«ΔΕΝ ΘΑ ΛΥΓΙΣΟΥΜΕ»

«Οι εργάτες ξέρουμε πλέον ότι πουλάμε την εργατική μας δύναμη και δεν μας πληρώνει απλά το αφεντικό για να δουλεύουμε. Και είμαστε αποφασισμένοι να μην την πουλάμε τσάμπα. Γι' αυτό δε γυρίζουμε στο εργοστάσιο για 500 ευρώ. Τώρα είμαστε και ενωμένοι και μέσα στο εργοστάσιο, αλλά και με όλους όσοι μας συμπαραστέκονται καθημερινά».

Τα λόγια ανήκουν σε εργαζόμενους της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» στον Ασπρόπυργο, που μίλησαν στον «Ρ», έξω από την πύλη του εργοστασίου. Βραδινή περιφρούρηση λίγο πριν τα μεσάνυχτα της Πέμπτης γύρω από το βαρέλι με τη φωτιά για να σπάσουν το κρύο και την υγρασία. Εκεί στήθηκε η κουβέντα για το πώς βλέπουν τον αγώνα τους, για την αλληλεγγύη που τους «εντυπωσίασε» - όπως είπαν οι ίδιοι - και τους εμψυχώνει, αλλά και για το πόσο «ακριβά κοστίζει» για να δουλεύουν στις άθλιες συνθήκες του εργοστασίου.

Με λόγια απλά, αλλά βαθιά, συμπληρώνοντας ο ένας τον άλλον, εξήγησαν γιατί δε λυγίζουν. Γιατί δεν πρόκειται να λυγίσουν. Δε λένε ονόματα. Οχι γιατί φοβούνται, όπως λένε, αλλά γιατί «όποιον και να ρωτήσεις τα ίδια θα σου πει».

«Ο συγκεκριμένος ιδιοκτήτης έχει και άλλες επιχειρήσεις και τώρα θέλει να μας πείσει ότι το πρόβλημά του είναι το δικό μας μεροκάματο», είναι η πρώτη φράση που ακούγεται με οργή. «Μας λέει ψέματα ότι δεν έχει κέρδη για να περάσει το δικό του και να υπογράψουμε για να δουλεύουμε για το τίποτα. Να χάσουμε ό,τι κέρδισαν με αίμα οι πατεράδες μας».

Μέσα από φωτιά κι ατσάλι!

Αυτή η φράση και μόνο αναστατώνει και τους υπόλοιπους και αρχίζουν όλοι να περιγράφουν τις συνθήκες που δουλεύουν καθημερινά για ένα μεροκάματο:

«Αν έρθεις εδώ Σαββατοκύριακο δεν βλέπεις στο ένα μέτρο από τη σκόνη. Η θερμοκρασία φτάνει τους 60 με 70 βαθμούς μέσα στην καμπίνα του γερανού με ένα παμπάλαιο κλιματιστικό και έξω η θερμοκρασία στο καυτό μέταλλο φτάνει τους 300 βαθμούς», θα πει χειριστής γερανού.

Στη γραμμή παραγωγής ο διπλανός του παίρνει αμέσως το λόγο: «Στέκεσαι με τα γυαλιά μπροστά στο λιωμένο μέταλλο και ελέγχεις με 70 βαθμούς και το χρονόμετρο δίπλα. Και το διευθυντή να μη δέχεται απώλειες».

Ρωτάμε πόσο πληρώνονται σήμερα γι' αυτή τη δουλειά: «Τίποτα, μόνο το βασικό της σύμβασης και τα βαρέα. Ισα που φτάνουν για να επιβιώσουμε. Οχι τώρα που θέλουν και χαράτσια».

Από δίπλα πετάγεται ένα νέο παιδί, ο Γιάννης:«Είμαι 4 χρόνια εδώ μέσα και για να πάρω 900 ευρώ το μήνα πρέπει να δουλεύω Σαββατοκύριακα και υπερωρίες. Αλλιώς θα έπαιρνα 600 ευρώ»!

Ενας παλιότερος παίρνει το λόγο και λέει: «Μέχρι το 2005 άξιζε να δουλεύεις μία ώρα παραπάνω. Μετά τις μειώσεις στο κόστος υπερωρίας και υπερεργασίας δεν υπάρχει καμία ανταμοιβή. Πόσο μάλλον να δουλεύεις και να σε υποχρεώνουν να κάνεις επικίνδυνα πράγματα».

Στην παρέα πλησιάζει ένας άλλος εργαζόμενος. Και συμπληρώνει: «Μόνο να φοράμε κράνη τούς ενδιαφέρει. Για τα μπετά που είναι έτοιμα να πέσουν, τις ράγες που έχουν χαλάσει, δε δίνουν σημασία γιατί κοστίζουν».

«Τι ωραίο πρόσωπο...»

Δείχνει στη συνέχεια στην απέναντι πλευρά του ένα συνάδελφό του και λέει τρέμοντας: «Βλέπεις τι ωραίο πρόσωπο έχει; Σε μένα το οφείλει. Οταν ήταν μια μέρα μπροστά στο φούρνο, το πρόσωπό του άρχισε να ξεφλουδίζει από τα καυτά λάδια. Λύγισα στα γόνατα για να τον πιάσω και να τον γλιτώσω».

Μπορούν να μιλάνε για ώρες, όπως λένε, για παρόμοια γεγονότα. Αυτός όμως είναι και ο λόγος που από την αρχή δεν συζήτησαν τις προτάσεις της εργοδοσίας και συνεχίζουν τις απεργίες.

«Οσα έχει δει αυτές τις ημέρες είναι μόνο η αρχή», θα πουν όλοι και θα προσθέσουν: «Μετά και από την εντυπωσιακή αλληλεγγύη που έχουμε δει, είμαστε ακόμα πιο αποφασισμένοι. Δεν θα λυγίσουμε».

Ρωτάμε τι από όλα τους δίνει περισσότερη δύναμη. Απαντούν με απόλυτο τρόπο: «Τα πάντα. Κυρίως όμως ότι όλοι ξέρουμε τι παιχνίδι παίζεται στις πλάτες τις δικές μας και όλων των εργατών. Και αυτό, ότι είμαστε πολλοί εργάτες μαζί με άλλους όλοι ενωμένοι, που σκεφτόμαστε με τον ίδιο τρόπο, μας δίνει απίστευτη δύναμη».

Η κουβέντα πάει και στα σπίτια τους: «Ξέρουν και καταλαβαίνουν και οι γυναίκες μας και τα παιδιά. Ρωτάνε τι θα γίνει. Γνωρίζουν όμως. Και το λένε ότι δε γίνεται αλλιώς. Ακόμα και τα μικρά παιδιά ορισμένων δίνουν κουράγιο στους πατεράδες τους και τους λένε: "ΠΡΟΧΩΡΗΣΤΕ. ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ ΣΑΣ"»!

ΗΠΑ Μπαράζ καταστολής

 Από μαχητική διαδήλωση στο Σικάγο

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ.--

Πάνω από 4.000 συλλήψεις σε όλη την αμερικανική επικράτεια, μόνο 1.300 στη Νέα Υόρκη, δεκάδες τραυματίες, μεταξύ αυτών σοβαρά και δύο βετεράνοι του πολέμου του Ιράκ, σε 60 ημέρες. Ενα μίνι χρονικό σε αριθμούς για τις διαδηλώσεις στο πλαίσιο του αποκαλούμενου κινήματος «Καταλάβατε τη Γουόλ Στριτ», που εκφράζει την οργή από τις βαριές συνέπειες της καπιταλιστικής κρίσης αλλά αντιτίθεται σε κάποιες πλευρές του συστήματος, όπως οι τράπεζες και οι πολυεθνικές εταιρείες και δεν έχει συνολικό προσανατολισμό ενάντια συνολικά στην καπιταλιστική εκμετάλλευση. Οι διαμαρτυρίες ξεκίνησαν στις 17 Σεπτεμβρίου στη Νέα Υόρκη, και εξαπλώθηκαν σταδιακά σε όλες τις πολιτείες των ΗΠΑ, σε μεγαλουπόλεις αλλά ακόμη και σε χωριά, κατά την εφημερίδα «NY Daily News» σε 2.427.

Η 17 Νοέμβρη που σηματοδότησε τους δύο μήνες κινητοποιήσεων, αποτέλεσε και μία «επίδειξη» δύναμης και αντίστασης παρά τις αντίξοες συνθήκες και την βάρβαρη καταστολή. Σημαντικό ρόλο έπαιξε και ο αριθμός των διαδηλωτών. Δεκάδες χιλιάδες πήραν μέρος στις συγκεντρώσεις της Πέμπτης, συγκεντρώσεις που έγιναν από το πρωί με την προσπάθεια αποκλεισμού του χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης, με διαμαρτυρία σε κεντρικές αρτηρίες και το απόγευμα στην κορύφωση των κινητοποιήσεων με τη συγκέντρωση στην πλατεία Φόλεϊ, στο νότιο Μανχάταν, και την πορεία στη γέφυρα του Μπρούκλιν όπου συνελήφθησαν 65 διαδηλωτές επειδή περπατούσαν στη λωρίδα για τα οχήματα, ανεβάζοντας το συνολικό απολογισμό των συλλήψεων της ημέρας σε πάνω από 220.

Ωστόσο, κινητοποιήσεις πραγματοποιήθηκαν και σε άλλες πόλεις. Πάνω από 100 συλλήψεις έγιναν στο Σαν Φρανσίσκο, κατά τη διάρκεια της προσπάθειας κατάληψης του παραρτήματος της τράπεζας «Bank of America», 20 συλλήψεις στο Λος Αντζελες, επιχείρηση καταστολής εκ νέου στην πανεπιστημιούπολη του Μπέρκλεϊ, κοντά στο Σαν Φρανσίσκο, στο Πόρτλαντ πάνω από 48 συλλήψεις την Πέμπτη, ενώ οι διαδηλώσεις συνεχίζονται στο Σικάγο και φοιτητικές κινητοποιήσεις σε πάνω από 90 Πανεπιστημιακά Ιδρύματα.

ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2012 Το 71% των δαπανών στις τράπεζες

Προϋπολογισμός μαζικής και ανεξέλεγκτης πτώχευσης εκατομμυρίων λαϊκών νοικοκυριών

Στην απόλυτη φτώχεια και εξαθλίωση οδηγεί η κυβέρνηση του μαύρου μετώπου εκατομμύρια εργαζόμενους της χώρας με τον προϋπολογισμό του 2012 που κατατέθηκε προχτές στη Βουλή. Πρόκειται για έναν προϋπολογισμό επιτάχυνσης της ελεγχόμενης χρεοκοπίας της οικονομίας, αλλά κύρια της μαζικής και ανεξέλεγκτης πτώχευσης των λαϊκών νοικοκυριών. Ενας προϋπολογισμός που στο όνομα της διάσωσης των τραπεζών και της πλουτοκρατίας στάζει αίμα, αφού επιδιώκει την παραπέρα αφαίμαξη, τον κυριολεκτικό στραγγαλισμό του λαού με:

• την παραπέρα αύξηση των φόρων
• τη μεγαλύτερη μείωση μισθών και συντάξεων
• την ακόμα μεγαλύτερη οικονομική ασφυξία των ασφαλιστικών ταμείων
• τις νέες μειώσεις των κρατικών δαπανών που διατηρούσαν ακόμα κάποιο λαϊκό χαρακτήρα.

Είναι ένας προϋπολογισμός που σχεδιάζει να καταθέσει τουλάχιστον 120 δισ. ευρώ στο βωμό των τραπεζιτών, με τη μορφή είτε των τοκοχρεολυτικών δόσεων, είτε των κονδυλίων στήριξης της κεφαλαιακής τους επάρκειας.

Οι δαπάνες

Σύμφωνα με την Εισηγητική Εκθεση, και με βάση τη μεθοδολογία της τρόικας που ακολουθείται πλέον για την κατάρτιση των προϋπολογισμών, η εικόνα που αφορά τις κρατικές δαπάνες για το 2012, εμφανίζεται σε τρεις ενότητες, ως εξής:

1) Οι ΠΡΩΤΟΓΕΝΕΙΣ ΔΑΠΑΝΕΣ του τακτικού προϋπολογισμού, που σχεδιάζεται να συγκρατηθούν στα 49,1 δισεκατομμύρια ευρώ και οι οποίες θα είναι μειωμένες κατά 5,3% σε σχέση με φέτος. Πρωτογενείς δαπάνες θεωρούνται, οι δαπάνες εκείνες που το δημόσιο πρέπει να κάνει, προκειμένου να εξασφαλίσει τη λειτουργία του αστικού κράτους, χωρίς να παίρνονται υπόψη άλλες υποχρεωτικές δαπάνες που πηγάζουν από τις υποχρεώσεις του δανεισμού και της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους. Η μείωσή τους εξασφαλίστηκε από τη μείωση του κονδυλίου για μισθοδοσία, τη μείωση της χρηματοδότησης των Ταμείων κλπ. Εδώ, μεταξύ άλλων, συμπεριλαμβάνονται:

Οι Αποδοχές και συντάξεις για το σύνολο των εργαζομένων στο δημόσιο: Αναμένεται να διαμορφωθούν σε 19,4 δισεκατομμύρια ευρώ, κονδύλι που είναι κατά 3,3% μικρότερο από το αντίστοιχο φετινό. Τόσες ήταν περίπου και οι σχετικές δαπάνες το 2006, μόνο που τότε το ποσό αυτό είχε μοιραστεί σε 856 χιλιάδες εργαζόμενους και συνταξιούχους, ενώ τώρα αναμένεται να μοιραστεί σε περίπου 1,1 εκατομμύρια άτομα.

Οι Μεταβιβαστικές Πληρωμές: Είναι το συνολικό κονδύλι με το οποίο χρηματοδοτεί η κυβέρνηση όλες τις ανάγκες των Ασφαλιστικών Ταμείων, των φορέων κοινωνικής ασφάλισης, των νοσηλευτικών ιδρυμάτων, της Παιδείας κ.ο.κ. Η κυβέρνηση στοχεύει να μειώσει ακόμα περισσότερο το σχετικό κονδύλι και από 18,8 δισ. που ήταν φέτος, σχεδιάζει να το πάει στα 17,17 δισ. ευρώ. Η μείωση είναι της τάξης του 8,6%, ωστόσο στην πραγματικότητα είναι πολύ μεγαλύτερο αν πάρουμε υπόψη μας ότι μόλις το 2009 κινούνταν στα επίπεδα των 21 δισ. ευρώ.

Οι λεγόμενες Καταναλωτικές και Σύνθετες δαπάνες: Λόγος γίνεται για τις δαπάνες λειτουργίας του δημόσιου τομέα και τις κρατικές προμήθειες που μειώνονται ακόμα περισσότερο και το 2012 αναμένεται να διαμορφωθούν σε 2,5 δισ. ευρώ. Για να κατανοηθεί το μέγεθος της μείωσης των λειτουργικών δαπανών του δημοσίου να πούμε ότι το 2009 το σχετικό κονδύλι ήταν περίπου 4 δισ. ευρώ.

Οι πληρωμές που αντικρίζονται από πραγματοποιούμενα έσοδα: Πρόκειται για τους λεγόμενους «αποδιδόμενους πόρους», δηλαδή, τα έσοδα εκείνα που εισπράττει το δημόσιο από τους φορολογούμενους, με στόχο να τα μεταβιβάσει σε φορείς όπως η Τοπική Αυτοδιοίκηση, ο ΟΓΑ κλπ. Το κονδύλι αυτό το 2012 θα είναι μειωμένο κατά 7,7% και από 7,7 δισ. ευρώ φέτος θα διαμορφωθεί στα 7,1 δισ. ευρώ.

2) Το ΣΥΝΟΛΟ ΤΩΝ ΔΑΠΑΝΩΝ ΤΟΥ ΤΑΚΤΙΚΟΥ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ, ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΧΡΕΟΛΥΣΙΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ. Τα σχετικά κονδύλια είναι της τάξης των 15,773 δισ. ευρώ, έναντι 18,9 δισ. φέτος. Αθροιστικά, με τις πρωτογενείς δαπάνες, οι κρατικές δαπάνες του 2012, σε αυτό το επίπεδο, υπολογίζονται σε 64,9 δισ. ευρώ, έναντι 70,7 δισ. φέτος. Εδώ περιλαμβάνονται δαπάνες που αφορούν την εξυπηρέτηση των χρεών του δημοσίου, είτε από δανεισμό, είτε από μεταφερόμενα στο δημόσιο χρέη. Στο σύνολό τους, δηλαδή, μιλάμε για ποσά που καταβάλλονται κύρια στους τραπεζίτες και δευτερευόντως σε άλλους εκπροσώπους του κεφαλαίου. Στο πεδίο αυτό περιλαμβάνονται:

Οι καταπτώσεις εγγυήσεων: Τα ποσά αυτά, που αφορούν υποχρεώσεις που αναλαμβάνουν, αλλά δεν εκπληρώνουν, κύρια κρατικοί οργανισμοί και δημόσιοι φορείς όπως είναι λογικό, επιβαρύνουν το δημόσιο και εμφανίζονται στον προϋπολογισμό σαν δημόσιο χρέος. Το σχετικό ποσό εκτιμάται ότι φέτος θα είναι 1,48 δισ. ευρώ, ενώ την επόμενη χρονιά θα αυξηθεί στα 1,63 δισ. ευρώ (αύξηση 9,5%).

Οι τόκοι εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους: Οι σχετικές δαπάνες για φέτος κινήθηκαν στα 17,52 δισ. ευρώ. Οι μέχρι σήμερα εκτιμήσεις για τους τόκους που θα πληρώσουμε στους τραπεζίτες το 2012, ανέβαζαν το σχετικό κονδύλι στα 17,9 δισ. ευρώ. Το υπουργείο, στην Εισηγητική Εκθεση, υπολογίζει ότι με βάση τη συμφωνία για το «κούρεμα» των ελληνικών ομολόγων που βρίσκονται σε διαπραγμάτευση κατά 50%, το κονδύλι των τόκων θα διαμορφωθεί σε 12,75 δισ. ευρώ. Μένει να επαληθευτεί στην πράξη, αν και είναι προκλητικό να μιλήσουμε για όφελος, τη στιγμή που η διαδικασία της ελεγχόμενης πτώχευσης συνοδεύεται από τέτοια μέτρα και πολιτικές που οδηγούν στην 100% πτώχευση των εργαζομένων της χώρας.

Οι επιχορηγήσεις των νοσοκομείων για παλαιότερες οφειλές τους: Λόγος γίνεται για ένα κονδύλι της τάξης των 400 εκατ. ευρώ, που αποδέχεται η κυβέρνηση ότι χρωστάει σε διάφορα λαμόγια της ιδιωτικής πρωτοβουλίας που επί δεκαετίες λυμαίνονταν και εξακολουθούν να λυμαίνονται το δημόσιο σύστημα Υγείας.

Τα εξοπλιστικά προγράμματα: Την επόμενη χρονιά οι πληρωμές για τέτοια προγράμματα θα είναι αυξημένες κατά 66,7% και από 600 εκατ. ευρώ θα εκτιναχθούν σε 1 δισ. ευρώ.

3) ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΟΥ ΤΑΚΤΙΚΟΥ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΥ, όπου αθροίζονται όλες οι προηγούμενες δαπάνες, με τα κονδύλια που πληρώνει το δημόσιο για την εξόφληση των χρεών του. Ολα τα ποσά αυτής της κατηγορίας πάνε στις τράπεζες! Τα σχετικά κονδύλια θα εμφανίσουν το 2012 αισθητή αύξηση, κύρια για δύο λόγους. Πρώτον, επειδή συμπίπτει την επόμενη χρονιά να λήγουν πολλές σειρές ελληνικών ομολόγων και δεύτερον επειδή η κυβέρνηση στα πλαίσια της συμφωνίας για «κούρεμα» των ομολόγων θα πληρώσει για τη διάσωση των τραπεζών. Για να διαμορφωθεί το γενικό σύνολο του τακτικού προϋπολογισμού, μαζί με τα παραπάνω συνυπολογίζονται:

Τα χρεολύσια μακροπρόθεσμου δανεισμού: Φέτος, τα ποσά που πληρώθηκαν για την εξόφληση χρεών - ομολόγων έφτασαν τα 28,8 δισ. ευρώ. Κι όμως, μπορεί τα ποσά αυτά να είναι ακόμα μεγαλύτερα, αφού για το 2012 προβλέπεται η επιπλέον πληρωμή - εξόφληση τίτλων ύψους 41,9 δισ. ευρώ. Η αύξηση είναι της τάξης του 45,2%.

Τα χρεολύσια βραχυπρόθεσμου δανεισμού: Εδώ υπάρχει κάποια μείωση, αλλά και πάλι τα ποσά που πρέπει να πληρωθούν το 2012 είναι της τάξης των 25 δισ. ευρώ.

Η τακτοποίηση οφειλών προηγούμενων χρόνων: Σε αυτόν τον κωδικό για πρώτη φορά εμφανίζεται ένα ποσό της τάξης των 6 δισ. ευρώ, το οποίο υποτίθεται ότι αφορά «ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις παρελθόντων οικονομιών ετών φορέων της γενικής κυβέρνησης». Είναι προφανές ότι πρόκειται για νέο χαράτσι που οι λογιστές της τρόικας απαίτησαν να συμπεριληφθεί στο κρατικό χρέος και άρα να απαιτηθούν επιπλέον μέτρα και ρυθμίσεις, προκειμένου να καλυφθεί.

Η συμμετοχή σε αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου: Εδώ η πρόβλεψη μιλάει για 32,1 δισ. ευρώ που προορίζονται για τη χρηματοδότηση του λεγόμενου Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, για την ενίσχυση, δηλαδή, της κεφαλαιακής επάρκειας των τραπεζών.

Με βάση τα παραπάνω δεδομένα το γενικό σύνολο των δαπανών του τακτικού προϋπολογισμού ανέρχεται, όπως αναφέρεται και στην Εισηγητική Εκθεση στα 170 δισ. ευρώ. Το ενδιαφέρον για τους εργαζόμενους και τα άλλα λαϊκά στρώματα, το στοιχείο που αποκαλύπτει την χωρίς τέλος λεηλασία του πλούτου που παράγουν οι εργαζόμενοι, είναι η τελική κατανομή αυτών των 170 δισ. ευρώ. Πώς μοιράζονται. Ποιοι τα παίρνουν. Μία ιδέα δίνεται στον σχετικό πίνακα. Απλοί υπολογισμοί δείχνουν ότι:

• Τα ποσά που θα πάνε κατευθείαν στα ταμεία των τραπεζών με τη μορφή των τόκων, χρεολυσίων, καταπτώσεις εγγυήσεων και συμμετοχή σε αύξηση μετοχικού κεφαλαίου, είναι τουλάχιστον 120,9 δισ. ευρώ. Το ποσό αυτό αποτελεί το 71,1% των συνολικών κρατικών δαπανών.
• Τα ποσά που αντιστοιχούν στους μισθούς και τις συντάξεις του συνόλου των δημόσιων υπαλλήλων και των συνταξιούχων του δημοσίου, απορροφά το 11,4% των δαπανών.
• Οι μεταβιβαστικές δαπάνες, με τις οποίες χρηματοδοτείται το σύνολο των φορέων κοινωνικής ασφάλισης, η Υγεία, η Παιδεία κ.ο.κ., αποτελούν το 10,1% των δαπανών.

Το δημόσιο χρέος

Ο τρόπος που συντελείται η καταλήστευση των εργαζομένων της χώρας από την εφαρμογή του μηχανισμού της ελεγχόμενης πτώχευσης, φαίνεται και από την εξέλιξη των μεγεθών που αφορούν το κρατικό χρέος. Τα ποσά που φέρεται να χρωστά το ελληνικό δημόσιο και τα οποία κυβέρνηση και τρόικα προσπαθούν να υφαρπάξουν από τα λαϊκά νοικοκυριά.

Κοιτάξτε την αλληλουχία:

Το κρατικό χρέος από 340,3 δισ. ευρώ το 2010, αναμένεται να διαμορφωθεί σε 364,6 δισ. ευρώ στο τέλος του φετινού χρόνου. Σημειώθηκε δηλαδή μια αύξηση χρέους της τάξης του 7,1%. Ως προς το ΑΕΠ της χώρας, από 149,7% πέρσι, φέτος έφτασε το 167,4%. Κι αυτό, παρά το γεγονός ότι κατά το 2011, πληρώθηκαν τουλάχιστον 45,2 δισ. ευρώ για τοκοχρεολύσια.

Σύμφωνα με την κυβέρνηση και την απόφαση της 26ης του Οκτώβρη, το 2012 θα ολοκληρωθούν οι διαδικασίες για το «κούρεμα» του χρέους κατά 50%. Το 2012 επίσης θα πληρώσουμε 12,75 δισ. ευρώ για τόκους και 41,9 δισ. ευρώ για την εξόφληση ομολόγων του ελληνικού δημοσίου, δηλαδή συνολικά θα πληρωθούν για τοκοχρεολυτικές δόσεις 54,7 δισ. ευρώ. Μετά από όλα αυτά, στο τέλος του 2012 το δημόσιο χρέος θα διαμορφωθεί σε 317,4 δισεκατομμύρια. Δηλαδή, η υποτιθέμενη μείωση του χρέους στο μισό, το περιβόητο «κούρεμα» και οι επιπλέον πληρωμές 54,7 δισ. στο τέλος του επόμενου χρόνου θα οδηγήσει σε μείωση του χρέους μόλις κατά 47,2 δισ. ευρώ!

Δε χωράει καμιά αμφιβολία ότι η πολιτική διαχείρισης της κρίσης υπέρ του κεφαλαίου και των εκπροσώπων του, είναι μια πολιτική απόλυτα εχθρική για τους εργαζόμενους. Είναι μια πολιτική που γονατίζει τα λαϊκά στρώματα. Μια πολιτική που δεν ροκανίζει απλά, αλλά καταβροχθίζει τον πλούτο της κοινωνίας, τον πλούτο που παράγουν οι πολλοί, μόνο και μόνο για να διασωθούν μια χούφτα παράσιτα, που ζουν σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Στις μέρες μας αποτελεί ζήτημα επιβίωσης για το λαό να οργανώσει πιο αποφασιστικά την αντίστασή του σ' αυτή την πολιτική και ακόμα πιο δυναμικά να αγωνιστεί να απαιτήσει και να καταφέρει την πλήρη ανατροπή της. Σε κάθε αντίθετη περίπτωση...

Γιώργος ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ

Με σάρκα και οστά

Εκλεισε μια δεκαετία και μπήκαμε στη δεύτερη του 21ου αιώνα. Η τεχνολογία που εξαφάνισε τις αποστάσεις και σμίκρυνε τα χάσματα πληροφόρησης, προχώρησε με ιλιγγιώδεις ρυθμούς στο μισό πληθυσμό της Γης, ο οποίος κατέχει τη χρηστική τεχνογνωσία των μέσων αλλά όχι και τα μέσα αυτά καθαυτά. Ο σύγχρονος καπιταλισμός, ειδικά στις πρωτοποριακές επιστημονικώς και τεχνολογικά εξελιγμένες χώρες της Δύσης και της Ανατολής, απ' τις ΗΠΑ ως την Ιαπωνία και την Ταϊβάν, φούσκωσε τα κέρδη του «αφύσικα», υπερτιμολογώντας και κεφαλαιοποιώντας άυλες αξίες όπως ο κίνδυνος, το προσδόκιμο ζωής, η ασφάλιση κερδών, η μακροχρόνια σπέκουλα επιπτώσεων φυσικών καταστροφών, οι καταναλωτικές τάσεις των μαζών με βάση προγράμματα δημιουργίας τους κι άλλα τέτοια... Η οικονομία, θεμέλιο κι εργαλείο πολιτικής εξελίχθηκε σε ένα προνομιακό πεδίο εκπαίδευσης και δράσης ενός προσεκτικά επιλεγμένου ιερατείου, μιας αυλικής του κεφαλαίου, κυρίως του χρηματοπιστωτικού, ασφυκτικά ολιγάριθμης μειοψηφίας, μιας δημιουργικής, ως προς τη διαχείριση, δράκας επαϊόντων, που διαμορφώνει, θεσμοθετεί, δρα κι εντέλει ασκεί πολιτική.

Αυτή η πολιτική, καθόλου αφορούσα πολίτες, διατυμπανίζεται ως αλληλεπιδραστικά παγκόσμια, υπεράνω των γνωστών και δοκιμασμένων ιδεολογικών, κομματικών ή και εθνοκρατικών σχημάτων και δομών. Οι αγορές, θεοκρατικώς μεγεθυμένες, έχουν περιβληθεί το μεταφυσικό ένδυμα της παντοδυναμίας, της ανωνυμίας, της γιγαντιαίας ικανότητας ενός Γκιούλιβερ να καταστρέφει ή να σώζει κατά το δοκούν αναρίθμητους λιλιπούτειους πρώην πολίτες του σύγχρονου κόσμου. Οι λαοί έγιναν target group, δηλαδή ομάδες - στόχοι, επί των οποίων ασκείται η καπιταλιστική «υπερπολιτική» ωσάν αποκεφαλιστικό σερφάρισμα στο διαδίκτυο. Οι πραγματικές ανάγκες των πραγματικών μαζών, των πραγματικών ανθρώπων, μετατρέπονται άμεσα σε λάφυρα όπως ζήσαμε πρόσφατα με την «αραβική άνοιξη» και τον ευρωπαϊκό «χειμώνα». Ετσι κρύφτηκαν κι ως ένα βαθμό αποκρύβονται και μασκάρονται σύγχρονες γενοκτονίες, εξοντώσεις πληθυσμών και πολιτισμών απενοχοποιούνται και ιστοριογράφονται κατά τα συμφέροντα των αγορών. Πανάρχαιος ιμπεριαλισμός με σύγχρονα μέσα. Ο τρόμος ως όπλο επιβολής έχει στόχο το λαό. Ως πραγματικό άθροισμα υποκειμένων με σάρκα και οστά αλλά και ως ιστορικό συλλογικό υποκείμενο όταν δρα προς κάλυψη των βασικών του αναγκών, που όμως, ούτε στις πιο βάρβαρες εποχές δεν περιορίστηκαν στο «μαμ, κακά και νάνι».

Ετσι, η συζήτηση για την κρίση την καπιταλιστική στη Δύση και τον κόσμο, στην Ευρώπη, ήδη παίρνει το χαρακτήρα της παραχώρησης από την πλειοψηφία των εργαζομένων στη μειοψηφία των κλειδοκρατόρων των αγορών, του δικαιώματος του λαού να σκέφτεται, να οργανώνεται και να δρα ως λαός. Οι χώρες μετατρέπονται σε χώρο, με τις αγορές να διαφεντεύουν και να τιμολογούν και τη σάρκα και τα οστά των κατά τα άλλα res - αντικειμένων δούλων και όχι πολιτών. Η καταστολή θα ενταθεί. Η ...μετα-δημοκρατία θα βασίζεται σε κοινωνικά υποσύνολα ή ακόμη και προεπιλεγμένα άτομα που θα προαποφασίζουν και θα εκτελούν προγράμματα παραγωγής συλλογής κι εκμετάλλευσης του πλούτου, ταυτίζοντας το ταξικό με το δημόσιο, το εθνικό, το...γενικό καλό των δούλων. Η κάθε λογής κάλπη θα στήνεται σε χρόνο, τόπο και με ερωτήματα που θα εξασφαλίζουν το επιθυμητό αποτέλεσμα για την κυρίαρχη τάξη εξουσίας. Η λαϊκίστικη μιντιακή προπαγάνδα των τελευταίων δύο δεκαετιών θα πάρει την παραλυτική μορφή του δήθεν πολιτικού διαλόγου, του οποίου όμως το περιεχόμενο ήδη προκαθορίζεται από την ελίτ των ιδεολογικών μεταπρατών του ευρωνατοϊκού συνονθυλεύματος κι όχι απ' τις ανάγκες των λαών. Αλλωστε, δεν μπήγεις το μαχαίρι στο κόκαλο τόσο εύκολα και συχνά παρά μόνον αν δεν είναι το δικό σου...

Θέλει προσοχή αυτή η διαλεκτική καταιγίδα. Μπορεί να πείσει κοινωνικά στρώματα όσο πείθει ένα παυσίπονο σε ώρα παρατεταμένου πόνου. Κι έτσι κανείς δε θα διανοηθεί να ανοίξει μια συζήτηση, γιατί φέτος τα μαύρα σκυλιά δεν κατέστρεψαν το...Πολυτεχνείο... Μαντρωμένα στην ισχυρή συναίνεση, γάβγισαν απλώς περί όγκου του ΠΑΜΕ και τέρμα. Οποιος θαρρεί ότι η αντίσταση είναι για το μουσείο κέρινων ομοιωμάτων κλείνει απλώς ραντεβού με το λαό στο γραφείο του. Κι εκεί οι λαοί δε χωράνε...

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

«Κράχτες» των μονοπωλίων

Μετά βαΐων και κλάδων και «σοκαριστικά» πρωτοσέλιδα υποδέχθηκαν, όπως ήταν αναμενόμενο, τα αστικά ΜΜΕ την πρώτη έκθεση της «Ομάδας Δράσης» που έχει συσταθεί από την ΕΕ για την προώθηση των μεταρρυθμίσεων στη χώρα μας. Την ίδια υποδοχή άλλωστε επιφυλάσσουν εδώ και δεκαετίες στις εκθέσεις του ΔΝΤ, του ΟΟΣΑ, της ΕΕ, ακριβώς γιατί πρωταρχικός στόχος αυτών των κατ' ευφημισμόν εκθέσεων είναι να διευκολύνουν το πέρασμα των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων των εκάστοτε κυβερνήσεων της πλουτοκρατίας, εμφανίζοντάς τες ως μονόδρομο και εκβιάζοντας τη συναίνεση των λαϊκών στρωμάτων. Πρόκειται δηλαδή για βοήθεια από τους ξένους συμμάχους της πλουτοκρατίας που, όταν δεν προκαλείται, γίνεται ασμένως αποδεκτή. Το ίδιο ακριβώς επιχειρείται με την έκθεση της «Ομάδας Δράσης», που αναμασώντας τη γνωστή καραμέλα για τις «παθογένειες της δημόσιας διοίκησης», αναγορεύει ως ύψιστη προτεραιότητα την ταχεία προώθηση των διαρθρωτικών αλλαγών, που ήδη έχουν δρομολογηθεί από κυβέρνηση και τρόικα. Μόνο ασυγχώρητα αφελείς θα πίστευαν ότι η ομάδα δράσης υπό τον Χ. Ράινχεμπαχ νοιάζεται να διορθώσει τα κακώς κείμενα στη δημόσια διοίκηση προς όφελος των συμφερόντων του λαού. Αλλη είναι η δουλειά τους: Να ανοίξουν το δρόμο για να προωθούν όλες τις αντιδραστικές αλλαγές προκειμένου να ενισχυθεί η ανταγωνιστικότητα των μονοπωλίων, μέσω της "δραστικής μείωσης του κράτους", της σημαντικής συμπίεσης της τιμής της εργατικής δύναμης, το "άνοιγμα των αγορών" και τη δημιουργία νέων πεδίων κερδοφορίας, τη διασφάλιση ρευστότητας για τα μονοπώλια, κοκ. Τα λαϊκά στρώματα δεν πρέπει να «τσιμπάνε» στα όσα λένε οι πληρωμένοι κράχτες των μονοπωλίων, αλλά να τραβήξουν το δικό τους δρόμο για να πάρουν τις τύχες στα χέρια τους.

Τι χαρά να 'χουμε και μεις μια «κυβέρνηση συνεργασίας»!

Εδώ και δεκαετίες αυτό που ακούγαμε στην Ελλάδα ήταν ότι το πιο πολύτιμο πράγμα του κόσμου είναι οι ...αυτοδύναμες κυβερνήσεις.

Εσχάτως, και αφού οι αυτοδύναμες κυβερνήσεις τους οδήγησαν τα πράγματα εδώ που τα οδήγησαν, το τροπάρι έχει αλλάξει:

Τώρα, μετά την κυβερνητική σύμπραξη ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑ.Ο.Σ. με τη στήριξη και της κυρίας Μπακογιάννη, το πολυτιμότερο πράγμα του κόσμου άλλαξε και από εκεί που ήταν οι κυβερνήσεις αυτοδυναμίας, έγιναν οι «κυβερνήσεις συνεργασίας»...

*

Να, λοιπόν, που για μια ακόμα φορά η κατά τ' άλλα κοσμοπολίτισσα άρχουσα τάξη μας, μας πουλάει «επαρχιώτικη άγνοια» για τα όσα συμβαίνουν στον κόσμο, ώστε να κάνει τη «δουλίτσα» της.

Τώρα η «ευτυχία», η «ευημερία» και η «καλοπέραση», που θα έρχονταν μέσα από τις αυτοδυναμίες, θα έρθουν μέσα από τις «συνεργασίες», τις «συναινέσεις» και τις «συμπράξεις»...

*

Αλλά γιατί δεν ρίχνουμε μια ματιά εις τα Ευρώπας;

Αν δεν κάνουμε λάθος:

• Κυβέρνηση συνεργασίας (και μάλιστα κεντροαριστερής κατευθύνσεως) ήταν εκείνη του Ντ' Αλέμα στην Ιταλία που πρωτοστάτησε στην ιμπεριαλιστική επέμβαση κατά της Γιουγκοσλαβίας και η οποία έφερε τις άλλες κυβερνήσεις συνεργασίας, εκείνες του Μπερλουσκόνι με τους νεοφασίστες της Λέγκας.
• Κυβέρνηση συνεργασίας (κεντροαριστερή, επίσης) ήταν εκείνη η κυβέρνηση του Ζοσπέν στη Γαλλία που εγκαινίασε την πολιτική των εργασιακών Νταχάου μέσα από τα λεγόμενα «Σύμφωνα πρώτης απασχόλησης», που εκτίναξε τα ποσοστά του Λεπέν και έφερε τον Σαρκοζί στην εξουσία.
• Κυβέρνηση συνεργασίας (κεντροαριστερή, επίσης) ήταν εκείνη του Στρέντερ στη Γερμανία που έριχνε τις «οικολογικές» βόμβες του οικολόγου Φίσερ στο Κοσσυφοπέδιο.
• Κυβέρνηση συνεργασίας (και τι συνεργασίας!) ήταν η πρώτη κυβέρνηση της Μέρκελ στη Γερμανία, που σχηματίστηκε κατ' απαίτηση των Γερμανών βιομηχάνων με τη στήριξη τόσο των χριστιανοδημοκρατών όσο και των σοσιαλδημοκρατών, η οποία επέβαλε ένα από τα πιο άγρια πακέτα λιτότητας στο γερμανικό λαό.
• Κυβέρνηση συνεργασίας είναι και η σημερινή κυβέρνηση της Γερμανίας, η οποία έχει κατορθώσει το 16% του γερμανικού λαού να ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και 7,5 εκατομμύρια Γερμανοί εργαζόμενοι να αμείβονται με λιγότερα από 400 ευρώ μηνιαίως.
• Κυβέρνηση συνεργασίας είναι η σημερινή κυβέρνηση Κάμερον στη Βρετανία, η οποία έχει επιβάλει το καθεστώς «δάκρυα και αίμα» στο βρετανικό λαό, εφαρμόζοντας ένα πρωτοφανές σε αγριότητα πρόγραμμα λιτότητας.

Παρεμπιπτόντως:

Η «χαρά» των κυβερνήσεων συνεργασίας ουδόλως απέτρεψε το «χαμό» που εκδηλώνεται σήμερα στις οικονομίες της Ιταλίας και της Γαλλίας ή την εκτίναξη του χρέους της Γερμανίας, το μεγαλύτερο σε απόλυτους αριθμούς χρέος μεταξύ των κρατών - μελών της Ευρωζώνης...

*

Ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι ακόμα πιο μακρύς, με την ουσία να παραμένει πάντα η ίδια:

Η ουσία έχει να κάνει με το ποια πολιτική εφαρμόζουν αυτές οι κυβερνήσεις.

Οσο για το ποιο θα είναι το κυβερνητικό σχήμα που θα εφαρμόσει τη συγκεκριμένη πολιτική είναι κάτι που έπεται.

Το σχήμα προκύπτει, εν τέλει, ανάλογα με τη σκληρότητα αυτής της πολιτικής και σε συνδυασμό με τις κοινωνικές συνθήκες εντός των οποίων μέλλει να εφαρμοστεί.

Συνθήκες που προσδιορίζονται από την ένταση της ταξικής πάλης, οι οποίες καθορίζουν εν πολλοίς τους πολιτικούς ελιγμούς της άρχουσας τάξης για να επιτύχει ακριβώς την εφαρμογή της πολιτικής της.

*

Το θέμα, επομένως, δεν βρίσκεται στο αν οι κυβερνήσεις της πλουτοκρατίας, στην Ελλάδα και οπουδήποτε στον κόσμο, είναι κυβερνήσεις αυτοδύναμες και μονοκομματικές ή είναι κυβερνήσεις πολυκομματικές και συνεργασίας.

Το θέμα βρίσκεται στο γεγονός ότι και αυτές και οι προηγούμενες είναι κυβερνήσεις των κεφαλαιοκρατών, των μονοπωλίων, της πλουτοκρατίας. Οτι είναι κυβερνήσεις της άρχουσας τάξης. Η οποία

όποτε δεν μπορεί να αναθέσει το σφαγιασμό του λαού σε ένα από τα κόμματά της, τότε επιλέγει να αναθέσει την ίδια αποστολή σε πολλά κόμματά της μαζί.

*

Αυτό είναι το συναπάντημα,

το συναπάντημα των δικών της κομμάτων και των δικών της ανθρώπων,

που, αμέσως μετά την τέλεσή του, η αστική τάξη μέσα από την προπαγάνδα της αναλαμβάνει να το εμφανίσει ως μια «εθνική», «χαρούμενη» και «ελπιδοφόρα συνεύρεση».

Τότε, δε, είναι που αρχίζει και όλη αυτή η γελοιότητα, οι δημηγορίες και η απάτη περί της «γενικής συναδέλφωσης».

Σε αυτό ακριβώς το σημείο βρισκόμαστε. Αλλά όχι για πολύ...

«Ευτυχείτε»...

Αυτή κι αν ήταν «ιστορική» στιγμή!

Ηταν το βράδυ της έλευσης του ευρώ στην Ελλάδα. Με τον κύριο Σημίτη, πρωθυπουργό τότε, να ποζάρει πανευτυχής, αφού είχε ήδη κάνει την πρώτη ανάληψη μέσω ΑΤΜ και με τον κύριο Παπαδήμο, τότε διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, να χειροκροτεί για το... επίτευγμα.

*

Από τότε έχει περάσει μια δεκαετία.

Και να που επιστρέψαμε (σχεδόν) στα ίδια.

Τότε είχαν προηγηθεί οι «θυσίες για να μπούμε στο ευρώ».

Μετά ακολούθησαν οι «θυσίες για να μείνουμε στο ευρώ».

Και τώρα, όπως μας είπε ο κ. Παπαδήμος - από τη θέση του πρωθυπουργού πλέον - έρχονται οι νέες «θυσίες για να μη βγούμε από το ευρώ»...

*

Στο μεταξύ:

• Είναι μέσα σε αυτόν τον «υπέροχο» κόσμο, τον κόσμο της ΕΕ, της ΟΝΕ και του ευρώ, όπου η Ελλάδα χρεοκοπεί «ελεγχόμενα» και όπου ο λαός της πτωχεύει ανεξέλεγκτα!
• Είναι μέσα στον κόσμο του ευρώ, τον κόσμο των αέναων, των μάταιων, των αβάσταχτων και πάντοτε άνωθεν επιβαλλόμενων «θυσιών», που η Ελλάδα παρομοιάζεται με τον «Τιτανικό» και που ο λαός της, στοιβαγμένος μονίμως στη γ' θέση, οδηγείται σε πνιγμό.
• Είναι μέσα σε αυτόν τον κόσμο, τον κόσμο του ευρώ, της ΕΕ και της Ευρωζώνης, που πάνω από ένα εκατομμύριο Ελληνες βουλιάζουν στην ανεργία, και που τα εκατομμύρια των εργαζομένων και των συνταξιούχων παλεύουν καθημερινά με τη φτώχεια τους.

Αλλά - για να κλείσουμε με κάτι... ευχάριστο - η κυβέρνηση του κ. Παπαδήμου μάς εγγυήθηκε ότι άμα τη εφαρμογή της πολιτικής της (χαράτσια, φοροληστεία, εργασιακά «Νταχάου», υπερδεκαετής λιτότητα κ.ο.κ.), ως λαός και ως Ελληνες θα διατηρήσουμε ένα βασικό «πλεονέκτημα»:

Τη φτώχεια μας θα μπορούμε να συνεχίσουμε να τη μετράμε σε... ευρώ.

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2012 Προϋπολογισμός χρεοκοπίας των λαϊκών νοικοκυριών

Η κυβέρνηση του μαύρου μετώπου οδηγεί στην απόγνωση εκατομμύρια λαϊκά νοικοκυριά

Eurokinissi

Προϋπολογισμό εμπέδωσης των άγριων και αιματηρών πολιτικών λιτότητας που επιβάλλει το μνημόνιο, με έναν και μοναδικό στόχο, τη σωτηρία του ελληνικού καπιταλισμού και την επιβίωσή του στο περιβάλλον του ευρωενωσιακού ιμπεριαλισμού, κατέθεσε χθες η τρικομματική κυβέρνηση του μαύρου μετώπου, που απαρτίζουν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ.

Ο κρατικός προϋπολογισμός του 2012 θα εκτελεστεί σε περιβάλλον οικονομικής κρίσης, η οποία προβλέπεται ότι θα συνεχιστεί για τέταρτη συνεχή χρονιά, νέας υποχώρησης της απασχόλησης, μεγάλης ανόδου της ανεργίας και δραστικής μείωσης των εισοδημάτων των εργαζομένων. Για τα λαϊκά στρώματα, ο νέος χρόνος, ίσως, αποδειχθεί ο χειρότερος της μεταπολεμικής περιόδου, καθώς, 1,5 χρόνο μετά την υπογραφή του μνημονίου και την ένταξη της Ελλάδας στο μηχανισμό «στήριξης», εκατομμύρια εργαζόμενοι, άνεργοι, μικροεπαγγελματίες, φτωχοί αγρότες, βρίσκονται αντιμέτωποι με το φάσμα της χρεοκοπίας και της ανέχειας.

Ο νέος κρατικός προϋπολογισμός επιδεινώνει και οξύνει όλα τα λαϊκά προβλήματα. Στο σκέλος των εσόδων, προβλέπεται μια άνευ προηγουμένου φορολογική επιδρομή, καθώς η φορολογία εισοδήματος φυσικών προσώπων εκτιμάται ότι θα αυξηθεί κατά 29,1%, τη στιγμή που η φορολογία των επιχειρήσεων προβλέπεται να μειωθεί κατά 22%!

Στο σφαγείο οδηγούνται, για μια ακόμη φορά, οι πρωτογενείς δαπάνες του νέου προϋπολογισμού, καθώς στους σχετικούς κωδικούς εμφανίζονται μειωμένες κατά 5,3%: από 51,8 δισ. ευρώ σε 49,1 δισ. ευρώ. Στο μεταξύ συνεχίζεται ο εμπαιγμός του ελληνικού λαού και από τη νέα κυβέρνηση σε ό,τι αφορά το περιβόητο «κούρεμα» του κρατικού χρέους κατά 50%. Τα κυβερνητικά στελέχη συνεχίζουν να θριαμβολογούν και να πανηγυρίζουν,επειδή, όπως υποστηρίζουν, από την απομείωση του χρέους θα εξοικονομηθούν δαπάνες για τόκους 5 δισ. ευρώ. Στην προκειμένη περίπτωση μιλάνε για το τυρί (μείωση τόκων) και «ξεχνούν» να μιλήσουν για τη φάκα, τη νέα δανειακή σύμβαση, που θα δεσμεύει τον ελληνικό λαό με νέα επαχθέστερα μνημόνια για τα επόμενα 15 -20 χρόνια.

Σε κρίση και το 2012

Σύμφωνα με τις προβλέψεις του νέου κρατικού προϋπολογισμού, το ΑΕΠ της χώρας εκτιμάται ότι θα υποχωρήσει κατά -5,5% το 2011 και κατά -2,8% το 2012. Σε απόλυτα μεγέθη, το ονομαστικό ΑΕΠ προβλέπεται να διαμορφωθεί στα 212,5 δισ. ευρώ το 2012, έναντι 217,8 δισ. ευρώ το 2011 και 232,9 δισ. ευρώ το 2008.

Ενδεικτικές είναι οι εκτιμήσεις για υποχώρηση των επενδύσεων κατά -4% το 2012, όταν το 2011 υποχώρησαν κατά -12,9%, της αύξησης των εξαγωγών κατά 6,4%, της υποχώρησης της απασχόλησης κατά -2%, έναντι -5,7% το 2011 και της ανόδου της ανεργίας από 15,4% το 2011, στο 17,1% το 2012! Τα στοιχεία για την ανεργία κινούνται μακράν της πραγματικότητας, δεδομένου ότι τον προηγούμενο Αύγουστο η Στατιστική Αρχή την μετρούσε ήδη στο 18,4%.

Το δημοσιονομικό έλλειμμα, τέλος, προβλέπεται στο -9% του ΑΕΠ, στα -19,7 δισ. ευρώ το 2011 και στα -5,3% του ΑΕΠ, στα -11,4 δισ. ευρώ το 2012.

Οι δηλώσεις Βενιζέλου

Τους μύχιους πόθους και τις προσδοκίες που τρέφουν η εγχώρια ολιγαρχία και ο διεθνής ιμπεριαλισμός, για τη νέα τρικομματική κυβέρνηση του μαύρου μετώπου, ως παράγοντα αναβάθμισης και κλιμάκωσης της αντιλαϊκής επίθεσης, μέσα από το τσάκισμα του οργανωμένου λαϊκού κινήματος και προώθησης των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, εξέφρασε στη χθεσινή συνέντευξη Τύπου ο υπουργός Οικονομικών Ευ. Βενιζέλος, με αφορμή την παρουσίαση του κρατικού προϋπολογισμού του 2012.

Ο υπουργός υποστήριξε, μεταξύ άλλων, ότι «ο προϋπολογισμός του 2012 κατατίθεται υπό δυσμενείς διεθνείς όρους, αλλά με πολύ καλούς εσωτερικούς οιωνούς λόγω του σχηματισμού της νέας κυβέρνησης και του κλίματος πολιτικής συναίνεσης που έχει επικρατήσει».

Τα στοιχεία της βαρβαρότητας του νέου προϋπολογισμού, τα περιέγραψε ο ίδιος, όταν αναφέρθηκε στα τέσσερα χαρακτηριστικά του γνωρίσματα...

Αυτά κατά τον υπουργό Οικονομικών είναι:

• Η δημιουργία πρωτογενούς πλεονάσματος 1,1% του ΑΕΠ, ή 2,5 δισ. ευρώ. Η δημιουργία όμως πρωτογενούς πλεονάσματος, για την οποία θριαμβολογούν η κυβέρνηση και η τρόικα, προϋποθέτει την εφαρμογή βίαιης φορολογικής πολιτικής και εκμηδένιση των κοινωνικών δαπανών. Πρόκειται για έναν εξόχως αντιλαϊκό στόχο.
• Η μείωση του δημόσιου χρέους σαν αποτέλεσμα των αποφάσεων της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ στις 26 Οκτώβρη.

Πρόκειται για καθαρό εμπαιγμό, καθώς επιχειρεί να παρουσιάσει τα μέτρα που οδηγούν στην ελεγχόμενη πτώχευση της ελληνικής οικονομίας, ως κυβερνητική επιτυχία, ενώ παράλληλα αποκρύπτει ότι τα μέτρα αυτά συνοδεύονται και από νέα οδυνηρή λιτότητα.

Ο υπουργός υποστήριξε ότι δε θα επιβληθούν νέα μέτρα, πέραν αυτών που έχουν ψηφιστεί, υπό την προϋπόθεση ότι αυτά θα εφαρμοστούν...

Πρόκειται για ψέμα ολκής. Ηταν ο ίδιος που είχε ανακοινώσει την κατάθεση του νέου φορολογικού νόμου - που περιέχει νέα σκληρά μέτρα - μέσα στο 2011, το οποίο όμως, για λόγους προφανώς τακτικής, μετατίθεται να παρουσιαστεί σε δύο δόσεις από τον ερχόμενο Φλεβάρη.

Ισχυρίστηκε, ακόμα, ότι δεν υπάρχει τίποτα το εικονικό στον προϋπολογισμό, δεδομένου ότι αυτός έχει ελεγχεί από την τρόικα.

Σε λεκτικές ακροβασίες κατέφυγε, όταν του ζητήθηκε να σχολιάσει την εμμονή της κυβέρνησης να εισπράξει το χαράτσι των ακινήτων μέσω της ΔΕΗ.

Θορυβημένος προφανώς από το ογκούμενο κίνημα διαμαρτυρίας, στην ερώτηση για το αν η ΔΕΗ θα κόβει το ρεύμα σε αυτούς που δεν μπορούν να πληρώσουν το λογαριασμό, απάντησε: «Το θέμα μας δεν είναι να κόβουμε το ρεύμα. Το θέμα μας είναι να πετύχουμε τους δημοσιονομικούς μας στόχους και να πείσουμε τον πολίτη ότι είναι προς το συμφέρον του τελικά να λειτουργήσει ένα τέτοιο σύστημα, το οποίο πρέπει να σας πω ότι από τους διάφορους τρόπους επιβάρυνσης της ακίνητης περιουσίας είναι το πιο αναλογικό...».

Η αλλαγή, όμως, του τόνου και το καλόπιασμα των θυμάτων δεν αλλάζει ούτε κατά ένα «νι» τις αποφάσεις της κυβέρνησης για αφαίμαξη των λαϊκών εισοδημάτων, κάτι που αποδεικνύεται από τη νέα επίθεση που εξαπέλυσε κατά δημάρχων και όσων αντιδρούν στην επιβολή του μέτρου, αλλά και την επίθεση κατά της - κατά το δοκούν, όπως φαίνεται - ...ανεξάρτητης Δικαιοσύνης. Επανερχόμενος στο θέμα της απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Καλαμάτας να κάνει δεκτό το αίτημα πολίτη που προσέφυγε σε αυτό να μην πληρώσει το χαράτσι, επειδή στο τιμολόγιο της ΔΕΗ είχαν αναγραφεί λαθεμένα στοιχεία για το ακίνητο, αμφισβήτησε την εγκυρότητα της απόφασης, με τον ισχυρισμό ότι αρμόδια για την επίλυση φορολογικών θεμάτων είναι τα διοικητικά δικαστήρια και όχι τα πολιτικά...