Σχέσεις κράτους - Χρυσής Αυγής

Ο Ενγκελς στο έργο του «Η καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους», το δίνει με έναν εξόχως συμπυκνωμένο τρόπο. Σημειώνει:

«(...) το κράτος γεννήθηκε από την ανάγκη χαλιναγώγησης των ταξικών αντιθέσεων και επειδή ταυτόχρονα γεννήθηκε μέσα στη σύγκρουση των τάξεων αυτών, είναι κατά γενικό κανόνα κράτος της πιο ισχυρής, οικονομικά κυρίαρχης τάξεως, που με τη βοήθεια του κράτος γίνεται και πολιτικά κυρίαρχη και αποκτά έτσι νέα μέσα για την καθυπόταξη και την εκμετάλλευση της καταπιεζόμενης τάξης».

*

Το κράτος, με άλλα λόγια, δεν είναι κάτι το «ουδέτερο». Δεν ανήκει σε όλους. Το κράτος κατά γενικό κανόνα είναι κράτος της κυρίαρχης τάξης. Το κράτος είναι η πολιτική οργάνωση της οικονομικά κυρίαρχης τάξης που αποσκοπεί στην υπεράσπιση της υπάρχουσας κατάστασης και την κάμψη της αντίστασης άλλων τάξεων.

Το κράτος, λοιπόν, ανήκει και δουλεύει για τα συμφέροντα της τάξης των κεφαλαιοκρατών.

Το κράτος, δηλαδή, υπηρετεί τους εφοπλιστές. Τμήμα των οποίων - σύμφωνα με την «Γκάρντιαν» - χρηματοδοτεί τη Χρυσή Αυγή. Το κράτος υπηρετεί τους εργοδότες καπιταλιστές. Ανάμεσά τους κι αυτούς που χρησιμοποιούν τους «ΟΑΕΔ» της Χρυσής Αυγής για να προμηθεύονται μισθωτούς δούλους με μεροκάματα πείνας. Το κράτος υπηρετεί τους βιομήχανους. Οπως για παράδειγμα τον Μάνεση. Το κράτος υπέρ του βιομήχανου έστειλε τα ΜΑΤ εναντίον των απεργών χαλυβουργών. Η Χρυσή Αυγή λίγο νωρίτερα είχε ταχθεί υπέρ του Μάνεση...

*

Το κράτος έχει φυσικά και Αστυνομία. Η Αστυνομία είναι κατ' εξοχήν μηχανισμός του κράτους.

Ας δούμε τώρα μια ενδιαφέρουσα πλευρά των σχέσεων της Αστυνομίας με τη Χρυσή Αυγή. Δηλαδή των σχέσεων του κράτους των κεφαλαιοκρατών με τη Χρυσή Αυγή:

Το 2004 ήρθε στη δημοσιότητα ένα άκρως απόρρητο έγγραφο της ίδιας της Ελληνικής Αστυνομίας με ημερομηνία 10/12/1999. Το άκρως απόρρητο έγγραφο (δημοσιεύτηκε στα «Νέα», στις 17/4/2004), αναφερόταν στη Χρυσή Αυγή, και ανάμεσα στα άλλα έλεγε και τα εξής:

«β) Η οργάνωση (σ.σ.: η Χρυσή Αυγή) διατηρεί πολύ καλές σχέσεις και επαφές με εν ενεργεία αξιωματικούς και μόνιμους υπαξ/κούς του στρατού, αλλά και με αποστράτους.

γ) Διατηρεί πολύ καλές σχέσεις και επαφές με εν ενεργεία και αποστράτους αξ/κούς της ΕΛ.ΑΣ., αλλά και με απλούς αστυνομικούς.

δ) Στο παρελθόν, κατά τη διάρκεια των επετείων της 17ης Νοέμβρη, αλλά και άλλων εκδηλώσεων του αριστερίστικου και αναρχικού χώρου, η αστυνομία τούς προμήθευε με ασυρμάτους και κλομπς, για να τους εντοπίζουν και να τους κτυπούν, εμφανιζόμενοι ως «αγανακτισμένοι» πολίτες.

(...)

στ) Τα περισσότερα μέλη της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ οπλοφορούν παράνομα, προμηθευόμενα όπλα από βουλευτές (της ΝΔ) παρουσιαζόμενοι ως συνοδοί τους».

*

Το κράτος των κεφαλαιοκρατών και οι πολιτικοί του φορείς, τα κόμματα που επί των δικών τους κυβερνήσεων θύλακες του κρατικού μηχανισμού, σύμφωνα με το άκρως απόρρητο έγγραφο της ΕΛ.ΑΣ., διατηρούσαν τόσο στενές σχέσεις με τη ναζιστική Χρυσή Αυγή, καλούνται να απαντήσουν:

1) Εδώ και 15 χρόνια από τη σύνταξη της παραπάνω έκθεσης, εντοπίστηκε το δίκτυο ή τα πρόσωπα της Αστυνομίας και του Στρατού με τα οποία «διατηρεί πολύ καλές σχέσεις» η ναζιστική συμμορία;

2) Διαπιστώθηκε από πόσο ψηλά δίνονταν οι εντολές, όταν «η αστυνομία τους προμήθευε με ασυρμάτους και κλομπς»;

3) Διερευνήθηκε η παράνομη οπλοφορία των χρυσαυγιτών και η κατηγορία ότι η προμήθεια όπλων γινόταν από βουλευτές;

*

Κάθε λογικός άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι ακόμα σημαντικότερο από τα... εσχάτως «ανακαλυφθέντα» και λεχθέντα στα ΜΜΕ για την παραστρατιωτική λειτουργία της Χρυσής Αυγής ή για τον υποκοσμιακό της χαρακτήρα, είναι εκείνα τα στοιχεία για τις σχέσεις και για τις διασυνδέσεις της Χρυσής Αυγής με το κράτος. Με το κράτος των κεφαλαιοκρατών.

Αλλά γι' αυτά δεν ακούμε τίποτα. Αυτά - από τα ΜΜΕ των κεφαλαιοκρατών - παραμένουν επτασφράγιστα. Από την άλλη, βέβαια, ίσως και μην χρειάζεται να ακούσουμε για να εξάγουμε συμπεράσματα. Τα στοιχεία βρίσκονται μπροστά στα μάτια μας. Οπως και το συμπέρασμα για το φασισμό και για τη σχέση του με το κράτος. Ενα συμπέρασμα που εδώ και καιρό έχει διατυπωθεί και έχει επιβεβαιωθεί. Θυμηθείτε τα λόγια του στιχουργού: «Οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν»...

Γράφει:
ο Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Η «Οσία Ουρανία της Λοραίνης», προστάτιδα της Χρυσής Αυγής!

Με την ανάρτηση του ιστορικού πίνακα «Η Ανάληψη της Ουρανίας» για προσκύνημα στην είσοδο των κεντρικών γραφείων του κόμματος, ολοκληρώθηκε η ανακήρυξη της κόρης του Ν. Μιχαλολιάκου σε πρωτομάρτυρα και φωτεινό οδηγό του Χρυσαυγιτισμού

Ο περίφημος πίνακας, που δείχνει την φώτιση της Ουρανίας Μιαλολιάκου, από το Άγιο Πνεύμα του Εθνικοσοσιαλισμού, πουτην προετοιμάζεια να οδηγήσει τις στρατιές των Χρυσαυγιτών στην θυσία.

Η «Μαύρη Χήρα» της Χρυσής Αυγής; Μια Μουτζαχεντίν έτοιμη να στείλει τα τάγματα εφόδου στον ένδοξο θάνατο; Μια νέα Ζαν Ντ’ Αρκ που ακούει ηρωικές φωνές μέσα στο κεφάλι της; Μια Αγία Αθανασία του Αιγάλεω που μεταδίδει σαν ζωντανό τηλεγράφημα το θέλημα του Χίτλερ από το υπερπέραν; Μια αγγελιοφόρος των προφητειών του Δημοσθένη Λιακόπουλου; Μια νέα Μπουμπουλίνα που μπροστά της, ακόμα και η Μιμή Ντενίση ωχριά; Ή όλα αυτά μαζί;

Ο,τι και να είναι πάντως, η Ουρανία Μιχαλολιάκου, ανακηρύχθηκε σύμφωνα με απόφαση του αρχηγού (και πατέρα της), Οσία και επίσιμη προστάτιδα της Χρυσής Αυγής. Η ύψιστη διάκριση δηλαδή, που στη γλώσσα των Χρυσαυγιτών ονομάζεται «Γρούμφ» και σημαίνει «αυτή-που-μας-δείχνει-το-φωτεινό-μονοπάτι». Διότι, την κρίσιμη στιγμή του δισταγμού, την ώρα που οι μαχητές της Χρυσαυγίτικης Τζιχάντ λιποψύχούσαν για λίγες στιγμές, ήταν το κείμενο-παρέμβασή της που τους εμψύχωσε και τους ενέπνευσε το όραμα του ένδοξου θανάτου. Έτσι ώστε οι επόμενες γενιές να μπορούν να πετσοκόβουν μετανάστες, να μαχαιρώνουν διαφωνούντες, να κατεβάζουν παραστάσεις και να πουλάνε προστασία ελεύθερα, χωρίς την απάνθρωπη σκλαβιά της Δημοκρατίας.

Γιατί, με τον πύρινο λόγο της, η Οράνια Ουρανία, η «Μητέρα, Κόρη και Αδερφή του Λόχου», μπόρεσε να μεταδώσει στους Χρυσαυγίτες την υπόσχεση ενός Χρυσαυγίτικου παραδείσου για όσους «θυσιαστούν για το κόμμα. Μιας άλλης «Βαλχάλας»* όπου θα τους περιμένουν 70 παρθένες για να τις δέρνουν χωρίς τον φόβο ότι θα μαθευτεί και βουνά από φαρμακευτικά σκευάσματα που αυξάνουν τη μυική μάζα.

Ήδη πάντως, οπαδοί της Χρυσής Αυγής από όλη την επικράτεια, προστρέχουν στα γραφεία του κόμματος στη Μεσογείων, για να προσκυνήσουν την εικόνα και να πάρουν την ευλογία της για τον Ιερό αγώνα.
 

*Βαλχάλα: στη Νορβηγική Μυθολογία, η  Βαλχάλα είναι ένα ανάκτορο όπου οι Βαλκυρίες οδηγούσαν τις ψυχές των Βίκινγκς πολεμιστών που έπεσαν σε μάχη. Εκεί τους περίμενε ένα κατσίκι, που αντί για γάλα, κατέβαζε μπύρα.


Νίκος Ζαχαριάδης


(Σημείωση: Το κείμενο αυτό και η φωτογραφία που το συνοδεύει, αποτελούν προϊόν επινόησης με στόχο τη σάτιρα και σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Καταναλώστε τα υπεύθυνα)

  protagon η  πηγή μας

Το βρήκαμε τυχαία ....πολύ ωραίος στοίχος

Η αλήθεια για το Μελιγαλά

Αντάρτισσες σε διαδήλωση. «Κάτω η τρομοκρατία του Σκόμπι» γράφει το πλακάτ

Επί δεκαετίες ακροδεξιές ομάδες, με την ανοχή επίσημων εκπροσώπων της αστικής τάξης, συναθροίζονται στο Μελιγαλά, για να «τιμήσουν» τους «ηρωικούς» όπως λένε νεκρούς, που σφαγιάστηκαν από τους «κομμουνιστοσυμμορίτες»! Φέτος, μάλιστα, επιχειρείται να διοργανωθούν διάφορες εκδηλώσεις με τη συμμετοχή και ξένων νεοφασιστικών οργανώσεων από διάφορες χώρες της ΕΕ, όπου διώκονται οι κομμουνιστές ενώ οι νεοφασίστες δρουν ελεύθερα.

Για τη μάχη του Μελιγαλά έχουν γραφτεί και γράφονται από τους αντιπάλους του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ πάρα πολλά, παραποιώντας τα γεγονότα και την ιστορική αλήθεια. Πρόκειται για μια προσπάθεια συγκάλυψης της εγκληματικής και αντιλαϊκής πολιτικής της αστικής τάξης και σε εκείνα τα χρόνια. Κανενός Ελληνα εργαζόμενου δεν μπορεί να πονάει η καρδιά του για τους ταγματασφαλίτες. Πληρώθηκαν όπως τους άξιζε.

Τα «Τάγματα Ασφαλείας», που είχαν συγκροτηθεί προς το τέλος του 1943 από την κατοχική κυβέρνηση Ι. Ράλλη για την αντιμετώπιση του «κομμουνιστικού κινδύνου» και την «προστασίαν του κοινωνικού καθεστώτος», είχαν συγκεκριμένη αποστολή κατά τη στιγμή της αποχώρησης των Γερμανών, να αποτελέσουν την οπισθοφυλακή και πλαγιοφυλακή τους, ώστε να κρατήσουν τις θέσεις τους και να απασχολήσουν και φθείρουν τον ΕΛΑΣ. Ετσι, όχι μόνο θα στερούσαν τον ΕΛΑΣ από τα ηθικά και υλικά οφέλη που θα αποκόμιζε από το χτύπημα των Γερμανών, αλλά θα του προξενούσαν και απώλειες.

Κυρίως, όμως, τα «Τάγματα Ασφαλείας», όπως προαναφέρθηκε, συγκροτήθηκαν ως ένα ένοπλο χέρι της αστικής τάξης, ενταγμένο στους σχεδιασμούς της για τη μεταπολεμική εξέλιξη της πολιτικής κατάστασης. Γι' αυτό και στη συγκρότηση των «Ταγμάτων Ασφαλείας» συμμετείχαν οι Βενιζελικοί Θ. Πάγκαλος και Στυλ. Γονατάς, καθώς και άλλοι.

Στον απελευθερωτικό αγώνα

Εγραψε σχετικά με τα «Τάγματα Ασφαλείας» ο ιδρυτής τους Ι. Ράλλης: «Κατορθώσαμεν να έχωμεν εις τη διάθεσιν της Κυβερνήσεως Εθνικής Ενότητος, δύναμιν εγγυωμένην πλήρως την ασφάλεια και την τάξιν. Κατορθώσαμεν τέλος να εύρουν οι κ.κ. Παπανδρέου, Κανελλόπουλος, κλπ. ενταύθα αποβιβαζόμενοι, ΕΛΛΑΔΑ». «Ο κίνδυνος του κομμουνισμού είναι εγγύς. Η εξουθένωσις της Ελληνικής Φυλής και ημών αυτών έσεται βέβαια αν δεν ετοιμασθώμεν και αντιδράσωμεν». («Ο Ιωάννης Δ. Ράλλης ομιλεί εκ του τάφου», Αθήναι 1947, σελ. 70 και 92).

Εξάλλου πρέπει να υπογραμμιστεί ότι οι Γερμανοί είχαν εγκαταλείψει την Πελοπόννησο όταν διαδραματίστηκαν τα γεγονότα στο Μελιγαλά.

Η απόφαση της κυβέρνησης της λεγόμενης «Εθνικής Ενότητας», που ενώ κατάγγειλε τα «Τάγματα Ασφαλείας» στην πράξη τα προστάτευε, δεν ήταν παρά μια καταδολίευση του ΕΑΜ. Οι μυστικές οδηγίες των Αγγλων και των παλαιοκομματικών προς τα «Τάγματα Ασφαλείας» ήταν να μην παραδοθούν και να πολεμήσουν τον ΕΛΑΣ. Ο ΕΛΑΣ δεν είχε άλλη διέξοδο από το βίαιο αφοπλισμό και τη διάλυση των «Ταγμάτων Ασφαλείας», τα οποία, όμως, προσπαθούσαν να κρατηθούν ως τον ερχομό των Αγγλων, που όπως αποδείχτηκε αργότερα, θα τα μετατρέπανε σε «συμμαχικό» στρατό.

Επομένως η βίαιη διάλυση των «Ταγμάτων Ασφαλείας», ήταν βέβαιο ότι θα προσέκρουε στις επιδιώξεις των Αγγλων και της κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητας». Ο Γ. Παπανδρέου άλλωστε είχε αρχίσει από παλιά (και οι Αγγλοι ιμπεριαλιστές το ίδιο), να κάνει λόγο ευθέως για τρομοκρατία του ΕΑΜ ή της «ΕΑΜικής μειοψηφίας κατά της πλειοψηφίας», και το επισημοποίησε στο Λίβανο.

Στις 8/9/1944, ο ΕΛΑΣ έδωσε τη μάχη για την απελευθέρωση της Καλαμάτας από τους ταγματασφαλίτες. Αιχμαλώτισε το μεγαλύτερο μέρος, ένα τμήμα όμως, με επικεφαλής τον κατοχικό Νομάρχη Μεσσηνίας Περωτή, διέφυγε προς Μελιγαλά. Στο δρόμο προς το χωριό Ασπρόχωμα, οι ταγματασφαλίτες έσφαξαν 30 πολίτες και 4 ΕΛΑΣίτες, οι οποίοι εκτελούσαν τηλεφωνική υπηρεσία σ' αυτό το χωριό.

Η μάχη του Μελιγαλά

Αντάρτες του ΕΛΑΣ

Οι εκκλήσεις του ΕΛΑΣ να σταματήσουν οι συγκρούσεις δε βρήκαν καμιά ανταπόκριση, εξαιτίας των ραδιουργιών των Αγγλων και της κυβέρνησης του Καΐρου, που πίστευαν ότι μ' αυτά θα μπορέσουν να καταβάλουν τις ισάριθμες σχεδόν δυνάμεις της ΙΙΙ Μεραρχίας του ΕΛΑΣ και να κρατήσουν υπό τον έλεγχό τους την Πελοπόννησο ως την άφιξη των αγγλικών στρατευμάτων.

Για την τριήμερη σκληρή μάχη που έδωσε ο ΕΛΑΣ στο Μελιγαλά, όπου είχαν συγκεντρωθεί γύρω στους 1.000 ταγματασφαλίτες, παραθέτουμε ένα απόσπασμα από το «Ματωμένο και ένδοξο χρονικό» του γιατρού Στάθη Κανναβού, Επάρχου διοικητικού αντιπροσώπου της ΠΕΕΑ, εκείνη την εποχή. Το χρονικό δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Εθνική Αντίσταση» (τεύχος 21, 1979).

«11 Σεπτέμβρη. Στην οχυρωμένη μ' όλα τα μέσα της πολεμικής τέχνης από τους Γερμανούς κωμόπολη του Μελιγαλά, έχουν συγκεντρωθεί να δώσουν την αποφασιστική δολοφονική τους μάχη, οι πιο αιμασταγείς ταγματαλήτες 2 επαρχιών. Οι βάσεις Βελίκας, Καλαμάτας,Μελιγαλά, Διαβολιτσιού, Δώριου, Κοπανακιού. Αποβραδίς, οι ηρωικοί ΕΛΑΣίτες του 8ου και 9ου Συντάγματος, έχουν δέσει γύρω από το άντρο αυτό της εθνοπροδοσίας ασφυκτικό κλοιό. Εφεδροελασίτες και από τις 3 επαρχίες πλαισιώνουν κι εδώ, στις πρώτες γραμμές, τον ΕΛΑΣ, ενεργούν αναγνωρίσεις, δίνουν πληροφορίες. Και τρεις μέρες και τρεις νύχτες, από το χάραμα της 12 Σεπτέμβρη, ο μικρός κάμπος και τριγύρω τα βουνά κρατούν την ανάσα τους στο ασταμάτητο σάλαγο της φονικής σύρραξης. Για τον ΕΛΑΣ, χάρη στις Καζέρτες και στα Λίβανα, κάθε σφαίρα, είναι ακριβότερη κι από το χρυσό. Είσαι υποχρεωμένος χίλιες να σφυρίζουν στ' αυτιά σου και ν' απαντάς με μία. Μονάχα που διαθέτει κανόνι! Είναι μια σκέτη κάννη, ψαρεμένη από το ΕΛΑΝ στ' απομεινάρια κάποιου ναυαγίου. Για να ψευτοσταθεί στον τόπο της, ύστερα από κάθε βολή, φορτώνεται μ' έναν αρμακά πέτρες. Μα κι έτσι, πάλι κλοτσοπηδάει και τα φέρνει όλα γύρω της, άνω - κάτω. Και οι άντρες για σιγουριά έχουν δέσει από τη σκανδάλη της ένα καραβόσκοινο, κι αυτό τραβάνε από καμιά δεκαριά μέτρα μακριά κάθε φορά που θέλουν να πυροβολήσουν!

Νεολαίοι τηλεβοϊστες στα βουνά του αγώνα

14 Σεπτέμβρη. Μια εγγλέζικη αποστολή έρχεται καταϊδρωμένη και ζητάει να περάσει στις γραμμές της εθνοπροδοσίας. Θα έπειθε λέει, τους αλήτες να σταματήσουν την αιματοχυσία, να παραδοθούν στον ΕΛΑΣ και να περιμένουν να κριθούν από την Κυβέρνηση. Οταν το παράλλο πρωινό, αιχμάλωτοι πια του ΕΛΑΣ, οι διπλοπουλημένοι αυτοί στους ξένους επιδρομείς "εθνικόφρονες" ρωτήθηκαν γιατί έστω και την τελευταία στιγμή δε δέχτηκαν να σταματήσουν την αιματοχυσία, η απάντησή τους ήταν και πάλι αυτή του αναίσθητου, επαγγελματία προδότη.

- Οι Εγγλέζοι μας πίεσαν να συνεχίσουμε...

Για το Μεσσηνιακό λαό για μια ακόμη τώρα φορά ενισχύονταν οι ανησυχίες του για το αύριο, ενώ οι ταγματαλήτες με τις ευλογίες τώρα γερμανών, εγγλέζων, της κυβέρνησης συνέχιζαν με πιο πολλή λύσσα, και αναισθησία το αιματοκύλισμα του λαού. Ο ΕΛΑΣ έχασε όσα σε καμιά μάχη του με τους Γερμανούς, κάπου 200 διαλεχτά παλικάρια. Οι ταγματαλήτες ως την τελευταία στιγμή, έβγαλαν από το Μπεζεστένι ομήρους τους και τους εκτελούσαν.

15 Σεπτέμβρη. Λίγο μετά το ηλιβάρεμα, οι δολοφόνοι του Μελιγαλά, σηκώνουν από παντού λευκές σημαίες. Πετούν στα φυλάκια τα άτιμα όπλα τους και μπουλούκια - μπουλούκια, τρέχουν να κλειστούν στο Μπεζεστένι. Λίγες στιγμές πριν την παράδοσή τους, στις ανατολικές παρυφές της κωμόπολης είχε φτάσει χωρίς να προλάβει να πάρει μέρος στη μάχη το 11ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ μαζί με το θρυλικό καπετάνιο του Λαϊκού μας στρατού - τον Αρη Βελουχιώτη. Ο πόνος, η οργή και το αίσθημα της πιο άγριας εκδίκησης των χιλιάδων μαυροφορεμένων από τα γύρω χωριά που πλημμύρισαν την κωμόπολη ήταν ολόκληρο βουνό. Και μ' όλα αυτά, ο πατριωτισμός και η ανθρωπιά του εθνικολαϊκού μας κινήματος δεν υστέρησε. Από την πρώτη ημέρα με τη βοήθεια του ΕΛΑΣ διώχτηκαν στα χωριά τους εκατοντάδες ανοργάνωτοι, που περιφέρονταν στην πόλη, λεηλατούσαν και προκαλούσαν ανεύθυνα. Από τις πρώτες στιγμές οι κατά τόπους οργανώσεις ξεκαθάρισαν από το Μπεζεστένι πάνω ίσως κι από χίλιους Γερμανοντυμένους που υποτίθονταν ότι δε βαρύνονταν μ' εγκλήματα και τους έστειλαν στα σπίτια τους. Από την ίδια ημέρα το Λαϊκό Συμβούλιο Αυτοδιοίκησης συνέρχονταν και με εισήγηση του υποφαινόμενου αποφάσιζε την οργάνωση συσσιτίου για τις οικογένειες των ταγματαλητών!

Και μέσα σ' ένα τέτοιο αιμοσταγές περιβάλλον το ανθρώπινο πρόσωπο του Λαϊκού μας αγώνα, εύρισκε και πάλι την αντοχή του να εκδηλωθεί.

16 Σεπτέμβρη. Ενα μετά το άλλο τα 3 Συντάγματα του Λαϊκού Στρατού αποσύρονται από τοΜελιγαλά και προχωρούν από την απάνω Τριφυλία, την Ιθώμη, την Εύα, τη Βουφράδα, σ' ένα μέτωπο που πιάνει όλο το μάκρος του Νομού. Ολες οι δυνάμεις θα συγκλίνουν στους Γαργαλιάνους, τη μεγάλη αντάρτισσα πόλη του Μωρηά, με τους 600 αντάρτες της και τους χιλιάδες κυνηγημένους της. Εδώ έχει φωλιάσει ο αρχιδολοφόνος Στούπας και με τις ορδές του συνεχίζει και μετά την αποχώρηση των Γερμανών τις επιδρομές και τη σφαγή στα χωριά της Κάτω Τριφυλίας και της Πυλίας.

Στη σύρραξή του αυτή με τα τελευταία υπολείμματα της εθνοπροδοσίας, ο ΕΛΑΣ πληρώνει και πάλι μ' ακριβές απώλειες. Οι δολοφόνοι του Στούπα, ηττημένοι, σκορπίζονται στις σταφίδες και στην πορεία τους προς την Πύλο αιματοκύλησαν την περιοχή, σκοτώνοντας άνανδρα, κάθε χωριάτη που δούλευε ανύποπτος στα χτήματά του. Ο αρχιπροδότης Στούπας κλείνεται στο Κάστρο της Πύλου να γλιτώσει. Μα κάποτε αποκάνει από την αντιλαϊκή λύσσα του και αυτοκτονεί.

Ετσι, στις 20 Σεπτέμβρη η Μεσσηνία είναι λεύτερη. Ο ηρωικός καπετάνιος του Εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα Αρης Βελουχιώτης προχωρεί σ' όλο το μάκρος, από Πύλο - Μεσσήνη, Αρκαδικά σύνορα, αποχαιρετάει το λαό και με τα 3 Συντάγματα του ΕΛΑΣ τραβάει για το κέντρο του Μωρηά.

Εκεί, στα τέλη του Σεπτέμβρη, έφτανε στην Καλαμάτα και ο αντιπρόσωπος της Κυβέρνησης «Εθνικής Ενότητας» κ. Παναγ. Κανελλόπουλος. Από την πρώτη κι όλας στιγμή φάνηκε ότι μοναδική έγνοια και αγωνία της Κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου ήταν το πώς θα περιμαζέψει, θα διατηρήσει οπλισμένους και θα μεταφέρει στην Αθήνα τους ταγματαλήτες, για τη νέα αιματοχυσία που ετοίμαζε με τους Αγγλους πάτρωνές της. Λαϊκές επιτροπές από όλα τα στρώματα ανεβοκατεβαίνουν κάθε μέρα στο ξενοδοχείο που στάθμευε ο Αντιπρόσωπος της κυβέρνησης, χωρίς να παίρνουν έστω μια αόριστη απάντηση για τα προβλήματα ζωής ή θανάτου, που τους πίεζαν. Κι ήταν πάλι και τότε η πρωτοβουλία και πίεση των λαϊκών οργανώσεων, που έδινε μια άμεση και σωστική λύση σε πολλά αδιέξοδα. Με την υπογραφή του κ. Κανελλόπουλου του Διοικητ. Αντιπροσώπου Επαρχίας Καλαμάτας και του υποφαινόμενου σαν Διοικητικού αντιπροσώπου της Επαρχίας Μεσσήνης, εκδίδονταν για το Νομό και κυκλοφορούσαν ειδικά χαρτονομίσματα, εγγυημένα από το κράτος που θα δημιουργούνταν. Μ' αυτά πληρώθηκαν χιλιάδες υπάλληλοι που ένα δυο μήνες έμειναν απλήρωτοι και νηστικοί. Μ' αυτά άνοιξε και κινήθηκε η αγορά κι ο λαός ένιωσε ξανά ότι μπορεί μόνος του να κουμαντάρει κάθε πλευρά της ζωής του».

«Προσοχή νάρκες»

Η μάχη του Μελιγαλά Δεν τελείωσε με τη νικηφόρα έκβαση που είχε η μάχη για τον ΕΛΑΣ. Δημιουργήθηκε ένα φοβερό κλίμα που μύριζε θανατικό. Ο λαός της περιοχής ζητούσε με κάθε τρόπο να εκδικηθεί, ξεπαστρεύοντας τις εγκληματικές αυτές μορφές των ταγματασφαλιτών που είχαν διαπράξει ανήκουστα κακουργήματα σε βάρος του.

Η κατάληψη της μισητής εχθρικής εστίας από τον ΕΛΑΣ και μετά μάλιστα από τέτοιο φοβερό κόστος σε αίμα, είχε εξαγριώσει τα πράγματα. Κάποιοι αντάρτες είχαν αρχίσει να καίνε σπίτια απ' τα οποία τους χτυπούσαν και χρειάστηκε να επέμβει ο καπετάνιος Φώτης Αποστολόπουλος, για να συγκρατήσει την εκδικητική τους ορμή (1).

Για την εκδικητική μανία του κόσμου, ο Αρίστος Καμαρινός λέει σχετικά: «Είχα την ευθύνη της συγκέντρωσης των αιχμαλώτων στο Μπεζεστένι. Το έργο μας ήταν πολύ δύσκολο. Επρεπε να συγκρατήσουμε ομάδες εξοργισμένων πολιτών, οι οποίοι οπλισμένοι με τσεκούρια ορμούσαν να εκδικηθούν για τα θύματά τους. Για να περιφρουρήσουμε τους αιχμαλώτους, βάλαμε ισχυρή φρουρά στο Μπεζεστένι και γράψαμε με μεγάλα γράμματα: "Προσοχή Νάρκες!"» (2).

«Τους αιχμαλώτους», διηγείται ο Βαγγέλης Μαχαίρας, «σε πρώτη φάση τους μεταφέραμε στις αρχικές μας θέσεις. Συγκεντρώθηκαν εκεί εκατοντάδες αγανακτισμένοι Μεσσήνιοι, που φώναζαν: "Δολοφόνοι, προδότες, σκοτώσατε τους δικούς μας". Και απειλούσαν λιντσαρίσματα. Με το πιστόλι στ' αριστερό μου χέρι (το δεξί το είχα στο γύψο), τους είπα: "Δεν θα επιτρέψω να θιγεί ούτε ένας αιχμάλωτος" και τους εξήγησα: "1. Δεν ξέρουμε ποιοι κάνανε εγκλήματα. Χρειάζεται ανάκριση και 2. Αν θέλατε να εκδικηθείτε ας ερχόσαστε να λάβετε μέρος στη μάχη. Τρεις μέρες κράτησε"». (3)

Συνεχίζει ο Στάθης Κανναβός: «Οπως και στη Μεσσηνία, η ιστορία στην ένδοξη για το λαό εκείνη περίοδο περπάτησε με βήματα βαριά και απαραχάρακτα. Σπιθαμή με σπιθαμή το χώμα της έχει ποτιστεί με το αίμα χιλιάδων αγνών πατριωτών και ηρώων. Στη μνήμη του Κώστα Ξυδέα, του Νικήτα Σούμπλη, του Αντώνη Δημόπουλου, του Γιώργη Ζερμπίνου, της Ελένης Πιερράκου, του Τάκη Μουντζουρέα, του Κώστα Μπασακίδη, του Κώστα Κανελλόπουλου, του Μήτσου Κανελλόπουλου, του Γιάννη Δρυνέα, του Θόδωρου Κορμά, του Τάκη Αλεβιζάτου, του Μήτσου Οικονομόπουλου, του Πούλου Πουλόπουλου, του Τάκη Κουλαμπά, του Νίκου Μητρόπουλου, του Κώστα Σταθόπουλου, του Κλέαρχου Συρράκου, του Χρίστου Αντωνόπουλου, του Κώστα Νέζη, του Αντώνη Νέζη, του Βασίλη Μπράβου, του Νίκου Ανδριανόπουλου, του Παναγιώτη Κατσώλη, του Παναγιώτη Μπάρτζιου, του γιατρού Ματζή, του Μήτσου Κούκλινου, του Θόδωρου Μπουμπού, του Κούτρη, του Παναγιωτακάκη και των άλλων δεκάδων νεκρών κι αθάνατων στελεχών του»(4).

Η μάχη του Μελιγαλά ήταν μια μάχη ταξική μεταξύ των δυνάμεων της λευτεριάς και κοινωνικής προόδου και της πιο μαύρης αντίδρασης.

Συμπεράσματα

Είναι θεμελιακής σημασίας το γενικότερο συμπέρασμα που προκύπτει, τόσο από τα γεγονότα στο Μελιγαλά όσο και από τα ανάλογα σε άλλες περιοχές της Ελλάδας, που αφορούσαν σε συγκρούσεις του ΕΛΑΣ με τα «Τάγματα Ασφαλείας», με τον ΕΔΕΣ, με την ΕΚΚΑ και άλλες οργανώσεις: Εχθρός όλων των αστικών δυνάμεων (και των Γερμανόφιλων και Αγγλόφιλων) ήταν το λαϊκό κίνημα (ΕΑΜ) και φυσικά το ΚΚΕ, παρά τις οξύτατες αντιθέσεις που υπήρχαν ανάμεσα στις αστικές δυνάμεις, αντιθέσεις που τις έφεραν να μάχονται μεταξύ τους και με τα όπλα.

Ωστόσο, κι ενώ συγκρούονταν μεταξύ τους, ταυτόχρονα συνεργάζονταν για την αντιμετώπιση του ΚΚΕ και του ΕΑΜ.

Το γεγονός εξηγείται: «... η αντίθεση κεφαλαίου - εργασίας περιέχονταν στον αντιφασιστικό χαρακτήρα του πολέμου» (5). Και εκδηλώθηκε με ακόμη πιο ανοιχτό και οξύτατο τρόπο μετά την άνοιξη του 1943, όταν είχε επέλθει η στροφή στον πόλεμο σε βάρος της Γερμανίας και υπέρ της Σοβιετικής Ενωσης. Από τότε ακριβώς αναπροσαρμόστηκε πιο συγκροτημένα η στρατηγική των αστικών δυνάμεων (Εγγλέζων - ντόπιων) κατά του ΕΑΜ (όχι όμως και η στρατηγική του ΕΑΜικού κινήματος), με τις γνωστές εξελίξεις που ακολούθησαν.

Πηγές:

• Κωνσταντίνος Μπρούσαλης: «Η Πελοπόννησος στο Πρώτο Αντάρτικο 1941-1945», εκδόσεις «Επικαιρότητα», σελ. 469.
• Γρηγόρη Κριμπά: «Η Εθνική Αντίσταση στη Μεσσηνία και τους γύρω νομούς», σελ. 334.
• Στο ίδιο, σελ. 333.
• Περιοδικό «Εθνική Αντίσταση», τεύχος 21, 1979.
• «Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 60 χρόνια από την Αντιφασιστική Νίκη των λαών», σελ. 12.

Tου
Χρήστου ΤΣΙΝΤΖΙΛΩΝΗ*

Ξηρός προς Βαρδινογιάννη: Η 17 Νοέμβρη δεν έπαιρνε εντολές (Επιστολή Χρ.Ξηρού)

Δικηγόρος που φέρεται να να συστήθηκε ως εκπρόσωπος του Βαρδή Βαρδινογιάννη επισκέφθηκε στις φυλακές Κορυδαλλού τον επαναστάτη
-ισοβίτη της "17 Νοέμβρη", Χριστόδουλο Ξηρό, σύμφωνα με ρεπορτάζ της Κατερίνας Κατή στην εφημερίδα των συντακτών.Αυτό που ήθελε να μάθει ο εν λόγω δικηγόρος ήταν ποιος έδωσε την εντολή εναντίον του μεγαλοεπιχειρηματία με τρεις ρουκέτες στις 20 Νοέμβρη του 1990.

Το περιστατικό καταγγέλλει στην «Εφ.Συν.» ο Χριστόδουλος Ξηρός, σύμφωνα με τα λεγόμενα του οποίου, την περασμένη Παρασκευή (2/8) τον επισκέφτηκε ο δικηγόρος Αθηνών, Γεώργιος Προυσανίδης, για να του ζητήσει την εν λόγω πληροφορία.
 
Στη συνάντηση, σύμφωνα πάντα με τον κρατούμενο, ο δικηγόρος τού δήλωσε ότι εκπροσωπεί τον Βαρδή Βαρδινογιάννη, ο οποίος ζητά να μάθει ποιος έδωσε την εντολή για την επίθεση εναντίον του με τρεις ρουκέτες στις 20/11/1990. Ο Χριστόδουλος Ξηρός απάντησε ότι η 17Ν «σαν επαναστατική οργάνωση δεν έπαιρνε εντολές από κανέναν». Η συνάντηση σύμφωνα με τον ίδιο κράτησε περίπου 30 δευτερόλεπτα.
 
Στο ρεπορτάζ της Εφημερίδας των Συντακτών αναφέρεται ότι τα στοιχεία ταυτότητας των επισκεπτών (όπως και ο αριθμός μητρώου στον ΔΣΑ όταν πρόκειται για δικηγόρους), ακόμη και η ακριβής ώρα του επισκεπτηρίου, καταγράφονται στο σχετικό βιβλίο των φυλακών. Ο δε αριθμός μητρώου που αναφέρθηκε στη συντάκτρια του άρθρου ανήκει όντως στον εν λόγω δικηγόρο, ο οποίος έχει πράγματι σχέση με τον Βαρδή Βαρδινογιάννη, εκτός κι αν πρόκειται, σύμφωνα πάντα με την εφημερίδα, για σατανική συνωνυμία ή για πλαστοπροσωπία και φέρει την ιδιότητα του μέλους του ΔΣ της Τηλέτυπος (mega).
 
Το ρεπορτάζ θέτει μεταξύ άλλων το ερώτημα «γιατί ο Βαρδής Βαρδινογιάννης, 23 χρόνια μετά την αποτυχημένη απόπειρα σε βάρους, της οποίας την ευθύνη είχε αναλάβει η 17Ν κι ενώ υπάρχουν πλέον αμετάκλητες καταδίκες, εξακολουθεί να πιστεύει ότι υπάρχει κι άλλο πρόσωπο ως ηθικός αυτουργός, πίσω από την επίθεση;».
 
Υπενθυμίζει δε, ότι ο Βαρδής Βαρδινογιάννης και στο πρώτο δικαστήριο (2003) και στο Εφετείο (2006) είχε αναφέρει  ότι μετά την επίθεση, έβαλε ανθρώπους που επί δυο χρόνια έψαχναν τους δράστες, χωρίς ωστόσο αποτέλεσμα.
 
Η επιστολή του Χριστόδουλου Ξηρού
 
Την Παρασκευή 2/8 στις φυλακές Κορυδαλλού, όπου κρατούμαι, με κάλεσαν απ’ τα μεγάφωνα για ακρόαση συνηγόρου. Πιστεύοντας ότι με ζητά κάποιος γνωστός μου, πήγα στην αίθουσα ακροάσεων.

Εκεί εμφανίστηκε κάποιος άγνωστος, μου δήλωσε πως ονομάζεται Προυσανίδης Γεώργιος και ότι εκπροσωπεί τον Βαρδή Βαρδινογιάννη, ο οποίος ζητά να μάθει «ποιος έδωσε την εντολή»!

Εγώ του απάντησα ότι η 17Ν ήταν μια επαναστατική οργάνωση και σαν τέτοια δεν έπαιρνε εντολές από κανέναν. Αμέσως μετά έθεσα τέρμα στη συνάντηση, η οποία σημειωτέον δεν κράτησε πάνω από 30 δεύτερα.

Δεν θα σταθώ σε κοινοτοπίες τύπου «περιφρόνηση των θεσμών» κλπ, διότι στο καθεστώς που ζούμε οι «θεσμοί» και οι «νόμοι» υπάρχουν για την εξυπηρέτηση και μόνο των συμφερόντων της άρχουσας τάξης, κομμένοι και ραμμένοι πάντοτε στα μέτρα των αφεντικών.

Οπότε δεν προξενεί καμιά εντύπωση η γκανγκστερικού τύπου ενέργεια του εν λόγω κυρίου.

Η σκοπιμότητα βέβαια της άνω κίνησης τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή είναι προφανής. Αποτελεί μια βεβιασμένη (και άγαρμπη) προσπάθεια να επιβεβαιωθεί ότι ο εν λόγω κύριος  - και η παρέα του – παραμένουν τα αφεντικά του τόπου.

Ο μεγαλοαπατεώνας Βαρδινογιάννης είναι ένας από τους κύριους υπεύθυνους της σημερινής τραγωδίας που βιώνει ο ελληνικός λαός. Όντας εξέχον μέλος της ΛΜΑΤ -  Ληστρικής Μεγαλοαστικής Τάξης – η οποία προκειμένου να διασώσει την κερδοφορία της και με πρόσχημα την «κρίση χρέους» (που οι ίδιοι δημιούργησαν), κατέστρεψε την κοινωνία, διέλυσε την οικονομία, κατεδάφισε κάθε είδους δικαιώματα, εργασιακά – κοινωνικές παροχές – υγεία – παιδεία και τέλος, παρέδωσε τη χώρα στους δανειστές.

Επιπλέον, ως ιδιοκτήτης μέσων Μ.Ε, είναι διπλά υπεύθυνος για την κατεδάφιση, διάλυση και παράδοση της χώρας, αφού με τους δωσίλογους προπαγανδιστές του στα κανάλια του/τους έπαιξαν τον ρόλο της Βέρμαχτ στην επέλαση του Δ’ Ράιχ.

Κανένας δεν μας έβαλε, μεγαλοαπατεώνα Βαρδινογιάννη, ούτε μπήκε ο διάολος μέσα μας, όπως αφελώς αναρωτιόταν μια δικαστίνα στη δίκη μας.

Οι άθλιες και καταστροφικές επιλογές που έκανε η συμμορία σου της ΛΜΑΤ, μαζί με τα τσιράκια σας  της πολιτικής διαχείρισης και τους τσανακογλείφτες των καναλιών σας, αυτές είναι που μας οπλίζουν με αποφασιστικότητα για αγώνα, για αντίσταση, αυτές μας δίνουν την εντολή, και σε μας και στους νεότερους, που ξεφυτρώνουν συνέχεια σαν μανιτάρια και συνεχίζουν έμπρακτα την αμφισβήτηση.

Είναι κοντά η ώρα που ο εν λόγω και η συμμορία του θα πληρώσει το τίμημα που πληρώνει κάθε εθελόδουλος, αφού είναι προφανές ότι αυτοί στους οποίους παρέδωσε τα κλειδιά της χώρας θα τα κρατήσουν αποκλειστικά για τον εαυτό τους.

Επιπλέον διαισθάνονται – Β.Β και η ευγενής παρέα του – την αναπόφευκτη έκρηξη της λαϊκής οργής, όπου όλοι αυτοί οι υπεύθυνοι της κατάρρευσης θα κληθούν να λογοδοτήσουν για τα πεπραγμένα τους.

Τέλος από την πλευρά μου, το μόνο που έχω να δηλώσω είναι ότι αποτελεί τίτλο τιμής για μένα η κόντρα μου με αυτούς που ευθύνονται για τη διάλυση της χώρας και τον εξανδραποδισμό του λαού.

6-8-2013
Φυλακές Κορυδαλλού
Χριστόδουλος Ξηρός 

ΕΑΒ: Σχετικά με τον διευθυντή με τα πλαστά πτυχία.....

 Γίναμε μάρτυρες τις προϋγούμενες ημέρες ενός οργασμού πληροφόρησης ειδικά του ηλεκτρονικού τύπου άλλα και του έντυπου Κυριακάτικου για την αναγγελία ότι έλεγχος ανακάλυψε ότι διευθυντής της Ελληνικής Αεροπορικής Βιομηχανίας (ΕΑΒ) κατείχε πλαστό τίτλο σπουδών και απεκόμησε μισθούς σχεδόν 500 χιλ. Ευρώ συνολικά.  Πρόκειται για τον Αθ. Χρονόπουλο ο οποίος ήταν επικεφαλής των γενικών διευθυντών της ΕΑΒ και μέλος θυγατρικής της ΕΑΒ. Κατόπιν της μελέτης της υπόθεσης από τον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο και  από την έκταση στην οποία το θέμα έχει δημοσιοποιηθεί θέτουμε τους εξής προβληματισμούς:

 Έχουμε γίνει μάρτυρες να δημοσιοποιούνται σε μεγάλη ένταση αποκλειστικά αρνητικές ειδήσεις για την ΕΑΒ. Η προϋγούμενη φορά που τα ΜΜΕ ανέφεραν την ΕΑΒ ήταν κατά την εφαρμογή του μνημονίου όπου έγινε η πρώτη μεγάλη μείωση μισθού και διακοπή των "δώρων". Τότε όλα τα τηλεοπτικά κανάλια κατόπιν προφανώς κυβερνητικών εντολών ανακοίνωσαν ότι ο Ετήσιος Μέσος Όρος μισθοδοσίας των εργαζομένων της ΕΑΒ ανερχόταν σε 44χιλιάδες Ευρώ-47χιλιάδες Ευρώ. Στα ποσά αυτά υπολογίστηκαν οι τελικοί μισθοί των διευθυντών τύπου Αθ. Χρονόπουλου και όποιες υπερωρίες και εκτός έδρας συνοδεύονταν με αυτές. Σημειωτέον ο ετήσιος μισθός των υπαλλήλων ανερχόταν από 17χιλιάδες ευρώ - 28χιλιάδες ευρώ με ετήσιες υπερωρίες και εικοσιπενταετία εμπειρία με ανάλογη μισθολογική άνοδο. Εδώ ακριβώς σύμφωνα με επιστημονικές μελέτες έγκειται η παγίδα του υπολογισμού των μέσων όρων:α) Απαλοίφονται οι έντονες ανισότητες και β) γίνεται ευκολότερο να υπολογιστεί μεγαλύτερο ποσό από την πραγματικότητα.
 Το αποτέλεσμα της παραπάνω μεθόδευσης ήταν να δημιουργηθεί αρνητικό κλίμα για τους εργαζομένους της ΕΑΒ και να αντιμετωπίζονται από την κοινή γνώμη σαν βολεμένοι δημόσιοι υπάλληλοι που δεν προσφέρουν τίποτα και πληρώνονται υπερβολικά. Αυτό βέβαια αποτελεί ύβρη για εργαζομένους βιομηχανικής παραγωγής αεροπορικού υλικού όπου τα στάνταρ παραδόσεων και ποιότητας είναι αυστηρά και πολύ σφιχτά λόγω των απαιτήσεων της εξυπηρέτησης της Εθνικής άμυνας και των ξένων πελατών. Όταν οι εργαζόμενοι με το σωματείο τους (Σ.Ε.ΕΑΒ) προσπάθησαν να βρουν βήμα για να θέσουν τις απόψεις τους ώς δια μαγείας δεν υπήρχε κανένα μέσο να δεχτεί να τους προβάλει. Σύμφωνα με μαρτυρίες των μελών του σωματείου τους ζητήθηκε ποσό άνω των 10χιλιάδων Ευρώ για να δημοσιεύσει δελτίο τύπου τους η ίδια Κυριακάτικη εφημερίδα που τους κατηγορούσε ως προνομιούχους. Επιπροσθέτως η κοινή γνώμη ήταν έτοιμη με την μαζική κοινοποίηση των ποσών που δεν ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα.
 Σήμερα μετά από μείωση 60% του μισθού τους δημιουργείται κύμα μαζικής φυγής προς υποχρεωτική μετανάστευση και υπερβολικός κίνδυνος εξυπηρέτησης της Πολεμικής Αεροπορίας, του Πυροσβεστικού Σώματος και αεροδιαστημικών κολοσσών πελατών της ΕΑΒ όπως η Lockheed-Martin.
 Τις προϋγούμενες ημέρες  διαπυστώσαμε μία παρόμοια τάση υπέρμετρης αρνητικής δημοσιότητας με το θέμα του Αθ. Χρονόπουλου. Οι τίτλοι συνολικά έκαναν λογο με απαξιωτικούς όρους για την ΕΑΒ περισσότερο και λιγότερο για τον εν λόγο διευθυντή. Μήπως ο κυβερνητικός συνασπισμός έχει έτοιμο κάποιο σχέδιο καμιάς περίεργης αναδιάρθρωσης και εξυχρονισμού όπου το δημόσιο θα απωλέσει και άλλον έναν πυλώνα ανάπτυξης ή μήπως θα αναβαθμιστεί η συμμετοχή της ιδιωτικής εταιρίας υπεργολάβων ONEX Hellenic S.A. του πρώην μέλους του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ κου Ξενοκώστα; Μήπως να έχουμε τα μάτια και τα αυτιά μας ανοιχτά γατί είναι "πονηροί οι καιροί";.......
  Κλείνοντας οφείλουμε να αναφέρουμε ότι μας κάνει εντύπωση ότι τα ΜΜΕ δεν ασχολήθηκαν με την ΕΑΒ όταν πέταξε το πρωτότυπο μη επανδρωμένο αεροσκάφος 5ης γενιάς nEUROn συμπαραγωγού της ΕΑΒ από το στάδιο της σχεδίασης....Δεν ασχολήθηκαν με το γεγονός ότι στην ΕΑΒ κατασκευάζεται το 40% περίπου της παγκόσμιας παραγωγής F-16.... Η σατυρική εκπομπή "Ράδιο Αρβύλα" το ανέφερε στα πεταχτά σε ένα άθλιο σατιρικό σχόλιο......
Δεν ασχολήθηκαν με το υψηλό ποσοστό επίσης κατασκευής του αεροσκάφους C-130 Super Hercules σε παγκόσμιο επίπεδο......
Δεν ασχολήθηκαν ποτέ με την ποιότητα συντήρησης της Π.Α. με τη στήριξη του αξιόμαχου της και με τη υπεράσπιση της Εθνικής κυριαρχίας.......
Δεν ανέφεραν ποτέ ότι τη νύχτα των Ιμίων όταν οι πολιτικοί προϊστάμενοι έλεγαν ότι "πήρε ο αέρας τη σημαία" τα υπόστεγα δούλευαν ασταμάτητα εικοσιτετράωρα για να είναι τα πάντα  πτητικά διαθέσιμα και έιχαν το θράσσος τα ίδια ανδρείκελα και το σάπιο σύστημα τους που κυβερνά και σήμερα να ανακοινώσουν πως το ελικόπτερο έπεσε από ελλειπή συντήρηση και οι τρύπες ήταν από καρφιά που άνοιξαν και τα μαστόρια έσκυβαν το κεφάλι......
Δεν ανέφεραν ποτέ ότι για να πετάξουν τα πυροσβεστικά τι θυσίες απαιτούνται και πόσο μαυρίλα βγαίνει από μέσα τους και όμως αυτά πάντα πετούσαν αξιόπιστα και αγέροχα.......
Δεν ανέφεραν τα σάπια ΜΜΕ ποτέ τις αγωνίες των "μαστόρων" για τις ελλείψεις προσωπικού και το μισθό ξεφτίλας που οδηγούσε στην αδυναμία υποστήριξης των πυροσβεστικών για φέτος. Τελικά και φέτος πέταξαν και κανείς κερατάς δεν ανέφερε πως έγινε αυτό δυνατό και τι σημαίνει να ξεπεράσεις τον εαυτό σου...
Δεν ανέφεραν ότι ο κολοσσός αυτός για την πρόοδο της πατρίδας μπορούσε να δουλεύει διαφορετικά άλλα οι πουλημένοι τον θέλουν καθηλωμένο και κάνουν τα πάντα να τον κρατήσουν κάτω.....
Μήπως να προβληματιστούν κάποιοι;

πηγή e - nemesis 

Καθαρτήριο και... καθαρτικό... Της Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

Πάνε σχεδόν είκοσι χρόνια που τέτοιες μέρες ζούσα τον απόλυτο Ζόφο, με την έννοια της δαντικής κόλασης στη Ρουάντα, που παραμένει εντός μου όπως το 'γραψα, «ο ρους του Κάτω Κόσμου». Είδα στοιβαγμένα πτώματα οχτώμισι χιλιάδων παιδιών, τυλιγμένα σε πρόχειρα χράμια από άχυρο, να σαπίζουν κάτω απ' τον ανελέητο ήλιο. Είδα διεθνείς και λαμπρές ΜΚΟ να μοιράζουν νερό με κάνουλες διαμέτρου 25 εκατοστών, για να γεμίσουν εξαθλιωμένα χολεριασμένα κορμιά μπιτονάκια με στόμιο δυο δάχτυλα, να απελπίζονται και να βάζουν απλώς το στόμα τους από κάτω απ' τη «φιλανθρωπική αύρα» σωριαζόμενα και νεκρά εξ «ευεργεσίας». Το ίδιο διάστημα, κι αμέσως μετά, όταν γύρισα ουρλιάζοντας από εφιάλτες για μήνες, έζησα έναν λαό ελληνικό, μια κοινωνία, που επίμονα έψαχνε τρόπο να προσφέρει κάθε λογής βοήθεια σε κείνον τον μακρινό, εβένινο λαό. Παίρναν τηλέφωνα, έστελναν επίσημες επιστολές, ζητούσαν πληροφορίες, πρόσφεραν φιλοξενία ως και υιοθεσία στα θύματα ενός από τους φριχτότερους ρατσιστικούς εμφύλιους σπαραγμούς που έζησε η ανθρωπότητα από καταβολής της. Εδραίωσα την ολότελα λανθασμένη πεποίθηση πως η κοινωνία που ζούσα είχε πάει ένα βήμα παραπέρα απ' το χρώμα του δέρματος, τη ράτσα, την απόσταση ανάμεσα στο σημαίνον ενός άλλου, ξένου λαού και το σημαινόμενο των γνώσεών μας γι' αυτόν. Είχε ξεχωρίσει τον άνθρωπο απ' το κτήνος κι είχε βαθιά κατανοήσει την πικράδα του εμφυλίου ως ανεξίτηλη μνήμη.

Ηταν λίγο μετά τα μισά του μεταπολιτευτικού κύκλου του χαραγμένου χωρίς καμιά κιμωλία, στο τεχνητό συλλογικό υποσυνείδητο. Υπήρχαν ακόμη κάτι ξεθωριασμένα αυτοκόλλητα «δεν ξεχνώ» για την Κύπρο, ο υπολογισμός των χρημάτων σε ecu (τραπεζική μονάδα που προηγήθηκε του ευρώ) δεν αφορούσε παρά ελάχιστους μυημένους... τον Αυγουστο του ' 94.

Τη συζήτηση «τι έγινε, βρε αδερφέ, ποιοι είμαστε τελικά και δεν το ξέραμε, πόσο μαύροι είμαστε κλπ. κλπ.», την άνοιξα όπως ανοίγει κακοφορμισμένη πληγή πυορρέουσα, μ' έναν ερασιτέχνη ψαρά, συναπάντημα βαρκίσιο του καλοκαιριού, μορφωμένο, εξηντάρη, με δυο παιδιά, που όπως έλεγε «ψήφιζα και ΠΑΣΟΚ τόσα χρόνια» και τώρα σκοτώνεται επί ένα χρόνο με την αδερφή του, η οποία του δηλώνει κατηγορηματικά πως «τέρμα οι μαλακίες, εγώ θα ρίξω ΧΑ, μαύρο κατάμαυρο».

Τον πήρε το παράπονο. Αναζητούσε εκείνο το κουκούτσι της συγγνωστής αμέλειας που επέδειξε, ώστε να μην κατανοήσει πού και με ποιους ζούσε, τι έπραττε και τι κοινωνία εμπιστευόταν. Λίγο μετά, το κακό σκυλί στη Βουλή, τσαλάκωνε τη συλλογική ευθύνη και πραγματικότητα, εμποράκος του ζόφου, με κάτι εκφράσεις «χούντα - φούντα» περί την κυπριακή τραγωδία, καθιερώνοντας εν μέσω κραυγαλέας ανοχής και χυδαίας επικοινωνιακής στήριξης τις «κασιδιαριές» ως πουργκατόριο. Το καθαρτήριο ως καθαρτικό και το μαύρο μακό ως νέο δέρμα, κολλητό κατάσαρκα, ο νέος εθελοντικός ρους του απόπατου κόσμου.

Τι έγινε αυτά τα είκοσι χρόνια, πολλοί ικανότεροι από μένα γευσιγνώστες του κόσμου, θα το αναλύσουν. Το τραγικό πέρασμα μιας κοινωνίας, από την εμπειρική συλλογική οδύνη και γνώση, στην πολιτικοποιημένη ανθρωποφαγία. Που είναι ο ναζισμός. Κι η απύθμενη βλακεία να επιλέγεις το σκότος, επειδή η ανωτερότητά σου είναι να μην μπορείς να ξεχωρίσεις το πετσί απ' το μπλουζί και το αίμα απ' το πνεύμα. Η Ρουάντα, είν' εδώ και μυρίζει χολέρα με διεθνή χορηγό... Δεν ξεχνώ και χωρίς αυτοκόλλητο.

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ