Κουφοντίνας: «Να μην ανεχτούμε άλλο την ατίμωση, την ταπείνωση, τον εξευτελισμό»

Για να ξεσηκωθεί ο λαός πρέπει «να ξεπεράσει τις πολλαπλά βολεμένες και τακτοποιημένες πολιτικές και συνδικαλιστικές ηγεσίες, να ξεπεράσει κάθε ελπίδα στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες που ανακυκλώνουν φθαρμένους και διεφθαρμένους πολιτικούς, να ξεπεράσει κάθε πίστη σε διακηρύξεις ειρηνικών και καθωσπρέπει αλλαγών, να μην περιμένει καμία λύση απ' τους επίσημους θεσμούς», αναφέρει, από τη φυλακή, ο Δημήτρης Κουφοντίνας.
Σε συνέντευξή του στην «Εφημερίδα των Συντακτών», δηλώνει ότι δεν απαρνιέται την  ιστορία του και ότι αν ξεκινούσε σήμερα τη διαδρομή του θα εντασσόταν ολόψυχα στο μέτωπο πολύμορφης δράσης.
Λέει ακόμη ότι οι  σημερινές ένοπλες οργανώσεις συγκροτούν μια διαφορετική περίπτωση, «όμως ταυτόχρονα αποτελούν και μια συνέχεια των λαϊκών αγώνων, είναι μια από τις μορφές που παίρνει σήμερα η αντίσταση του λαού».
Και σημειώνει:«Το παλιό αίτημα να γίνει επιτέλους ο λαός νοικοκύρης στο σπίτι του μπαίνει πιο ζωτικά, πιο επιτακτικά από ποτέ. Σήμερα που μας μετατρέπουν σε νοικάρη στο ίδιο μας το σπίτι, στην ίδια μας τη χώρα» .

Αναλυτικά η συνέντευξη στην Κατερίνα Κατή και τον Τάσο Παππά:
• Οι σημερινές ένοπλες οργανώσεις είναι συνέχεια του ένοπλου αντάρτικου των δεκαετιών του 1970 και του 1980 ή συγκροτούν μη διαφορετική περίπτωση;

- Συγκροτούν μια διαφορετική περίπτωση, επειδή η εποχή είναι διαφορετική, και σε κάθε εποχή οποιαδήποτε πάλη (και η ένοπλη) παίρνει τις δικές της ιδιαίτερες μορφές κάθε φορά. Είναι διαφορετικά τα βιώματα, διαφορετικές οι κινηματικές εμπειρίες των μελών των σημερινών ένοπλων ομάδων.

0μως, ταυτόχρονα αποτελούν και μια συνέχεια των λαϊκών αγώνων, είναι μια απ' τις μορφές που παίρνει σήμερα η αντίσταση του λαού. Είναι μία απ' τις εκφράσεις του διαρκούς εξεγερτικού ρεύματος που διατρέχει την ιστορία αυτού του τόπου. Εγώ βλέπω τους σημερινούς νέους να αναφέρονται στους Κλέφτες, στους αντάρτες του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, στους αντιχουντικούς αγωνιστές, στους ένοπλους του μεταπολιτευτικού αντάρτικου πόλης. Τους βλέπω να συγκινούνται με τα παλιά τραγούδια: «Με χίλια ονόματα μια χάρη...».

• Πολλοί μιλούν για μια ελληνική ιδιαιτερότητα, εννοώντας ότι η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην Ευρώπη όπου υπάρχουν ομάδες που χρησιμοποιούν βία για να ανατρέψουν το σύστημα. Πώς το εξηγείτε;

- Υπάρχει πράγματι μια «ελληνική ιδιαιτερότητα». Ο ελληνικός λαός γνώρισε δικτατορίες και πραξικοπήματα όταν στην Ευρώπη υπήρχε κοινοβουλευτική «δημοκρατία». Ο λαός πάλευε μια ληστρική, παρασιτική και εξαρτημένη άρχουσα τάξη όταν οι ευρωπαϊκοί λαοί μεταλλάσσονταν, καθώς έπαιρναν ένα κομμάτι απ' τη λεία των δικών τους αποικιοκρατικών αρχουσών τάξεων.

Η μεγάλη όμως «ελληνική ιδιαιτερότητα» συνίσταται στην αντίσταση του λαού στα χρόνια 1941-1949, όταν τα έβαλε με τέσσερις υπερδυνάμεις, την Ιταλία, τη Γερμανία, την Αγγλία και τις ΗΠΑ. Αυτή είναι μια ιδιαιτερότητα, μια μοναδικότητα σε όλο τον κόσμο, και αυτό το ιδιαίτερο παράδειγμα αγώνα είναι μια πηγή που αρδεύει και τις ένοπλες οργανώσεις από τότε μέχρι τώρα.

Και μπορεί οι νέοι σήμερα να μην έχουν βιωματικό δεσμό με τις παραδόσεις του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, μόλα τούτα όμως ο αντίλαλος αυτών των παραδόσεων διαπερνά τη συνείδηση, αιχμαλωτίζει τη σκέψη.

• Παρά το γεγονός ότι πουθενά στον κόσμο και ποτέ στην σύγχρονη ιστορία δεν έχει ευδοκιμήσει το αντάρτικο πόλης, αυτό εξακολουθεί να προσελκύει, αναλόγως της συγκυρίας ανθρώπους που είτε συμμετέχουν ενεργά είτε συμφωνούν με τις επιλογές του. Πού οφείλεται αυτή η γοητεία που ασκεί σε ομάδες νέων;

- Εσεις όταν λέτε αντάρτικο πόλης σκέφτεστε κυρίως τα μητροπολιτικά, ευρωπαϊκά αντάρτικα. Εγώ σκέφτομαι πιο πολύ τα λατινοαμερικάνικα. Ακόμη, σκέφτομαι το αντάρτικο πόλης ως τμήμα της ευρύτερης επαναστατικής διαδικασίας. Παντού στον κόσμο, σε όλες τις επαναστάσες υπήρχαν μορφές αντάρτικου πόλης. Από τους μπολσεβίκους (παρτιζάνικη δράση την ονόμαζε ο Λένιν) μέχρι την κινεζική, τη βιετναμική, την κουβανική, παντού. Ακόμη και στην ελληνική του '41-'49, με την ΟΠΛΑ που είχε υπεύθυνο τον Νίκο Πλουμπίδη, με τη Στενή Αυτοάμυνα στη Θεσσαλονίκη και τόσα άλλα.

Τώρα, για την όμορφη λέξη «γοητεία» που χρησιμοποιήσατε, θα σας απαντήσω με την ποίηση του Σίλερ: «Για κάτι το καλύτερο είμαστε πλασμένοι. Τέτοια φωνή στα στήθη μα ακούγεται βαθιά». Πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που γοητεύονται απ' την άγια ιδέα της απελευθέρωσης του ανθρώπου, πάντα θα υπάρχουν νέοι με ξύπνια τη φωνή της συνείδησής τους, έτοιμοι να προβούν στην υπέρτατη θυσία. Κι αν γοητεύονται απ' τη δυναμική δράση είναι γιατί, δυστυχώς, η Ιστορία δεν έχει ανακαλύψει άλλο δρόμο για τις μεγάλες αλλαγές, για την έφοδο στον ουρανό.

• Η συγκυρία είναι δραματική. Κατακτήσει; χρόνων υπονομεύονται, η ανεργία χτυπά κόκκινο, το μέλλον φαντάζει δυσοίωνο, ωστόσο οι πολίτες δεν εξεγείρονται. Γιατί; 

- Είναι πολλοί οι λόγοι. Είναι η προδοσία από τις ηγεσίες των κοινωνικών απελευθερωτικών κινημάτων. Είναι η αποδυνάμωση της συλλογικής μνήμης, είναι η αλλοτρίωση απ' τις αγωνιστικές παραδόσεις. Είναι και η σημαντική άνοδος του βιοτικού επιπέδου τις τελευταίες δεκαετίες και οι παρενέργειές της σε όρους συλλογικής συγκρουσιακής δράσης.

Λέτε ότι εξέγερση δεν γίνεται, αλλά ένα είδος «εξέγερσης» έγινε! Δεν ήταν εξεγερτικό ξέσπασμα αυτά που έγιναν ολόκληρο το 2011 μέχρι τις αρχές του 2012; Συγκεντρώσεις εκατοντάδων χιλιάδων, 12 γενικές απεργίες, άγριο κυνηγητό των πολιτικών, είχε τότε προκαλέσει τον παγκόσμιο θαυμασμό. Ομως προδόθηκε από τις πολλαπλά βολεμένες και «τακτοποιημένες» πολιτικές και συνδικαλιστικές ηγεσίες που, αντί να οδηγήσουν τον κόσμο να κάνει το μεγάλο βήμα προς τα μπρος, έκαναν ό,τι μπορούσαν για να εκτονώσουν τη δίκαιη λαϊκή οργή, να τσακίσουν τον ψυχισμό των αγωνιζόμενων ανθρώπων, να καναλιζάρουν την αγανάχτηση στα ήρεμα νερά της εκπροσώπησης και της ανάθεσης. Παραδίδοντας τον κόσμο, γυμνό και απροετοίμαστο, βορά στην κτηνώδη βία της εξουσίας.

Για να γίνει η μεγάλη ελπιδοφόρα και σωτήρια εξέγερση θα πρέπει ο κόσμος να ξεπεράσει αυτές τις ηγεσίες. Να ξεπεράσει κάθε ελπίδα στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες που ανακυκλώνουν φθαρμένους και διεφθαρμένους πολιτικούς, που επανανομιμοποιούν το απαξιωμένο πολιτικό προσωπικό. Να ξεπεράσει κάθε πίστη σε διακηρύξεις ειρηνικών και «καθωσπρέπει» αλλαγών, να μην περιμένει καμιά λύση απ' τους επίσημους θεσμούς.

Χρειάζονται να γίνουν οι άπειρες ατομικές υπερβάσεις, από κάθε νέο, από κάθε εργαζόμενο. Οι πολλές μικρές τοπικές εξεγέρσεις που θα μας ξαναμάθουν πώς να παλεύουμε, πώς να πολεμάμε τους ισχυρούς που είναι ανίσχυροι μπροστά στο πλήθος μας και το δίκιο μας.

Χρειάζεται ακόμα να βγει μια πραγματικά επαναστατική πολιτική δύναμη, μέσα απ' τα σπλάχνα του λαού, που θα εμπνεύσει και θα πείσει, που θα συντονίσει τη διάχυτη δράση, θα κατευθύνει τον διάπυρο ατμό της οργής έτσι που να κινήσει την ατμομηχανή της Ιστορίας.

•     Η Χρυσή Αυγή πιστεύει ότι βρισκόμαστε σε φάση εμφυλίου πολέμου. Το ίδιο φαίνεται να πιστεύουν και οργανώσει; της άκρας Αριστερά;. Εσείς τι νομίζετε;

- Από εδώ που βρίσκομαι δεν έχω αντιληφθεί ότι η άκρα Αριστερά λέει πως βρισκόμαστε σε φάση εμφυλίου πολέμου. Αντίθετα, άκουσα κυβερνητικό βουλευτή να δηλώνει κυνικά ότι η Χρυσή Αυγή έκανε τη «βρόμικη δουλειά», οργάνωνε έναν εμφύλιο πόλεμο για λογαριασμό της εξουσίας, με τις πλάτες του κράτους.
Οσο για αυτά που λέει ότι πιστεύει η Χρυσή Αυγή; Εγώ ξέρω ότι πιστεύει στον Χίτλερ, στον ναζισμό, στα κρεματόρια του Αουσβιτς, σε όλα εκείνα τα αποτρόπαια, φρικιαστικά εγκλήματα που αδυνατεί να συλλάβει και η πιο διεστραμμένη φαντασία. Στον νου μου έρχονται τα λόγια του Γκράμσι, πως όταν πεθαίνει το παλιό και δεν έχει γεννηθεί ακόμη το καινούργιο, τότε είναι η εποχή των τεράτων.

•    Μιλάτε για νέα γερμανική κατοχή. Μήπως τα πράγματα είναι πιο περίπλοκα και πρέπει να μιλάμε για επέλαση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου;

- Αν είναι αναλυτικό λάθος να μιλάμε για Γερμανία και όχι για Χρήμα, άλλο τόσο πολιτικό λάθος είναι να μιλάμε σήμερα για Χρήμα και όχι για το γερμανικό κεφάλαιο. Πράγματι, το παγκόσμιο χρηματιστικό κεφάλαιο είναι ο δεσμώτης των λαών, εξαπολύει τον ληστρικό ταξικό πόλεμο κατά της εργασίας, όπως ομολόγησε κυνικά ένας απ' τους ισχυρότερους εκπροσώπους του, ο Μπόφετ. Κι αυτό σήμερα βρίσκεται σε μια πρωτοφανή φάση ενοποίησης, συνύφανσης, αλληλοεξάρτησης.

Ωστόσο, το κεφάλαιο, ιδιαίτερα μέσα στις σημερινές συνθήκες κρίσης, διατηρεί και αυξάνει τα εθνικά του χαρακτηριστικά. Ετσι, στην Ευρώπη κουμάντο κάνει το γερμανικό κεφάλαιο. Βλέπει την Ευρώπη ως ζωτικό χώρο του Δ' Ράιχ. Διεξάγει τον ταξικό πόλεμο απέναντι στον ίδιο τον γερμανικό λαό, αλλά εξαπολύει τη ρατσιστική ληστρική του επέλαση εναντίον του ευρωπαϊκού Νότου με τον κλασικό γερμανικό τρόπο. Τον τρόπο όλων των γερμανικών Ράιχ που αιματοκύλησαν την Ευρώπη, σ' αυτή τη διαρκή γερμανική αφήγηση της ανθρώπινης καταστροφής. Αλλωστε και η ορολογία που χρησιμοποιούν σήμερα, η «Τελική Λύση» (Endlosung) παραπέμπει στο ναζιστικό σχέδιο ολοκαυτώματος των λαών.

Ετσι, θα πρέπει να μιλάμε για νέα γερμανική κατοχή. Δίχως ξένα στρατεύματα αλλά με τα πανίσχυρα οικονομικά όπλα που φέρνουν την ίδια ισοπέδωση του λαού και της χώρας, την ίδια καταστροφή που συγκρίνεται με αυτήν της κατοχης του '41 -'44. Τη βρόμικη δουλειά αναλαμβάνουν οι νέοι Κουίσλινγκ, τα «ιδιοτελή καθάρματα» όπως έγραφε ο Δ. Γληνός στο τραγικά επίκαιρο βιβλίο του «Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ».

Το πολιτικό προσωπικό όμως, αυτά τα θλιβερά εθελόδουλα υποπόδια των ισχυρών, παραμένει υπηρέτης δύο αφεντάδων. Στην Ελλάδα παραδοσιακό αφεντικό είναι οι ΗΠΑ. Που ελέγχουν γεωπολιτικά τη χώρα, προωθούν τους σχεδιασμούς τους για τον άξονα Ισραήλ - Κύπρος - Ελλάδα, για τη λύση τύπου Ανάν στην Κύπρο, που θα είναι καταστροφικοί για τον ελληνικό λαό.

Ταυτόχρονα, μέσα απ' το ΔΝΤ και τους ποικίλους μηχανισμούς τους προωθούν την οικονομική εξάρτηση της χώρα, σ' αυτή τη συνεργασία-ανταγωνισμό με το γερμανικό κεφάλαιο. Ετσι, οποιαδήποτε πολιτική πρόταση δεν ξεκινά από την ανάγκη να αποτιναχτεί και η αμερικανική εξάρτηση, είναι ανιστόρητη και θα αποβεί ολέθρια.

•    Μπορεί να υπάρξει έξοδο; από τη σημερινή τραγική κατάσταση; Τι μπορεί να γίνει;

- Χρειάζεται πρώτα να συνειδητοποιήσουμε το ζοφερό μέλλον που μας προετοιμάζουν, να καταλάβουμε ότι αυτή η τραγωδία δεν θα έχει τέλος άλλο απ' το ίδιο μας το τέλος ως χώρα και ως λαού. Κανένας νόμος και κανένα Σύνταγμα δεν ισχύει πλέον, μια και αυτά αποκρυστάλλωναν με τη δυναμική ενός λαού που πάλευε και μάτωνε.

Ζούμε πλέον το τέλος μιας ολόκληρης εποχής. Αποτελούμε το δοκιμαστικό πεδίο βολής των νέων οικονομικών όπλων, το πειραματόζωο στο εργαστήρι της Νέας Τάξης, της κολοσσιαίας αναδιάρθρωσης του καπιταλισμού με όρους «πρωταρχικής συσσώρευσης». Με όρους Μεσαίωνα.

Μας ετοιμάζουν, με την ενθουσιώδη συνενοχή της ελληνικής άρχουσας τάξης, ένα καθεστώς διαρκούς Ειδικής Οικονομικής Ζώνης με εξαθλιωμένους εργαζόμενους, σε μια χώρα λεηλατημένη από κάθε δημόσιο πλούτο, σε μια χώρα εδαφικά ακρωτηριασμένη. Με τη μελετημένη τακτική του «σαλαμιού» που κόβει φέτα φέτα -και όπου οι αντιδράσεις είναι εντονότερες απλώς οι «φετούλες» γίνονται απλώς λεπτότερες- όλων των δικαιωμάτων και ελευθεριών. Με τη συστηματική καταστροφή της παραγωγικής δομής. Με τη μαζική απαλλοτρίωση κάθε περιουσιακού στοιχείου, της ίδιας μας της στέγης, που θα πρόσφερε κάποια εξασφάλιση και ατομική ανεξαρτησία, ώστε να γίνουμε έρμαια στα χέρια των ισχυρών.

Χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα από κανέναν σωτήρα, ντόπιο ή ξένο. Το παλιό αίτημα να γίνει επιτέλους ο λαός νοικοκύρης στο σπίτι του μπαίνει πιο ζωτικά, πιο επιτακτικά από ποτέ. Σήμερα που μας μετατρέπουν σε νοικάρη στο ίδιο μας το σπίτι, στην ίδια μα; τη χώρα.

•    Αυτό το αίτημα πώς μπορεί να υλοποιηθεί;

- Μόνο από ένα ευρύ μέτωπο λαϊκής σωτηρίας, ένα ισχυρό παλλαϊκό μέτωπο, ανεξάρτητα από διαφορές. Τη νέα κατοχή, όπως και την παλιά, μπορεί να την αντιμετωπίσει μόνο ο ενωμένος και οργανωμένος λαός. Οργανωμένος σε ένα μέτωπο πολύμορφης δράσης για την εθνική και κοινωνική απελευθέρωση. Που θα συναρθρώνει αρχικά τις επιμέρους αντιστάσεις και τις τοπικές εξεγέρσεις, θα ενοποιεί και θα διευρύνει τους αυτοοργανωμένους χώρους αντίστασης και ανάσας, θα συγκεντρώνει και θα οργανώνει τη λαϊκή οργή, με ένα συγκροτημένο, πειστικό μεταβατικό πρόγραμμα που θα εμπνέεται απ' το όραμα μιας κοινωνίας των ελεύθερων συνεταιρισμένων παραγωγών.

Αμεσα χρειάζεται να αντιμετωπιστεί η απειλή της μαζικής λιμοκτονίας. Στη συνέχεια προέχει η αναδιάρθρωση της πρωτογενούς παραγωγής και συνολικά της παραγωγικής δομής στην κατεύθυνση της οικονομικής αυτοδυναμίας.

Το μεταβατικό πρόγραμμα δεν μπορεί να μην ξεκινά από τη στάση πληρωμών του απεχθούς χρέους, μια και αυτό που προέχει είναι η επιβίωση και η αξιοπρεπής διαβίωση των ανθρώπων. Δεν μπορεί ακόμα να μην περιλαμβάνει δημόσιο έλεγχο των τιμών, της κίνησης κεφαλαίων, τον έλεγχο του τραπεζικού και των στρατηγικών τομέων της οικονομίας.
Αυτός ο έλεγχος πάνω στα μέσα παραγωγής, πάνω στη λήψη των αποφάσεων γύρω από τι, πώς και από ποιον θα παραχθεί το κοινωνικό προϊόν δεν μπορεί παρά να γίνει με ρήξη του υπάρχοντος συστήματος. Δεν μπορεί να γίνει μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση, δεν μπορεί να γίνει δίχως ένα είδος εθνικού νομίσματος. Δεν μπορεί να γίνει δίχως έναν ριζικό γεωπολιτικό ανασχεδιασμό. Το ξεπέρασμα της σημερινής βαθιάς κρίσης προϋποθέτει και απαιτεί βαθιές αλλαγές.

•    Αν ξεκινούσατε σήμερα την πολιτική σας διαδρομή, θα ακολουθούσατε την ίση πορεία;

- Αν ξεκινούσα σήμερα την πολιτική μου διαδρομή, θα εντασσόμουν ολόψυχα σ' αυτό το μέτωπο πολύμορφης δράσης που περιέγραψα προηγουμένως. Κάτι θα έβρισκα να κάνω στα πλαίσια του. Ή θα πάλευα με όλες μου τις δυνάμεις για τη δημιουργία του και την αταλάντευτη συγκρουσιακή του κατεύθυνση ρήξης.

Ομως ξεκίνησα πολλά χρόνια πριν, απ' την πολιτική γέννηση μου στην εξέγερση του Νοέμβρη του 1973 που σημάδεψε ανεξίτηλα όλη μου την πορεία. Ολη μου η πολιτική διαδρομή καθορίστηκε απ' το όνειρο της κοινωνικής χειραφέτησης που ενέπνευσε τόσες γενιές αγωνιστών, με κορύφωμα την απαράμιλλη γενιά του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ.

Οι επιλογές μου είχαν πάντα τον ίδιο ανατρεπτικό ορίζοντα και καθορίζονταν από τις κάθε φορά πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες, την εκάστοτε συγκυρία, και από τις ιστορικές αναγκαιότητες. Και για να απαντήσω σ' αυτό που υποδηλώνει η ερώτηση σας, θα προσθέσω ότι ο αναστοχασμός αυτών των επιλογών δεν σημαίνει απόρριψη ή άρνηση τους. Δεν απαρνούμαι την ιστορία μου. Η κριτική τους θεώρηση -άμεση, αναγκαία και επείγουσα- είναι μια άλλη συζήτηση, την οποία πιστεύω ότι σύντομα θα μπορέσουμε να διεξαγάγουμε.

Μια και μιλάμε όμως για πολιτικές διαδρομές, θα ήθελα από αυτό το βήμα να κάνω ένα κάλεσμα.
Πρώτα προς τους πολιτικούς κρατούμενους. Που βρέθηκαν στη φυλακή για τη λαϊκή υπόθεση και γ' αυτό έχουν την ηθική αρμοδιότητα να μιλήσουν στην κοινωνία, στον πραγματικό αποδέκτη του λόγου τους, ξεπερνώντας τις εσωστρέφειες. Υστερα στους παλιούς φίλους και συντρόφους όλης της προσωπικής μου πολιτικής διαδρομής απ' το 1974. Μη λησμονάτε. Μη λησμονάτε αυτά για τα οποία παλέψαμε. Συστρατευτείτε στον καινούργιο αγώνα, τον μεγάλο.

Σε όλους τους αριστερούς που έχουμε το ίδιο όραμα. Τι καρτεράμε; θα στεκόμαστε να βλέπουμε τη χώρα να ισοπεδώνεται, τον λαό να λιμοκτονεί, τα όνειρα των νέων να δολοφονούνται, επειδή δεν είμαστε οργανωμένοι να τους υπερασπιστούμε; Επειδή δεν είμαστε έτοιμοι να σταθούμε δίπλα τους, επειδή δεν έχουμε ακόμα οργανωθεί αρκετά; Τους λέμε να περιμένουν, να περιμένουν μέχρι πότε; Τώρα είναι που πρέπει ν' αρχίσουν οι μεγάλοι, οι αποφασιστικοί αγώνες, για να τα χτίσουμε όλα απ' την αρχή, να ανατρέψουμε ό,τι μας καταστρέφει, να απαλλαγούμε απ' την τραγωδία. Να μην ανεχτούμε άλλο την ατίμωση, την ταπείνωση, τον εξευτελισμό. Να διαφυλάξουμε τις μνήμες μας, την ιστορία μας, να σώσουμε τις ζωές, την αξιοπρέπεια. Να βάλουμε τέλος στον ζόφο, να δώσουμε καινούργια πνοή στην ελπίδα, να δώσουμε καινούργιο όνομα στο όνειρο.

•   Τώρα, έπειτα από δέκα χρόνια απ' την απολογία σας στο δικαστήριο, θα κλείνατε με το ίδιο ποίημα του Παλαμά, «Παιδί το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις...»;

- Σήμερα, είναι περισσότερο επίκαιρο από ποτέ. Να θυμηθούμε λίγες λέξεις του: «Κι αν είναι κι έρθουνε χρόνια δίσεκτα, πέσουν καιροί οργισμένοι κι όσα πουλιά μισέψουμε σκιασμένα...». Σήμερα και πάλι είναι ο καιρός «για πάλεμα, για μάτωμα, για την και-νούργια γέννα».

πηγή το ποντίκι 

Η φτώχεια και η Επανάσταση ....Του ΣΤΑΘΗ

Η φτώχεια είναι σαν την πανούκλα, μπαίνει από σπίτι σε σπίτι και απλώνεται σ’ όλη τη χώρα. Διαλύει σπλάχνα και νεφρούς, κόβει τα πόδια, θολώνει το μυαλό, ξηραίνει τις ψυχές.

Δεν πέφτει η φτώχεια εξ ουρανού, δεν τη στέλνει ο Θεός ίππον χλωρό, τιμωρό για τις αμαρτίες πιστών κι απίστων, είναι η φτώχεια ιός που κατασκευάζεται στο εργαστήριο κι εξαπολύεται απ’ τον άνθρωπο εναντίον του ανθρώπου.

Η φτώχεια είναι μαράζι.

Σαράκι.

Στίγμα.

Γίνεται ντροπή. Και έρεβος.

Γονατίζει τον άθρωπο. Ταπεινώνει τον λαό. Γίνεται βραχνάς στα σπίτια και πολιτική αδυναμία στις αγορές και τα βουλευτήρια. Η φτώχεια γίνεται ο τρόμος και η εξαθλίωση, απ’ την οποία αλιεύουν πελάτες για τους Δυνατούς οι πολιτικοί πορνοβοσκοί και κρέας για τα κανόνια οι μελανοχίτωνες. Είναι

η φτώχεια θηρίο ανήμερο, θηρευτής της αξιοπρέπειας, δήμιος της περηφάνιας, φθάνει τον άνθρωπο στο κρεματόριο.

Μέρα την ημέρα τού κλέβει ό,τι έχει, τις προσδοκίες, τα όνειρα, το συνανήκειν και σιγά-σιγά τον μετατρέπει σε παρία, σε συντρίμμι που αποδέχεται την ήττα του. Και κλείνεται στη μοναξιά του. Μεγάλη ήττα η μοναξιά.

Η φτώχεια γεμίζει τις πλατείες επαίτες και τις οθόνες υποκριτές. Που διαφημίζουν τον οίκτο τους. Πολιτικούς που ολολύζουν εκ του ασφαλούς για τους φόνους που έχουν διαπράξει και τους φόνους που έχουν προγραμματίσει. Η φτώχεια είναι οργανωμένο κατάφρακτο φουσάτο που αλέθει τον κοινωνικό ιστό, ξεφτιλίζοντας ακόμα και την αλληλεγγύη. Από κάτι προσωρινό και για ώρα ανάγκης τη μετατρέπει σε τρόπο ζωής (για να πεθαίνεις κάθε μέρα). Ακόμα και

την οικογενειακή αλληλεγγύη η φτώχεια την ατιμάζει, σε βάθος χρόνου την κάνει χαλκά και χολή απ’ τη μια μεριά, απόγνωση και καταισχύνη απ’ την άλλη. Ή παραίτηση και νέκρωση. Η φτώχεια είναι ο Ιούδας μέσα σου που σε προδίδει.

Ο πλησίον σου που αυτοκτόνησε, φτώχεια. Η παραίτηση απ’ τους αγίους, τους ήρωες και τους ποιητές, φτώχεια. Η κατάθλιψη. Η απώλεια της ίδιας σου της ιστορίας, φτώχεια. Η φτώχεια είναι η ζητιανιά μέσα σου. Ξέρουν τι κάνουν οι Δυνατοί

όταν υψώνουν στην αγορά τα αγάλματα του Μπαρόζο, του Σαμαρά, του Βενιζέλου, του Σόιμπλε, αγάλματα που φωνάζουν και σου λένε τι να κάνεις, τι είσαι, τι είναι πρέπον ή αναπόφευκτο, φτώχεια είναι οι θυσίες που σε καλούν να κάνεις για να μείνεις φτωχός, για να γίνουν φτωχοί κι άλλοι, κι άλλοι, κι άλλοι, δεν έχει τέλος η φτώχεια, χωράει

ολόκληρους πληθυσμούς στις ειδικές οικονομικές ζώνες, στα προτεκτοράτα, στους ζωτικούς χώρους, στα κυρίαρχα κράτη, παντού.

Η φτώχεια παράγει τον πλούτο των λίγων και γίνεται ταυτοχρόνως τοόπλο τους για να παραλύουν όλο και πιο πολλούς, να δουλεύουν όσοι δουλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί. Κι όσοι δεν δουλεύουν να ’ναι απειλή για τους σκλαβωμένους. Ωσπου όλοι να φθάνουν στον πάτο της σκλαβιάς. Η φτώχεια είναι φόβος. Οποιος μπαίνει στο βασίλειο της φτώχειας «ας εγκαταλείπει πίσω του κάθε ελπίδα». Διότι ήρθαν τούμπα οι καιροί. Παλαιότερα οι άνθρωποι πάλευαν να ξεφύγουν απ’ τη φτώχεια, να ζήσουν μια καλύτερη ζωή. Σήμερα, αν σε αρπάξει η φτώχεια, σε αρπάζει για τα καλά, σε στέλνει σε μακράν οδόν απανδόκευτον, σε βίον ανεόρταστον. Και είναι φρικτή η στιγμή, όταν οι σύντροφοί σου σου γυρίζουν την πλάτη - παχιές κουβέντες, ισχνές αγελάδες. Μέδουσα η μακροχρόνια φτώχεια, σου πετρώνει την ψυχή ταφόπλακα πάνω σου, ρομπότ

σε κάνει η φτώχεια, μηχανικές σκέψεις, μηχανικές κινήσεις, αμήχανη ψυχή. Ακαρπο δέντρο και, με τον καιρό, ξερό.

Η φτώχεια είναι όπλο -και μην αυταπατώμεθα- δεν έχει στόχο τους αγωνιστές, τους οργανωμένους, τους συνδικαλισμένους, τους πολιτικοποιημένους (όσους φάει κι απ’ αυτούς καλόν είναι για τους Δυνατούς), αλλά στόχο κυρίως έχει η φτώχεια τα αρνιά. Κι ας μη βιαστούν οι κατά φαντασία επαναστάτες να πουν ότι αντίδοτο στη φτώχεια είναι η οργάνωση κι ο αγώνας. Αν ήταν έτσι, η γη θα ήταν σοσιαλιστική εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια. Η φτώχεια σκοπό δεν έχει να λυγίσει τους εξεγερμένους ή όσα απ’ τα αρνιά πρόκειται να εξεγερθούν, αλλά να καθηλώσει σε ένα πέλαγος ανημπόριας την κρίσιμη πλειονότητα. Αυτήν που ξεσηκώνεται μόνον μετά από μεγάλους πολέμους ή μεγάλες σφαγές,

αυτήν που συνήθως παρακολουθεί εκ του μακρόθεν τη διαρκή εξέγερση των ηρώων, διστακτική, επιδοκιμάζοντας ενίοτε αλλά μετά του δέοντος φόβου και αποδοκιμάζοντας ως επί το πλείστον με υπαγορευμένη αποστροφή (ουκ επί ματαίω η προπαγάνδα) ως ταραξίες εκείνους που αγωνίζονται (και για τα αρνιά), Χριστούς, κομμουνιστές, αναρχικούς, πάσης φύσεως ζηλωτές κι άλλους αλλοπαρμένους.

Διότι η φτώχεια είναι όπλο ολοκληρωτικό, υψώνεται σαν πύργος πάνω απ’ το κεφάλί μας το Βερολίνο (ή το Πεκίνο), μας κατουράει

και γίνεται μέσα μας το αγίασμα αυτό των Δυνατών, οξύ. Που τρώει το σθένος μας, κισμέτ που του σκύβουμε το κεφάλι.

Η φτώχεια πρέπει να καταστραφεί όχι μόνον ως κατάσταση μέσα στην οποίαν ζουν οι άνθρωποι, αλλά και ως όπλο για να ζουν σ’ αυτήν την κατάσταση.

Ουδεμία σχέση έχει η φτώχεια με την ευγενική ολιγάρκεια, ούτε με την έντιμη πενία, αυτά είναι επιλογές, η φτώχεια είναι εξαναγκασμός. Εξαναγκασμός στο αρνί να μείνει αρνί, εξαναγκασμός στο αρνί να σκοτώσει την ψυχή του, εξαναγκασμός στο αρνί να το πηγαίνουν επί σφαγήν.

Το ξέρω, το λένε οι νόμοι και οι προφήτες, το γράφει η Ιστορία και το έκαναν ο Σπάρτακος και ο θείος μου ο Μιχάλης ο Αντάρτης, ο ΕΑΜίτης: το τέλος της φτώχειας είναι η εξέγερση. Μπορεί η φτώχεια να μην οδηγεί από μόνη της, ούτε απαραιτήτως, στην εξέγερση, αλά η εξέγερση οδηγεί στο τέλος της φτώχειας.

Σήμερα στην Ευρώπη οι κυβερνήσεις της Νέας Τάξης βαθαίνουν τη φτώχεια. Η κυβερνώσα Υβρις, αυτή η τερατική σύνθεση νεοφιλελευθερισμού και σοσιαλδημοκρατίας, αυτός ο ανόσιος γάμος, βυθίζουν την Ηπειρο σε έναν εργασιακό εξαμερικανισμό, μια ζούγκλα εκβαρβάρωσης και επαναλφαβητισμού. Με την επικουρία μιας αναδυόμενης Ακροδεξιάς (είτε ως σκιάχτρου είτε ως συμμάχου) οι ομογενοποιημένες κυβερνήσεις επιβάλλουν την ενιαία σκέψη στις κοινωνίες και αφαιρούν απ’ τις αστικές δημοκρατίες κάθε λαϊκό κεκτημένο, ώσπου οι τυραννίδες, τα ράιχ των Εταιρειών, να γίνουν και να είναι το μοναδικό πλαίσιο ζωής των ανθρώπων.

Οι κυβερνήσεις των Δυνατών εξαπλώνουν τη φτώχεια, κερδίζουν απ’ αυτήν και ταυτοχρόνως τη χρησιμοποιούν ως όπλο για να τη διευρύνουν περισσότερο. Για να κερδίζουν περισσότερο. Πρόκειται

για έναν φαύλο κύκλο. Των φαύλων. Που παγιδεύει μέσα του και τους ίδιους τους φαύλους, θα έλεγε κανείς, αν έδινε έστω μια δεκάρα, για δαύτους. Αλλωστε το ότι ο καπιταλισμός είναι αυτοκαταστροφικός, δεν αλλάζει το γεγονός ότι είναι καταστροφικός. Και τυφλός. Τραβάει, διότι δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, τη βία του ώς τα άκρα. Ρισκάρει έτσι την εξέγερση ή, (θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου) την επανάσταση. Και για αυτό παίρνει διαρκώς προληπτικά μέτρα εναντίον τους. Καταστολή, αποβλάκωση, αποπολιτικοποίηση βρίσκονται διαρκώς στην πρώτη γραμμή, μέσα (κι εναντίον) μιας κοινωνίας που ταυτοχρόνως ελέγχεται με μια πέμπτη φάλαγγα του τίποτα. Του τιποτένιου. Φενάκες η μια μετά την άλλη, λάιφ στάιλ, καταναλωτισμός, εξαγορασμένη τέχνη και γίνεται ο χρόνος (αν σου παίρνει μια γενιά για να καταλάβεις) χρήμα για τους Δυνατούς και στρούγκα για τ’ αρνιά.

Αυτό είναι η φτώχεια, σύντροφοι. Να σε φτωχαίνουν από πολιτισμό, από όνειρα, από ελπίδα, από ανθρωπιά και να γίνεσαι έρμαιο, ένας ακόμα ιδιώτης μέσα στη μάζα των δυσπραγούντων, ζωντανός νεκρός, φραγκομηχανή, είτε διά της εργασίας σου, είτε διά της ανεργίας σου. Δεν ξέρω τι λέει

για τη Φτώχεια στη Θεογονία ο Ησίοδος, αλλά στα ιστορικά χρόνια η Φτώχεια είναι κόρη του Πλούτου και της Βίας, αδελφή της Απανθρωπιάς και μητέρα του Φόβου και του Παράλογου... 

email: stathis@enikos.gr          e- nikos .gr

ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΜΕΤΑΛΛΟΥ Ν.ΒΟΙΩΤΙΑΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΩΝ ΜΕΤΑΛΛΟΥ Ν. ΒΟΙΩΤΙΑΣ

ΑΡΙΘΜΟΣ ΕΓΚΡΙΣΗΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟΥ ΘΗΒΩΝ : 423 / 2000

ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ ΜΕΤΑΛΛΟΥ (ΠΟΕΜ)
ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΘΗΒΑΣ (ΕΚΘ)

ΣΤ. ΣΚΛΙΑ 3 ΟΙΝΟΦΥΤΑ Τ.Κ.32011 ΤΗΛ. 6980100986 – 6974534859

                                                          ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

Η κατάσταση σε όλους τους εργασιακούς χώρους είναι πλέον εκρηκτική. Η εργοδοσία εκμεταλλευόμενη μια σειρά νόμους που έχουν ψηφιστεί τα τελευταία χρόνια επιχειρεί να στείλει στα κάτεργα κάθε εργαζόμενο και κατά συνέπεια κάθε λαϊκή οικογένεια. Το πολιτικό προσωπικό (Ν.Δ.-ΠΑ.ΣΟ.Κ) νομοθετεί και η αστική τάξη (βιομήχανοι, εφοπλιστές, επιχειρηματίες) συνεχίζει να αυξάνει την κερδοφορία της. Ο ανταγωνισμός που στα πλαίσια της Ε.Ε. θεωρείται το Α και το Ω για την δράση των κεφαλαιοκρατών, φέρνει σμπαράλιασμα των εργατικών δικαιωμάτων και κλεισίματα εργοστασίων καθώς το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό.

Η στάση των συνδικαλιστικών δυνάμεων που ηγούνται στο εργατικό κίνημα (ΠΑΣΚΕ-ΔΑΚΕ) δεν βοήθησε στην συσπείρωση δυνάμεων. Καλλιέργησαν την ηττοπάθεια και τον εφησυχασμό, ενώ ταυτόχρονα αβαντάρουν τις όποιες απειλές και εκβιασμούς δέχτηκαν οι εργαζόμενοι απ’ την εργοδοσία. Συμφώνησαν στην κατάργηση των Σ.Σ.Ε., σε μειώσεις μισθών και απολύσεις, στη λογική του «μικρότερου κακού». Την ίδια στιγμή η ηγεσία της ΠΟΕΜ ζητάει φτηνό ρεύμα για τις βιομηχανίες, λες και οι επιχειρηματίες ικανοποιούν τις ανάγκες των εργαζομένων και δεν ανοιγοκλείνουν εργοστάσια ανάλογα με το αν και πως εξυπηρετείται το κέρδος τους!!!

Το Συνδικάτο Μετάλλου Νομού Βοιωτίας καταγγέλλει την εργοδοσία της πολυεθνικής WATERCRAFT που αφού έσκασε στα κέρδη και ξεζούμισε τους εργαζόμενους, με υπερωρίες, διπλοβάρδιες, Σαββατοκύριακα προχώρησε σε απολύσεις συνάδελφων μεταλλεργατών με το πρόσχημα της έλλειψής φόρτου.!

Στο ίδιο μήκος κύματος και η Σωληνουργεία Θηβών προχωρά

σε επιχειρούμενες απολύσεις.

Συνάδελφοι καλούμε όλους τους εργαζόμενους στον κλάδο του Μετάλλου να κρατήσουν στάση ανυπακοής και απειθαρχίας στα σχέδια της κάθε εργοδοσίας.

Ο μόνος τρόπος για να σταματήσει αυτή η επίθεση στα δικαιώματά μας, είναι να μας βρουν απέναντί τους σαν μια γροθιά. Δεν έχουμε ανάγκη από κανέναν σωτήρα, από καμιά «αριστερή κυβέρνηση» που δήθεν θα σκύψει κάτω από τα προβλήματά μας, αλλά ταυτόχρονα στηρίζει την δράση των μονοπωλίων και τους νόμος της ανταγωνιστικότητας και της αγοράς.

Ήρθε η ώρα να δοκιμάσουμε το δρόμο της ανατροπής. Είναι δρόμος δύσκολος και απαιτεί θυσίες αλλά δεν οδηγεί σε αδιέξοδα. Το θέμα είναι αν θα κάνουμε θυσίες για τα κέρδη των επιχειρηματιών ή αν θα παλέψουμε για τα δικά μας συμφέροντα, για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες μας.

Διεκδικούμε:

• Καμία απόλυση, να παρθούν πίσω οι απολύσεις
• Όχι στις συμβάσεις πείνας, μισθούς και δικαιώματα σύμφωνα με τις δικές μας ανάγκες
• Μόνιμη και σταθερή δουλειά

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Ο τζόγος της προπαγάνδας... Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

Οργουελικό τοπίο με επίφαση τη λογική της νομιμοποίησης κάθε μικροκομματικής σκοπιμότητας. Κάθε απόπειρα διαλεκτικής πολιτικής αντιπαράθεσης πνίγεται. Στραγγαλίζεται σαν κουνέλι. Κι ύστερα ξεφυτρώνουν εμβριθείς σοβαρές αναλύσεις για τα υλικά του... στιφάδου, από την εθνική προέλευση των κρεμμυδιών ως το κόστος σερβιρίσματος. Η αστικοδημοκρατική καπιταλιστική προπαγάνδα από την, προγκεμπελική της εποχής του new deal, αμερικάνικη μήτρα που σύνδεσε τον πολιτικό λόγο με τον έμμεσα διαφημιστικό των μέσων μαζικής ενημέρωσης, μέχρι και τη ναζιστική της κορύφωση σε θεαματικές τελετουργίες τόσο εκθαμβωτικές όσο να κρύβεται το σκότος της «εργασίας που απελευθερώνει» το ανθρώπινο λίπος σε σαπούνι, στην Ελλάδα σήμερα δρέπει δάφνες.

Η ανάλυση, ακόμη και η νηφάλια παρατήρηση αυτής της πλούσιας σε μέσα και μηνύματα επικοινωνιακής επίθεσης που υφίσταται η πλειοψηφική μάζα πληθυσμού, την ώρα μάλιστα που βρίσκεται σε αναγκαστική υλική ένδεια, μπροστά σε αποκαΐδια εργασιακών και πολιτικών δικαιωμάτων, είναι πολιτικά κι επιστημονικά ακόμη δυσχερέστατη. Γιατί αναγκαστικά πρέπει να γίνεται εντός των επικοινωνιακών τειχών. Με το έμψυχο υλικό καταβεβλημένο και εύθραυστο λόγω έλλειψης μέσων παραγωγής μαζικού αντίλογου.

Το ασφαλιστικό ταμείο των δημοσιογράφων, λόγου χάρη, βαίνει ολοταχώς σε συρρίκνωση και πτώχευση, στα μουγκά. Το «κοινό» μας, αναγνώστες - τηλεθεατές - ακροατές - δικτυόφιλοι, ποτέ δε θα μάθει τίποτα γι΄ αυτό. Αλλά τόνοι μελάνια χύνονται σε ιδεολογικοφανείς αντιπαραθέσεις επί σκίτσων, ορίων της σάτιρας, ηθικής της εικονογράφησης κειμένων κι άλλα συνήθη. Με καταληκτικό προαπαιτούμενο το «στίγμα» του απροκάλυπτα αντικομμουνιστικού άκρου. Δηλαδή, έναν Στάλιν ως το απαραίτητο φάντασμα της όπερας των ηττημένων φασιστών. Δε μακιγιάρεται ο τρόμος του συστήματος χωρίς αντισοβιετική πούδρα. Ετσι κάθε που ξαναβγαίνουν στο προσκήνιο της εξουσίας παλαιο-νεο-ναζί, καταφέρνουν μια πύρρειο, προσωρινή επικοινωνιακή νίκη. Επιβάλλουν την αισθητική τους στο δημόσιο λόγο ευκολότερα απ' ό,τι χτυπάνε νύχτα μετανάστες. Με την αμέριστη βοήθεια μιας σπεκουλαδόρικης τσαμπουκαλεμένης μοδάτης αριστεράς που δεν εξεγείρεται όταν ο Βορίδης μιλάει π.χ. για το τελευταίο «σοβιετικό οχυρό την Ελλάδα, που πέφτει εν Ευρώπη» χάρις σε κείνον και τους ομοίους του. Πετάει όμως ανερυθρίαστα, και κάτι «απεταξάμην Ζαχαριάδην» με την ίδια ευκολία που παραφράζουν τσιτάτα του Λένιν κάτι πυροβολημένα σούργελα στο σχολιαστικό χαμαιτυπείο της διαδικτυακής εκτόνωσης.

Η χειραγώγηση των μαζών στον 21ο αιώνα δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική, λόγω πληθώρας προσβάσεων στο γενικό προϊόν «πληροφορία» χωρίς την τυποποίηση του τρόμου και τη γενίκευση της άγνοιας. Ο εκφασισμός του λόγου δε γίνεται εύκολα αντιληπτός όταν εκτοξεύονται βρωμόλογα και προσβολές επί προσωπικού επιπέδου. Εκεί θα ξεφυτρώνει μια αισθητική ελίτ και θα κρύβει τον κίνδυνο που ελλοχεύει στη συνήθεια, μετατρέποντάς την σε νεωτερισμό. Η εξοικείωση με τον φασιστικό λόγο γίνεται πιο αποτελεσματικά μέσα από αριστερούς δημοσιολογούντες που αποτάσσονται τη θεωρία των άκρων αλλά την εξυπηρετούν στο ακέραιο, υπάκουοι στο ευρωκάλεσμα, αφαιρώντας τη σοβιετική θυσία και τον αντιφασιστικό της στρατιωτικό θρίαμβο, με τη θρησκευτική ευλάβεια εικονοκλαστών από την ιστορική εικόνα του Στάλιν.

Ετσι αργά και γλιστερά όσο περιβάλλεται τον τύπο της δημοκρατικής ευαισθησίας και της καταδίκης «κάθε» βίας ο σύγχρονος αντικομμουνισμός, τόσο θα φουντώνει ο νομιμοποιημένος σύγχρονος φασισμός ώσπου τα κουκιά του στις όποιες εκλογές να μην εμποδίζουν το ανσανσέρ των ψευδαισθήσεων να πιάσει ρετιρέ... Μια υπενθύμιση μονάχα της προσωρινότητας της μεθόδου που πουλάει σωτηρία σε συσκευασία καπιταλιστικής διαχείρισης. Η εξόντωση του Σαντάμ στο Ιράκ έγινε με τη δαιμονοποίησή του ως άσσου μπαστούνι σε τράπουλα των επικηρυγμένων από τη συμμαχία των τότε προθύμων. Δε συγκινήθηκαν μήτε προσβλήθηκαν ούτε οι χαρτοπαίκτες, ούτε οι ιδιοκτήτες καζίνων στο Λας Βέγκας, ούτε καν οι χαρτορίχτρες στα κανάλια. Διευκολύνθηκαν απλώς τα μισθοφοράκια να δουν σαν παρτίδα ένα βρώμικο πόλεμο που δεν ξέρουν καν ούτε πώς τελειώνει. Κι οι ιρακινοί συνεχίζουν να νιώθουν στο πετσί τους τη «μάρκα». Οσοι παίρνουν λοιπόν εγκαίρως πρέφα το παίγνιον, δεν παίζουν μήτε πρέφα στο καζίνο των κεφαλαιοκρατών... Το μαύρο-κόκκινο μόνο στη ρουλέτα με τσόχα στο χρώμα του χρήματος, είναι ίσα κι όμοια...

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

GAME OF THRONES: ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΘΟΝΗ Μια άλλη «ανάγνωση» της γνωστής τηλεοπτικής σειράς

Τηλεοπτική υπερπαραγωγή, αναμφισβήτητα συναρπαστική και ταυτόχρονα «προκλητική», καθώς πρέπει να εξυπηρετηθούν και οι «ανάγκες» του θεάματος, η τηλεοπτική σειρά Game of Thrones (Το Παίγνιο του Στέμματος) αποτελεί ένα παγκόσμιο τηλεοπτικό «γεγονός».

Ως τέτοιο είναι επόμενο να προκαλέσει συζητήσεις, μέγα τμήμα των οποίων, όμως, αρκείται στο να κατατάξει τη σειρά στο «ράφι» των «φανταστικών» ιστοριών.

Το Game of Thrones, ωστόσο, με μια διαφορετική «ανάγνωση» μπορεί να οδηγήσει στην απόκτηση ουσιαστικών γνώσεων.

Στη σειρά συμπυκνώνεται μια ολόκληρη εποχή σοβαρότατων αλλαγών μέσα στο φεουδαρχικό σύστημα, οι οποίες με τη σειρά τους επρόκειτο να διαδραματίσουν καταλυτικό ρόλο στην ανάπτυξη εκείνων των υλικών όρων που θα οδηγούσαν αργότερα στην ανατροπή της φεουδαρχίας και στην αντικατάστασή της από ένα ανώτερο κοινωνικοοικονομικό σχηματισμό, τον καπιταλιστικό.

Η συνισταμένη του Game of Thrones είναι η διαμάχη μεταξύ διαφόρων φεουδαρχικών οίκων, για την κατάληψη του θρόνου του απόλυτου μονάρχη και την καθυπόταξη κάτω από τη δική του λόγχη όλων των υπολοίπων.

Η καθυπόταξη αυτή σήμαινε ταυτόχρονα και την ενοποίηση της «χώρας», άρα και τη συνένωση και τον πολλαπλασιασμό που αυτή συνεπάγεται των μέχρι τότε διάσπαρτων παραγωγικών δυνάμεων με κύρια ανάμεσά τους την ανθρώπινη εργατική δύναμη.

Ταυτόχρονα, όλοι οι φεουδάρχες έχουν οικοδομήσει ένα τεράστιο τείχος στα βόρεια της «χώρας» που χωρίζει τον «πολιτισμένο» κόσμο τους από τους «βάρβαρους» που ζουν βόρεια του τείχους.

Απόκληροι και εγκληματίες, άνθρωποι που δεν μετείχαν στην παραγωγική διαδικασία απάρτιζαν τη Νυχτερινή Φρουρά, όπως ονομαζόταν η φρουρά του τείχους, έτοιμοι να πεθάνουν στο άγριο κρύο προκειμένου να υπερασπιστούν τον πολιτισμό.

Ομως, η φρουρά δεν απαρτιζόταν μόνο από αυτούς. Στη σειρά, ο Τζον Σνόου μπαίνει στη Νυχτερινή Φρουρά, αν και είναι αριστοκρατικής καταγωγής, αλλά νόθος, πράγμα που σημαίνει πως δεν είχε νόμιμα δικαιώματα στην κληρονομιά του οίκου του φεουδάρχη πατέρα του.

Ο φεουδάρχης που είχε υπό την κατοχή του τις πιο ανεπτυγμένες υλικές προϋποθέσεις, προηγείτο στην «κούρσα» για την απόλυτη μοναρχία, με τρόπαιο τον «Σιδηρούν Θρόνο», ο οποίος έξοχα παρουσιάζεται ως φτιαγμένος από τα σπαθιά των ηττημένων φεουδαρχών από τον πρώτο βασιλιά που κατάφερε να προελάσει στη χώρα, προτού κι αυτός με τη σειρά του δολοφονηθεί από ανταγωνιστές του.

Ο τηλεθεατής μπορεί να διακρίνει αυτήν την ανάπτυξη των υλικών προϋποθέσεων σε κάθε οίκο, αν παρατηρήσει πρώτα απ' όλα προσεκτικά τα σφυρηλατημένα όπλα. Η φράση «σπαθί από βαλυριανό ατσάλι», που επανέρχεται συχνά στη σειρά, είναι σαφής ένδειξη του επιπέδου ανάπτυξης μιας ορισμένης δεξιότητας στην κατεργασία του σιδήρου, που προφανώς δεν περιοριζόταν μόνο στα σπαθιά.

Αλλά δεν είναι μόνο τα όπλα, είναι και τα κτίρια, οι τεχνικές κατασκευές, τα βιβλία και η δυνατότητα των φεουδαρχών να διαβάζουν.

Η σοβαρότερη όμως ένδειξη του βαθμού ανάπτυξης και ωρίμανσης του φεουδαρχικού κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού - που εγκυμονεί το πέρασμα σε άλλο σχηματισμό - είναι το ολοένα και περισσότερο πύκνωμα των ανταλλαγών με χρήμα.

Για να γίνει κάτι τέτοιο, σε εκείνους τους αιώνες, οι προϋποθέσεις ήταν από τη μια αύξηση του πληθυσμού και η ολοένα και περισσότερο γειτνίασή του, άρα και η αύξηση των αναγκών που δεν μπορούν πλέον να καλυφθούν με απλή ανταλλαγή προϊόντων που παράγει ο καθένας «μόνος» του και μπορεί να καλύψει τις ανάγκες του με προϊόντα που παράγει ο «άλλος». Οι ανάγκες αυτές με τη σειρά τους οδήγησαν στην ολόπλευρη ανάπτυξη της παραγωγής και στη δημιουργία αγοράς.

Ολη αυτή η κίνηση αναγκαία οδήγησε στη γέννηση, επέκταση και καθιέρωση των χρηματικών ανταλλαγών, στην καθιέρωση των εμπορευματικών ανταλλαγών.

Το επόμενο ιστορικά αναγκαίο βήμα ήταν η παραγωγή για την αγορά.

Εν προκειμένω, ο άρχοντας που με το χρήμα είχε τη δυνατότητα να αγοράζει αρχικά στρατό, και στο πέρασμα των χρόνων, εργατική δύναμη, προηγείτο στον αγώνα για την απόλυτη εξουσία.

Η «οικονομία», όμως, ήταν μόνο η υλική βάση των μεγάλων αλλαγών που είχαν την αντανάκλασή τους και στις κοινωνικές σχέσεις. Το γεγονός ότι οι Δοθράκι, μια ορδή ιππέων και άγριων πολεμιστών που μιλούσαν μια γλώσσα την οποία καταλάβαιναν μόνον αυτοί και που λόγω μη ανεπτυγμένων υλικών βάσεων οργάνωσής τους είχαν απομονωθεί από τις κοινωνικές σχέσεις με την υπόλοιπη «χώρα», είναι χαρακτηριστικό για τα παραπάνω.

Η θέση της γυναίκας: Οι γυναίκες κατέχουν πρωτεύουσα θέση στο Game of Thrones. Από τις πόρνες - το γυναικείο κορμί ως εμπόρευμα - ως τις αρχόντισσες, από τις μικρές κόρες του άρχοντα Νεντ Σταρκ ως την εκθαμβωτική Ντενέρις Ταργκέριεν, κι αυτές με τη σειρά τους - αν δεν μείνει η ματιά στα τηλεοπτικά «κορμιά» και στο «σεξ» - αποτυπώνουν τις μεταβατικές φάσεις του κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού.

Στις πιο «παλιές» κοινότητες, από τους «βάρβαρους» βόρεια του τείχους, ως την Ντενέρις Ταργκέριεν, εκπροσωπούν τις γυναίκες της παλιάς κοινωνικής οργάνωσης των «γενών», την οργάνωση της εποχής της μητριαρχίας. Γι' αυτό έχουν γνώμη που την εκφράζουν ακόμη.

Η «βάρβαρη» που ερωτεύθηκε ο Τζον Σνόου, πολεμούσε ισάξια με τους συντρόφους της, της φυλής, η Ντενέρις, όταν αρρώστησε ο τρομερός σύντροφός της Καλ Ντρόγκο δεν θα διστάσει να τον σκοτώσει και να πάρει η ίδια τα ηνία της φυλής των Δοθράκι και να διεκδικήσει το θρόνο.

Στην «πολιτισμένη» χώρα, εκεί όπου με υλική προϋπόθεση το υπερπροϊόν - δηλαδή το προϊόν που είχε παραχθεί πάνω από τις ανάγκες - η κοινωνία είχε περάσει στην ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής με αντανάκλασή της την πατριαρχία, οι γυναίκες έχουν αποσυρθεί από το προσκήνιο.

Η παλιά ισχύς τους, που βασιζόταν όμως σε χαμηλότερο επίπεδο ανάπτυξης συνολικά της κοινωνίας, πάσχιζε να διατηρηθεί μέσω διαφόρων «γυναικείων τεχνασμάτων» που οι χιλιετίες της αλλοτρίωσης στην ταξική κοινωνία έχουν οδηγήσει στο να θεωρούνται «φυσιολογικές».

Η «δουλειά» τους πλέον, ως αρχόντισσες, είναι να γεννούν γιους για να γίνουν βασιλιάδες, ενώ από την άλλη η «σύνδεση» της κοκκινομάλλας πόρνης του «επαγγέλματός» της με τις μετακινήσεις των στρατών που δημιουργούσαν «αγορά», αποτυπώνει λαμπρά το ρόλο της εμπορευματικής οικονομίας στη θέση της γυναίκας.

Ο ρόλος του μύθου: Η σειρά Game of Thrones περιέχει πολλά μυθολογικά στοιχεία, ιδιαίτερα όταν αναφέρεται στους «βάρβαρους». Η αναφορά τέτοιων στοιχείων μπορεί να δίνει τη μορφή «παραμυθιού», όμως δεν είναι σωστό να παραβλέπει κανείς τη σημασία των μύθων ως πρώτη μορφή κοινωνικής συνείδησης, ως πρώτη μορφή συνολικής «εποπτείας» του κόσμου, η οποία βαθμιαία οδήγησε στη δημιουργία πιο ανεπτυγμένων μορφών κοινωνικής συνείδησης, ως τη γέννηση και ανάπτυξη της Φιλοσοφίας.

Πώς «τελειώνει» το Game of Thrones; Αναφέρεται¹ πως ο συγγραφέας του έργου, Τζ. Μάρτιν, δεν έχει καταλήξει ακόμα στο πώς τελειώνει το έργο του, τη συγγραφή του οποίου ξεκίνησε το 1996. Ανεξάρτητα από τη λύση που θα δώσει ο συγγραφέας, η απάντηση έγκειται στο ότι η ίδια η εξέλιξη της κοινωνίας δείχνει το τέλος της σειράς: Ενας συγκεκριμένος κοινωνικοοικονομικός σχηματισμός θα αντικατασταθεί από έναν ανώτερο. Η μόνη δε μέθοδος για να αναγνωστεί αυτή η απάντηση είναι ο ιστορικός υλισμός.

Παραπομπή

1. Περιοδικό «Κ», τεύχος 541 - «Καθημερινή» / 13 Οκτώβρη 2013 - Game of Thrones: Γιατί αρέσει τόσο;

Ενδεικτική βιβλιογραφία

1. Καρλ Μαρξ: Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας («Σύγχρονη Εποχή»)

2. Καρλ Μαρξ - Φρίντριχ Ενγκελς: Η Γερμανική Ιδεολογία - τόμος Α («Gutenberg»)

3. Φρίντριχ Ενγκελς: Η Καταγωγή της Οικογένειας, της Ατομικής Ιδιοκτησίας και του Κράτους («Σύγχρονη Εποχή»)

4. Φρίντριχ Ενγκελς: Ο ρόλος της εργασίας στην εξανθρώπιση του πιθήκου/Διαλεκτική της Φύσης («Σύγχρονη Εποχή»).

εφημερίδα ριζοσπάστης 

Του Γιώργου ΜΗΛΙΩΝΗ*
* Ο Γιώργος Μηλιώνης είναι μέλος του Τμήματος Πολιτισμού της ΚΕ του ΚΚΕ

ΑΠΕΡΓΙΑ 6 ΝΟΕΜΒΡΗ ΣΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ Η ΔΥΝΑΜΗ – ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ Η ΕΛΠΙΔΑ

Νέα μέτρα διατείθεται να πάρει η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ προσθέτοντας ακόμα περισσότερα βάσανα στις λαϊκές οικογένειες. Στο προσχέδιο του προϋπολογισμού που κατατέθηκε γίνεται λόγος για νέες ιδιωτικοποιήσεις, απολύσεις, νέα μνημόνια. Νέες φοροαπαλλαγές για την μεγαλοεργοδοσία- νέοι φόροι για τους εργαζόμενους. Ακόμα και το επίδομα πετρελαίου που υπόσχονται είναι μια κοροϊδία, σταγόνα στον ωκεανό μπροστά στις πραγματικές μας ανάγκες. Η μελλοντική ‘‘ανάπτυξη’’ που επικαλείται ο Σαμαράς, όταν και αν αυτή θα έρθει, θα έρθει σε βάρος του εργαζόμενου λαού, στις πλάτες του. Θα είναι αναιμική και θα ωφελήσει μόνο τους επιχειρηματικούς ομίλους. Κανένα πραγματικό όφελος για τον εργάτη που θα συνεχίζει να αμείβεται μα χαμηλούς μισθούς, θα ζει μέσα στο άγχος της απόλυσης και της ανεργίας.

Οι εργαζόμενοι πρέπει και μπορούν να πάρουν την τύχη στα χέρια τους. Η ερχόμενη Απεργία στις 6 Νοέμβρη, είναι μία μάχη και ταυτόχρονα μία ευκαιρία που δεν πρέπει να πάει χαμένη. Φτάνει πια με τις χυδαίες και εχθρικές προς το συμφέρον μας αντιλήψεις, που έχουν καλλιεργήσει εδώ και δεκαετίες ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός, το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα.

Μας χωρίζουν και μας διασπάνε καθημερινά. Σε ιδιωτικούς και δημόσιους υπαλλήλους, σε Έλληνες και μετανάστες σε δεξιούς και αριστερούς, σ΄ αυτούς που δουλεύουν στη παραγωγή και σ ΄αυτούς που δουλεύουν σε γραφεία, σε νέους κάτω των 25 ετών με μισθό 510,95 ευρώ (μεικτά) και άνω των 25 με μισθό 586,8 ευρώ (μεικτά). Η κοινωνία μας όμως χωρίζεται σε αυτούς που εργάζονται και παράγουν όλο το πλούτο και σε αυτούς που κάθονται στις μεγάλες πολυθρόνες, κατέχουν τα εργοστάσια, τα λιμάνια, τις μεταφορές και απολαμβάνουν από τον δικό μας ιδρώτα όλο το πλούτο.

Μας λένε πως υπάρχουν καλά και κακά αφεντικά. Ζητάνε απ΄ τους εργάτες να θυσιάσουν τον μισθό τους, ακόμα και την θέση τους για να υπάρχει, όπως λένε, δουλειά για τους υπόλοιπους. Τεράστιο ψέμα. Τα τελευταία χρόνια δεν υπάρχει χώρος δουλειάς που να μην έχουν γίνει περικοπές μισθών, απολύσεις, «πάτημα» των εργατικών κατακτήσεων (8ωρο, υπερωρίες, κ.ά.) και όμως η ανεργία υφίσταται και συνεχίζει να μεγαλώνει με επικίνδυνες συνέπειες για κάθε οικογένεια. Οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας καταργήθηκαν και την θέση τους πήραν οι ατομικές. Ο εργαζόμενος γίνεται έρμαιο και βορρά στις ορέξεις της εργοδοσίας. Ζητάνε θυσίες στο βωμό του καπιταλιστικού κέρδους.

Ο εφησυχασμός και η ηττοπάθεια που έχουν καλλιεργηθεί στο εργατικό κίνημα είναι ευθύνη αυτών που ηγούνται εδώ και χρόνια στο συνδικαλιστικό κίνημα. Οι δυνάμεις που έχουν την πλειοψηφία στα περισσότερα Εργατικά Κέντρα και Ομοσπονδίες ανήκουν στο χώρο του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ (ΠΑΣΚΕ και ΔΑΚΕ αντίστοιχα). Αυτοί κάθησαν στο ίδιο τραπέζι με τους βιομήχανους και συνυπέγραψαν, προ ολίγων μηνών, κατάργηση των ΣΣΕ. Μην ξεγελαστούμε με τα «μεγάλα» λόγια του ΣΥΡΙΖΑ. Η παράταξή του (Αυτόνομη Παρέμβαση) συνεργάζεται συνεχώς με τις παραπάνω δυνάμεις. Τρανό παράδειγμα το συνέδριο της ΠΟΕΜ όπου πριν λίγες ημέρες αφήνοντας στην άκρη τις όποιες επιμέρους διαφωνίες τους, συμφώνησαν στη συγκρότηση προεδρείου και Εκτελεστικής Επιτροπής χωρίς την παρουσία των ταξικών δυνάμεων του ΠΑΜΕ. Έτσι η ΔΑΣ, η παράταξη που έχει 9 έδρες στη νέα διοίκηση, η δεύτερη δύναμη μέσα στην Ομοσπονδία, μένει «εκτός» προεδρείου!!!

Δεν δύναται λοιπόν εργάτης να έχει πλέον εμπιστοσύνη σε τέτοιες ξεπουλημένες ηγεσίες, που αύριο-μεθαύριο θα βγάλουν τη «φόρμα εργασίας» τους και φορώντας το «κοστούμι» θα ψηφίζουν από άλλες θέσεις χειρότερα μέτρα για την εργατική τάξη.

Για αυτούς τους λόγους ο συνδικαλισμός έχει αμαυρωθεί στα μάτια των εργαζομένων. Ο πραγματικός όμως ρόλος των σωματείων είναι να ενώνει και όχι να χωρίζει τους εργάτες. Να συσπειρώνει γύρω του εργαζόμενους που οργανωμένα και συγκροτημένα θα συγκρούεται με την εργοδοσία. Από καλύτερες θέσεις θα διεκδικεί και θα απαιτεί καλύτερες συνθήκες εργασίας και δεν θα σιγοντάρει τα όποια μέτρα, ούτε θα συνδιαλέγεται κάτω από το τραπέζι.

Συμμετέχουμε μαζικά στην Απεργία και στα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ :

Γιατί η κυβέρνηση πρέπει να πάρει μαζική απάντηση από την οργανωμένη πάλη των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων, να δυναμώσει ο αγώνας με όλες τις μορφές.

Γιατί δεν πρέπει να περάσει η απογοήτευση, ο συμβιβασμός, η λογική ότι οι αγώνες δε φέρνουν αποτελέσματα. Για να μη δώσουμε την ευκαιρία στην κυβέρνηση, στους επιχειρηματικούς ομίλους να τελειώσουν με ό,τι εργατικό δικαίωμα απέμεινε, να χτυπήσουν τη συλλογική δράση, τη συλλογική πάλη.

Γιατί οι εργαζόμενοι δεν μπορούμε να δουλεύουμε ήλιο με ήλιο για 300 και 400 ευρώ. Πώς ο εργαζόμενος, ο άνεργος θα βάλει πετρέλαιο για το χειμώνα; Δεν μπορούμε να ανεχτούμε την κατάργηση του κατώτερου μεροκάματου και των ΣΣΕ.

Θέλουμε συλλογικές συμβάσεις και όχι ατομικές που μας οδηγούν να είμαστε ο καθένας μόνος του απέναντι στην εργοδοσία.

Γιατί δεν μπορούμε να είμαστε κάθε μέρα με τη θηλιά της ανασφάλειας, αν θα πάμε το πρωί στη δουλειά και θα μας στείλουν στο λογιστήριο να πάρουμε την απόλυση, και αυτή χωρίς αποζημίωση. Γι' αυτό πρέπει να απαιτήσουμε σταθερή και μόνιμη δουλειά, με πλήρη δικαιώματα. Να απαιτήσουμε καμιά απόλυση σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

Γιατί δεν μπορούμε να αφήσουμε τη λύση των προβλημάτων μας σε ναζιστικές, φασιστικές, εγκληματικές οργανώσεις, στη Χρυσή Αυγή, που είναι με τις μειώσεις μισθών, που είναι με τις φοροαπαλλαγές των εφοπλιστών, που φτιάχνει δουλεμπορικά γραφεία, που είναι με τους μεγαλοκλινικάρχες της ιδιωτικής υγείας.

Γιατί δεν μπορούμε να ζούμε με την αυταπάτη ότι τέτοιες οργανώσεις μπορούν να τιμωρήσουν αντί για μας αυτούς που ευθύνονται για τα βάσανά μας.

Ο μόνος τρόπος για να υπερασπιστούμε το μεροκάματο και το δικαίωμα στην αξιοπρεπή ζωή είναι η οργάνωσή μας και ο αγώνας μας απέναντι στην εργοδοσία και το κράτος της. Μόνο αυτή η οργάνωση φοβίζει τα αφεντικά και τίποτε άλλο. Αυτή είναι η μόνη λύση που πρέπει να μας προβληματίσει πώς θα υλοποιήσουμε.
Απαραίτητη προϋπόθεση είναι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι να πρωταγωνιστήσουν
σε αυτήν την προσπάθεια. Βήμα βήμα θα δυναμώσουμε και θα βρίσκουμε τρόπους να αυξάνεται η πίεση στην εργοδοσία.

Στις 6 ΝΟΕΜΒΡΗ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ξεπερνώντας τις απειλές και τους εκβιασμούς της εργοδοσίας, τα εμπόδια που βάζει ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός. Φτιάχνουμε το δικό μας ορμητικό ποτάμι που θα τσακίσει κάθε υπονόμευση από την κυβέρνηση και τους μηχανισμούς της.

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ Π.Α.ΜΕ. ΣΤΗ ΘΗΒΑ ΣΤΙΣ 11:00

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Πυροβολισμοί με νεκρούς έξω από τα γραφεία της Χρυσής Αυγής

Σοβαρά ερωτηματικά από την ενέργεια

Δύο νεκροί και ένας τραυματίας χτες το βράδυ επί της λεωφόρου Ηρακλείου 426, στο Νέο Ηράκλειο Αττικής, είναι το αποτέλεσμα ύποπτης ενέργειας που έγινε έξω από τα γραφεία της Χρυσής Αυγής. Δύο άτομα που επέβαιναν σε μοτοσικλέτα μεγάλου κυβισμού, φορώντας τα κράνη τους, πυροβόλησαν αρκετές φορές, σκότωσαν δύο άνδρες και τραυμάτισαν άλλον έναν που μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς». Τις σχετικές έρευνες έχει αναλάβει η «αντιτρομοκρατική».

Οι δράστες σταμάτησαν απέναντι από τα γραφεία της ΧΑ. Με τα πόδια διέσχισαν το δρόμο και κατευθύνθηκαν στο κάθετο στενό, στη Μεγάλου Κωνσταντίνου, που βρίσκεται η είσοδος του κτιρίου στο οποίο στεγάζονται, στον πρώτο όροφο, τα γραφεία της. Εξω από το κτίριο ήταν τρία άτομα. Οι δράστες πυροβόλησαν και δολοφόνησαν τα δύο άτομα, 22 και 27 χρόνων, ενώ τραυμάτισαν σοβαρά το τρίτο, 29 χρόνων, και στη συνέχεια διέφυγαν στους δρόμους του Ν. Ηρακλείου. Το γεγονός ότι το περιστατικό έγινε έξω από τα γραφεία της Χρυσής Αυγής οδήγησε σε μεγάλη κινητοποίηση της Αστυνομίας. Στον τόπο έφτασε ο γενικός αστυνομικός διευθυντής Αττικής. Οι δράστες φαίνεται να γνώριζαν ότι τα γραφεία της ΧΑ ανοίγουν κάθε Παρασκευή και σύμφωνα με δηλώσεις στελεχών της οι νεκροί ήταν άτομα από τη φύλαξη των γραφείων της. Κατά πληροφορίες, τα θύματα πυροβολήθηκαν με όπλα των 9 mm και περισυνελέγησαν δώδεκα κάλυκες. Οι νεκροί μεταφέρθηκαν στο Νοσοκομείο «Αγ. Ολγα». Μία μηχανή που θεωρήθηκε αρχικά ότι χρησιμοποίησαν οι δράστες βρέθηκε εγκαταλειμμένη λίγα στενά από το σημείο του συμβάντος. Κατά δημοσιεύματα, οι πινακίδες του δίκυκλου είχαν κλαπεί το 2000. Σύμφωνα με άλλες πληροφορίες, ένα ακόμα ύποπτο δίκυκλο βρέθηκε στο Μαρκόπουλο και εκτιμάται πως οι δράστες διέφυγαν από την Αττική οδό. Οι διωκτικές αρχές εκτιμούν ότι στην επίθεση πρέπει να πήραν μέρος πέντε άτομα.

Σε δήλωσή του ο υπουργός Δημόσιας Τάξης, Ν. Δένδιας, ανέφερε: «Εκφράζω την οδύνη μου για τον θάνατο δύο νέων ανθρώπων. Ο νόμος θα επιβληθεί κατά πάντων. Δεν θα επιτραπεί να γίνει η χώρα πεδίο εκκαθάρισης λογαριασμών για οποιαδήποτε αιτία».

Οι ανακοινώσεις των κομμάτων

Χτες το βράδυ, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Σίμος Κεδίκογλου,εξερχόμενος από το Μέγαρο Μαξίμου, έκανε την ακόλουθη δήλωση: «Οι δολοφόνοι, όποιοι και αν είναι, θα αντιμετωπιστούν αμείλικτα από τη δημοκρατία μας, τη Δικαιοσύνη και ενωμένη την ελληνική κοινωνία. Ας το γνωρίζουν οι πάντες». Πληροφορίες αναφέρουν ότι ο πρωθυπουργός, Αντ. Σαμαράς, ήταν σε επικοινωνία για την υπόθεση με τον υπουργό Δημόσιας Τάξης.

Το Γραφείο Τύπου του ΠΑΣΟΚ μεταξύ άλλων σημειώνει: «Το σημερινό αποτρόπαιο γεγονός της δολοφονίας νέων ανθρώπων επιβάλλει την ομόθυμη και απόλυτη καταδίκη της βίας από το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Στη βία αντιτάσσεται η δημοκρατία και η νομιμότητα. Αυτές προστατεύουν τη χώρα. Μαζί με την ψυχραιμία και την ενότητα του ελληνικού λαού».

Από την πλευρά του ο ΣΥΡΙΖΑ αναφέρει: «Η αφαίρεση της ανθρώπινης ζωής συνιστά το ύψιστο έγκλημα. Η σημερινή δολοφονία δημιουργεί κλίμα αποσταθεροποίησης και στοχεύει στη δημοκρατία. Πρέπει να τύχει της απόλυτης καταδίκης, καθώς και της ηθικής, ιδεολογικής και πολιτικής απομόνωσής της».

Ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ, Πάνος Καμμένος, δήλωσε: «Κάποιοι ετοιμάζονται να οδηγήσουν τη χώρα σε εμφύλιο πόλεμο. Εμείς καλούμε τους Ελληνες σε ενότητα, ομοψυχία και εθνική αντίσταση απέναντι σε αυτούς που επιβουλεύονται την εθνική κυριαρχία μέσω της διχόνοιας».

Σε ανακοίνωσή της η ΔΗΜΑΡ σημειώνει: «Η Δημοκρατική Αριστερά καταδικάζει με αποτροπιασμό τη δολοφονία δυο νέων ανθρώπων έξω από τα γραφεία της Χρυσής Αυγής. Η δημοκρατία και η νομιμότητα θα σταθούν απέναντι σε τέτοια φαινόμενα που θέλουν να επιβάλουν τον φαύλο κύκλο της βίας και του αίματος».

Από την πλευρά της η Χρυσή Αυγή με ανακοίνωσή της ρίχνει ευθύνη στον υπουργό Δημόσιας Τάξης για ελλιπή φύλαξη των γραφείων της.