Η πρόταση του ΠΑΜΕ για την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας

Η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ μένει προσηλωμένη στην «κοινωνική ειρήνη» και την «ανταγωνιστικότητα»

Την περασμένη Πέμπτη η ΓΣΕΕ απέστειλε πρόταση προς τις εργοδοτικές οργανώσεις για την έναρξη διαπραγματεύσεων για τη σύναψη νέας Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Οπως ήταν αναμενόμενο η πλειοψηφία εμμένει στην προσήλωσή της προς την «κοινωνική ειρήνη», ενώ θέτει ως αφετηρία διαπραγμάτευσης το «πλαίσιο της κοινής επιστολής ΓΣΕΕ - ΣΕΒ - ΓΣΕΒΕΕ - ΕΣΕΕ» που απεστάλη το Φλεβάρη 2012 στην τότε κυβέρνηση που πέρα από το θέμα του κατώτερου μισθού και της ισχύος της τριετούς σύμβασης του 2010, η πλειοψηφία συνομολογούσε με τις εργοδοτικές οργανώσεις και αποδέχονταν την υπηρέτηση του στόχου της ανταγωνιστικότητας. Στην κοινή επιστολή αποδεχόταν την από κοινού «αναζήτηση λύσεων στα κυρίαρχα θέματα της ανταγωνιστικότητας», «τη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών» από τους εργοδότες, ενώ αναδείκνυαν τον «κοινωνικό διάλογο» ως «βασικό εργαλείο συμφωνιών» κ.λπ. επιχειρώντας έτσι εκ των προτέρων, να εξουδετερώσει τους αγώνες που πρέπει να αναπτύξουν οι εργαζόμενοι και ενάντια στο κεφάλαιο και στην κυβέρνηση που το υπηρετεί.

Στον αντίποδα όλων των παραπάνω αντιλήψεων βρίσκεται η πρόταση του Πανεργατικού Αγωνιστικού Μετώπου που εδώ και καιρό έχει καταθέσει και αποτελεί βάση διεκδίκησης για τις πραγματικές ανάγκες των εργαζομένων, όπλο στις διεκδικήσεις της εργατικής τάξης τόσο για την ΕΓΣΣΕ όσο και για τις κλαδικές συμβάσεις εργασίας.

Οι άξονες διεκδίκησης της Πρότασης του ΠΑΜΕ για την ΕΓΣΣΕ είναι οι εξής:

Οι άξονες διεκδίκησης

To ΠΑΜΕ προτείνει για το 2013 τους εξής άξονες διεκδίκησης στα πλαίσια της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας (ΕΓΣΣΕ).

Αξονας 1ος

Οι όροι της παρούσας σύμβασης που θα συμφωνηθούν από τη στιγμή της κατάρτισής της και από την ημερομηνία εφαρμογής της είναι υποχρεωτικά εκτελεστή για κάθε εργοδότη (εκτός άμεσου δημόσιου τομέα), είτε ανήκει, είτε όχι σε εργοδοτική οργάνωση σε όλη την Ελληνική Επικράτεια.

Αξονας 2ος

ΚΑΤΩΤΑΤΑ ΟΡΙΑ ΑΠΟΔΟΧΩΝ

Τα κατώτερα όρια μισθών και ημερομισθίων αποτελούν κατώτατα όρια αμοιβής μισθωτών της χώρας που απασχολούνται με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου και αμείβονται με μισθό, ημερομίσθιο κατά μονάδα ή με οποιοδήποτε άλλο σύστημα. Την 1η1ου2013 το ημερομίσθιο επανέρχεται στο ποσό των 33,54 ευρώ και ο μηνιαίος μισθός στο ποσόν των 751,41 ευρώ. Να προβλεφθεί να επιστραφεί μέσω ποσοστού αύξησης του μισθού μέρος των απωλειών της προηγούμενης τριετίας.

Καταργούνται οι νόμοι 4046/2012, το μνημόνιο 2, η πράξη του Υπουργικού Συμβουλίου 6/2012 και κάθε συναφής διάταξη νόμου που περικόπτει τους μισθούς και τα ημερομίσθια. Την 1^η Ιούλη 2013 αναπροσαρμόζονται τα κατώτατα όρια αποδοχών με βάση το ποσοστό του εθνικού πληθωρισμού.

Τα προβλεπόμενα χρονοεπιδόματα και άλλα επιδόματα (γάμου, τέκνων, σπουδών, αδείας, δώρων κλπ.) που προβλέπονται στην Ε.Γ.Σ.Σ.Ε. αλλά και στις άλλες ΣΣΕ διατηρούνται.

Το ποσοστό της αύξηση των αποδοχών που κάθε φορά καθορίζεται θα προστίθεται στο σύνολο των αποδοχών επί των οποίων υπολογίζονται οι προσαυξήσεις Κυριακής, νυχτερινής εργασίας, υπερεργασίας, υπερωρίας, επιδόματα εορτών και αδείας, όπως και η αποζημίωση για την εκτός έδρα εργασία.

Τα συνολικά γενικά κατώτατα όρια μισθών και ημερομισθίων εφαρμόζονται τόσο στους νέους κάτω των 25 ετών όσο και στους μαθητευόμενους εργατοτεχνίτες καθώς και στους υπαλλήλους που έχουν συμπληρώσει το 15 έτος της ηλικίας τους.

ΠΡΟΫΠΗΡΕΣΙΑ

Προϋπηρεσία για υπάλληλο ή εργατοτεχνίτη θεωρείται η υπηρεσία που διανύθηκε σε οποιοδήποτε εργοδότη σε οποιαδήποτε εργασία και ειδικότητα.

ΕΠΙΔΟΜΑΤΑ

1. Τριετιών

Τα επιδόματα που προβλέπονται από εθνικές γενικές Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας ή όμοιας έκτασης διαιτητικές αποφάσεις, υπολογίζονται επί των εκάστοτε γενικών κατωτάτων ορίων μισθών και ημερομισθίων.

Οι υπάλληλοι και οι εργατοτεχνίτες με οποιαδήποτε σχέση εργασίας δικαιούνται για κάθε τριετία υπηρεσίας προσαύξηση 10% επί του κατωτάτου ορίου του βασικού μισθού τους.

2. Γάμου

Στον έγγαμο μισθωτό χορηγείται επίδομα γάμου ποσοστού 10%. Κατά τα λοιπά ισχύουν οι διατάξεις της παρ. 2 της με αριθ. 10/76 απόφασης του ΔΔΔΔ Αθηνών. Το επίδομα γάμου υπολογίζεται στο κατώτατο όριο του βασικού μισθού ή ημερομισθίου.

Συλλογικές συμβάσεις εργασίας που προβλέπουν ενδεχόμενα μεγαλύτερο ποσοστό γάμου υπερισχύουν.

Αξονας 3ος:

ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ, ΤΑ ΩΡΑΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Το ωράριο εργασίας αποτελεί σταθερή και υποχρεωτική δέσμευση για κάθε εργοδότη. Καθορίζεται με βάση την 8ωρη εργασία για όλους. Διατηρείται σε όσους κλάδους έχει κατακτηθεί το 7ωρο ή ακόμα μικρότερο ωράριο. Με βάση την παραγωγικότητα της εργασίας και τις σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων, κατεύθυνση είναι η καθιέρωση 35 ωρών εργασίας εβδομαδιαίως επί πενθήμερο από Δευτέρα έως Παρασκευή.

Για το λόγο αυτό από 01.01.2013 το σημερινό ισχύον ωράριο εργασίας συνολικά σε όλους τους κλάδους του ιδιωτικού τομέα για τα επόμενα χρόνια μειώνεται κατά μία ώρα, χωρίς μείωση αποδοχών.

Επιπλέον χρησιμοποίηση του εργαζόμενου πέραν του ωραρίου που ορίζει η σύμβαση απαιτεί ειδική άδεια και η αμοιβή είναι προσαυξημένη 75% της κανονικής ώρας εργασίας για τις καθημερινές και για Σάββατα, Κυριακές και αργίες στο 100% της καθημερινής αμοιβής.

Για εργαζόμενους μαθητές, σπουδαστές, φοιτητές το ανώτατο ημερήσιο ωράριο είναι 6 ώρες με πλήρεις αποδοχές.

Απαγορεύεται η απασχόληση εργαζόμενου, εργαζόμενης με οποιαδήποτε μορφή προσωρινής σύμβασης πέραν του 2μήνου. Μετά το 2μηνο όλες οι συμβάσεις μετατρέπονται σε σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου.

Αξονας 4ος:

ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ, ΤΙΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ

Η απόλυση εργαζόμενου τελεί υπό την έγκριση ειδικής 3μελούς Επιτροπής στα πλαίσια του ΣΕΠΕ με τη συμμετοχή εκπροσώπου των εργαζομένων.

Η αποζημίωση σε περίπτωση απόλυσης δεν μπορεί να είναι μικρότερη των αποδοχών ενός μήνα για κάθε χρόνο εργασίας, αρχής γενομένης από το πρώτο 2μηνο εργασίας και αφορά το σύνολο των εργαζόμενων (δηλαδή και όσους δεν έχουν την υπαλληλική ιδιότητα, υπαλλήλους, εργατοτεχνίτες και εργαζόμενους με κάθε σχέση εργασίας). Κατά τα λοιπά το ύψος της αποζημίωσης σε περίπτωση καταγγελίας επανέρχεται στα επίπεδα που ίσχυαν το έτος 2010.

Δεν επιτρέπεται η καταγγελία της σύμβασης εργασίας εργαζόμενου πριν την τελευταία 5ετία της συνταξιοδότησής του, παρά μόνο για σπουδαίο λόγο.

Δεν επιτρέπεται η καταγγελία σύμβασης εργασίας εργαζόμενου που υπέστη εργατικό ατύχημα στην επιχείρηση που απασχολείται με οποιαδήποτε σχέση εργασίας.

Στην περίπτωση καταγγελίας σύμβασης εργασίας ο εργαζόμενος εγγράφεται αυτόματα στους καταλόγους ανεργίας του ΟΑΕΔ και επιδοτείται με το 80% του βασικού μισθού για όλη τη διάρκεια της ανεργίας του. Στην κατεύθυνση αυτή το επίδομα ανεργίας του ΟΑΕΔ άμεσα αυξάνεται από 01.01.2013 από τα 368 στα 500 ευρώ και επιμηκύνεται η επιδότηση ανεργίας κατά ένα ακόμα έτος.

Στους καταλόγους ανεργίας εγγράφονται και επιδοτούνται με το βασικό επίδομα ανεργίας 500 ευρώ όλοι οι απόφοιτοι των ΑΕΙ, ΤΕΙ, Λυκείων, κ.ά. που αναζητούν και δε βρίσκουν εργασία, όπως και κάθε εργαζόμενος που επιθυμεί να εργαστεί και χωρίς δική του ευθύνη δε βρίσκει εργασία.

Αξονας 5ος:

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ - ΣΥΝΤΑΞΗ

Απαγορεύεται αυστηρά (με πρόστιμα, με ποινές μη ασφαλιστικής και φορολογικής ενημερότητας) η απασχόληση εργαζόμενου χωρίς ασφάλιση, η οποία πρέπει να αντιστοιχεί σε ένα ένσημο ανά ημέρα εργασίας. Εργαζόμενος/-η που συμπληρώνει 3,5 ώρες εργασίας του ημερήσιου χρόνου δικαιούται ολόκληρο το ένσημο.

Οι κρατήσεις για τον κλάδο της Υγείας καταργούνται και οι μισθοί και τα ημερομίσθια αυξάνονται κατά το αντίστοιχο ποσό και η εργοδοσία και το κράτος αναλαμβάνουν την πλήρη ιατροφαρμακευτική φροντίδα του εργαζόμενου. Βιβλιάριο ασθένειας δικαιούται όποιος είναι πάνω από 18 ετών και δεν καλύπτεται από έμμεση ασφάλιση.

Ο εργαζόμενος δικαιούται σύνταξη μετά τη συμπλήρωση 30 χρόνων εργασίας χωρίς όριο ηλικίας. Σε κάθε περίπτωση, όριο συνταξιοδότησης είναι του άνδρα το 60^ό έτος και της γυναίκας το 55^ο. Να επανέλθουν οι κλάδοι που αποχαρακτηρίστηκαν από τα βαρέα και ανθυγιεινά και να ενταχθούν και νέοι κλάδοι που προτείνουν τα συνδικάτα. Για τους εργαζόμενους σε βαρέα και ανθυγιεινά επαγγέλματα το όριο συνταξιοδότησης είναι το 55^ο έτος για τον άνδρα και το 50^ό για τη γυναίκα.

Κατώτερη βασική σύνταξη για όλους και για όλα τα Ταμεία είναι το 80% του βασικού μισθού της ΕΓΣΣΕ, που λάμβανε κατά τη συνταξιοδότησή του.

Ο χρόνος λοχείας για τις γυναίκες και ο χρόνος στράτευσης για τους άντρες, ο χρόνος ανεργίας και ασθένειας προσμετράται ως συντάξιμος χρόνος χωρίς πρόσθετη επιβάρυνση του ασφαλισμένου.

Αξονας 6ος:

ΑΔΕΙΕΣ

Η πρόταση του ΠΑΜΕ περιλαμβάνει αναλυτικά τους όρους και προϋποθέσεις για μια σειρά άδειες όπως: Ετήσια άδεια με αποδοχές, Αδεια γάμου και γέννησης τέκνου, Αδεια μητρότητας, Αδεια φροντίδας παιδιών, Γονική άδεια ανατροφής, Αδεια μονογονεϊκής οικογένειας, Αδεια εξαρτώμενων μελών, Αδεια λόγω θανάτου συγγενούς, Αδεια για μεταγγίσεις αίματος και παραγώγων του, Αδεια μαθητών, σπουδαστών και φοιτητών και Αδεια αναπηρίας

Αξονας 7ος:

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ ΤΟΥ

Ο εργαζόμενος/-η που νοσήσει σύμφωνα με βεβαίωση γιατρού του Ταμείου του δικαιούται άδειας, δωρεάν ιατροφαρμακευτικής φροντίδας στις δημόσιες δομές και κάλυψη του συνόλου των αποδοχών του με ευθύνη της πολιτείας και του εργοδότη.

ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΗ ΔΙΑΤΑΞΗ

Οποιος εργοδότης δεν τηρεί την παρούσα σύμβαση εργασίας έχει κυρώσεις και πρόστιμο που επιβάλλεται από το ΣΕΠΕ μέχρι 15.000 ευρώ για κάθε παράβαση, υπέρ των ασφαλιστικών οργανισμών.

ΕΙΔΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΑΝΕΡΓΩΝ

Καμία διακοπή ρεύματος, νερού, σταθερού τηλεφώνου, σε άνεργους, απλήρωτους εργαζόμενους. Δωρεάν μετακίνηση σε όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς, αναστολή κάθε υποχρέωσης προς τράπεζες και δημόσιο.

Επιδότηση ενοικίου για το διάστημα της ανεργίας, διάθεση τροφίμων, ρουχισμού, σχολικών ειδών, ειδών υγιεινής, πετρελαίου θέρμανσης από κρατικό δίκτυο για άνεργους και εργαζόμενους με χαμηλό εισόδημα.

Αμεσο πάγωμα τιμών σε όλα τα προϊόντα και τις υπηρεσίες και κατάργηση του ΦΠΑ με αντίστοιχη μείωση τιμών σε όλα τα είδη πλατιάς λαϊκής κατανάλωσης, κατάργηση των διοδίων, μείωση κατά 50% των τιμολογίων των πρώην ΔΕΚΟ.

Κατάργηση του ανατοκισμού όλων των δανείων, απαγόρευση πλειστηριασμών πρώτης και δευτερευούσης κατοικίας

ΕΙΔΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Επιδότηση της στέγασης για κάθε φοιτητή, σπουδαστή που χωρίς δική του ευθύνη είναι εκτός φοιτητικής εστίας και σπουδάζει μακριά από τον τόπο κατοικίας του και η οικογένειά του έχει εισόδημα κάτω των 40.000 ευρώ ετησίως προσαυξημένο κατά 5.000 ευρώ για κάθε παιδί. Δωρεάν μετακίνηση μαθητών φοιτητών, σπουδαστών σε όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς.

Αμεση απορρόφηση όλων των παιδιών στους παιδικούς και βρεφικούς σταθμούς με χρηματοδότησή τους από τον κρατικό προϋπολογισμό και με την πρόσληψη του αναγκαίου εκπαιδευτικού και βοηθητικού προσωπικού.

Η απριλιανή δικτατορία: Αιτίες και συμπεράσματα

Η δικτατορία έγινε στο όνομα της αντιμετώπισης του «κομμουνιστικού κινδύνου», παρότι τέτοιος κίνδυνος δεν υπήρχε για την αστική τάξη και τους συμμάχους της. Επιβεβαιώθηκε έτσι και πάλι ότι ο αντικομμουνισμός είναι ο προπομπός γενικότερων αντιλαϊκών εξελίξεων

Το στρατιωτικό πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 ήταν η λύση στην οποία κατέφυγε η αστική τάξη της χώρας μας με τη στήριξη των ΗΠΑ, προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι παράγοντες που όξυναν τις ενδοαστικές αντιθέσεις, προκαλώντας αστάθεια και κρίση στην αστική διακυβέρνηση τη δεκαετία του 1960 και ιδιαίτερα στο δεύτερο μισό της.

Το αστικό πολιτικό σύστημα την περίοδο αυτή βρέθηκε μπροστά στην ανάγκη εκσυγχρονισμού του, ανάγκη που προέκυπτε από την ανάπτυξη και σταθεροποίηση του ελληνικού καπιταλισμού και τη συμφωνία σύνδεσής του με την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (ΕΟΚ), τον Ιούλιο 1961.

Για την προσαρμογή του αστικού πολιτικού συστήματος στις νέες συνθήκες, αρκετά χρόνια πια μετά από το τέλος του εμφυλίου 1946 - 1949, ήταν αναγκαίος ο περιορισμός του ελέγχου που ασκούσε το παλάτι στα κέντρα της αστικής εξουσίας (στρατός, κυβέρνηση), πράγμα αρκετά δύσκολο. Ο ρόλος του παλατιού στην αντιμετώπιση του ΔΣΕ και του ΚΚΕ, ο ρόλος του ως «σύμβολο κατά του κομμουνισμού», είχε προσδώσει στο παλάτι ισχύ, καθιστώντας το βασικό στοιχείο της αστικής εξουσίας. Αποκτούσε ακόμη προτεραιότητα η διαμόρφωση μιας δεύτερης ισχυρής αστικής πολιτικής δύναμης ικανής, στο πλαίσιο της δικομματικής εναλλαγής, να απορροφά τη φθορά του κυβερνητικού κόμματος, της ΕΡΕ, που είχε συσπειρώσει το σύνολο των λεγόμενων δεξιών κομμάτων. Αυτή η δύναμη ήταν η Ενωση Κέντρου που συγκροτήθηκε το Σεπτέμβρη του 1961.

Ανάμεσα στις αστικές πολιτικές δυνάμεις εκφράστηκαν τότε ανοιχτά αντιθέσεις τόσο στο εσωτερικό τους όσο και μεγάλων τμημάτων τους με το παλάτι. Οι αστοί πολιτικοί ηγέτες (της ΕΡΕ ο Κ. Καραμανλής και της «Ενωσης Κέντρου» ο Γ. Παπανδρέου), επιχείρησαν ορισμένους εκσυγχρονισμούς που τους έφεραν σε σύγκρουση με το παλάτι (σχέδιο αναθεώρησης του Συντάγματος από την ΕΡΕ, που αφαιρούσε αρμοδιότητες από τον βασιλιά, παραίτηση κυβέρνησης Καραμανλή (1963) μετά από τη δολοφονία του Γρ. Λαμπράκη, αργότερα η αποστασία βουλευτών της ΕΚ και η παραίτηση της κυβέρνησης Παπανδρέου τον Ιούλιο του 1965. Αυτές οι αντιθέσεις μεγάλωναν την αγανάκτηση του λαού που ήταν δύσκολο να αγνοηθεί από τα αστικά κόμματα, ιδιαίτερα από την Ενωση Κέντρου, της οποίας η εκλογική βάση χαρακτηριζόταν από αντιβασιλικά αισθήματα.

Την πιο «πρωτοποριακή» και επομένως συμφέρουσα προοπτική για την αστική τάξη και για να προχωρήσει ο αστικός εκσυγχρονισμός φάνηκε να την εκφράζει το «κέντρο» και κυρίως η «αριστερή» του πλευρά με επικεφαλής τον Α. Παπανδρέου. Ωστόσο, το μεγάλο μέρος των αστικών κομμάτων δεν έκοβε τους δεσμούς του με τα ανάκτορα, συμβιβαζόταν και υποτασσόταν.

Ενας σημαντικός ακόμη παράγοντας που όξυνε περισσότερο την κρίση της αστικής διακυβέρνησης ήταν το Κυπριακό, με την αντίθεση του Κύπριου Προέδρου Μακαρίου στην πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων και σε ΗΠΑ - ΝΑΤΟ, που πίεζαν για ΝΑΤΟική λύση του Κυπριακού στα πλαίσια της αντιπαράθεσής τους με το σοσιαλιστικό στρατόπεδο, παίρνοντας το μέρος της Τουρκίας.

Η κρίση της αστικής διακυβέρνησης δύσκολα μπορούσε να ξεπεραστεί με τις εκλογές που είχε προκηρύξει η κυβέρνηση Π. Κανελλόπουλου για τις 28/5/1967.

Κάτω από την επίδραση αυτών των παραγόντων, τμήματα του αστικού πολιτικού κόσμου προσανατολίζονταν στην αναγκαιότητα αναστολής σειράς άρθρων του Συντάγματος, που θα λειτουργούσε ως απάντηση στην κυβερνητική αστάθεια.

Από το Παρίσι, ο αυτοεξόριστος Κ. Καραμανλής αποδέχονταν τη δικτατορία. Στις 10/5/1966, έγραψε προς τον Κων. Τσάτσο: «... Ασπάζομαι ... ανεπιφύλακτα τις σκέψεις σου. Εισηγούμεθα λοιπόν παρεκτροπήν από το πολίτευμα και μιαν προσωρινή δικτατορίαν - ίσως ενός έτους» (Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Β΄ Τόμος 1949 -1968, σελ. 501).

Οι εξελίξεις, επομένως, που είχαν προηγηθεί και ιδιαίτερα των χρόνων 1965 - 1967 (στη διάρκεια των οποίων σχηματίστηκαν πέντε κυβερνήσεις), είχαν στρώσει το δρόμο ώστε το τμήμα της άρχουσας τάξης που είχε δύναμη στο πιο ισχυρό τμήμα του αστικού κράτους, το στρατό, να δώσει μέσω των συνταγματαρχών που εμφανίζονταν ως βασιλικοί τη δικτατορική αστική λύση, προλαβαίνοντας τους στρατηγούς του βασιλιά Κωνσταντίνου. Τα ανάκτορα υποχρεώθηκαν να αναγνωρίσουν την ενέργεια των πραξικοπηματιών.

Η δικτατορία έγινε στο όνομα της αντιμετώπισης του «κομμουνιστικού κινδύνου», παρότι τέτοιος κίνδυνος δεν υπήρχε για την αστική τάξη και τους συμμάχους της. Επιβεβαιώθηκε έτσι και πάλι ότι ο αντικομμουνισμός είναι ο προπομπός γενικότερων αντιλαϊκών εξελίξεων.

Η δικτατορία στηρίχθηκε απ' όλα τα τμήματα του κεφαλαίου, ενώ ήταν και η ίδια υπέρ της σύνδεσης της Ελλάδας με την ΕΟΚ. Ηταν χαρακτηριστική η δήλωση του πρωτεργάτη της χούντας Γ. Παπαδόπουλου: «Είναι φυσικόν η επιδίωξίς της να είναι η οικονομική ανάπτυξις της χώρας εντός του πλαισίου της Οικονομικής Κοινότητας εις την οποίαν ανήκομεν» (Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ, Β΄ Τόμος 1949-1968, σελ. 506).

Είναι παραπλανητικός ο ισχυρισμός ότι η δικτατορία υπήρξε έργο ορισμένων «αφρόνων αξιωματικών» που κατέλυσαν τη Δημοκρατία και παραβίασαν τον όρκο τους.

Η άποψη αυτή στοχεύει τόσο στη συγκάλυψη της ταξικής ουσίας της δικτατορίας όσο και της αστικής ταξικής νομιμότητας που προϋπήρχε και εφάρμοσαν οι δικτάτορες. Η νομιμότητα της εποχής ήταν εκείνη που έθετε εκτός νόμου το ΚΚΕ και κατοχύρωνε όλο το αντικομμουνιστικό νομικό πλαίσιο των «έκτακτων μέτρων» του 1947 με νόμο που ψήφισαν το 1952 όλα τα αστικά κόμματα και τα διατηρούσε επ' αόριστον σε ισχύ. Το δε Σύνταγμα του 1952 νομιμοποιούσε την επιβολή δικτατορίας, δίνοντας το δικαίωμα αυτό στο βασιλιά μετά από πρόταση του υπουργικού συμβουλίου. Δηλαδή, η συνταγματική εκτροπή της 21/4/1967 αφορούσε το φορέα αναστολής του κοινοβουλευτισμού και όχι αυτή καθαυτή την αναστολή.

Το πραξικόπημα επιβλήθηκε εύκολα, χωρίς να είναι και αναίμακτο. Η επιτυχία των πραξικοπηματιών οφείλεται βεβαίως στη βία που χρησιμοποίησαν, με συλλήψεις, φυλακίσεις, εξορίες ενάντια στους κομμουνιστές και τους λαϊκούς αγωνιστές, κυρίως όμως οφείλεται στο ότι η χούντα δεν βρήκε απέναντί της ένα λαό οργανωμένο και αποφασισμένο να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του.

Το ΚΚΕ και η ΕΔΑ ακολουθώντας την πολιτική της λεγόμενης «δημοκρατικής συνεργασίας και ομαλότητας» στέρησαν από το λαϊκό κίνημα τον ταξικό προσανατολισμό, την αναγκαία επαγρύπνηση και οργανωτική προετοιμασία για την αντιμετώπιση των επίδοξων δικτατόρων. Το ΚΚΕ δεν αντιμετώπισε με ουσιώδη πρακτικά μέτρα τον αντικομμουνισμό των κρατικών μηχανισμών και των αστικών κομμάτων. Δεν πήρε τα αναγκαία μέτρα για να επιβάλει τη νόμιμη αυτοτελή δράση του ΚΚΕ στην Ελλάδα, κόντρα στην επίσημη απαγόρευση. Αντίθετα, παρέμενε επιπλέον στη λαθεμένη εκτίμηση ότι ήταν σωστή η απόφαση της Ολομέλειας της ΚΕ του 1958 για τη διάλυση των παράνομων Κομματικών Οργανώσεων. Ταυτόχρονα, η ΕΔΑ παρέμεινε προσηλωμένη σταθερά στην πολιτική «ουράς» απέναντι στην «Ενωση Κέντρου».

Η απουσία κομματικών οργανώσεων δυσκόλεψε πολύ την πάλη του ΚΚΕ, παρά τον ηρωικό αγώνα χιλιάδων κομμουνιστών και κομμουνιστριών. Μόνο μετά το Φλεβάρη 1968 (12η Ολομέλεια της ΚΕ), οπότε προχώρησε η δημιουργία κομματικών οργανώσεων και ιδρύθηκε η ΚΝΕ, η δράση του Κόμματος μπήκε σε πιο στέρεα βάση.

Η στρατιωτική δικτατορία των χρόνων 1967 - 1974, ανεξάρτητα από τις προθέσεις των δικτατόρων, είχε εξ αντικειμένου αποτέλεσμα να επέλθει ο εκσυγχρονισμός του αστικού πολιτικού συστήματος, το οποίο θωράκισε περισσότερο τη σταθερότητα της κυριαρχίας του κεφαλαίου στην αστική διακυβέρνηση, με τη εναλλαγή των νέων πολιτικών κομμάτων ΝΔ - ΠΑΣΟΚ.

Η κατάρρευση της δικτατορίας, κάτω από το βάρος της λαϊκής αντίθεσης, που κυρίως εκφράστηκε με τον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του 1973, αλλά και κάτω από το βάρος του αποτυχημένου πραξικοπήματος στην Κύπρο, την τουρκική εισβολή και κατοχή που ακολούθησε, υποχρέωσε το λεγόμενο μεταπολιτευτικό αστικό σύστημα να παίρνει αποστάσεις από τον πρωτόγονο αντικομμουνισμό της προηγούμενης περιόδου, που ήταν το σήμα κατατεθέν της χούντας. Στον αντίποδα αυτής της στάσης στάθηκαν, βέβαια, όλα τα εθνικιστικά φασιστικά μορφώματα που κινούνταν μέχρι πρόσφατα περιθωριακά στους κόλπους του αστικού πολιτικού συστήματος.

Σήμερα η σαβούρα της Χρυσής Αυγής (ΧΑ) (όπως και οι άλλες εθνικοσοσιαλιστικές ομάδες), διάδοχος της περιθωριακής ΕΠΕΝ της μεταχουντικής περιόδου, στην επιδίωξή της να εμφανιστεί ως αντισυστημική δύναμη, προβάλλει το θαυμασμό της στους αρχιπραξικοπηματίες Παπαδόπουλο, Παττακό, Ιωαννίδη κ.ά.

Η στάση αυτή της ΧΑ κάθε άλλο παρά αποδεικνύει τον αντισυστημκό της χαρακτήρα. Οι ιδεολογικοί πρόγονοί της, Χίτλερ, Μεταξάς, Ταγματασφαλίτες, Χίτες και Απριλιανοί δικτάτορες, ήταν αστικές δυνάμεις που κατέλαβαν την πολιτική εξουσία είτε μέσω του κοινοβουλίου είτε μέσω του νομικού εποικοδομήματος, χρησιμοποιώντας και το σκληρό πυρήνα του αστικού κράτους που υπηρετούσαν. Είναι γνωστή η διαδρομή του Γ. Παπαδόπουλου ως ανθυπολοχαγού των Ταγμάτων Ασφαλείας. Σήμερα, όταν μιλούν για περιορισμό της πολιτικής ασυδοσίας, στην ουσία εννοούν τη συρρίκνωση των πολιτικών και λαϊκών δικαιωμάτων που κατακτήθηκαν έπειτα από σκληρούς αγώνες. Η Χρυσή Αυγή είναι όπλο του καπιταλισμού.

Βέβαια, η απάντηση της εργατικής τάξης και του λαού, όπως έδειξε και η πείρα της προδικτατορικής περιόδου, δε φτάνει να εξαντλείται απλά στην υπεράσπιση αυτών των δικαιωμάτων. Μια τέτοια περιορισμένη απάντηση συγκαλύπτει ότι η σημερινή εξαθλίωση του λαού σχεδιάζεται και εκτελείται σε συνθήκες αστικής δημοκρατίας, συσκοτίζει τις αιτίες της κρίσης και εγκλωβίζει λαϊκές δυνάμεις στα νέα σενάρια αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος, τμήμα του οποίου είναι και η Χρυσή Αυγή.

Είναι επιτακτική ανάγκη η εργατική τάξη, τα φτωχά λαϊκά στρώματα να διαχωριστούν από τα μονοπώλια, τους ντόπιους υπηρέτες τους και τους διεθνείς συμμάχους τους, να χτίσουν την πλατιά κοινωνική λαϊκή συμμαχία, να συμπορευτούν με ένα ισχυρό ΚΚΕ για την εργατική λαϊκή εξουσία, το σοσιαλισμό.

Του
Διονύση ΑΡΒΑΝΙΤΑΚΗ

εφημερίδα ριζοσπάστης 

Φραουλοκαπιταλίστας ... Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

Θέλω διαφάνεια. Εδώ και τώρα. Να ξέρω πόσα γραμμάρια αίμα μπαγκλαντεσιανό έχει κάθε ζουμερή φράουλα πακτωμένη στο πλαστικό καφασάκι του σουπερμάρκετ που κοστίζει πεντέξη φραντζόλες ψωμί.

Θέλω διαφάνεια. Να ξέρω τι τρώει στο κελί του ο ναζιστόμαγκας που βασάνισε στη Μανωλάδα πέρυσι τον Αιγύπτιο και τον έσυρε με τ' αυτοκίνητο σα γνήσιος απόγονος του Αχιλλέα. Πόσα γραμμάρια φράουλα έχει η μερίδα του συσσιτίου του;

Θέλω διαφάνεια. Να μάθω πόσο μολύνεται ο υδροφόρος ορίζοντας της φραουλοπεριοχής από τον ιδρώτα των εργατών γης που κοιμούνται κατάχαμα και πληρώνουν κι ενοίκιο για το νεκροκρέββατό τους, ενάμισο μέτρο ελληνικής δοξασμένης γης.

Θέλω διαφάνεια. Να πάνε αμέσως στον οφθαλμίατρο όλοι οι τυφλοί ελεγκτές του ΙΚΑ και των Επιθεωρήσεων Εργασίας της φραουλοπεριοχής , που βλέπουνε τους δούλους με το χαλκοπράσινο χρώμα και όλοι οι προύχοντες εκλεγμένοι να προσκομίσουν το τιμολόγιο αγοράς ψήφων τους.

Θέλω διαφάνεια. Να στολίσουν φέτος οι παπάδες τους επιτάφιους της κάθε Μανωλάδας με φραουλιές. Να στάζουνε στα κεφάλια και τα χέρια των χριστιαναραίων, να καταλάβουμε κι οι υπόλοιποι τι γεύση έχει το αίμα του Χριστού, κράμα βάσανου και ανείπωτης ταξικής εκμετάλλευσης.

Θέλω διαφάνεια. Να πληροφορηθώ αυθορεί και παραχρήμα πόσοι εμπόροι, που έστειλαν σάπια φρούτα στα σχολεία των πεινασμένων παιδιών, υποχρεώθηκαν να δουλεύουν σε συνθήκες ελληνικού νότου στις φυτείες για να ισοφαριστούν τα μιστά των frontexάδων που ψαρεύουν μετανάστες με ευρωκαθετή.

Θέλω διαφάνεια. Να βγούνε να μου πούνε οι τσογλανοπατριώτες ποιοι κατέχουνε τη χώρα κι αν υπάρχει γαλανόλευκη σβάστικα με κοινοβουλευτική κουκούλα.

Θέλω διαφάνεια. Να υποχρεωθούν οι Μένγκελε της Αγοράς να αναγράφουν σε κάθε κεσεδάκι ελληνοφράουλας την ομάδα αίματος του συλλέκτη. Να ισχύσει επιτέλους η παγκοσμιοποιημένη διαφάνεια κι αντίστοιχες ταμπέλες να έχει κάθε σοκολάτα, τσίχλα, συνταγή ζαχαροπλαστικής, παιδική λιχουδιά που φραουλοδιαφημίζεται σε κανάλια, περίπτερα και σουπερμάρκετ.

Θέλω κάθε φορά που ανοίγουν τραγκοστόματα να τους τα κλείνω με μια φούχτα φράουλες, προσφορά της τάχαμ δήθεν συνομοταξίας των ευαίσθητων αστών καταναλωτών, έτσι που να μπερδεύεται το εφεύρημα της φράου-μέρκελ με τη φράου-λα!

Θέλω να εκδοθεί προεδρικό διάταγμα ή μάλλον πράξη νομοθετικού περιεχομένου που να υποχρεώνει τους φασιστοναζίδες ιθαγενείς να μετονομαστούν σε φραουλίστας. Εδώ και τώρα.

Δε θέλω τίποτα από το καπιταλιστικό μενού της υποκρισίας που βαφτίζει την καλύβα του μπαρμπα Θωμά σε καλύβα του μπαρμπα Μήτσου για να συνεχίζει την αειφόρο ελληναράδικη κερδοφορία του. Δε θέλω γάζες στην πληγή του κόσμου φτιαγμένες από μπαμπάκι που μαζεύουν τα οχτάχρονα για πολυεθνικές στο κάθε Μπαγκλαντές. Τροφή προϊόν ταξικής εκμετάλλευσης, είναι εξ ορισμού δηλητήριο, είδος πρώτης καπιταλιστικής ανάγκης...

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

Μόνο έτσι θα μπει «τέλος»!..Γράφει: ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Το καπιταλιστικό καθεστώς, που, για να κάνει τη δουλειά των αφεντικών του και να ξεμοναχιάσει τα θύματά του, διαχωρίζει τους ανθρώπους σε Ελληνες και σε «λαθρομετανάστες», που διαχωρίζει τους εργάτες σε «άσπρους» και σε «μαύρους»,

είναι το ίδιο καθεστώς που διαχωρίζει τους Ελληνες «είλωτες» σε ιδιωτικούς και σε δημόσιους υπαλλήλους - «είλωτες», τους Ελληνες «είλωτες» σε «ρετιρέ» και σε «υπόγεια» - «είλωτες», τους Ελληνες «είλωτες» σε φτωχούς και σε φτωχότερους - «είλωτες».

*

Το καπιταλιστικό καθεστώς, εντός του οποίου συμβαίνουν στυγερές δολοφονίες όπως εκείνη του 44χρονου Ελληνα στην 3ης Σεπτεμβρίου, η εκτέλεση του 21χρονου από το Μπαγκλαντές στα Κάτω Πατήσια, τα μαχαιρώματα προσφύγων στις γειτονιές της Αθήνας,

είναι το ίδιο καθεστώς, εντός του οποίου διαπράχτηκε η «καραμπινάτη», η δολοφονική καπιταλιστική ασυδοσία εναντίον των μεταναστών εργατών γης στη Μανωλάδα, η επίθεση των «προστατών του πολίτη» κατά των ηρωικών απεργών Χαλυβουργών, η επιστράτευση των ναυτεργατών.

*

Το καπιταλιστικό καθεστώς, που, άμα τη επιβολή του Μνημονίου, πάτησε επί πτωμάτων με στόχο την τρομοκράτηση του λαού, τη συκοφάντηση του αγώνα για την ανατροπή των βάρβαρων μέτρων και της αντιλαϊκής πολιτικής, το καθεστώς που δεν έχει εντοπίσει ακόμα τους δολοφόνους των τριών της «Μαρφίν»,

είναι το ίδιο καθεστώς που μιλά για «ανομία», όταν ο λαός διαδηλώνει, που στέλνει δεκάδες διαδηλωτές στα νοσοκομεία όταν βγαίνουν στους δρόμους, που ρίχνει χημικά σε σχολεία ενάντια σε «τρομοκράτες» μαθητές όπως στις Σκουριές της Χαλκιδικής.

*

Το καπιταλιστικό καθεστώς που έθεσε στο αρχείο την υπόθεση της Κούνεβα, το καθεστώς που επιδαψιλεύε διά στόματος πρώην πρωθυπουργού συγχαρητήρια στους «δουλοκτήτες» της Μανωλάδας,

είναι το ίδιο καθεστώς που ποτίζει την κοινωνία με το ρατσιστικό και φασιστικό δηλητήριο πως η μετανάστευση δεν είναι κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό φαινόμενο, αλλά ένα «εγκληματικό» φαινόμενο.

*

Το καπιταλιστικό καθεστώς που διαθέτει «στρατό» και διμοιρίες «προστατών του πολίτη» εξαιρετικά αποτελεσματικούς στο να ξυλοκοπούν απεργούς, να επιστρατεύουν εργάτες, να αστυνομεύουν το λαό και να περιφρουρεί «τσιφλικάδες» που στοιβάζουν μετανάστες - εργάτες στις φυτείες των σύγχρονων «δουλοκτητών»,

είναι το ίδιο καθεστώς που έχει παραπετάξει τη λαϊκή οικογένεια να δοκιμάζεται, εκτός από την ανέχεια, και από την όξυνση μιας πολύμορφης εγκληματικότητας, να τελεί υπό το φόβο των διαφόρων κυκλωμάτων, των ληστειών, των ναρκωτικών, της πορνείας, της υποβάθμισης της ζωής στο κέντρο της Αθήνας και στις συνοικίες.

*

Το καπιταλιστικό καθεστώς, εντός του οποίου το έργο των «ηρωικών» ΜΑΤ εναντίον του διαδηλωτή εργάτη, συνταξιούχου, άνεργου συνεπικουρείται από ακροδεξιούς προβοκάτορες, όπως τότε στον Αγνωστο Στρατιώτη,

είναι το ίδιο καθεστώς που, όταν δε χαριεντίζεται με τους Χρυσαυγίτες κάνει τον τροχονόμο του εθνικιστικού πογκρόμ που συντελείται στους δρόμους της Αθήνας και χτίζει τον ευρωπαϊκό του «πολιτισμό» στα στρατόπεδα συγκέντρωσης!

*

Το καπιταλιστικό καθεστώς που οι «παπαγάλοι» του αποθεώνουν στα ΜΜΕ τους κυβερνώντες, τα μνημόνιά τους και την τρόικά τους, το καθεστώς που αξιοποιεί την κρίση και τα χρέη που προκάλεσαν οι «πατρίκιοι» για να φορτώνει νέα κρίση και νέα χρέη στους «πληβείους»,

είναι το ίδιο καθεστώς που συκοφαντεί τη λαϊκή αντίσταση σαν «παρανομία», «αταξία» και «βία», που με την ίδια χυδαιότητα τροφοδοτεί το κλίμα «Φαρ Ουέστ» ενάντια σε αποδιοπομπαίους τράγους όπως οι μετανάστες, το οποίο κατόπιν υποκριτικά το αποκηρύσσει.

*

Το καπιταλιστικό καθεστώς που αφανίζει, που εξανδραποδίζει, που ρημάζει τις ζωές, που κόβει μισθούς και συντάξεις, που επιβάλλει χαράτσια, που στερεί το πετρέλαιο θέρμανσης από εκατομμύρια Ελληνες εργαζόμενους την ώρα που επιδοτεί με δισεκατομμύρια τραπεζίτες και πλουτοκράτες,

είναι το ίδιο καθεστώς που εκμεταλλεύεται, που πίνει το αίμα, που πυροβολεί με τους μπιστικούς του εναντίον χιλιοκαταπιεσμένων μεταναστών - εργατών γης.

*

Αυτό το καθεστώς, το καθεστώς των μονοπωλίων, με τις όλο και πιο απάνθρωπες εκφάνσεις της σαπίλας, της παρακμής και της αγριότητας, δεν παίρνει «διόρθωση», «βελτίωση», «καλυτέρευση», «αλλαγή» ή «διαπραγμάτευση».

Ολοι οι διαχειριστές του έχουν αντίστοιχο μερίδιο ευθύνης για την ανείπωτη εκμετάλλευση των καταπιεζόμενων στρωμάτων κάθε χρώματος, κάθε φυλής και κάθε θρησκείας. Εχουν αντίστοιχη συμμετοχή στον εκβαρβαρισμό που υφίσταται η κοινωνία. Και πρέπει να έχουν το ίδιο «τέλος»:

Την ανατροπή τους από την εξουσία, μέσα από την ανατροπή της εξουσίας της τάξης που εκπροσωπούν.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΟΚΤΗΜΑΤΙΩΝ ΣΤΗ ΜΑΝΩΛΑΔΑ ΗΛΕΙΑΣ Πυροβόλησαν και τραυμάτισαν εργάτες!

ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ

Καταιγισμό από σφαίρες από απόσταση λίγων μέτρων έριξαν, χτες το απόγευμα, άνθρωποι των μεγαλοϊδιοκτητών γης - καπιταλιστών φραουλάδων της Μανωλάδας σε εξαθλιωμένους μετανάστες εργάτες γης! Οι περίπου 200 εργάτες από το Μπαγκλαντές, μετά το τέλος της δουλειάς στα θερμοκήπια, γύρω στις 6 το απόγευμα, πήγαν στα γραφεία της εταιρείας να ζητήσουν δεδουλευμένα πολλών μηνών. Εκεί, επιστάτες - μπράβοι των αφεντικών πήραν τις καραμπίνες και πυροβόλησαν εν ψυχρώ τραυματίζοντας πάνω από 35 εργάτες. Οι 11 από αυτούς χτυπήθηκαν σοβαρά. Οι τραυματίες διακομίστηκαν στο Κέντρο Υγείας Βάρδας, στο Νοσοκομείο του Πύργου και στο Νοσοκομείο του Ρίου.

Το γεγονός έγινε ως εξής: Οι μετανάστες εργάτες γης δούλευαν από τις 6 το πρωί. Οταν τέλειωσαν πήγαν στα γραφεία της επιχείρησης για να ζητήσουν τα δεδουλευμένα τους, όπου βρέθηκαν αντιμέτωποι με τρεις επιστάτες ενός μεγαλοκτηματία - μεγαλοεξαγωγέα της περιοχής. Οταν κατάλαβαν πως οι επιστάτες δεν είχαν καμία πρόθεση να ικανοποιήσουν το αίτημά τους διαμαρτυρήθηκαν έντονα. Τότε δύο εκ των επιστατών, όπως καταγγέλλουν αυτόπτες μάρτυρες, πήγαν στα αυτοκίνητά τους και πήραν τις καραμπίνες τους, ενώ ένας τρίτος πήρε ένα περίστροφο κι άρχισε να πυροβολεί στον αέρα. Αμέσως μετά, οι δύο πρώτοι επιστάτες όπλισαν τις καραμπίνες κι άρχισαν να πυροβολούν στο ψαχνό. Ακολούθησε χάος καθώς από τον καταιγισμό των πυρών 33 εργάτες γης έπεσαν αιμόφυρτοι στο έδαφος, ενώ οι υπόλοιποι άρχισαν να τρέχουν προς τα χωράφια για να σωθούν από τις φονικές σφαίρες. Οι σφαίρες και τα σκάγια τούς βρήκαν στο κεφάλι, στα μάτια, στο λαιμό, στο στήθος, σε πολλά ζωτικά όργανα.

Αιμόφυρτοι εργάτες στο Κέντρο Υγείας Βάρδας. (φωτ.: Ανδρέας και Παναγιώτης Παναγόπουλος)

ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ

Οι δράστες με τη συνδρομή των δύο οδηγών εξαφανίστηκαν από το χώρο και αναζητούνται από την Αστυνομία, ενώ λίγο αργότερα συνελήφθη ο μεγαλοϊδιοκτήτης της επιχείρησης. Μάλιστα, σύμφωνα με πληροφορίες, ένας εκ των δραστών είναι ο ίδιος που το καλοκαίρι του 2009 είχε δέσει δύο μετανάστες εργάτες γης πίσω από ένα μηχανάκι και τους έσερνε στους δρόμους της Μανωλάδας με την υποψία και μόνο ότι είχαν κλέψει λίγα πρόβατα.

Λίγο αργότερα, περισσότερα από 10 ασθενοφόρα έφτασαν στο σημείο όπου κείτονταν τραυματισμένοι οι εργάτες γης κι άρχισε η άμεση διακομιδή στο Κέντρο Υγείας και στα νοσοκομεία. Οπως δήλωσε χαρακτηριστικά ο υποδιευθυντής του Κέντρου Υγείας Βάρδας, Νίκος Χούντρας, στο δελτίο ειδήσεων της ΝΕΤ, το σοκαριστικό σκηνικό με τους δεκάδες αιμόφυρτους τραυματίες τού έδωσε την εντύπωση πως πρόκειται για περιστατικό από πολεμικό μέτωπο.

Σε ανακοίνωσή της η Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ, μεταξύ άλλων, τονίζει: «Οι μετανάστες εργάτες γης στη Μανωλάδα εκτός από την κρατική και εργοδοτική τρομοκρατία που δέχονται καθημερινά, τη δουλειά χωρίς κανένα μέτρο προστασίας και χωρίς ασφάλιση, τις άσχημες συνθήκες διαβίωσης και έλλειψης κάθε μέτρου υγιεινής, χωρίς ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, σήμερα δέχτηκαν δολοφονική επίθεση με πυροβολισμούς από ανθρώπους-μπράβους της εργοδοσίας, με αποτέλεσμα τη μεταφορά δεκάδων από αυτούς στα νοσοκομεία».

Το χρυσοφόρο «θερμοκήπιο» της κτηνωδίας

Το όργιο της ανελέητης εκμετάλλευσης και της βάναυσης τρομοκρατίας, που φτάνει μέχρι την απειλή της ζωής σε βάρος των μεταναστών που εργάζονται στην ευρύτερη περιοχή της Μανωλάδας από τους μεγαλοκαλλιεργητές - μεγαλοεξαγωγείς της φράουλας, χτες το απόγευμα, πήρε σάρκα και οστά με τον πιο αποτρόπαιο τρόπο.

Η χτεσινή εξέλιξη δεν αποτελεί ούτε μεμονωμένο γεγονός ούτε τυχαίο. Στην περιοχή επικρατούν και βασιλεύουν οι σιδερένιοι νόμοι που έχουν επιβάλει οι μεγαλοκαλλιεργητές φράουλας με την ανοχή των τοπικών και κρατικών αρχών.

Οι μετανάστες εργάτες γης, με μεροκάματο 25 ευρώ, από ήλιο σε ήλιο, δουλεύουν σαν τους είλωτες και μένουν σε άθλια παραπήγματα από νάιλον στα βάθη των χωραφιών, στα οποία μάλιστα πληρώνουν και ενοίκιο. Υπάρχουν καταγεγραμμένες περιπτώσεις και μαρτυρίες των ίδιων των μεταναστών εργατών γης πως σε περίπτωση που χαλάρωναν την ώρα της δουλειάς, τους χτυπούσαν και τους απειλούσαν με όπλα και μάλιστα πολλές φορές πυροβολούσαν στον αέρα για εκφοβισμό.

Από την πλευρά των μεγαλοφραουλάδων και των μπράβων τους η τακτική του εκφοβισμού και του τραμπουκισμού αποτελεί δεύτερη φύση.

Μάλιστα, τον Απρίλη του 2008, δεν δίστασαν να πραγματοποιήσουν νυχτερινή επιδρομή στα σπίτια εκατοντάδων μεταναστών εργατών γης - απεργούσαν για καλύτερα μεροκάματα - με καραμπίνες, πιστόλια, ρόπαλα και σιδερολοστούς, χτυπώντας τους και απειλώντας πως θα τους σκοτώσουν σε περίπτωση που δεν τερματιστεί η απεργία.

Λίγες ώρες νωρίτερα ομάδα μπράβων των μεγαλοκαλλιεργητών είχε επιτεθεί σε στελέχη του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ στην κεντρική πλατεία της Μανωλάδας επειδή συμπαραστάθηκαν στην απεργία τους. Μετά την επίθεση εκείνη, την επόμενη μέρα, το ΠΑΜΕ διοργάνωσε στην περιοχή συγκέντρωση. Και λίγες μέρες αργότερα οργάνωσε παμπελοποννησιακή κινητοποίηση με τη συμμετοχή χιλιάδων εργαζομένων. Οπως τότε, έτσι και τώρα οι εργάτες πρέπει να δώσουν τη δική τους απάντηση στην τρομοκρατία των αφεντικών.

• Με ανακοίνωσή της η ΝΕ Ηλείας του ΚΚΕ καταδικάζει τη δολοφονική επίθεση των μεγαλοαγροτών κατά των αλλοδαπών εργατών γης.

Ποιος είναι ο νέος γενικός γραμματέας του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας

Η Αλέκα Παπαρήγα έβαλε τίτλους τέλους μετά από 22 χρόνια και ο Δημήτρης Κουτσούμπας, το όνομα του οποίου είχε ξανακουστεί ως επικρατέστερου να τη διαδεχθεί, βρέθηκε στο τιμόνι του ΚΚΕ.

Ο 52χρονος Δημήτρης Κουτσούμπας είναι οικονομολόγος και στέλεχος του ΚΚΕ. Υπήρξε διευθυντής του Ριζοσπάστη και επικεφαλής του τομέα Διεθνών Σχέσεων του κόμματος ενώ σήμερα είναι μέλος του Πολιτικού Γραφείου, στο οποίο πρωτοποθετήθηκε το 1991, και επικεφαλής της Γραμματείας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ.

Στις βουλευτικές εκλογές του 2000 και του 2007 ήταν υποψήφιος βουλευτής στον νομό Βοιωτίας χωρίς όμως επιτυχία και με την ολοκλήρωση του 19ου Συνεδρίου εξελέγη Γενικός Γραμματέας του κόμματος.

Με την ολοκλήρωση των εργασιών του 19ου Συνεδρίου του ΚΚΕ δόθηκε από το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ η παρακάτω ανακοίνωση:

"Ολοκληρώθηκαν οι εργασίες του 19ου Συνεδρίου του ΚΚΕ με την εκλογή νέας Κεντρικής Επιτροπής, η οποία στην πρώτη της συνεδρίαση εξέλεξε Γενικό Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ τον Δημήτρη Κουτσούμπα".

 

Γενικοί γραμματείς και πρώτοι γραμματείς της ΚΕ

ΣΕΚΕ

1.            Νίκος Δημητράτος          Νοέμβριος 1918 - 1922

2.            Γιάννης Κορδάτος           Φεβρουάριος - Νοέμβριος 1922

3.            Νίκος Σαργολόγος          Νοέμβριος 1922 - Σεπτέμβριος 1923

4.            Θωμάς Αποστολίδης      Σεπτέμβριος 1923 - Δεκέμβριος 1924

ΚΚΕ

1.            Παντελής Πουλιόπουλος              Δεκέμβριος 1924 - Σεπτέμβριος 1925

2.            Λευτέρης Σταυρίδης      Σεπτέμβριος 1925 - Σεπτέμβριος 1926

3.            Παστιάς Γιατσόπουλος                 Σεπτέμβριος 1926 - Μάρτιος 1927

4.            Ανδρόνικος Χαϊτάς         Μάρτιος 1927 - Νοέμβριος 1931

5.            Νίκος Ζαχαριάδης           Νοέμβριος 1931 - 1936

6.            Ανδρέας Τσίπας               Ιούλιος 1941 - Σεπτέμβριος 1941

7.            Γιώργης Σιάντος               Ιανουάριος 1942 - 1945

-              Νίκος Ζαχαριάδης           1945 - 1956

8.            Απόστολος Γκρόζος        1956

9.            Κώστας Κολιγιάννης      1956 - 1972

10.          Χαρίλαος Φλωράκης     1972-1989

11.          Γρηγόρης Φαράκος        1989-1991

12.          Αλέκα Παπαρήγα            1991 -2013

13.         Δημήτρης Κουτσούμπας   2013

 

ΣΤΑ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ ΛΑΜΠΡΑΚΗ Ιστορική μνήμη ή αναμνήσεις;

Στις 22 Μάη συμπληρώνονται 50 χρόνια από τη δολοφονία του αγωνιστή της ειρήνης Γρηγόρη Λαμπράκη, στη Θεσσαλονίκη. Η ΕΕΔΥΕ απευθύνει πλατύ κάλεσμα στον εργαζόμενο λαό, στους άνεργους, τη νεολαία, σε κάθε προοδευτικό άνθρωπο να πάρει μέρος στην 34η Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης, την Κυριακή 19 Μάη, να βαδίσει μαζικά και αγωνιστικά με τις σημαίες του αντιιμπεριαλιστικού - φιλειρηνικού κινήματος. Να τιμήσει με τον καλύτερο τρόπο τη μνήμη και την προσφορά του Γρηγόρη Λαμπράκη, στη φιλειρηνική - αντιιμπεριαλιστική πάλη του λαού μας.

Ταυτόχρονα καλεί σε μαζική συμμετοχή στις πολύμορφες εκδηλώσεις και κινητοποιήσεις που θα γίνουν το επόμενο διάστημα, για τη συμπλήρωση 50 χρόνων από τη δολοφονία του ανυποχώρητου αγωνιστή της ειρήνης, στη Θεσσαλονίκη, στον Πειραιά, στην Αθήνα και άλλες πόλεις.

Η ΕΕΔΥΕ τονίζει ότι «σε μια περίοδο που τα γεράκια του ιμπεριαλισμού συγκεντρώνονται στη γειτονιά μας και απειλούν με γενικευμένη σύρραξη την περιοχή, το παράδειγμα και το πραγματικό περιεχόμενο της δράσης του Λαμπράκη υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη να αναδειχτεί και να εμπνεύσει τις νεότερες γενιές» αφού «τότε και τώρα ίδιος είναι ο εχθρός: Τα μονοπώλια, που γεννούν τη φτώχεια, την πείνα, τους άδικους πολέμους, την κρατική και παρακρατική καταστολή, τις ναζιστικές - ρατσιστικές συμμορίες, την εκμετάλλευση και καταστροφή ανθρώπου και περιβάλλοντος. Και το αντίπαλο δέος το ίδιο: Η υπερδύναμη των λαών».

Πολλοί είναι οι φορείς, οι πολιτικές δυνάμεις, ακόμα και μεμονωμένα πολιτικά πρόσωπα, που με αφορμή τη συμπλήρωση 50 χρόνων από τη δολοφονία του Γρ. Λαμπράκη, διοργανώνουν εκδηλώσεις, παρουσιάσεις βιβλίων και άλλες πρωτοβουλίες, αφιερωμένες στη μνήμη του, αλλά αποκομμένες από το περιεχόμενο και τη στόχευση της στάσης και της δράσης του. Αποσυνδεδεμένες από την ανάγκη η μνήμη και το παράδειγμα να εμπνέει σήμερα αγώνες ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, που είναι γέννημα θρέμμα των μονοπωλίων και της εξουσίας τους, των μεταξύ τους ανταγωνισμών, όπως δείχνουν και τα μαύρα σύννεφα που πυκνώνουν στη γειτονιά μας.

Απάντηση σε όσους αποδίδουν τιμές σε έναν άλλο Γρηγόρη Λαμπράκη από αυτόν που πραγματικά υπήρξε ο μεγάλος αγωνιστής, δίνει με ανοιχτή του επιστολή ο γιος του και αντιπρόεδρος της ΕΕΔΥΕ, Γιώργος Λαμπράκης. Την επιστολή δημοσιοποίησε η ΕΕΔΥΕ και αναδημοσιεύεται σήμερα στον «Ριζοσπάστη».

Ιστορική μνήμη ή αναμνήσεις;

ΚΑΘΕ «ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ» ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ προσφέρεται για τη διοργάνωση εκδηλώσεων με αφορμή τα «τόσα χρόνια από...». Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά με τα 50 χρόνια από τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη και με αφορμή τα όσα είμαι σίγουρος πως θα γίνουν, απευθύνομαι ανοιχτά στους ανθρώπους που θα θελήσουν να τον τιμήσουν.

Η συγκίνηση, όταν άνθρωποι θέλουν να τιμήσουν τον πατέρα σου, είναι μεγάλη, αλλά εξίσου μεγάλο είναι και το χρέος διατήρησης της φλόγας της ιστορικής μνήμης, έτσι ώστε αυτή να μη γίνει... πυροτέχνημα.

Γράφω αυτήν την επιστολή, με το βάρος αυτού του χρέους και μόνο, γνωρίζοντας ότι ίσως πικράνω κάποιους ανθρώπους, όμως θεωρώ ότι μια συγκεκριμένη πολιτική στάση, είναι προτιμότερη από τους εύκολους συναισθηματισμούς.

Τέτοιες εκδηλώσεις μόνο δύο δρόμους μπορούν να ακολουθήσουν: ή θα είναι εκδηλώσεις ιστορικής μνήμης που θα δίνουν ώθηση στην οργανωμένη πάλη ή θα είναι εκδηλώσεις αναμνήσεων.

Οσοι βαδίσουν στο δρόμο της ιστορικής μνήμης θα επιχειρήσουν να φθάσουν ως τις ρίζες των αιτίων των δραματικών εκείνων γεγονότων, επιχειρώντας ταυτόχρονα να αναδείξουν τι ακριβώς σήμαινε η πολιτική στάση του Γρηγόρη Λαμπράκη στο Κίνημα Ειρήνης, τι σήμαινε και τι σημαίνει Κίνημα ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τις αιτίες που τον προκαλούν, Κίνημα ενάντια στα μεγάλα συμφέροντα, στα μονοπώλια, στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, στην καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Οσοι βαδίσουν το δρόμο των αναμνήσεων, πολύ φοβάμαι, ότι θα ξεκόψουν τα γεγονότα της εποχής από τις ρίζες τους και θα σταθούν στην επιφάνεια εξάγοντας τελικά διαφορετικά συμπεράσματα από εκείνα που, κατά τη γνώμη μου, τιμούν πραγματικά τον Λαμπράκη καθώς η μεγαλύτερη τιμή σε αυτόν είναι η συνέχιση του αγώνα του στις σημερινές συνθήκες.

Από την περσινή Μαραθώνια Πορεία ειρήνης, προς τιμήν του Γρηγόρη Λαμπράκη

ΧΩΡΙΣ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ, ο Γρηγόρης Λαμπράκης υπήρξε ένας αγωνιστής, μια εμβληματική προσωπικότητα του αντιιμπεριαλιστικού Κινήματος του 20ού αιώνα στην Ελλάδα και όχι μόνο. Ηταν ο συνεχιστής του αγώνα του Γιώργου Τσαρουχά, του Νίκου Νικηφορίδη που εκτελέστηκε στη Θεσσαλονίκη γιατί μάζευε υπογραφές της Εκκλησης της Στοκχόλμης για απαγόρευση των πυρηνικών δοκιμών και τόσων άλλων αγωνιστών που έδωσαν τη ζωή τους για την ειρήνη και τη δημοκρατία.

Ηταν ο συνεχιστής του αγώνα των εργατών του λιμανιού που απέργησαν και δεν φόρτωσαν τα καράβια με πολεμικό υλικό για την Κορέα.

Ηταν ο πρωτοπόρος αγωνιστής των Πορειών Ειρήνης, ο συνειδητός μαχητής για να μη μετατραπεί η Ελλάδα σε αποθήκη και ορμητήριο ΝΑΤΟικών πυραύλων.

Ο Γρηγόρης Λαμπράκης δολοφονήθηκε και οι δολοφόνοι του έγιναν γνωστοί ως «παρακράτος». Γεγονότα και ονόματα θα βγουν πάλι στην επιφάνεια αλλά εκείνο που δε θα φωτιστεί πολύ, είναι η οργανική σχέση αυτού του «παρακράτους» με το ίδιο το ΝΑΤΟ, τον ιμπεριαλισμό και τα κράτη - συμμάχους του και η απόδειξη ότι ήταν κάτι πολύ περισσότερο από μια συμμορία «αλητών».

Η θυσία του Γρηγόρη Λαμπράκη αφύπνισε και τράβηξε στην πολιτική δράση ένα γιγάντιο νεολαιίστικο κίνημα. Ηταν τίτλος τιμής απέναντι στο λαό να είσαι «Λαμπράκης» και οι τίτλοι αυτοί, άλλοτε -δυστυχώς- «εξαργυρώνονται» και άλλοτε -ευτυχώς- επιβεβαιώνονται καθημερινά και είναι αυτό το δεύτερο το μεγαλύτερο στοίχημα.

«ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ...» λοιπόν, σήμερα σημαίνει να συνεχίζεις τον ίδιο αγώνα κατά του ιμπεριαλιστικού πολέμου και των αιτιών που τον γεννούν.

Πώς άραγε θα τιμήσεις τον Γρηγόρη Λαμπράκη, αν σήμερα δεν παλέψεις ενάντια σε όλους τους ιμπεριαλισμούς που συγκρούονται στην Ανατολική Μεσόγειο;

Πώς άραγε θα τιμήσεις τον Γρηγόρη Λαμπράκη αν σήμερα δεν «βλέπεις» την κάθε αστική τάξη να προσπαθεί να «πλασαριστεί» στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, αν δεν «βλέπεις» το Νόμπελ Ειρήνης στην ΕΕ (!!!) την ίδια στιγμή που ως σύνολο και με τις «μεγάλες δυνάμεις» της ξεχωριστά, ανάβει τις μηχανές του πολέμου;

Θα τιμήσουμε τον Γρηγόρη Λαμπράκη «ξεχνώντας» την Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, το Μάλι, τη Συρία, τη Σομαλία, και εκείνους που έδωσαν τη συνδρομή τους στα εγκλήματα;

Θα τιμήσουμε τον Γρηγόρη Λαμπράκη, βλέποντας βουρκωμένοι «παρέα» το «Ζ» και τραγουδώντας το «Γελαστό Παιδί» και ξεχνώντας ότι ενδεχομένως να μιλήσουν για τον Λαμπράκη και «εκείνα τα χρόνια», άνθρωποι που στήριξαν πολιτικές ΝΑΤΟικών και Ευρωενωσιακών βομβαρδισμών, πολιτικές που έδωσαν εδάφη εξόρμησης στρατών για το διαμελισμό χωρών, πολιτικές που έστειλαν στρατιωτικές αποστολές συνδράμοντας στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, πολιτικές που μπορεί και να «συνεχιστούν με άλλα μέσα» για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των μονοπωλίων;

Η ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΓΡΗΓΟΡΗ ΛΑΜΠΡΑΚΗ συμβάλλει κι ατσαλώνει τη διαπαιδαγώγηση των νέων αν συνδέεται στην πράξη με την ανυπακοή στην κυρίαρχη πολιτική, με τον αγώνα κατά της κοινωνικής αδικίας και των αιτιών που την προκαλούν, με τον αγώνα για την ανατροπή του καθεστώτος εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Η τιμή στον Γρηγόρη Λαμπράκη είχε και έχει περιεχόμενο πάλης, συνειδητής και συγκεκριμένης και επειδή η μήτρα των αιτιών της δολοφονίας του υπάρχει και εξακολουθεί το ίδιο «έργο», η καλύτερη τιμή σε εκείνον είναι η πάλη για την εξάλειψή της. Ολα τα άλλα -και δεν θα το θέλαμε- θα είναι ένα «μνημόσυνο» και μια «επάλειψη» με άλλοθι «τα χρόνια εκείνα» «όρκων» που δεν κρατήθηκαν και «χρεών» που παραμένουν ανεξόφλητα.

Είναι για «μνημόσυνα» -έστω και «λαμπρά»- ο άνθρωπος που κατέβηκε από τον Τύμβο του Μαραθώνα με αυτήν την περπατησιά;

Οσοι ανατρίχιασαν και ανατριχιάζουν μπροστά στο βλέμμα που είναι αποτυπωμένο σε εκείνη τη φωτογραφία και μπορούν να «δουν» το δρόμο που άνοιξε και περπάτησε ο Γρηγόρης Λαμπράκης, ας σκεφθούν...

Γιώργος ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ
αντιπρόεδρος της ΕΕΔΥΕ