτός κάθεται στο συγκεκριμένο πόστο, στο μαύρο κατάλογο της ανεργίας προστίθενται 1.077 νέοι άνεργοι.

*

Ο Βρούτσης, επιπλέον, είναι αυτός που μεθοδεύει νέες περικοπές επιδομάτων και το ολοκληρωτικό πλέον πετσόκομμα της κοινωνικής ασφάλισης, στο όνομα του ότι η κοινωνική ασφάλιση στηρίζεται, όπως αυτός ο αδάμας κατά της κομματοκρατίας και κατά της ρουσφετοκρατίας ισχυρίστηκε, σε «πελατειακές σχέσεις»!

Βέβαια, ο Βρούτσης και η κυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου, Κουβέλη που εκπροσωπεί, δεν εννοεί ως «πελατειακή» τη διαχρονική σχέση μεταξύ κράτους - μεγάλου κεφαλαίου, όπου το κράτος ληστεύει τα Ασφαλιστικά Ταμεία και χαρίζει τον ιδρώτα των εργατών και των συνταξιούχων υπέρ βιομηχάνων, τραπεζιτών, εφοπλιστών και εργολάβων.

Οχι! «Πελατειακό» -κατά τον Βρούτση και τον συνάδελφό του τον Δένδια- είναι το δικαίωμα του λαού σε ικανοποιητικά συνταξιοδοτικά και ασφαλιστικά δικαιώματα, τα οποία παρεμπιπτόντως πρέπει να καταβάλλονται στο λαό προ και όχι μετά θάνατον. Και επειδή όσα λέει ο Βρούτσης και η κυβέρνηση οι εργαζόμενοι και οι συνταξιούχοι δεν τα καταλαβαίνουν, χτες ο Βρούτσης και Δένδιας απόειδαν και έστειλαν τα ΜΑΤ εναντίον διαδηλωτών του ΠΑΜΕ για να τους δώσουν - τα ΜΑΤ - να τα καταλάβουν.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Αναβιώνουν τα κατοχικά συσσίτια

Tου Κώστα Καίσαρη

ΟΣΟΙ είμαστε σήμερα στα 60+ μεγαλώσαμε σαν πιτσιρικάδες τη δεκαετία του ’50. Φτώχεια σε όλη την Ελλάδα και ειδικότερα στην επαρχία αλλά τουλάχιστον ένα πιάτο φαΐ υπήρχε. Θέλω να πω, δηλαδή, ότι δεν είναι ο μοναδικός ο Νταλάρας που έχει να λέει ότι μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια. Και με τους δημοσιογράφους που είναι κοντά του να γράφουν ότι ακόμα και σήμερα πετάγεται τα βράδια στον ύπνο του, νομίζοντας ότι βρίσκεται στα παιδικά του χρόνια και κρυώνει! Ποιος είχε δηλαδή καλοριφέρ τη δεκαετία του ’50; Με τα μαγκάλια ζεσταινόντουσαν τα σπίτια και τις ξυλόσομπες.

Και μπάνιο στο πλυσταριό. Κι αυτό αφορούσε πάνω από το 90% του κόσμου. Δεν ήταν ο μοναδικός φτωχός ο Νταλάρας. Σε άλλα έχει την αποκλειστικότητα. Οπως σ’ αυτήν την ηλικία που είναι δηλαδή να μην έχει βγάλει ούτε μια άσπρη τρίχα και να μην έχει ούτε μια ρυτίδα στο πρόσωπό του.

Ξεφύγαμε όμως. Λέγαμε ότι εκείνες τις εποχές, ένα πιάτο φαΐ τουλάχιστον υπήρχε. Κι αν οι πιτσιρικάδες γκρινιάζανε επειδή δεν τους αρέσανε οι φακές ή το σπανακόρυζο, οι μανάδες είχανε την κουβέντα στο στόμα: «Φάε γιατί δεν ξέρεις τι πάει να πει Κατοχή». Με τη γερμανική κατοχή, πριν από δεκαπέντε χρόνια, να είναι σχετικά πρόσφατη. Ιδού λοιπόν που η ιστορία επαναλαμβάνεται. Οχι σε σχέση με την κατοχή αλλά σε ό,τι έχει να κάνει με την πείνα.

Ιδού λοιπόν που αναβιώνουν τα κατοχικά συσσίτια. Ο υπουργός Παιδείας κ. Αρβανιτόπουλος ανακοίνωσε με υπερηφάνεια ότι από την 1η Φεβρουαρίου θα διατίθεται καθημερινά σε 250.000 μαθητές δημοτικών σχολείων μικρό γεύμα: Τοστ, φρούτο και γάλα. Χωρίς να επιβαρυνθεί ο κρατικός προϋπολογισμός μάλιστα. Αφού εξασφαλίστηκαν από κοινοτικούς πόρους 60 εκατομμύρια ευρώ για την καταπολέμηση του υποσιτισμού στα σχολεία. Με τον κ. υπουργό να δηλώνει με έπαρση: «Είχα δεσμευτεί ότι θα δώσουμε λύση στο θέμα του υποσιτισμού». Πράγματι.

Η Ελλάδα είναι η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που έφτασε σε επίπεδα Ρουάντα. Ούτε η Αλβανία δεν το έχει καταφέρει αυτό. Εν πάση περιπτώσει, λοιπόν, αν είσαι ανήλικος και πεινάς, ένα κομμάτι ψωμί ο Αρβανιτόπουλος το εξασφάλισε. Αν είσαι ενήλικος, ας ψάξεις να βρεις τίποτα αποφάγια στα σκουπίδια. Και η πείνα δεν αφορά μόνο τους άστεγους. Αφορά και αθλητές του βόλεϊ και υποτίθεται επαγγελματίες μάλιστα. Οπως τον Θανάση Πρωτοψάλτη του Παναθηναϊκού. Με τη μητέρα του, την Αλεξία Ροτσίδου, πρώην βολεϊμπολίστρια, να λέει στον Sentra:

«Τα παιδιά είναι πεταμένα σαν λαθρομετανάστες. Εδώ και κάτι μήνες ζούνε τον απόλυτο εφιάλτη, την απόλυτη εξαθλίωση. Εδώ και μέρες τους έχει κοπεί το ρεύμα στο σπίτι. Μονάδες στο τηλέφωνο δεν έχουν να καλέσουν ούτε για βοήθεια. Το βράδυ δεν κοιμούνται από το κρύο. Στο σπίτι τους κυνηγάνε επειδή όλα είναι απλήρωτα. Τρώνε μόνο ψωμί… Τώρα με την απεργία πάνε στη Γλυφάδα για να κάνουν προπόνηση με τα πόδια, με ενδιάμεση στάση στο Μοναστηράκι, για να φάνε στο εστιατόριο του κύριου Σταθοκωστόπουλου.

Προχθές μετά την προπόνηση έφυγαν με τα πόδια από τη Γλυφάδα για τους Αμπελόκηπους και τους έπιασε η βροχή, ο Μαδούρας έπαθε υποθερμία και ο Θανάσης έσπασε. Τους βοήθησαν κάποιοι περαστικοί για να μην καταρρεύσουν από αδυναμία». Ετσι έχουν τα πράγματα στον ελληνικό αθλητισμό. Θα πει κάποιος, επιλογή τους είναι. Δεν τους υποχρέωσε κανείς να παίζουν βόλεϊ στον Παναθηναϊκό με το ζόρι. Οπως όμως δεν υποχρέωσε κανείς τον Γιάννη Ιωαννίδη να υποδύεται τον υφ. Αθλητισμού. Χωρίς να ντρέπεται όταν οι αθλητές πεινάνε. Αυτός με την ιδιότητα υφ. Αθλητισμού κάνει τον μεσάζοντα για να παίρνει ο Αρης δανεικούς ποδοσφαιριστές από τον Παναθηναϊκό. Αυτά.

Οσοι απεργούν προσθέτουν κι άλλα προβλήματα στους συμπολίτες τους.

-Αρης Πορτοσάλτε

Το τραγικό είναι ότι διαμαρτύρεται και ο κόσμος

ΤΟΥΣ πολιτικούς τους καταλαβαίνεις. Οπως και τους δημοσιογράφους στα δελτία ειδήσεων. Η δουλειά τους είναι να υπερασπίζονται τη «νομιμότητα» και την καθεστηκυία τάξη: Οταν κάνουν απεργία οι γιατροί, στρέφονται κατά της υγείας και των ασθενών. Οταν κάνουν απεργία οι ναυτικοί, σαμποτάρουν τον τουρισμό. Οπως και οι ταξιτζήδες που ταλαιπωρούν τον κόσμο. Οι δικαστικοί όταν απεργούν αδιαφορούν για τη δικαιοσύνη. Δάσκαλοι και καθηγητές απεργώντας καταστρέφουν την Παιδεία. Πάντα ο απεργός έχει άδικο. Δίκιο έχει αυτός που κόβει τους μισθούς. Και με το ακλόνητο επιχείρημα: «Οταν έχουν γίνει παντού περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, ποιοι είναι αυτοί στο Μετρό και στις συγκοινωνίες που σηκώνουν το κεφάλι;».

Να τους το τσακίσουμε. Δεν μπορεί να υπάρχουν εξαιρέσεις. Ολοι στη πρέσα. Χωρίς καμιά απολύτως εξαίρεση. Για να σωθεί η πατρίδα. Και να το λένε αυτά ο Αδωνης Γεωργιάδης και ο κύριος Μπάμπης στον ΣΚΑΪ το κατανοείς απόλυτα. Η δουλειά τους είναι.

Το τραγικό είναι ότι διαμαρτύρεται και ο κόσμος. Πάλι απεργία; Πάλι πορεία κάνουνε; Πάλι είναι κλειστό το κέντρο; Πάλι θα ταλαιπωρηθούμε; Πάλι δεν δουλεύει το Μετρό; Πάλι θα κάνουμε δύο ώρες να πάμε στις δουλειές μας; Και δεν είναι ένας και δύο που τα λένε αυτά. Είναι μια σημαντική μερίδα του κόσμου. Που ενοχλείται από τα προβλήματα που προκαλούν οι απεργίες. Που θέλει ησυχία, τάξη και ασφάλεια. Που θέλει την ησυχία της. Που δεν θέλει να την ενοχλεί κανένας.

Ενας στους τρεις είναι άνεργος, αλλά και οι τρεις ενοχλούνται

ΚΙ έρχεσαι και λες, πράγματι. Αυτός ο λαός δεν θέλει λύπηση. Καλά του κάνουνε. Και καλά θα του κάνουνε, να του κάνουνε κι άλλα. Ο ένας στους τρεις είναι άνεργος, αλλά και οι τρεις ενοχλούνται επειδή λόγω των απεργιών δεν μπορούνε να πάνε στη δουλειά τους. Στη δουλειά τους, που παίρνουνε τρεις κι εξήντα κι άμα λάχει και κλωτσιές από πάνω. Δεν τους νοιάζει που έχει εξαθλιωθεί το σύστημα Υγείας. Δεν τους νοιάζει, που έχει βουλιάξει η Παιδεία.

Δεν τους νοιάζει, που δεν έχουνε φάρμακα. Δεν τους νοιάζει που τα παιδιά τους δεν έχουνε μέλλον. Δεν προσβάλλονται που οι Υπουργοί τους κουνάνε το δάχτυλο και τους λένε να κάτσουνε στα αβγά τους. Και να λένε κι ευχαριστώ από πάνω, επειδή χθες κάποιος Παπακωνσταντίνου σήμερα κάποιος Στουρνάρας και αύριο κάποιος άλλος έχουν αναλάβει φασόν την εξαθλίωση τους.

Τίποτα απ όλα αυτά δεν τους ενοχλεί και δεν τους νευριάζει. Αυτό που κάνει αφόρητη τη καθημερινότητα του Ελληνα είναι απεργίες. Ακόμα και μέσα σ’ αυτή τη φτώχεια, ακόμα και μέσα σ’ αυτή την εξαθλίωση, ο Ελληνας θέλει την ησυχία του. Θέλει να λειτουργεί κανονικά το μετρό. Κι ας μην έχει δέκα Ευρώ στη τσέπη για τα εισιτήρια, για έναν καφέ και μία τυρόπιτα.

ΕΡΩΤΗΣΗ: Τώρα με την επιστράτευση οι εργαζόμενοι στο Μετρό θα φοράνε χακί;

Έλεγα να σωπάσω μα δεν μπορώ ...........