Τρίτη 19 Ιουλίου 2011
Δευτέρα 18 Ιουλίου 2011
Το χρέος των ΗΠΑ και η φιλολογία της «χρεοκοπίας»
Γρηγοριάδης Κώστας |
Τόσο η Moody's, όσο και η Stantard & Poor's προειδοποίησαν τις «αγορές» ότι θα υποβαθμίσουν την οικονομία των ΗΠΑ στην κατηγορία Aaa, τη μικρότερη δυνατή, αν δε βρεθεί λύση ως τις 2 Αυγούστου, αφού υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να κηρυχθεί στάση πληρωμών. Τα όσα προηγήθηκαν, σε συνδυασμό με τις προειδοποιήσεις των «οίκων», έδωσαν αφορμή για εκτιμήσεις περί χρεοκοπίας των ΗΠΑ.
ΣΤΙΣ ΗΠΑ ΤΟ ΑΝΩΤΑΤΟ ΥΨΟΣ του δημόσιου δανεισμού καθορίζεται με απόφαση του Κογκρέσου. Αυτή τη στιγμή το όριο είναι τα 14,3 τρισεκατομμύρια δολάρια. Ο νόμος ορίζει ότι, αν αυτό ξεπεραστεί, η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να κηρύξει στάση πληρωμών.
Πράγματι, αυτήν την περίοδο, ο δημόσιος δανεισμός των ΗΠΑ βρίσκεται στο όριο και πιθανόν να το έχει ξεπεράσει. Πάντως είναι βέβαιο, υπολογίζοντας και τις υποχρεώσεις της κυβέρνησης για τον επόμενο μήνα, ότι οι ανάγκες δανεισμού θα ξεπεράσουν αισθητά το όριο των 14,3 τρισ.
Το πρόβλημα για την κυβέρνηση Ομπάμα είναι ότι δε διαθέτει την απαραίτητη πλειοψηφία στο Κογκρέσο για να αλλάξει το όριο δανεισμού. Οι Ρεπουμπλικάνοι από την πλευρά τους δηλώνουν ότι για να συμφωνήσουν πρέπει να μειωθούν δραστικά οι κοινωνικές δαπάνες και να παραμείνουν σε ισχύ οι φοροαπαλλαγές που ευνοούν τους πλουσιότερους. Ομως, αν ικανοποιηθούν οι ρεπουμπλικανικές απαιτήσεις, ο Ομπάμα θα χάσει κάθε έρεισμα στο εκλογικό σώμα, αφού θα έχει καταπατήσει όλες τις προεκλογικές του υποσχέσεις.
ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, σε παρόμοια θέση βρέθηκαν πολλές αμερικανικές κυβερνήσεις κατά το παρελθόν και το πρόβλημα λύθηκε, έστω και στο παρά πέντε, με απόφαση του Κογκρέσου για την αύξηση του ορίου. Σε καμιά περίπτωση, δε θα ήθελαν ούτε οι Δημοκρατικοί, ούτε οι Ρεπουμπλικάνοι, με ό,τι εκπροσωπούν και οι δύο, να σηκώσουν το βάρος μιας ενδεχόμενης «χρεοκοπίας» του αμερικανικού κράτους.
Η αλήθεια είναι ότι το πρόβλημα του χρέους και, επομένως, του δανεισμού είναι πολύ σοβαρό για τις ΗΠΑ. Από 5,63 τρισεκατομμύρια δολάρια που ήταν το χρέος το 2000, έχει ήδη εκτοξευθεί στα 14,3 τρισ., κοντεύει, δηλαδή, να τριπλασιαστεί σε έντεκα χρόνια, ενώ από το 57% του ΑΕΠ το 2000 πλησιάζει ταχύτατα το 100%.
Ομως, οι ΗΠΑ, αξιοποιώντας την οικονομική, πολιτική και στρατιωτική τους ισχύ, αλλά και το δικαίωμα να «κόβουν» χρήμα κατά το δοκούν, δεν αφήνουν περιθώρια για τέτοιου είδους εκτροπές. Το θέμα είναι μέχρι πότε;
ΗΠΑ Πόλεμος ενάντια στα λαϊκά στρώματα....!!!!
Η «κόντρα» Δημοκρατικών - Ρεπουμπλικάνων, σχετικά με το ύψος του χρέους, αντανακλά τα αδιέξοδα της βαθιάς κρίσης του συστήματος
 |
Πρόκειται για ένα υπαρκτό πρόβλημα, οικονομικό και λογιστικό, καθώς το μήνα Μάη, ο αμερικανικός ομοσπονδιακός δανεισμός ανήλθε στα 14,3 τρισ. δολάρια(!) (120% πάνω σε σχέση με το 2010, ή 100% του ΑΕΠ), που είναι και το ανώτατο όριο δανεισμού από τις χρηματαγορές χωρίς την άδεια του Κογκρέσου. Η βασική αντιπαράθεση των δυο πλευρών εστιάζεται στη φορολογία. Οι Δημοκρατικοί, συμπεριλαμβανομένου και του Προέδρου Ομπάμα, υποστηρίζουν ότι η σημαντική μείωση του ελλείμματος πρέπει να περιλαμβάνει αυξήσεις φόρων σε, υποτίθεται, πιο «δίκαιη βάση» και την κατάργηση των φοροαπαλλαγών για τις μεγάλες εταιρείες και τα υψηλά εισοδήματα. Από την άλλη πλευρά, οι Ρεπουμπλικάνοι το απορρίπτουν κατηγορηματικά υποστηρίζοντας τις τεράστιες περικοπές και απειλούν ότι αν δεν υπάρξει μια συμφωνία, δεν πρόκειται να ψηφίσουν την αύξηση του ορίου του χρέους. Πιθανό αδιέξοδο εμφανίζεται από τον Αμερικανό Πρόεδρο ως «απειλή πτώχευσης» και «στάσης πληρωμών» από τις 2 Αυγούστου και μετά, με ό,τι συνέπειες θα έχει για την παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία. Φυσικά, η πτώχευση είναι ήδη εδώ για τα λαϊκά στρώματα των ΗΠΑ, που χάνουν δουλειές, εισοδήματα και δικαιώματα.
 |
Δικομματική συναίνεση
Εξάλλου, η συναίνεση είναι το «μότο» του Προέδρου Ομπάμα από την πρώτη μέρα της προεδρίας του. Η πολυδιαφημισμένη πολιτική συναίνεση στις ΗΠΑ είναι η ραχοκοκαλιά του συστήματος εξουσίας, που διασφαλίζει τη διαιώνιση της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, της διατήρησης της στρατιωτικής ισχύος στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα.
Το Δημοκρατικό Κόμμα, όντως, έχει μια πιο άμεση σύνδεση με τα συνδικάτα, τις μειονότητες, τους μετανάστες και διανοούμενους, καλλιτέχνες και πολιτικές οργανώσεις που συνιστούν την «κουλτούρα της αντιπαράθεσης», όπως την έχει χαρακτηρίσει ο ιστορικός Χάουαρντ Ζιν και η παρουσία του γίνεται εντονότερη συνεχώς, από τις αρχές της δεκαετίας του '90.
Οι «ευαισθησίες», ωστόσο, του Δημοκρατικού Κόμματος έχουν συγκεκριμένα όρια, αυτά που του θέτουν οι πολύ ισχυροί δεσμοί με τα επιχειρηματικά συμφέροντα και το κεφάλαιο. Περισσότερο από ποτέ αυτά τα όρια έχουν γίνει απολύτως ορατά και κατανοητά. Οι ελπίδες των Αμερικανών διαψεύστηκαν πολύ γρήγορα και καμία ψευδαίσθηση δε στάθηκε ικανή να τους πείσει να σπεύσουν στις κάλπες, στις ενδιάμεσες εκλογές όπως έπραξαν το 2008 και έκαναν τη διαφορά. Ούτε καν ο φόβος για την επικράτηση των «λαομίσητων» Ρεπουμπλικανών και του νέου μπαμπούλα του συστήματος, του «Πάρτι του Τσαγιού» της «ακροδεξιάς πτέρυγας» του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.
Αντίθετα, την απάντησή τους την έδωσαν αρχικά στο Γουισκόνσιν και σε άλλες Πολιτείες, όπου εκεί δίνεται πραγματικά η μάχη των περικοπών. Αρχικά, ο Πρόεδρος Ομπάμα προσπάθησε να σφετεριστεί το κίνημα στο Γουισκόνσιν, χαιρετίζοντάς το και συγκρίνοντάς το με αυτό της Αιγύπτου. Οταν όμως το κίνημα των εργαζομένων στο Γουισκόνσιν σταδιακά γινόταν ολοένα και πιο μαζικό και ριζοσπαστικό και δυνητικά μπορούσε να αποτελέσει απειλή, και οι Δημοκρατικοί επέστρεψαν στο τοπικό Κογκρέσο και ψήφιζαν σωρηδόν τον προϋπολογισμό, τις περικοπές και τις αντεργατικές διατάξεις του «αντιδραστικού» Ρεπουμπλικανού κυβερνήτη Σκοτ Γουόκερ και επιστρατεύτηκαν σε όλες τις Πολιτείες τα «συνδικάτα» του δημόσιου τομέα, τα μόνα που υφίστανται ουσιαστικά, αφού στον ιδιωτικό τομέα λιγότερο από το 10% των εργαζομένων είναι συνδικαλισμένοι.
Οχι τυχαία. Η Συνομοσπονδία Αμερικανικών Συνδικάτων AFL-CIO (συμβασμένα και εργοδοτικά συνδικάτα, όπως αυτά στην Ευρώπη που ανήκουν στη Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων), εδώ και δεκαετίες, λειτουργεί ως το μακρύ χέρι του συστήματος, τόσο για την προδοσία του εργατικού κινήματος των ΗΠΑ, όσο και διεθνώς. Χρησιμοποιεί τα κονδύλια της CIA, αλλά και άλλων «ευαγών» ιδρυμάτων και τους δεσμούς της με συνδικαλιστικές οργανώσεις σε άλλες χώρες για την προώθηση των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων των ΗΠΑ και την υπονόμευση και ανατροπή κυβερνήσεων και συνδικάτων σε όλο τον κόσμο. Στο παλμαρέ των τελευταίων ενεργειών της και η υπονομευτική δράση στη Βενεζουέλα, ενάντια στην κυβέρνηση του Προέδρου Ούγο Τσάβες, στην Ονδούρα, στην Κολομβία και αλλού.
Οι εργατοπατέρες και η λαϊκή δυσαρέσκεια
Το χτύπημα των εργαζομένων δεν γίνεται τόσο σε ομοσπονδιακό επίπεδο, αλλά μέσω των Πολιτειών και των περικοπών στους προϋπολογισμούς τους. Και εκεί φαίνεται η ουσιαστική συναίνεση των δυο εταίρων διαχειριστών και του συμβιβασμένου συνδικαλιστικού κινήματος.
Στην Καλιφόρνια, που εδώ και καιρό αντιμετωπίζει το φάσμα της «πτώχευσης», ο Δημοκρατικός κυβερνήτηςΤζέρι Μπράουν, από την ανάληψη των καθηκόντων του, τον περασμένο Γενάρη, έδωσε σαφές στίγμα προθέσεων, δηλώνοντας ότι ο «προϋπολογισμός θα είναι αλγεινός», αλλά ...«ειλικρινής»! Αλγεινός, φυσικά, για συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες και τάξεις σε μία Πολιτεία που από μόνη της θα μπορούσε να είναι η έκτη οικονομία του πλανήτη.
Μόλις ένα 24ωρο πριν την εκπνοή της προθεσμίας τα μεσάνυχτα της 1ης Ιούλη, η Δημοκρατική πλειοψηφία του τοπικού Κογκρέσου κατέληξε αν και χωρίς τη συμφωνία των Ρεπουμπλικανών όσον αφορά την επιβολή αναδρομικών φόρων. Ωστόσο, ο προϋπολογισμός από μόνος του περιέχει τις μεγαλύτερες δυνατόν περικοπές, καθώς οι δημόσιες δαπάνες θα είναι οι χαμηλότερες εδώ και τρεις δεκαετίες. Σύμφωνα με την εφημερίδα «Los Angeles Times», πρόκειται για προϋπολογισμό που αποτελεί συνέχεια αυτού του περασμένου Μάρτη και περιλαμβάνει περικοπές ύψους 15 δισεκατομμυρίων, ενώ θέτει τις βάσεις για δραστικές περικοπές σε βάθος δεκαετίας:
- Περικοπές ύψους 2,06 δισεκατομμυρίων για το πρόγραμμα MediCal, πρόγραμμα το οποίο παρέχει υπηρεσίες υγείας στους φτωχούς κατοίκους.
- Περικοπές 861 εκατομμυρίων δολαρίων για τις υπηρεσίες ψυχικής υγείας.
- Περικοπές 837 εκατομμυρίων δολαρίων στο πρόγραμμα CalWorks Welfare to Work, πρόγραμμα για ανέργους και όσους λαμβάνουν επίδομα πρόνοιας, που τους παρέχει ασφάλιση, αλλά και τους προετοιμάζει για την επιστροφή στην αγορά εργασίας.
- Περικοπές 567 εκατομμυρίων δολαρίων στα προγράμματα αρωγής για άτομα με ειδικές ανάγκες, παιδιά και ενήλικες.
- Περικοπές 413εκατομμυρίων δολαρίων στα προγράμματα υποστήριξης κα περίθαλψης κατ' οίκον, το οποίο επιτρέπει στις οικογένειες και άλλους επαγγελματίες να παρέχουν φροντίδα στους κατάκοιτους και ιατρικώς μειονεκτούντες κατοίκους.
- Περικοπές 2,08 δισεκατομμυρίων στη χρηματοδότηση της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης (Κ12). Πρόκειται για ανατροπή της «Πρότασης 98», νομοθέτημα της Πολιτείας που επιβάλλει την αναδρομική καταβολή - ακόμη και χρόνια μετά - των κονδυλίων για την εκπαίδευση Κ12.
- Περικοπές 1,380 δισεκατομμυρίων δολαρίων στα κονδύλια για το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια (UC- δίκτυο δέκα Πανεπιστημίων που περιλαμβάνει και το Μπέρκλεϊ, αλλά και το UCLA) και το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια (California State University. Περικοπές 400 εκατομμυρίων δολαρίων από το σύστημα των Κοινοτικών Κολεγίων της Καλιφόρνια (California Community College), ιδρύματα κατά κύριο λόγο δίχρονης εκπαίδευσης, που παρέχουν πτυχία ειδικότητας ή τεχνικά πτυχία και δίνουν τη δυνατότητα κατά βάση σε φτωχούς και άπορους πρόσβασης στην Πανεπιστημιακή Εκπαίδευση. Οι περικοπές στη Δημόσια Τριτοβάθμια Εκπαίδευση φτάνουν στο 23% των συνολικών δαπανών και ήδη τα Πανεπιστημιακή Ιδρύματα, όπως το UC, ανακοίνωσαν την αύξηση των διδάκτρων, ενώ και στα Κοινοτικά Κολέγια το κόστος της εκπαιδευτικής μονάδας (credit) αυξάνεται από 26 σε 36 δολάρια.
- Περικοπές 4 δισεκατομμυρίων δολαρίων για τη λειτουργία του δικαστικού συστήματος, που περιλαμβάνει το κλείσιμο τμημάτων, περικοπές μισθών και απολύσεις.
- Περικοπές 270 εκατομμυρίων δολαρίων διά μέσου της άσκησης του βέτο (line - time veto) στο νομοσχέδιο για δαπάνες όπου το βάρος των περικοπών θα πέσει σε δημόσιες συγκοινωνίες, σιδηροδρομικό σύστημα και μέσα μαζικής μεταφοράς.
Εννοείται ότι οι Δημοκρατικοί και ο κυβερνήτης Τζέρι Μπράουν υποστηρίζουν ότι η κατάρτιση του «αλγεινού προϋπολογισμού» ήταν αναγκαστική κίνηση, καθώς οι βάσεις είχαν τεθεί από τον προηγούμενο κυβερνήτη, τον Ρεπουμπλικανό Αρνολντ Σβαρτσενέγκερ. Ωστόσο, αποτελεί αισχρό ψεύδος.
Κάθε μία πρόταση για τον προϋπολογισμό προέρχεται από τους Δημοκρατικούς και κατατέθηκε στη διάρκεια της θητείας του Μπράουν, που ξεκίνησε τις πρώτες μέρες του Γενάρη, ενώ αρωγός στο σχέδιό τους είναι και ηΔιδασκαλική Ομοσπονδία της Καλιφόρνια (CTA), που συνεργάζεται πολύ στενά με το Δημοκρατικό Κόμμα και καταπνίγει και μπλοκάρει με κάθε δυνατό τρόπο την οργή δασκάλων, μαθητών, αλλά και φοιτητών και, φυσικά, όλες τις προσπάθειες που γίνονται για να υπάρξουν κινητοποιήσεις και αγώνας ενάντια στις περικοπές και τις απολύσεις, σε μία Πολιτεία μάλιστα που την τελευταία διετία βίωσε τις σαρωτικές κινητοποιήσεις των φοιτητών. Η προώθηση των περικοπών δε θα ήταν καθόλου «αναίμακτη», εάν τα συνδικάτα των εκπαιδευτικών, και ειδικά αυτό του Λος Αντζελες - UTLA, δεν υπέκυπτε στην τρομοκρατία και δεν ψήφιζε υπέρ των περικοπών των αποδοχών. Μάλιστα, ο απερχόμενος πρόεδρος Α. Τζ. Ντάφι παρουσίασε τη συμφωνία ως θρίαμβο, καθώς η αρχική πρόταση ήταν «5.000 απολύσεις και 12 μέρες απλήρωτης εργασίας», ενώ το συνδικάτο κατόρθωσε «να μειώσει κατά 50% τις μέρες απλήρωτης εργασίας δηλαδή σε έξι»... Βέβαια, για τα 20.000 σημειώματα απολύσεων (pinkslip) που ήδη έχουν αποσταλεί δε γίνεται καμία κουβέντα.
Ανάλογη η δράση και της ομπρέλας των 14 εκ των 15 συνδικάτων των δημόσιων υπαλλήλων στην Πολιτεία τουΚονέκτικατ, της «Συμμαχίας για τις Συλλογικές Διαπραγματεύσεις των Δημόσιων Υπαλλήλων» (SEBAC), η οποία συναίνεσε στη συμφωνία με την τοπική κυβέρνηση του Δημοκρατικού κυβερνήτη Ντάνιελ Μαλόι, για περικοπές ύψους 1,6 δισεκατομμυρίων δολαρίων προκειμένου να μη γίνουν απολύσεις, 4.700 άμεσα, όπως απειλούσε ο κυβερνήτης. Ωστόσο, κατά την ψηφοφορία για την έγκριση της συμφωνίας, η πλειοψηφία των 45.000 δημόσιων υπαλλήλων την απέρριψε (σχεδόν το 50%, ενώ απαιτείτο η έγκριση τουλάχιστον του 80%). Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες απεργάζονται σχέδια, καθώς δεν τολμούν προς το παρόν να προσπαθήσουν να ανατρέψουν την ψήφο, ενώ ο κυβερνήτης ετοιμάζει τις απολύσεις.
Στο Νιου Τζέρσι, ο Ρεπουμπλικανός κυβερνήτης, ο «μισητός» Κρις Κρίστι, για καιρό ήταν σημαία των Δημοκρατικών για τις «αντιδραστικές και αντεργατικές ρυθμίσεις ακόμη πιο σκληρές και από το Γουισκόνσιν» που προωθεί, τις περικοπές και τις απολύσεις. Εντούτοις, τίποτε δε θα μπορούσε να κάνει ο Κρίστι εάν οι Δημοκρατικοί δεν υπερθεμάτιζαν, καθώς έχουν ευρεία πλειοψηφία και στα δύο Σώματα του τοπικού Κογκρέσου, 24 - 16 στη Γερουσία και 47, έναντι 33 στη Βουλή. Ετσι, χέρι χέρι, οι δύο συνεταίροι ξεθεμελιώνουν ό,τι δικαιώματα είχαν οι εργαζόμενοι κυρίως στο δημόσιο τομέα.
Η «κόντρα» Δημοκρατικών - Ρεπουμπλικάνων για την υπόθεση του δημόσιου χρέους δεν αποτελεί στρατηγική διαφωνία, αλλά ενδοαστικό ανταγωνισμό, που εκφράζει ξεχωριστές μερίδες του κεφαλαίου.
Το «Ζάππειο» τροφοδοτεί κυβέρνηση και τρόικα
ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Το σύνολο σχεδόν των αντιλαϊκών μέτρων που είχε προτείνει ο Αντ. Σαμαράς, έχουν ενσωματωθεί στα αλλεπάλληλα μνημόνια
 Γρηγοριάδης Κώστας |
Στην πραγματικότητα, πρόκειται για καθημερινές πρόβες συγκυβέρνησης με το ΠΑΣΟΚ, που προετοιμάζουν το επόμενο στάδιο, αυτό της κυβερνητικής συνεργασίας μεταξύ των δύο πυλώνων του αστικού πολιτικού συστήματος, που αποτελεί διακηρυγμένη στρατηγική επιδίωξη της πλουτοκρατίας, προκειμένου να κλιμακώσει τον πόλεμο κατά του λαού.
Ηδη, στο πλαίσιο της παραπάνω τακτικής, η ηγεσία της ΝΔ:
- Ψηφίζει τα πλέον βάρβαρα και αντιδραστικά μέτρα, όπως αυτά καταγράφονται στο Μεσοπρόθεσμο και τον εφαρμοστικό νόμο. Το «ναι» της ΝΔ στα 22 από τα 49 άρθρα του εφαρμοστικού, δεν είναι μια απλή συμφωνία στα μισά από τα άρθρα του συγκεκριμένου νόμου, αλλά συνιστά μια πλήρη σύμπλευση και γενναία στήριξη σε πρωτοφανή για την αγριότητά τους αντιλαϊκά και αντιδραστικά μέτρα, όπως η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών και οι απολύσεις («εργασιακή εφεδρεία») στο δημόσιο τομέα, το πετσόκομμα των συντάξεων και η διάλυση των ασφαλιστικών ταμείων, η κυριαρχία της ευέλικτης εργασίας.
- Συμμετέχει ενεργά στην υλοποίηση των παραπάνω μέτρων και «ελέγχει» την κυβέρνηση για τη «σωστή» και έγκαιρη εφαρμογή τους. Στην κατεύθυνση αυτή, έχει αποδεχθεί τη συγκρότηση της Επιτροπής Αποκρατικοποιήσεων, έχοντας μάλιστα υποδείξει και εκπρόσωπο της αρεσκείας της για τη στελέχωσή της. Ταυτόχρονα, εμφανίζεται πανέτοιμη να συμβάλει στο αντιλαϊκό έργο της Επιτροπής με εποικοδομητικές προτάσεις, προσφέροντας πλήρη στήριξη στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας.
- Είναι σε ανοιχτή γραμμή και συνεχή διαβούλευση με την κυβέρνηση για τον τρόπο διαχείρισης της κρίσης, ενθαρρύνοντας την ταχεία υλοποίηση των προωθούμενων από την κυβέρνηση και την τρόικα βάρβαρων μέτρων. Μάλιστα, ο ίδιος ο Αντ. Σαμαράς βρίσκεται σε διαρκή επικοινωνία με το κυβερνητικό επιτελείο, όχι μόνο για να ενημερώνεται, αλλά και για να προσφέρει τη συναίνεσή του. Το αποκάλυψε ο Ευ. Βενιζέλος αναφέροντας ότι από τις Βρυξέλλες είχε ενημερώσει τηλεφωνικά για τα όσα συζητούνταν στο Γιούρογκρουπ της περασμένης Δευτέρας, όπου η κυβέρνηση αποδέχθηκε την επιλεκτική χρεοκοπία αλλά και τις εμπράγματες εγγυήσεις.
Στο πλαίσιο αυτής της συναίνεσης στην πράξη, η ΝΔ έχει ψηφίσει περίπου τα δύο τρίτα των αντιλαϊκών νομοσχεδίων στη Βουλή και ταυτόχρονα προπαγανδίζει υπέρ της υιοθέτησης συμπληρωματικών υπέρ των συμφερόντων του κεφαλαίου μέτρων.
Γενικευμένη σύμπλευση
Εκτός των παραπάνω, όμως, η ηγεσία της ΝΔ έχει «ξεμείνει» και από συμπληρωματικές φιλομονοπωλιακές προτάσεις, καθώς αυτές που περιλαμβάνονταν στο «Ζάππειο 2» έχουν ήδη υιοθετηθεί στο σύνολό τους από κυβέρνηση και τρόικα και έχει δρομολογηθεί η υλοποίησή τους. Η σημαντικότερη από αυτές, που προβλέπει τη μείωση των φορολογικών συντελεστών στα επιχειρηματικά κέρδη στο 15% (από 20%), θα περιλαμβάνεται στο νέο φορολογικό νομοσχέδιο που θα φέρει η κυβέρνηση το Σεπτέμβρη, όπως προανήγγειλε το οικονομικό επιτελείο.
«Αρχίζουν όλοι να συζητούν ακόμα και εκείνα τα μέτρα που εμείς προτείναμε και που μέχρι χθες απέρριπταν: Και την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας τώρα υιοθετούν, ακόμα και τη μείωση των φορολογικών συντελεστών και την απλοποίηση του φορολογικού συστήματος», δήλωνε ο Α. Σαμαράς στη συνεδρίαση της Εκτελεστικής Γραμματείας της ΝΔ την περασμένη Τρίτη. Με δεδομένη, μάλιστα, την υιοθέτηση των προτάσεων του «Ζαππείου 2», ο πρόεδρος της ΝΔ αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να ψηφίσει το νέο μνημόνιο που θα συνοδεύει τη νέα δανειακή σύμβαση τον ερχόμενο Σεπτέμβρη, επισφραγίζοντας έτσι την τακτική σύμπλευσης και ανοιχτής συνεργασίας με την κυβέρνηση.
«Εγκαιρα προειδοποιήσαμε πως ούτε και τη νέα δανειακή σύμβαση θα ψηφίσουμε αν δεν αλλάξει η πολιτική που εφαρμόζεται. Αντίθετα, θα ψηφίσουμε αν αλλάξει η πολιτική, με προτεραιότητες την επανεκκίνηση της οικονομίας και την ανάκαμψη», δήλωσε, προετοιμάζοντας ουσιαστικά το έδαφος για το ενδεχόμενο τής από κοινού υπερψήφισης του νέου μνημονίου.
Ταυτόχρονα, ομολογεί ότι η σκληρή επαναδιαπραγμάτευση που υπόσχεται ότι θα κάνει με την τρόικα είναι ένα σκέτο επικοινωνιακό πυροτέχνημα. Τα μέτρα που θέλει να «επαναδιαπραγματευτεί» προς όφελος των επιχειρηματικών ομίλων, τα έχει ήδη ενσωματώσει η τρόικα και η κυβέρνηση στο πρόγραμμά τους. Επιπλέον, τα ίδια μέτρα εφαρμόζονται ήδη σε Ιρλανδία και Πορτογαλία «κλειδώνοντας», τη μόνιμη χρεοκοπία των λαών.
Συναντίληψη και σύμπλευση με την κυβέρνηση υπάρχει και στο ζήτημα της ελεγχόμενης χρεοκοπίας, παρά τις υποκριτικές και δημαγωγικές κορώνες του προέδρου της ΝΔ ότι «η λέξη χρεοκοπία απαγορεύεται στο λεξιλόγιό μας». Οσο την ξορκίζει, τόσο έτοιμος είναι να την αποδεχθεί. «Αυτό (σ.σ. την επιλεκτική χρεοκοπία) ας το κάνουμε και ας μην το λες», δήλωσε χαρακτηριστικά την επομένη των σχετικών δηλώσεων Παπανδρέου - Βενιζέλου ο σύμβουλος του προέδρου της ΝΔ Χρ. Λαζαρίδης, αποκαλύπτοντας τον υποκριτικό χαρακτήρα της φραστικής αντίθεσης της ηγεσίας της ΝΔ, που ήδη έχει φροντίσει «να ρίξει τους τόνους» στο θέμα αυτό.
Π.Κ.
Κυριακή 17 Ιουλίου 2011
Σάββατο 16 Ιουλίου 2011
«Ενας πάρα πολύ καλός σύμμαχος... »η Ελλάδα
«Η Ελλάδα υπήρξε κατά το διάστημα αυτό (σ.σ.: της εισβολής του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία) ένας πάρα πολύ καλός σύμμαχος και είμαστε ευγνώμονες από την υποστήριξη που μας παρέχεται από την Ελλάδα».
(Στ. Τάλμποτ, υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, 8/6/99 - επί υπουργού Εξωτερικών Γ. Παπανδρέου)
*
«Η όλη προσπάθεια (σ.σ.: εισβολή του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία) δε θα μπορούσε να γίνει χωρίς την υποστήριξη της ελληνικής κυβέρνησης και για το λόγο αυτό οι ΗΠΑ, οι χώρες του ΝΑΤΟ, θέλουν να εκφράσουν ευγνωμοσύνη».
(Γ. Κόεν, υπουργός Αμυνας των ΗΠΑ, 13/7/99 - επί υπουργού Εξωτερικών Γ. Παπανδρέου)
«Και με πόλεμο»!
«Συντεταγμένη η κοινωνία των ηνωμένων εθνών να δώσει τη μάχη για την επικράτηση της δημοκρατίας σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη (...). Αν χρειαστεί και με πόλεμο κατά των δικτατορικών καθεστώτων, και με πόλεμο»!
(Μ. Χρυσοχοΐδης, «ΒΗΜΑ», 9/2/2003)...
*
Αυτά τα έλεγε το ΠΑΣΟΚ παραμονές της εισβολής στο Ιράκ! Θυμίζουμε πως ο κ. Χρυσοχοΐδης είχε διατελέσει και γραμματέας του ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή του ...«σοσιαλιστικού» κόμματος που δεν έχει ενδοιασμό να αναφωνήσει:
Αν τα συμφέροντα των ΗΠΑ (σ.σ.: συγγνώμη, «η επικράτηση της δημοκρατίας» εννοούσαμε...) ανά τον κόσμο πρέπει να υπηρετηθούν και με πόλεμο, ε, τότε
«και με πόλεμο»!
«Ανθρωπιστές»...
Επί ελληνικής προεδρίας της ΕΕ, με κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ - με τη ΝΔ να χειροκροτεί - υπογράφτηκε η απόφαση της Συνόδου Κορυφής των Αθηνών (17/4/2003).
Ηταν η απόφαση με την οποία η ΕΕ νομιμοποίησε και αποδέχτηκε πλήρως την αμερικανοβρετανική κατοχή και εισβολή στο Ιράκ, που έφτασε να χαρακτηρίζει «ανθρωπιστική» (!). Ελεγε η απόφαση:
*
«Σε αυτό το στάδιο η συμμαχία έχει την ευθύνη να εξασφαλίσει έναασφαλές περιβάλλον (στο Ιράκ), που να περιλαμβάνει την παροχήανθρωπιστικής βοήθειας... Ο λαός του Ιράκ έχει τώρα την ευκαιρία να δημιουργήσει ένα νέο μέλλον για τη χώρα του και να επανενταχθεί στη διεθνή κοινότητα»...
*
Η απόφαση αυτή, που αποκαλούσε το έγκλημα «ανθρωπιστική βοήθεια» και τις μαζικές δολοφονίες αμάχων «ασφαλές περιβάλλον», όπως ομολόγησε τότε ο ίδιος, ήταν «πρωτοβουλία» του κ. Παπανδρέου...
Σούδα: «Νο 2 στήριγμα» των ΗΠΑ
«Η αεροναυτική βάση της Σούδας ήταν το Νο 2 στήριγμά μας στις επιχειρήσεις στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν μετά το 2001».
Τα παραπάνω εκστομίστηκαν από Αμερικανούς παράγοντες σε άκρως απόρρητη ενημέρωση προς τους συμμάχους τους, που πραγματοποιήθηκε στην Ουάσιγκτον, όπως είχε αποκαλύψει η εφημερίδα «Τα Νέα» (1/4/2008).
*
Θυμίζουμε ότι την εποχή που η Σούδα ανακηρυσσόταν παγκοσμίως ως «Νο 2 στήριγμα» των ΗΠΑ ενάντια σε Ιράκ και Αφγανιστάν, υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας ήταν ο κ. Παπανδρέου.
Θυμίζουμε, επίσης, ότι ανεξαρτήτως ενοίκου στο Λευκό Οίκο, το κράτος των ΗΠΑ χαρακτηρίζεται από συνέπεια και συνέχεια, αν μη τι άλλο, στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής.
Επομένως, ακόμα κι αν τότε πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν ο Μπους, ο επόμενος πρόεδρος, ο Ομπάμα, όπως και η υπουργός Εξωτερικών, κυρία Κλίντον, δεν έχουν κανένα λόγο να μην αναγνωρίζουν τα όσα έχουν προσφέρει στη χώρα τους οι πολιτικοί φίλοι και σύμμαχοι των ΗΠΑ, η ελληνική πλουτοκρατία δηλαδή, στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ και της «ελληνοαμερικανικής φιλίας»...
«Η Ελλάδα και οι ΗΠΑ συμμερίζονταικοινές αρχές, κοινούς στόχους,όπως δημοκρατία, ανθρώπινα δικαιώματα, περιφερειακή σταθερότητα».
(Γιώργος Παπανδρέου, συνέντευξη στους «Ουάσιγκτον Τάιμς», 10/12/2000).
***
Αυτά τα περί «κοινών αρχών», «κοινών στόχων» και «κοινών αξιών» (!) με τη «δημοκρατία» των Αμπού Γκράιμπ και των Γκουαντάναμο, τα έλεγαν ...επί Μπους!
Φανταστείτε τώρα, δηλαδή, που η Αμερική διαθέτει «δημοκρατική» διακυβέρνηση...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)