ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ Κόντρες για το «μείγμα» συντριβής του λαού

Περισσότερα επεκτατικά μέτρα ζήτησε ο Αμερικάνος υπουργός Οικονομικών που περιοδεύει στην Ευρώπη

Η ενδοϊμπεριαλιστική κόντρα για το μείγμα διαχείρισης της κρίσης καμιά σχέση δεν έχει με τα λαϊκά συμφέροντα

Τη διαμάχη που κορυφώνεται παγκόσμια για το μείγμα διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης, αλλά και την ενιαία επίθεση των ιμπεριαλιστικών κέντρων και των αστικών κυβερνήσεων σε βάρος των λαών όλου του κόσμου, αποτύπωσε η χτεσινή συνάντηση του υπουργού Οικονομικών των ΗΠΑ Τζακ Λιου με τον Γερμανό ομόλογό του Β. Σόιμπλε.

Ο Αμερικάνος υπουργός πραγματοποιεί την πρώτη του επίσημη επίσκεψη στην Ευρώπη και εκτός από τον Β. Σόιμπλε, συναντήθηκε χτες και με τον Γάλλο υπουργό Οικονομικών Π. Μοσκοβισί. Τη Δευτέρα είχε διαβουλεύσεις στις Βρυξέλλες με τον Ζοζέ Μπαρόζο και τον Ολι Ρεν, όπως και με τον πρόεδρο της ΕΕ Χέρμαν βαν Ρομπάι.

Στις επαφές με τους Ευρωπαίους αξιωματούχους, ο Λιου προέτρεψε την ΕΕ να υιοθετήσει πολιτικές «φιλικές στην ανάπτυξη». Στην κοινή συνέντευξη με τον Β. Σόιμπλε, κάλεσε τις χώρες που διαθέτουν «τη δυνατότητα» να τονώσουν την καταναλωτική ζήτηση να το πράξουν, για να αναζωογονηθεί η οικονομική συγκυρία.

«Η ατμομηχανή της οικονομικής ανάπτυξης θα είναι η ζήτηση των καταναλωτών» είπε ο Λου, αναπαράγοντας κεϊνσιανές θεωρίες και ζητώντας από την ΕΕ να εμπλουτίσει το μείγμα της διαχείρισης με περισσότερα επεκτατικά μέτρα. «Οι πολιτικές που υποστηρίζουν τη ζήτηση εντός των χωρών οι οποίες έχουν τη δυνατότητα θα είναι επωφελείς», πρόσθεσε ο ίδιος.

Ο Σόιμπλε από την πλευρά του, αντέτεινε στη συνέντευξη ότι οι Ευρωπαίοι μπορούν να χειριστούν επαρκώς τα προβλήματά τους, ενώ επισήμανε ότι θα προτιμούσε να «μη δίνονται συμβουλές δημόσια» για θέματα που άπτονται της οικονομικής πολιτικής.

Ομονοούν αντιλαϊκά

Στην πραγματικότητα, παρά τις διαφωνίες για το μείγμα της διαχείρισης, οι δυο υπουργοί Οικονομικών συμφωνούν ότι το ζητούμενο είναι να φορτωθεί η κρίση στις πλάτες του λαού, είτε με «ανάπτυξη και λιτότητα», είτε με «λιτότητα και ανάπτυξη». Αυτό είπε, σαφώς ο Τ. Λιου διαπιστώνοντας ότι «ο Β. Σόιμπλε και οι ομάδες του εργάζονται πολύ σκληρά, για να αντιδράσουν στις προκλήσεις στην Ευρώπη και για να καταστήσουν την Ευρώπη πιο ανθεκτική» και ότι «μοιραζόμαστε τους ίδιους στόχους, την ανάπτυξη και την (δημοσιονομική) πειθαρχία».

Στο ίδιο πνεύμα, ο Β. Σόιμπλε είπε ότι δε θεωρεί πως υπάρχει κάποια αντινομία μεταξύ ανάπτυξης και δημοσιονομικής πειθαρχίας και ότι «ουδείς στην Ευρώπη βλέπει κάποια αντίφαση ανάμεσα στη δημοσιονομική προσαρμογή και την ανάπτυξη».

Από την άλλη, το μοντέλο της επεκτατικής διαχείρισης που ακολουθούν οι ΗΠΑ, εκτός του ότι καταδικάζει και αυτό το λαό στη φτώχεια, δεν είναι χωρίς ενστάσεις στο εσωτερικό της χώρας από ανταγωνιζόμενες μεταξύ τους μερίδες της πλουτοκρατίας.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η παραίνεση του Ρικ Ρίντερ, ενός από τους μεγαλύτερους διαχειριστές κεφαλαίων της Wall Street (επιβλέπει επενδύσεις διαθεσίμων ύψους 763 δισ. δολαρίων για λογαριασμό της BlackRock) προς την Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ (Fed) να περιορίσει το πρόγραμμα νομισματικής χαλάρωσης που εφαρμόζει, κόβοντας επί της ουσίας χρήμα για τις ανάγκες του κράτους και των επιχειρήσεων.

Σε δηλώσεις του στους «Financial Times», ο Ρ. Ρίντερ χαρακτήρισε το πρόγραμμα αγοράς ομολόγων της Fed ως ένα «μεγάλο και αμβλύ σφυρί» που «έχει ως αποτέλεσμα τη στρέβλωση των αποφάσεων για την κατανομή των κεφαλαίων κάθε μορφής σε κάθε επίπεδο της οικονομίας». H Fed αγοράζει κρατικά ομόλογα και ομόλογα με ενέχυρο στεγαστικά δάνεια ύψους 85 δισ. δολαρίων κάθε μήνα - περίπου τα δύο τρίτα των εκδόσεων αυτών των κατηγοριών ομολόγων. Ο Ρ. Ρίντερ καλεί τη Fed να μειώσει τις αγορές ομολόγων στο ύψος των 40-45 δισ. δολαρίων το μήνα.

Αναμορφώνεται το χρηματοπιστωτικό

Στο μεταξύ, όπως ανακοινώθηκε χτες, οι εξαγωγές της Γερμανίας μειώθηκαν το Φεβρουάριο κατά 1,5%, ενώ αναμενόταν να παραμείνουν σταθερές. Οι εξαγωγές σημείωσαν κάμψη στους τρεις από τους τελευταίους έξι μήνες, δείχνοντας τις συνέπειες που έχει το βάθεμα τις κρίσης στις χώρες της Ευρωζώνης, όπου κατά κύριο λόγο εξάγει προϊόντα η Γερμανία. Η γερμανική κυβέρνηση προβλέπει αναιμική ανάκαμψη της οικονομίας κατά 0,4% το 2013.

Στο φόντο της κρίσης και των ανταγωνισμών για την καταστροφή κεφαλαίου, επανέρχεται στο Γιούρογκρουπ της Παρασκευής στο Δουβλίνο το ζήτημα του τραπεζικού απορρήτου, κύρια για το Λουξεμβούργο και τηνΑυστρία. «Θα πρέπει να ζήσουμε με τη ζημιά, αλλά ο χρηματοπιστωτικός τομέας θα επιζήσει» ανέφερε ενδεικτικά ο Ζαν-Ζακ Ρομ, εκπρόσωπος της τραπεζικής ένωσης του Λουξεμβούργου ABBL, ενώ η Αυστριακή υπουργός Οικονομικών Μαρία Φέκτερ δήλωσε «διώκτης των φοροφυγάδων αλλά και προστάτης των ειλικρινών καταθετών» και είπε ότι θα «παλέψει σαν λέαινα για το τραπεζικό απόρρητο».

Στην Πορτογαλία τέλος, αναμένεται τις επόμενες βδομάδες κλιμάκιο της τρόικας, καθώς η κυβέρνηση της χώρας προωθεί επειγόντως καινούρια αντιλαϊκά μέτρα, σε συνέχεια της ακύρωσης εκ μέρους του Συνταγματικού Δικαστηρίου πολλών από εκείνα που είχαν εγγραφεί στον προϋπολογισμό του κράτους για το 2013. «Η παρουσίαση των δημοσιονομικών εξοικονομήσεων για το 2014 αποτελεί το προαπαιτούμενο για την εκταμίευση της επόμενης δόσης των 2 δισ. ευρώ, από το σύνολο των 78 δισ. ευρώ του δανείου που έχει συμφωνηθεί να χορηγηθεί στη χώρα», επισημαίνει το υπουργείο Οικονομικών της Πορτογαλίας.

Η Λισαβόνα έχει ήδη δεσμευτεί να φέρει σε πέρας άλλο ένα σχέδιο περικοπών των δημοσίων δαπανών, προκειμένου να εξοικονομηθούν περίπου 4 δισ. ευρώ έως το 2015.

Αναδιάταξη ντόπιων και ξένων μονοπωλίων

Σε αναδιάταξη των δυνάμεών τους προχωρούν ελληνικά και ξένα μονοπώλια που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα. Μεταφέρουν έδρες στο εξωτερικό, περιορίζουν την εδώ δραστηριότητά τους, έως και την διακόπτουν, όλα στην προσπάθεια να διασφαλίσουν την παραπέρα κερδοφορία τους, να ξεπεράσουν την κρίση με τις λιγότερες δυνατές απώλειες, με μόνους χαμένους τους εργάτες, το λαό.

Οι τελευταίες αυτές κινήσεις έρχονται σαν φυσική συνέχεια, αποτέλεσμα μιας κούρσας κολοσσιαίας επέκτασης και ιλιγγιώδους κερδοφορίας τους όλα τα προηγούμενα χρόνια. Περίοδος όπου ειδικά το ελληνικό μεγάλο κεφάλαιο παρουσίασε εντονότατη δραστηριότητα στο εξωτερικό, κατοχυρώνοντας εκεί θέσεις, εξαγοράζοντας, δανείζοντας, αποκτώντας. Ο ελληνικός καπιταλισμός επωφελήθηκε από την αντεπαναστατική ανατροπή στις γειτονικές βαλκανικές χώρες και από την ένταξη στην ΕΕ, πέτυχε σημαντική εξαγωγή κεφαλαίων σε άμεσες επενδύσεις που συνεισέφεραν στην κερδοφορία και συσσώρευση ελληνικών επιχειρήσεων και ομίλων. Ετσι, ελληνικά μονοπώλια κατάφεραν να είναι εισηγμένα στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης ή του Λονδίνου, η Ελλάδα να εμφανίζεται πρώτη ή δεύτερη σε επενδύσεις σε ΠΓΔΜ, Βουλγαρία, Αλβανία, πίσω μόνο από χώρες όπως η Ιταλία του G8.

Ελληνικές τράπεζες (π.χ. Εθνική, Πειραιώς) έκαναν εξαγωγή κεφαλαίων στήνοντας καταστήματα στα βαλκανικά κράτη (Αλβανία, ΠΓΔΜ, Βουλγαρία) και σε κράτη της παρευξείνιας περιοχής, έως και εξαγόρασαν τράπεζες εκείνων των κρατών (π.χ. η Εθνική την τουρκική Finansbank).

Ενεργειακοί όμιλοι από την Ελλάδα δρουν στα Βαλκάνια (π.χ. όμιλος Βαρδινογιάννη στη Ρουμανία).

Μονοπωλιακοί όμιλοι τροφίμων αναπτύσσονται σε άλλες χώρες, μέχρι και στις ΗΠΑ (π.χ. ΦΑΓΕ, που πρόσφατα έκανε εκεί νέες επενδύσεις).

Ο όμιλος Δαυίδ με την «Κόκα-Κόλα 3Ε», τη «Φριγκογκλάς» (ψυγεία), είδη υγιεινής, καλλυντικά, τρόφιμα κ.ά. παρουσιάζει έντονη δραστηριότητα στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και τη Δυτική Αφρική. Ελληνικές τράπεζες είχαν ρευστότητα να διαχειριστούν κρατικά ομόλογα άλλων κρατών (π.χ. η Εθνική ομόλογα Ιρλανδίας, Γαλλίας, Ιταλίας κ.λπ.).

Ο όμιλος ΕΛΛΑΚΤΩΡ, δραστηριοποιούμενος και στη διαχείριση απορριμμάτων, εξαγόρασε τις γερμανικές «HERHOF GmbH» και «Loock GmbH». Η θυγατρική του «Herhof Recycling Osnabruck GmbH» υπέγραψε σύμβαση παραχώρησης 17 ετών με την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας για τη λειτουργία μονάδας διαχείρισης σύμμεικτων στερεών αστικών απορριμμάτων της πόλης Osnabruck.

Η επίσης θυγατρική του ΗΛΕΚΤΩΡ ΑΕ υπέγραψε σύμβαση παραχώρησης για το πρώτο έργο ΣΔΙΤ όσον αφορά στη διαχείριση απορριμμάτων στο Λένινγκραντ.

Η ΤΕΡΝΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ λειτουργεί, κατασκευάζει ή έχει πλήρως αδειοδοτήσει 749 MW εγκαταστάσεων ΑΠΕ, στην Ευρώπη και την Αμερική (αιολικά πάρκα σε Πολωνία, Βουλγαρία, ΗΠΑ). Η ΜΕΤΚΑ (Ομιλος Μυτιληναίου) έχει κατασκευάσει υποδομές ενέργειας σε Πακιστάν, Συρία, Τουρκία, Ιορδανία, Ιράκ, Αλγερία.

Ενδεικτικό για τη δραστηριότητα των μονοπωλίων το ότι η Ελλάδα ακόμα και τώρα, μετά από χρόνια καπιταλιστικής κρίσης, παραμένει ένας από τους σημαντικότερους εξαγωγείς κεφαλαίου, κατέχοντας την πρώτη θέση στις άμεσες ξένες επενδύσεις (ΑΞΕ) π.χ. στην Αλβανία. Με στοιχεία της ελληνικής πρεσβείας στα Τίρανα, το 2009 το μερίδιο των ελληνικών ΑΞΕ στην Αλβανία διαμορφώθηκε στο 30,05% του συνόλου τους και η αξία τους ήταν 671 εκατ. ευρώ.

Το 2010 οι ελληνικές ΑΞΕ στην Αλβανία σημείωσαν αύξηση 7,9%, συγκριτικά με το 2009. Οι ελληνικές επενδύσεις στην Αλβανία αφορούν κυρίως τραπεζικό τομέα, τηλεπικοινωνίες, υπηρεσίες Υγείας, καύσιμα, κατασκευές, πληροφορική, παραγωγή και εμπορία δομικών υλικών, νομικές, λογιστικές και συμβουλευτικές υπηρεσίες, κλάδο τροφίμων, κλωστοϋφαντουργία, υποδηματοποιία κ.ά.

Τα προαναφερόμενα είναι ενδεικτικά της εξαγωγής κεφαλαίου από την Ελλάδα σε άλλες χώρες. Αν μάλιστα ξεκινούσαμε να αποτυπώσουμε και τη δραστηριότητα των Ελλήνων εφοπλιστών σε όλες τις θάλασσες και τα λιμάνια όπου Γης, θα χρειαζόμασταν σελίδες επί σελίδων.

Το τελευταίο διάστημα τα ντόπια μονοπώλια (με τις πολυποίκιλες και χρυσοφόρες δραστηριότητές τους στο εξωτερικό), αλλά και ξένα που παρουσιάζουν δραστηριότητα στην Ελλάδα, αναδιατάσσουν τις δυνάμεις τους προκειμένου να περάσουν με τις λιγότερες δυνατές απώλειες την κρίση τους.

Σε αυτό το πλαίσιο, στις αρχές Οκτώβρη 2012 η «Coca Cola 3E» ανακοίνωσε μεταφορά της έδρας από την Ελλάδα στη Ζυρίχη της Ελβετίας και διαπραγμάτευση των μετοχών τους από το Χρηματιστήριο της Αθήνας σε αυτό του Λονδίνου. Ιδιες μέρες, μετά από δεκαετίες τρελής κερδοφορίας και μια πρωτόγνωρη αύξηση των περιουσιακών της στοιχείων, η γαλακτοβιομηχανία ΦΑΓΕ ανακοίνωσε ότι μεταφέρει την έδρα της στο Λουξεμβούργο.

Οι δύο συγκεκριμένες ελληνικές πολυεθνικές μετέφεραν την έδρα τους και όχι (ακόμα) την παραγωγική δραστηριότητα σε άλλη χώρα, εκτιμώντας προφανώς ότι στην Ελλάδα, σε συνθήκες κρίσης και αναιμικής ανάκαμψης, έχουν ικανοποιητικά περιθώρια κέρδους, ιδιαίτερα τώρα που η τιμή της εργατικής δύναμης κατρακυλάει με τα μέτρα που συναποφάσισαν κυβερνήσεις και ΕΕ. Βέβαια, δεν πρέπει να προσπερνιέται η σκέψη ότι αυτή η φυγή (έστω έδρας ή και συνολικά κεφαλαίων ολόκληρων επιχειρηματικών ομίλων) συνδέεται και με την αποφυγή επιχειρηματικών «ρίσκων» λόγω της γενικότερης κατάστασης που διαμορφώνεται στη χώρα εν μέσω βαθέματος της καπιταλιστικής κρίσης.

Πάντως, τέτοιες επιχειρηματικές κινήσεις είναι συνηθισμένες στον καπιταλιστικό κόσμο. Η «Coca Cola 3E» πήγε την έδρα στη Βρετανία εκτιμώντας ότι η ένταξη των μετοχών της στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου θα της αποφέρει νέα κεφάλαια. Ενώ η ΦΑΓΕ πήγε στο Λουξεμβούργο θέλοντας να αξιοποιήσει την πολύ χαμηλή φορολογία του συγκεκριμένου κράτους. Φυσικά, οι τέτοιες κινήσεις τους συνδυάζονται με άλλες πολύ πιο άμεσες και επίπονες για τους εργάτες. Π.χ. η «COCA COLA» προωθεί νέες απολύσεις και συρρίκνωση των εδώ παραγωγικών τμημάτων.

Αλλωστε, υπάρχουν και αντίστροφες κινήσεις, δρομολόγια προς την Ελλάδα. Αρχές Φλεβάρη δημοσιοποιήθηκε ότι η «Ocean Rig», μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες διεθνώς στην αγορά των πλοίων γεώτρησης (εξαγοράστηκε το 2008 από Ελληνα εφοπλιστή), μεταφέρει την έδρα της από τη Νορβηγία στην Ελλάδα. Δύο λόγοι λέγεται ότι συντέλεσαν στη μετακόμισή της. Kαταρχάς, ότι η Ελλάδα μελλοντικά θα αποτελέσει κόμβο για δραστηριότητες που σχετίζονται με εξορύξεις πετρελαίου και φυσικού αερίου. Δεύτερον, ότι η διαχείριση πλέον μιας τέτοιας εταιρείας στην Ελλάδα συγκριτικά με τη Νορβηγία είναι πολύ πιο «ανταγωνιστική» από άποψη κόστους. Οτι με πρόσχημα την κρίση, οι αποδοχές των Ελλήνων στελεχών έχουν περικοπεί περίπου 30%, καθώς μπόνους και έξτρα αμοιβές έκαναν «φτερά». Οτι η πτώση των αμοιβών σε συνδυασμό με τη μεγάλη εμπειρία που διαθέτει η ελληνική αγορά ναυτιλιακών στελεχών θεωρούνται μεγάλο πλεονέκτημα από τις ναυτιλιακές εταιρείες.

Σε κάθε περίπτωση δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο στον καπιταλισμό μια πολυεθνική να αναδιατάσσει συνολικά τις δυνάμεις της, να περιορίζει ή και να σταματά εντελώς τη δραστηριότητα σε μια χώρα, μεταφέροντας το βάρος παραγωγής σε άλλη, βρίσκοντας εκεί πιο φτηνά εργατικά χέρια, οικονομικότερα στελέχη, ευκολότερη πρόσβαση σε πρώτες ύλες, φτηνότερα υλικά, ευνοϊκότερη φορολογία κ.λπ., ό,τι τέλος πάντων ευνοεί τους μεγαλομετόχους της.

Ετσι ακριβώς η εδώ θυγατρική της γαλλικής πολυεθνικής «Michelin» ανακοίνωσε ότι αποχωρεί από την Ελλάδα, από 1ης Γενάρη 2014, αφήνοντας χωρίς δουλειά περισσότερους από 100 υπαλλήλους. Με επιστολή που απέστειλε ο γενικός διευθυντής David Jean στους εξουσιοδοτημένους εμπόρους ελαστικών της εταιρείας ενημερώνει για την επικείμενη «εμπορική και διοικητική οργανωτική αλλαγή» της «Michelin» στην Κεντρική και Νότια Ευρώπη. Οτι η Ελλάδα θα είναι μέρος μιας νέας εμπορικής περιοχής που δημιουργήθηκε, το διοικητικό κέντρο της οποίας θα βρίσκεται στο Βουκουρέστι, στη Ρουμανία. Αντίστοιχα, η επίσης γαλλικών συμφερόντων τσιμεντοβιομηχανία «Λαφάρζ» έκλεισε το εργοστάσιο στη Χαλκίδα.

Στο διά ταύτα: Ούτε στη Χαλκίδα ούτε στα λαστιχάδικα υπήρξε απεργία. Ούτε λίγα απολάμβαναν εδώ οι μεγαλοκεφαλαιούχοι, ούτε τους έλειπαν οι φοροαπαλλαγές. Ούτε οι εργάτες τεμπέληδες ήταν, ούτε ακριβοπληρωμένοι. Σε τίποτα οι μεγαλομέτοχοι δεν «αναγκάστηκαν», «εκβιάστηκαν», «απηύδησαν» ή «οδηγήθηκαν» να εγκαταλείψουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο την Ελλάδα. Απλά, τα μονοπώλια αποφάσισαν να μεταφέρουν αλλού τη δραστηριότητά τους, γιατί έτσι τώρα τους συμφέρει καλύτερα. Δεν πρόκειται για «κακούς, ασυνείδητους, άσπλαχνους» καπιταλιστές. Αλλά για κινήσεις αντικειμενικές στο πλαίσιο του εκμεταλλευτικού συστήματος.

Αποδεικνύεται για άλλη μια φορά από την ίδια την πραγματικότητα, κόντρα και στα ψέματα που τους λένε τα κόμματα των αστών (περί «αναγκαίων αναδιαρθρώσεων» που τάχα θα φέρουν εδώ «επενδύσεις» και δουλειές), ότι οι εργάτες, ο λαός, οι άνθρωποι του μόχθου τίποτε δεν έχουν να παζαρέψουν, να περιμένουν, να ελπίζουν από το μεγάλο κεφάλαιο, τις κυβερνήσεις και τα κόμματά του. Μόνο στυγνή εκμετάλλευση δίχως έλεος και ανταπόδοση. Γι' αυτό και πρέπει να οργανώσουν την πάλη τους, να βγουν μπροστά στον ανειρήνευτο ταξικό αγώνα, ανοίγοντας δρόμο για τη δική τους, λαϊκή εξουσία και οικονομία, ώστε να γίνουν κύριοι όλου του πλούτου που παράγουν, να γίνουν αυτοί τα αφεντικά στον τόπο τους.

Θανάσης ΜΠΑΛΟΔΗΜΑΣ

Οι Πλουμπίδης - Μπελογιάννης, η καπηλεία και η αντι-ΚΚΕ επίθεση

Νίκος Πλουμπίδης

Την ίδια στιγμή που χιλιάδες φίλοι και μέλη του ΚΚΕ τιμούσαν τη μνήμη και πολιτική παρακαταθήκη του Νίκου Μπελογιάννη (του κομμουνιστή, μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ, που εκτελέστηκε στις 30/3/1952 μαζί με τους συντρόφους του Η. Αργυριάδη, Ν. Καλούμενο και Δ. Μπάτση), στο Κερατσίνι πραγματοποιούνταν εκδήλωση «τιμής» στον Νίκο Πλουμπίδη (του επίσης κομμουνιστή, μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ, που εκτελέστηκε στις 14/8/1954). Η εκδήλωση αυτή, όμως, στην οποία υπήρξαν και εκτενείς αναφορές στον Μπελογιάννη, δεν ήταν για τον κομμουνιστή Πλουμπίδη, αλλά για έναν άλλο, δήθεν «αριστερό», «ανανεωτικό», «μη-δογματικό», έναν «αντι-ΚΚΕ» Πλουμπίδη. Η εν λόγω εκδήλωση δεν ήταν η πρώτη του είδους της. Είχαν προηγηθεί μια σειρά τέτοιες σε Ελευσίνα, Μαρούσι, κ.α., με πρωτοβουλία δυνάμεων που πρόσκεινται στον ΣΥΡΙΖΑ.

Οι λαθροχειρίες, οι διαστρεβλώσεις και τα ψέματα που επιστρατεύτηκαν - διαποτισμένα με ένα άκρατο αντι-ΚΚΕ μίσος - για να αποσπαστούν οι δύο αυτοί κομμουνιστές ήρωες από το Κόμμα τους, να εμφανιστούν ως «ξένα σώματα» σε αυτό, ώστε να το χτυπήσουν - όχι μόνο στο τότε, αλλά κυρίως στο σήμερα - ξεπερνούν κάθε προηγούμενο (αν και πολλά από αυτά δεν είναι καινούργια, αλλά αποτελούν παλιό καλό αναμασημένο αντικομμουνισμό). Ας δούμε ορισμένα από αυτά που ειπώθηκαν, σημείο προς σημείο:

- Ο Πλουμπίδης, λέει, επιθυμούσε και επιδίωκε τη συνεργασία - ενότητα με την υπόλοιπη αριστερά (κύρια τους σοσιαλδημοκράτες) στο συνδικαλιστικό κίνημα, σε αντίθεση με το ΚΚΕ, που ακολουθούσε «στενή - σεχταριστική» γραμμή διαρκούς και ανειρήνευτης διαπάλης μαζί τους. Η γραμμή αυτή του ΚΚΕ, λέει, αποδείχθηκε λανθασμένη, γιατί τελικά οδήγησε στην επικράτηση των «συντηρητικών - δεξιών» στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Εκτός του ότι η «επιθυμία» αυτή του Πλουμπίδη δεν προκύπτει από απολύτως πουθενά, να θυμίσουμε στους κυρίους του ΣΥΡΙΖΑ, ότι ο ίδιος στη δίκη του το 1931 είχε χαρακτηρίσει τη σοσιαλδημοκρατική ηγεσία της Συνομοσπονδίας ως «προδότες», που «εξαπατούσαν τους υπαλλήλους με τις απειλές τους, ενώ ταυτόχρονα κατέβαλαν κάθε προσπάθεια για να εκφυλίσουν τον αγώνα» (αναφέρεται στην απεργία των δημοσίων υπαλλήλων, την οποία σήκωσαν μόνες τους οι ταξικές δυνάμεις κόντρα στη συμβιβασμένη ηγεσία του κινήματος - που τους κατηγορούσε μάλιστα ως διασπαστές - και για την οποία ο ίδιος σύρθηκε στα δικαστήρια).¹

Νίκος Μπελογιάννης

Οσο για την «ενότητα» με τους σοσιαλδημοκράτες, να θυμίσουμε στους κυρίους του ΣΥΡΙΖΑ, ότι στο 3ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ το 1926, επί δικτατορίας Πάγκαλου και με την αμέριστη συνδρομή της Ασφάλειας (που προχώρησε σε αθρόες συλλήψεις κομμουνιστών αντιπροσώπων για να αλλάξουν οι συσχετισμοί), οι σοσιαλδημοκράτες σε αγαστή συνεργασία με τους συντηρητικούς κατέλαβαν τη Συνομοσπονδία και μάλιστα εξέλεξαν και Γενικό Γραμματέα.

Το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε και στο 4ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ το 1928 επί «δημοκρατίας» πια. Οι σοσιαλδημοκράτες έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στην «αποκομμουνιστικοποίηση» του συνδικαλιστικού κινήματος που ξεκίνησε επί δικτατορίας το 1925 - 1926, με αυθαίρετους αποκλεισμούς από Συνέδρια, διαγραφές ταξικών σωματείων, κ.ο.κ., ενώ δεν υπήρξε σχεδόν απεργία για απεργία που να μην την υπονομεύσουν. «Ενότητα» με ποιους λοιπόν έπρεπε να κάνει το «στενόμυαλο» και «σεχταριστικό» ΚΚΕ; Με αυτούς; Βεβαίως αργότερα οι σοσιαλδημοκράτες τα σπάσανε με τους συντηρητικούς (βλ. 5ο και 6ο Συνέδριο ΓΣΕΕ) με τους πρώτους να εκτοπίζονται και τελικά να αποχωρούν από τη Συνομοσπονδία. Ετσι κυριάρχησαν οι συντηρητικοί στη ΓΣΕΕ (και όχι στο συνδικαλιστικό κίνημα γενικά, όπου οι ταξικές δυνάμεις είχαν κατακτήσει πρωτοπόρο - πρωταγωνιστικό ρόλο, έξω και πέρα από την εργοδοτική ΓΣΕΕ). Να θυμίσουμε, τέλος, πως ο Πλουμπίδης δεν υπήρξε απλά και μόνο ένα συνδικαλιστικό στέλεχος, αλλά διετέλεσε μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ταξικής Ενωτικής ΓΣΕΕ (καθώς και εκπρόσωπός της στην Κόκκινη Συνδικαλιστική Διεθνή), παίζοντας κεντρικό καθοδηγητικό ρόλο στη διαπάλη των ταξικών δυνάμεων με τις δυνάμεις του συμβιβασμού και της ενσωμάτωσης στο κίνημα.

- Ο Πλουμπίδης, λέει, δεν εμφανίζονταν ανοιχτά ως ΚΚΕ. Πόσο πιο ανοιχτά θα μπορούσε να εμφανιστεί δηλαδή από το ότι υπήρξε κατ' επανάληψη υποψήφιος βουλευτής του Κόμματος από το 1932 και μετά;

- Το Ιδιώνυμο, λέει, δεν ήταν κατά του ΚΚΕ (που ήταν ένα «περιθωριακό» κόμμα στο Μεσοπόλεμο), αλλά κατά του κινήματος (γενικά και αόριστα). Μάλιστα... Το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των διωκόμενων με το Ιδιώνυμο ήταν μέλη ή οπαδοί του Κόμματος, συνδικαλιστές του ταξικού κινήματος, κ.ο.κ., αποτελεί μάλλον μια «σατανική» σύμπτωση. Βεβαίως, το Ιδιώνυμο στράφηκε και κατά ανθρώπων πέριξ ή ακόμα και έξω από το ΚΚΕ. Ο αντικομμουνισμός, όμως, σπάνια περιορίζεται μόνο στους κομμουνιστές, έχοντας ευρύτερο στόχο και συνέπειες στα δικαιώματα και τις ελευθερίες του λαού γενικότερα. Οσο για τα περί «περιθωριακού ΚΚΕ», το Κόμμα μπορεί πράγματι στις εκλογές, για μια σειρά λόγους, να μη σημείωνε υψηλά ποσοστά, η δύναμή του όμως στην εργατική τάξη και το συνδικαλιστικό κίνημα ήταν πολλαπλάσια. Η αστική καταστολή δεν εκδηλώνεται μόνο για να αντιμετωπίσει κάποιον άμεσο «κίνδυνο» επανάστασης, αλλά και για να προλάβει ακριβώς αυτό τον κίνδυνο, για να τρομοκρατήσει, να ενσωματώσει (ως προς αυτό οι σκοποί του Ιδιωνύμου διατυπώνονται ξεκάθαρα και χωρίς μισόλογα).

- Το ΚΚΕ φταίει, λέει, για τη δικτατορία Μεταξά, γιατί η πολιτική των συμμαχιών του δεν του επέτρεψε να αναδειχθεί σε εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης της Αριστεράς. Οταν πια άλλαξε γραμμή στα πλαίσια των αντιφασιστικών μετώπων, ήταν αργά.

Εδώ, έχουμε μια αναμασημένη εκδοχή μιας παλιάς πολεμικής, πως για την άνοδο του φασισμού στην Ευρώπη φταίγαν οι κομμουνιστές (βγάζοντας λάδι την αστική τάξη, εξευμενίζοντας το βρώμικο ρόλο της σοσιαλδημοκρατίας και αποκρύπτοντας την ουσία του φασισμού που είναι γέννημα-θρέμμα του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος). «Ξεχνούν» πως το Κόμμα των Φιλελευθέρων έγραψε στα παλαιότερα των υποδημάτων του το Σύμφωνο Σοφούλη - Σκλάβαινα (που συνήφθη στα πλαίσια της πολιτικής του αντιφασιστικού μετώπου) για την «καταπολέμηση των δικτατορικών φασιστικών τάσεων» και την κρίσιμη ώρα έδωσε ψήφο ανοχής στην κυβέρνηση Μεταξά, ανοίγοντας το δρόμο για τη δικτατορία της 4ηςΑυγούστου.

- Το 1945, λέει, η «δυσμένεια» του Πλουμπίδη - που υπήρχε δήθεν ήδη από το Μεσοπόλεμο - έγινε «εκκαθάριση» (δεν υπερβάλουμε, αυτή ακριβώς η λέξη χρησιμοποιήθηκε). «Εκκαθάριση», που μάλιστα συνδέονταν (με μαγικό τρόπο) με «ανάλογες» «εκκαθαρίσεις» σε άλλα ΚΚ (να και η κακή Σοβιετική Ενωση): με τη δίκη του Ράικ στην Ουγγαρία το 1949, κ.α. τέτοια τινά. Το πώς ο «εκκαθαρισμένος» Πλουμπίδης εκλέχθηκε στο 7ο Συνέδριο του Κόμματος στην Κεντρική του Επιτροπή, πώς το 1949 ορίστηκε από το Κόμμα υπεύθυνος του παράνομου κομματικού κλιμακίου του ΚΚΕ στην Ελλάδα, είναι πράγματι απορίας άξιο!

- Ο Μπελογιάννης, λέει, ήρθε στην Ελλάδα το 1950 με σκοπό την ανασυγκρότηση της Αριστεράς! Γι' αυτό και εκτελέστηκε, γιατί ντόπια και ξένη αντίδραση φοβόντουσαν την ανασυγκρότηση της Αριστεράς! Διαζύγιο με την πραγματικότητα! Ο Νίκος Μπελογιάννης ήρθε στην Ελλάδα με σκοπό την ανασυγκρότηση των παράνομων κομματικών Οργανώσεων του ΚΚΕ και γι' αυτό ακριβώς το αστικό κράτος τον εξόντωσε (και γιατί βεβαίως ήταν στέλεχος του Κόμματος). Η άρχουσα τάξη της Ελλάδας όχι μόνο δε «φοβόταν», αλλά και επιδίωκε την ύπαρξη μιας «Αριστεράς» που θα αποτελούσε όχημα για την υπονόμευση ή απομόνωση του Κομμουνιστικού Κόμματος (όπως αποκαλύπτεται άλλωστε και από έγγραφα του ίδιου του αστικού κράτους, όπως στα Δελτία Πληροφοριών της 26ηςΜαρτίου και 13ης Νοεμβρίου του 1951 που εμπεριέχονται στο αρχείο του υπουργείου Εξωτερικών). Στις αλλεπάλληλες Εκθέσεις του Foreign Office της περιόδου (LAB13/464, FO371/95117, FO371/130015, κ.α.) πουθενά δεν γίνεται λόγος για φόβο απέναντι στην «ανασυγκρότηση» της «Αριστεράς». Τουναντίον, μόνιμος φόβος και ανησυχία τους ήταν το Κομμουνιστικό Κόμμα, η επιρροή που συνέχιζε να ασκεί - ιδιαίτερα στις εργαζόμενες μάζες - παρά την ήττα του ένοπλου αγώνα και η απαράμιλλη αντοχή του στις διώξεις. Αυτό, βεβαίως, δε σημαίνει ότι δεν διωκόταν και η ΕΔΑ, γενικά κάθε συνεργαζόμενος με το ΚΚΕ. Αλλά πάνω απ' όλα η παράνομη κομματική οργάνωση ενδιέφερε...

Οι ανακρίβειες και οι διαστρεβλώσεις δεν εξαντλούνται στα παραπάνω. Κάθε πρόταση σχεδόν που ειπώθηκε εμπεριείχε και μια πολεμική στο ΚΚΕ. Η ουσία ποια είναι; Ο χαρακτήρας, οι αρχές και η πολιτική συμμαχιών του Κόμματος στο σήμερα. Αυτά θέλουν να χτυπήσουν μέσα από μια αυθαίρετη απόσπαση ηγετικών στελεχών του ΚΚΕ (όπως ο Πλουμπίδης, ο Μπελογιάννης, κ.α.) από το Κόμμα τους, αλλά και των συνθηκών στις οποίες έδρασαν, δημιουργώντας - μεταξύ άλλων - συνειρμούς σε σχέση με την «ενότητα της αριστεράς»! Στο πλαίσιο αυτό, τους αποδίδουν απόψεις και αντιλήψεις που βεβαίως δεν ανήκαν στους ίδιους, αλλά μετεμφυτεύτηκαν με λαθροχειρία και εκ των υστέρων προς εξυπηρέτηση αυτής της πολεμικής. Ετσι, οι Πλουμπίδης και Μπελογιάννης εμφανίζονται ως διαφοροποιούμενοι έως και αντίθετοι στην πολιτική και φυσιογνωμία του ΚΚΕ: ως «ανανεωτές» απέναντι σε μια «σκληροπυρηνική», «δογματική» ηγεσία, ως υποστηρικτές μιας πιο «πλατιάς» συμμαχίας με άλλες δυνάμεις σε αντίθεση με μια πολιτική «στενή», «περιχαράκωσης» και «απομονωτισμού» του Κόμματος. Ο μεν Μπελογιάννης φέρεται ως αντίθετος στις παράνομες οργανώσεις αν και ήταν ο ίδιος υπεύθυνος γι' αυτές, ενώ ο Πλουμπίδης ως διαφοροποιούμενος στην πολιτική συμμαχιών του Κόμματος, ενώ υλοποιούσε ακριβώς αυτή. Ισχυρίζονται μάλιστα πως ως αποτέλεσμα της δήθεν αντίθεσής τους απέναντι στο Κόμμα, έπεσαν «θύματα» ενός «ανώμαλου εσωκομματικού καθεστώτος» με πυρήνα τον ίδιο τον Γενικό του Γραμματέα Νίκο Ζαχαριάδη (που τον μεν Μπελογιάννη θυσίασε ως ήρωα και τον δε Πλουμπίδη ως προδότη).

Πέρα, βεβαίως, από το ζήτημα της λαθροχειρίας, της αυθαίρετης ιδιοποίησης και της μη-αντικειμενικής αποτύπωσης του κομμουνιστή, η συγκεκριμένη πρακτική ενέχει και στοιχεία υποτίμησης, τραγικότητας - αν όχι και προσβολής - στη μνήμη του αγωνιστή, που έδωσε ακόμα και την ίδια του τη ζωή με το ΚΚΕ στα χείλη. Ας το καταλάβουν καλά οι κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ: Οι Πλουμπίδης και Μπελογιάννης ήταν τέκνα του ΚΚΕ, γαλουχημένοι με τις ιδέες και τις αξίες του, σφυρηλατημένοι με τους πολύχρονους ηρωικούς αγώνες του. Αν νομίζουν ότι μπορούν έτσι απλά να τους καπηλεύονται για να το κτυπούν, ευελπιστώντας ενδεχομένως και να ψαρέψουν σε θολά νερά (αλά ΠΑΣΟΚ δεκαετίας '80) πλανώνται πλάνην οικτράν. Τούτο το Κόμμα δεν είναι χτεσινό.

1. Ριζοσπάστης, 17/3/1931

Του
Αναστάση ΓΚΙΚΑ
Ο Αναστάσης Γκίκας είναι συνεργάτης του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2013 Δεν είναι αργία, είναι απεργία!

Τα συνδικάτα καλούνται να οργανώσουν την απεργία, αξιοποιώντας τα ιστορικά διδάγματα της 1ης Μάη που είναι σήμερα επίκαιρα όσο ποτέ

Από την Πρωτομαγιά του 2010 στην Αθήνα

Αφού στοχοποίησαν τη ζωή της εργατικής τάξης, ρίχνοντας εκατοντάδες χιλιάδες εργατικές οικογένειες στη μιζέρια και στην απόγνωση. Αφού επιτέθηκαν σε μισθούς, συντάξεις, παροχές Υγείας και επιδόματα. Αφού τίναξαν στον αέρα τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, τα ωράρια, τις άδειες, τους κανόνες υγιεινής και ασφάλειας. Αφού εξαπέλυσαν μύδρους κατά των συνδικάτων και συνεχίζουν να βυσσοδομούν ασύστολα ενάντια σε κάθε εργατικό αγώνα... τώρα βάζουν στο στόχαστρο και τα σύμβολα της εργατικής τάξης. Επιχειρούν χωρίς αιδώ να μετατρέψουν την Πρωτομαγιά σε κινητή γιορτή.

Το ρόλο του λαγού, σε αυτήν τη νέα αθλιότητα ανέλαβε η ηγεσία της ΕΣΕΕ, είναι αυτοί που, ενώ κάνουν τεμενάδες στα μονοπώλια, χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για τους μικρομεσαίους και τους υπόσχονται ότι θα τους σώσουν αν πατήσουν στο λαιμό τους εργαζόμενους. Γιατί τι άλλο από αθλιότητα είναι η πρωτοβουλία της ΕΣΕΕ να μεταφερθεί η Πρωτομαγιά από την 1η Μάη (Μ. Τετάρτη) την Τρίτη του Πάσχα; Θα σωθούν μήπως οι μαγαζάτορες που οδηγούνται κατά χιλιάδες στα λουκέτα, από αυτή τη μεταφορά; Αλλού αποβλέπει η μεθόδευση αυτή. Να χτυπηθεί και να υπονομευτεί ένα κορυφαίο σύμβολο της εργατικής τάξης, η μέρα της εργατικής Πρωτομαγιάς. Η μέρα που συμπυκνώνει τους αγώνες των εργατών όλου του κόσμου ενάντια στην καταπίεση, την εκμετάλλευση και την εξουσία του κεφαλαίου.

Οι μηχανορράφοι ξεχνούν όμως μια απλή αλήθεια: Η Πρωτομαγιά δεν είναι αργία. Είναι Απεργία! Και σαν απεργία θα συνεχίσει να αντιμετωπίζεται από τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα. Η Πρωτομαγιά έγινε μέρα - σύμβολο για τους εργάτες, γιατί ποτίστηκε με το αίμα χιλιάδων και χιλιάδων εργατών από το Σικάγο του 1886 ... μέχρι την Καισαριανή του 1944 και στους αγώνες που συνεχίζει να δίνει μέχρι σήμερα η εργατιά σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι μέρα τιμής για τους χιλιάδες νεκρούς του διεθνούς προλεταριάτου και σαν τέτοια θα συνεχίσει να καταγράφεται στο παγκόσμιο ημερολόγιο των εργατικών αγώνων. Τίποτα και κανένας δεν μπορεί να σβήσει την Εργατική Πρωτομαγιά.

ΠΑΜΕ: Τα συνδικάτα να προκηρύξουν απεργία

Γι' αυτό, απέναντι στις άθλιες μεθοδεύσεις που ξετυλίγονται, η εργατική τάξη θα απαντήσει καίρια και αποφασιστικά. Το μήνυμα αυτό έστειλε το Πανεργατικό Αγωνιστικό Μέτωπο, από την πρώτη στιγμή που εκδηλώθηκε η μεθόδευση, τονίζοντας προς κάθε κατεύθυνση πως:

«... Η 1η του Μάη δεν είναι αργία, δεν είναι μεταφερόμενη γιορτή.

Είναι απεργία!

Κατοχυρώθηκε ως αργία από τους αγώνες και τις θυσίες εκατομμυρίων εργατών σε όλο τον κόσμο στον αγώνα της κατάργησης της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Δεν έχει κανένα δικαίωμα η κυβέρνηση να την μετατρέπει σε μεταφερόμενη κινητή αργία. Είναι αδικαιολόγητη η μεταφορά της.

Καλούμε τα εργατικά κέντρα, τις ομοσπονδίες, τα σωματεία με αποφάσεις να υπερασπιστούν το χαρακτήρα της Πρωτομαγιάς. Να κηρύξουν 24ωρη απεργία την 1η Μάη».

Σε αυτή την κατεύθυνση, κινούνται ήδη Εργατικά Κέντρα, Ομοσπονδίες και Σωματεία, αποφασίζοντας Απεργία για την 1η Μάη, ματαιώνοντας στην πράξη κάθε απόπειρα για υπονόμευση της Πρωτομαγιάς. Η υπεράσπιση της Πρωτομαγιάς να γίνει υπόθεση των ίδιων των εργαζομένων και των συνδικάτων. Κυρίως, όμως, στην πορεία προς την Πρωτομαγιά, πρέπει να μπούνε στο επίκεντρο της δράσης των συνδικάτων τα μεγάλα και οξυμένα προβλήματα της εργατικής τάξης.

Η προετοιμασία της Πρωτομαγιάς και της απεργίας, να γίνει η αφορμή, ώστε μέσα από γενικές συνελεύσεις, εκδηλώσεις, συνεδριάσεις διοικήσεων να «ανοίξει» η δουλειά των συνδικάτων στους χώρους δουλειάς. Πρώτο και βασικό καθήκον η οργάνωση της πάλης για την υπογραφή νέας Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας για το 2013, η σύναψη νέων κλαδικών Συμβάσεων, η υπεράσπιση των μισθών από τη νέα καταιγίδα που ετοιμάζουν οι καπιταλιστές. Στην πορεία προς την Πρωτομαγιά να αναδειχτούν τα αιτήματα για την προστασία των ανέργων, να γίνει υπόθεση των συνδικάτων η αλληλεγγύη προς το πιο ευάλωτο κομμάτι της εργατικής τάξης, αλλά και της οργάνωσης των ανέργων δίπλα στα συνδικάτα. Η ανάπτυξη της δραστηριότητας και των πρωτοβουλιών των συνδικάτων για τα «μικρά» και «μεγάλα» προβλήματα της σύγχρονης εργατικής τάξης, είναι και ο καλύτερος τρόπος για να τιμήσουν και τη φετινή Εργατική Πρωτομαγιά.

Ενάντια στις μεθοδεύσεις και η ΠΑΣΕΒΕ

Σε αυτήν, άλλωστε, την πορεία οι εργάτες δεν είναι μόνοι τους. Μαζί τους βρίσκονται και φορείς των μικρομεσαίων που άμεσα εκδήλωσαν την αντίθεσή τους στην προσπάθεια υπονόμευσης της Πρωτομαγιάς. Αντιδρώντας στις μεθοδεύσεις των ηγεσιών ΕΣΕΕ και ΓΣΕΒΕΕ, η Πανελλαδική Αντιμονοπωλιακή Συσπείρωση ΕΒΕ (ΠΑΣΕΒΕ) διατυπώνει την έντονη αντίδρασή της στη μεταφορά της Πρωτομαγιάς και με ανακοίνωσή της, μεταξύ άλλων, σημείωσε:

«H προσπάθεια μεταφοράς της 1ηςΜΑΗ γίνεται με "εντολή" πολυκαταστημάτων, super-markets, μεγαλεμπόρων που δε χόρτασαν κέρδη και χρησιμοποιούν κάθε μέσο για να μας πάρουν ό,τι δουλειά έχει απομείνει.

Η 1η ΜΑΗ είναι μέρα ΑΠΕΡΓΙΑΣ των εργαζόμενων ενάντια στην εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, δεν μπορεί και δεν πρέπει να υποταχθεί στους νόμους της αγοράς και της κερδοφορίας.

Η κυβέρνηση και οι παρατρεχάμενοί της, ηγεσίες ΓΣΕΒΕΕ, ΕΣΕΕ, όπως συνήθως, έσπευσαν να συμφωνήσουν γιατί τάχα ενδιαφέρονται για τον τζίρο των μικρομάγαζων.

Το 1,5 εκατομμύριο άνεργοι, οι 100.000 χρεοκοπημένοι συνάδελφοί μας με τις οικογένειές τους, οι απλήρωτοι εργαζόμενοι, και οι εργαζόμενοι με πετσοκομμένους μισθούς, ως εκ θαύματος θα βγουν τη Μ. Τετάρτη να ψωνίσουν; Λένε ψέματα, παίζουν με τον πόνο του μικρού Επαγγελματία - Βιοτέχνη - Εμπόρου.Είναι οι ίδιοι που συζητάνε στους διαδρόμους των υπουργείων την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας. Δεν τους φτάνουν οι 130.000 επιχειρήσεις που θα κλείσουν, σύμφωνα με δικές τους μελέτες; Βιάζονται να μας κλείσουν όλους;» Και η ΠΑΣΕΒΕ καταλήγει, καλώντας «το Συνδικαλιστικό κίνημα, Σωματεία, Ενώσεις ΕΒΕ, Εμπορικούς Συλλόγους, Ομοσπονδίες, να καταδικάσουν την απαράδεκτη προσπάθεια κυβέρνησης - ΓΣΕΒΕΕ - ΕΣΕΕ - πολυκαταστημάτων. Να αποφασίσουν και να οργανώσουν τη συμμετοχή όλων των συναδέλφων στην Απεργία της Πρωτομαγιάς».

Γ. ΖΑΧ.

Μπογιόπουλος: Απάντηση προς πάντες!

Αναδημοσιεύουμε το σημερινό κείμενο του Νίκου Μπογιόπουλου στο Ριζοσπάστη. Είναι η απάντηση στις επιθέσεις που δέχτηκε ένθεν και ένθεν, μετά το προηγούμενο άρθρο του στον προσυνεδριακό διάλογο του ΚΚΕ.

«Κατανοούμε την «έκπληξη» για το βάθος, για την ποιότητα και για το ουσιαστικό περιεχόμενο του Προσυνεδριακού Διαλόγου για το 19ο Συνέδριο του ΚΚΕ εκ μέρους όσων έχουν συνηθίσει να ζουν και να σκέφτονται με τους κανόνες της ίντριγκας, του μιντιακού παρασιτισμού, της υποκρισίας, του καιροσκοπισμού, της καμαρίλας, της κομματικής ψευτοδημοκρατίας.

Κατανοούμε τον «πόνο» τους να «διορθώσουν» τους κομμουνιστές όσον αφορά τη στρατηγική και την τακτική που θα φέρει το σοσιαλισμό και τον κομμουνισμό, μιας και άλλωστε είναι πασίγνωστος ο «καημός» τους και για το σοσιαλισμό και για τον κομμουνισμό.

Κατανοούμε και την εμετική συμπεριφορά τους που άλλοτε μεταμφιέζεται σε «έπαινο», σε συκοφαντικές επιθέσεις «φιλίας» που είναι αηδιαστικότερες και από τον πιο αήθη λίβελο, κι άλλοτε υψώνει την «εισαγγελική» ρομφαία για τις Θέσεις του ΚΚΕ και τις απόψεις που αναπτύσσονται στο διάλογο.

Αυταπατώνται, αν νομίζουν ότι μπορούν αυτοί, είτε με τη χυδαιότητα, είτε με την «αντικειμενικότητά τους», να καθορίσουν τη σχέση του ΚΚΕ με τα μέλη του και τη σχέση των μελών του ΚΚΕ με το Κόμμα τους.

Αυταπατώνται, αν νομίζουν ότι μπορούν να παρέμβουν στα εσωτερικά του ΚΚΕ από την «πίσω πόρτα».

Αυταπατώνται ότι έτσι θα καταφέρουν να πλήξουν το φρόνημα, τις συντροφικές σχέσεις και την τιμή των ελεύθερων, σκεπτόμενων και συνειδητά πειθαρχημένων στα ιδανικά τους ανθρώπων που συγκροτούν το ΚΚΕ.

Ο Χαρίλαος μας έχει αφήσει παρακαταθήκη εκείνη τη φράση: «Παινεύουν τους πεθαμένους για να θάψουν τους ζωντανούς». Ματαιοπονούν, μα στο τέλος θα καταλάβουν όπως τόσοι άλλοι αυτά τα 95 χρόνια, ότι:

Ούτε τους πεθαμένους, ούτε τους ζωντανούς του ΚΚΕ τούς επιτρέπουμε να μας πιάνουν στο στόμα τους. Κι όταν καταχρηστικά το διαπράττουν, ματαιοπονούν, αν νομίζουν ότι μπορούν να μας λερώσουν».

ΠΗΓΗ:Ριζοσπάστης

Η συμπεριφορά Κασιδιάρη, δεν εκπλήσσει.....

Όποιος θυμάται τι κατέθεσε την Πέμπτη ο Ευάγγελος Βενιζέλος στην Προανακριτική για τον Διώτη και τον Παπακωνσταντίνου, να σηκώσει το χέρι του. Κανείς;

Ας ρωτήσω κάτι ποιο εύκολο. Τι πρόβλημα υπάρχει στην Προανακριτική και ποιο κακό παιδί αποβλήθηκε;
Είμαι βέβαιος ότι όλοι γνωρίζετε την απάντηση. Υπάρχει σοβαρό πρόβλημα τεστοστερόνης και αποβλήθηκε ο Ηλίας Κασιδιάρης.
Ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής, σαν να ήταν παιδάκι δημοτικού, ασχολήθηκε με το βάρος του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, αντί για να προσπαθήσει να τον «στριμώξει» με ερωτήσεις.
Αν ο Ευάγγελος Βενιζέλος, είχε όφελος από το να ανασύρει αναμνήσεις από το στρατό και να εύχεται στην Ζ. Κωνσταντοπούλου «να κυοφορήσει» (πνευματικώς, όπως είπε), ο Ηλίας Κασιδιάρης τι όφελος είχε από το να τινάξει στον αέρα την διαδικασία στο πρώτο 20λεπτο; Ποιον εξυπηρέτησε ουσιαστικά;
Μπορεί κανείς να επικαλεστεί την παρορμητικότητα της νιότης, όπως τότε που φοβούμενος ότι θα τον κόψει το σφυροδρέπανο της εφημερίδας «Ριζοσπάστης», υπερασπίστηκε αντρίκεια τον εαυτό του απέναντι στο θηρίο Λιάνα Κανέλλη, που απειλούσε τη σωματική του ακεραιότητα.
Αν δούμε όμως πιο προσεκτικά, τη στάση της «αντισυστημικής» Χρυσής Αυγής, η συμπεριφορά Κασιδιάρη, δεν εκπλήσσει.
Από τον Χ. Παππά, που έκανε την ανάγκη του μπροστά στο MEGA, μέχρι τον Η. Κασιδιάρη, που είναι διαρκώς σε μια κατάσταση «φέρτε τις κάμερες, να τα σπάσω όλα», οι κινήσεις εντυπωσιασμού πολλαπλασιάζονται, αλλά το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο. Ουσία μηδέν, κυνήγι στους αδύναμους και άλλοθι στην κυβέρνηση για να στρίβει όλο και ποιο δεξιά.
Μπορεί το μαντρόσκυλο να γαβγίζει, αλλά στα δύσκολα (μεταλλεία χρυσού, φορολόγηση κεφαλαίου, εναντίωση στις απεργίες) τον αφέντη του, δεν τον δαγκώνει.
Αφού οι φίλοι του Η. Κασιδιάρη, σταματήσουν να πανηγυρίζουν για τη «μαγκιά» του προς τον Ευάγγελο Βενιζέλο, ίσως θα πρέπει να αναρωτηθούν τι βγήκε από αυτόν τον καυγά;
Ποιο ήταν το αποτέλεσμα, πέρα από το να εμφανιστεί ένας από τους βασικούς υπεύθυνους για τα δεινά του ελληνικού λαού, ως θύμα μιας χυδαίας επίθεσης.
Αν οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής, αναρωτιόνταν πιο συχνά, «ποιος ωφελείται;» από τα πανηγυράκια, που στήνουν συχνά πυκνά οι βουλευτές της (παρουσία καμερών), το ποσοστό της θα παρέμενε ανάλογο με αυτό της νικοτίνης στα τσιγάρα.
Το ποσοστό δηλαδή, που πρέπει να έχει ένα κόμμα, που χτυπά τους αδύνατους και προστατεύει με αριστοτεχνικό τρόπο τους δυνατούς.

Λάθος πορεία άρθρο του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ για το συνέδριο του ΚΚΕ

1) Αντιγράφω (Ντοκουμέντα 16ου Συνεδρίου, σελ. 71, σ. Παπαρήγα):

«Στο 15ο Συνέδριο ξεκαθαρίσαμε το εξής πράγμα: Οτι η συγκέντρωση δυνάμεων, η πολιτική συμμαχιών του Κόμματος χτίζεται πάνω στην αντίθεση μονοπώλια - ιμπεριαλισμός. (...). Τι είναι ο ιμπεριαλισμός; Το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού. Ομως, δεν μπορούμε να χτίσουμε συμμαχία στην αντίθεση καπιταλισμός - σοσιαλισμός, γιατί σημαίνει συμμαχία για τη σοσιαλιστική επανάσταση και συμμαχία για τη δικτατορία του προλεταριάτου. Αυτό δεν μπορούμε να το βάλουμε. Και δεν μπορούμε να το βάλουμε, γιατί είναι και λυμένο θεωρητικά, αλλά και η πείρα αυτό δείχνει». Κανένα νέο δεδομένο δεν επιτρέπει αναθεώρηση όσων θεωρητικά και εμπειρικά, κατά το 16ο Συνέδριο, είναι λυμένα. Εντούτοις στις Θέσεις γίνεται ακριβώς αυτό το λάθος: Προτείνεται οικοδόμηση πολιτικής συμμαχιών στην αντίθεση καπιταλισμός - σοσιαλισμός. Αλλά πάνω σε αυτή την αντίθεση, όπως σωστά διαπιστώναμε στο 16ο Συνέδριο, δεν χτίζεται η - στρατηγικής σημασίας για την Επανάσταση - πολιτική συμμαχιών.

2) Με αυτήν την (μη) πολιτική συμμαχιών «πλησιάζουμε» το σοσιαλισμό μόνο ως αντικατοπτρισμό. Η Λαϊκή Συμμαχία, που δεν είναι πολιτική, δεν συμμετέχει σε εκλογικές μάχες, που απορρίπτει όσους διαφοροποιούνται από το ΚΚΕ (Θέση 67), που «έχει μια ορισμένη μορφή διαμόρφωσης με τη δράση σε κοινό πλαίσιο των ΠΑΜΕ, ΠΑΣΕΒΕ, ΠΑΣΥ, ΜΑΣ», είναι «συμμαχία» μόνο με τον εαυτό μας.

3) Η πολιτική γραμμή των Θέσεων ουσιαστικά εφαρμόζεται εδώ και χρόνια. Εχουμε ήδη δείγματα ότι δεν περπατάει: οργανωτική στασιμότητα, πτώση κυκλοφορίας «Ρ», επίπεδο ταξικού κινήματος, οδυνηρό εκλογικό αποτέλεσμα. Ας σταθούμε στις εκλογές. Η σ. Παπαρήγα («Ρ», 22/3/2012) έλεγε: «Αντικειμενικά λοιπόν στην εκλογική μάχη το κριτήριο ψήφου προς το ΚΚΕ μπορεί και πρέπει να είναι πάνω στη συνολική του στρατηγική». Δεν συνιστά απολυτότητα να λέμε ότι «επιβεβαιώθηκε» (Θέση 48) μια στρατηγική που την αναδείξαμε ως κριτήριο ψήφου, αλλά αντί να συγκεντρώσει δυνάμεις τις μείωσε στο μισό; Βέβαια, όποτε έρχεται η κουβέντα στο εκλογικό αποτέλεσμα επαναλαμβάνουμε τα περί «κοινοβουλευτικών αυταπατών». Οχι. Αυταπάτες δημιουργούνται όταν αρνούμαστε να ερμηνεύσουμε απροκατάληπτα την ζωντανή εμπειρία από κάθε πολιτική μάχη. Τέτοια μάχη είναι και οι εκλογές. Δεν σπέρνει «κοινοβουλευτικές αυταπάτες» ο Λένιν όταν ισχυρίζεται («Γράμματα στον Γκόργκι») ότι «απ' τα αποτελέσματα των εκλογών εξαρτάται κατά πολύ και η ανάπτυξη του κόμματος».

4) Επί κρίσης, θέτοντας ως προαπαιτούμενο κάθε λαϊκής συσπείρωσης τη συμφωνία με τη θέση μας για λαϊκή εξουσία, αφήσαμε αναξιοποίητους σειρά πολιτικούς «κρίκους». Π.χ. Το «δεν πληρώνω». Εμείς είπαμε: Δεν πληρώνω, αλλά πρώτα λαϊκή εξουσία. Χρέος. Εμείς είπαμε: Οχι στο χρέος, αλλά στη λαϊκή εξουσία. Ευρώ - ΕΕ. Εμείς είπαμε: Δεν αρκεί το όχι στην ΕΕ, χωρίς το «ναι» στη λαϊκή εξουσία. Μνημόνιο. Εμείς είπαμε: Δεν φταίει το μνημόνιο, αλλά ο καπιταλισμός, η κρίση και ότι δεν έχουμε λαϊκή εξουσία. Σωστά. Ομως υπηρετείται ο στόχος της λαϊκής εξουσίας, όταν, στη μαζική πάλη για την ανακούφιση του λαού από τα βάσανά του, τίθεται σαν (διαχωριστική) προϋπόθεση; Πανομοιότυπα απουσιάσαμε από το καθήκον να παρέμβουμε στο αυθόρμητο που εκδηλώθηκε. Δεν δηλώσαμε «παρών» για τον προσανατολισμό και τη συνειδητοποίησή του. Αφήσαμε άλλους να το κατευθύνουν, να το αξιοποιούν. Από τις πλατείες που τις καταγγείλαμε από την Ισπανία κιόλας, πριν ακόμα εμφανιστούν στην Ελλάδα, μέχρι τις πατάτες. Από τις διαδηλώσεις για το μνημόνιο μέχρι τα διόδια - όταν έρχονταν άλλοι εμείς φεύγαμε.

5) Η εξάρτηση για την αστική τάξη μιας εξαρτημένης χώρας είναι το πλαίσιο προσαρμογής της στο διεθνή καπιταλισμό. Πολιτικά, η εξάρτηση για την αστική τάξη σημαίνει τη διεθνή της εγγύηση - στήριξη για την παραμονή της στην εξουσία. Η ταξική ανάδειξη του εξαρτημένου χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού δεν σημαίνει συσκότιση των ευθυνών της αστικής τάξης για τα δεινά του λαού ή απαλλαγή από αυτές, ή πολύ περισσότερο «παράθυρο» συνεργασίας με τμήματά της. Είναι πολιτική της καταδίκη. Η εξάρτηση συνιστά καταισχύνη του συνόλου της αστικής τάξης και χειροπιαστή απόδειξη ότι το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και για το λόγο αυτό, για να εξυπηρετήσει τα δικά του συμφέροντα, υποδουλώνει το λαό, σε συμμαχία με το ξένο κεφάλαιο. Αυτή η ανάλυση του Λένιν στον «Ιμπεριαλισμό», στο «Η Βαριά Βιομηχανία στην Ελλάδα» του Μπάτση, στο «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα» του Μπελογιάννη, ισχύει ακέραια και σε συνδυασμό με τα σημερινά οικονομικά και πολιτικά δεδομένα, η πραγματικότητα βοά: Η εξάρτηση της Ελλάδας βαθαίνει. Πραγματικότητα που για να έχουμε αποτελεσματική πολιτική γενικά (και ειδικά όσον αφορά τη διασύνδεση του ταξικού με το πατριωτικό) δεν γίνεται να αγνοούμε, να θολώνουμε με σχήματα περί «αλληλεξάρτησης», να μισοδεχόμαστε (ή μισοαρνιόμαστε) με φράσεις όπως «ισχυρές εξαρτήσεις», εισάγοντας έτσι στην επιστήμη του μαρξισμού το «ολίγον έγκυος».

6) «Ριζοσπάστης»: Δημοσιεύματα όπως το διήγημα για το δολοφόνο του 15χρονου, τα «πέρασε για λίγο από τον ΔΣΕ» για τον Μίσσιο, ανιστόρητες αναφορές ότι «το ΚΚΕ καμία σχέση δεν έχει με την αριστερά», κείμενα όπου αντί επιχειρημάτων βρίθουν ασυνταξιών και αφορισμών, πρωτοσέλιδα όπου απουσιάζει ή υποβαθμίζεται το σημαντικό της επικαιρότητας (π.χ. θάνατος Τσάβες), δεν συνηγορούν στην εκτίμηση περί «βελτίωσής του».

ΠΡΟΤΑΣΗ: Επαναφορά - επικαιροποίηση του Προγράμματος του 15ου Συνεδρίου, συγκρότηση Αντιιμπεριαλιστικού - Αντιμονοπωλιακού - Δημοκρατικού Μετώπου, με κατεύθυνση την ανατροπή του καπιταλισμού. Ενα Πρόγραμμα πιο αναγκαίο κι από την πρώτη φορά που το εμπνευστήκαμε επειδή ακριβώς τα προβλήματα που επιφέρουν ο ιμπεριαλισμός, τα μονοπώλια, οι αντιδημοκρατικές εκτροπές, η αναβίωση του φασισμού, η καπιταλιστική κρίση, έχουν οξυνθεί στο έπακρο. Το ΑΑΔΜ μπορεί να οικοδομήσει αντικαπιταλιστική συμμαχία, διότι:

Πρώτον, συνδέει τώρα, σήμερα, την πάλη για το καθημερινό πρόβλημα με το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό.

Δεύτερον, είναι πειστικό και το κατορθώνει γιατί λαμβάνει υπόψη, ειδικά στις παρούσες συνθήκες εξαθλίωσης του λαού, ότι πρώτα «Οι άνθρωποι πρέπει να είναι σε θέση να ζουν για να μπορούν να κάνουν ιστορία» (Μαρξ - Ενγκελς, «Γερμανική ιδεολογία»).

Τρίτον, δεν παραιτείται από κανένα όπλο και από κανένα ενδεχόμενο - έστω και το πιο αμυδρό - στον επαναστατικό αγώνα, μη εξαιρουμένου του ενδεχομένου κυβέρνησης του ΑΑΔΜ, η οποία θα συνιστούσε διαστρέβλωση αν συσχετιζόταν με «στάδια», με «ενδιάμεσες εξουσίες» ή με την «αριστερή» κυβέρνηση αστικής διαχείρισης που ευαγγελίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ.

Τέταρτον, μιας και εμείς δεν είμαστε Μπλανκιστές ώστε να αδιαφορούμε για τη λαϊκή πλειοψηφία, συνιστά επιτομή του αντικαπιταλιστικού αγώνα γιατί οικοδομεί λαϊκή πλειοψηφία, που δικό της έργο με επικεφαλής την εργατική τάξη είναι η Επανάσταση, καθώς προωθεί τις αναγκαίες συμμαχίες που δεν αποτελούν τίποτα λιγότερο από τον ίδιο τον πυρήνα του πολιτικού σχεδίου ανατροπής του καπιταλισμού.

Νίκος Μπογιόπουλος
μέλος ΚΟΒ «Ριζοσπάστη»

εφημερίδα ριζοσπάστης