Τετάρτη, 10 Απριλίου 2013

ΣΤΑ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΗ ΛΑΜΠΡΑΚΗ Ιστορική μνήμη ή αναμνήσεις;


Στις 22 Μάη συμπληρώνονται 50 χρόνια από τη δολοφονία του αγωνιστή της ειρήνης Γρηγόρη Λαμπράκη, στη Θεσσαλονίκη. Η ΕΕΔΥΕ απευθύνει πλατύ κάλεσμα στον εργαζόμενο λαό, στους άνεργους, τη νεολαία, σε κάθε προοδευτικό άνθρωπο να πάρει μέρος στην 34η Μαραθώνια Πορεία Ειρήνης, την Κυριακή 19 Μάη, να βαδίσει μαζικά και αγωνιστικά με τις σημαίες του αντιιμπεριαλιστικού - φιλειρηνικού κινήματος. Να τιμήσει με τον καλύτερο τρόπο τη μνήμη και την προσφορά του Γρηγόρη Λαμπράκη, στη φιλειρηνική - αντιιμπεριαλιστική πάλη του λαού μας.
Ταυτόχρονα καλεί σε μαζική συμμετοχή στις πολύμορφες εκδηλώσεις και κινητοποιήσεις που θα γίνουν το επόμενο διάστημα, για τη συμπλήρωση 50 χρόνων από τη δολοφονία του ανυποχώρητου αγωνιστή της ειρήνης, στη Θεσσαλονίκη, στον Πειραιά, στην Αθήνα και άλλες πόλεις.
Η ΕΕΔΥΕ τονίζει ότι «σε μια περίοδο που τα γεράκια του ιμπεριαλισμού συγκεντρώνονται στη γειτονιά μας και απειλούν με γενικευμένη σύρραξη την περιοχή, το παράδειγμα και το πραγματικό περιεχόμενο της δράσης του Λαμπράκη υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη να αναδειχτεί και να εμπνεύσει τις νεότερες γενιές» αφού «τότε και τώρα ίδιος είναι ο εχθρός: Τα μονοπώλια, που γεννούν τη φτώχεια, την πείνα, τους άδικους πολέμους, την κρατική και παρακρατική καταστολή, τις ναζιστικές - ρατσιστικές συμμορίες, την εκμετάλλευση και καταστροφή ανθρώπου και περιβάλλοντος. Και το αντίπαλο δέος το ίδιο: Η υπερδύναμη των λαών».
Πολλοί είναι οι φορείς, οι πολιτικές δυνάμεις, ακόμα και μεμονωμένα πολιτικά πρόσωπα, που με αφορμή τη συμπλήρωση 50 χρόνων από τη δολοφονία του Γρ. Λαμπράκη, διοργανώνουν εκδηλώσεις, παρουσιάσεις βιβλίων και άλλες πρωτοβουλίες, αφιερωμένες στη μνήμη του, αλλά αποκομμένες από το περιεχόμενο και τη στόχευση της στάσης και της δράσης του. Αποσυνδεδεμένες από την ανάγκη η μνήμη και το παράδειγμα να εμπνέει σήμερα αγώνες ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, που είναι γέννημα θρέμμα των μονοπωλίων και της εξουσίας τους, των μεταξύ τους ανταγωνισμών, όπως δείχνουν και τα μαύρα σύννεφα που πυκνώνουν στη γειτονιά μας.
Απάντηση σε όσους αποδίδουν τιμές σε έναν άλλο Γρηγόρη Λαμπράκη από αυτόν που πραγματικά υπήρξε ο μεγάλος αγωνιστής, δίνει με ανοιχτή του επιστολή ο γιος του και αντιπρόεδρος της ΕΕΔΥΕ, Γιώργος Λαμπράκης. Την επιστολή δημοσιοποίησε η ΕΕΔΥΕ και αναδημοσιεύεται σήμερα στον «Ριζοσπάστη».

Ιστορική μνήμη ή αναμνήσεις;
ΚΑΘΕ «ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ» ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ προσφέρεται για τη διοργάνωση εκδηλώσεων με αφορμή τα «τόσα χρόνια από...». Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά με τα 50 χρόνια από τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη και με αφορμή τα όσα είμαι σίγουρος πως θα γίνουν, απευθύνομαι ανοιχτά στους ανθρώπους που θα θελήσουν να τον τιμήσουν.
Η συγκίνηση, όταν άνθρωποι θέλουν να τιμήσουν τον πατέρα σου, είναι μεγάλη, αλλά εξίσου μεγάλο είναι και το χρέος διατήρησης της φλόγας της ιστορικής μνήμης, έτσι ώστε αυτή να μη γίνει... πυροτέχνημα.
Γράφω αυτήν την επιστολή, με το βάρος αυτού του χρέους και μόνο, γνωρίζοντας ότι ίσως πικράνω κάποιους ανθρώπους, όμως θεωρώ ότι μια συγκεκριμένη πολιτική στάση, είναι προτιμότερη από τους εύκολους συναισθηματισμούς.
Τέτοιες εκδηλώσεις μόνο δύο δρόμους μπορούν να ακολουθήσουν: ή θα είναι εκδηλώσεις ιστορικής μνήμης που θα δίνουν ώθηση στην οργανωμένη πάλη ή θα είναι εκδηλώσεις αναμνήσεων.
Οσοι βαδίσουν στο δρόμο της ιστορικής μνήμης θα επιχειρήσουν να φθάσουν ως τις ρίζες των αιτίων των δραματικών εκείνων γεγονότων, επιχειρώντας ταυτόχρονα να αναδείξουν τι ακριβώς σήμαινε η πολιτική στάση του Γρηγόρη Λαμπράκη στο Κίνημα Ειρήνης, τι σήμαινε και τι σημαίνει Κίνημα ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τις αιτίες που τον προκαλούν, Κίνημα ενάντια στα μεγάλα συμφέροντα, στα μονοπώλια, στις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, στην καπιταλιστική εκμετάλλευση.
Οσοι βαδίσουν το δρόμο των αναμνήσεων, πολύ φοβάμαι, ότι θα ξεκόψουν τα γεγονότα της εποχής από τις ρίζες τους και θα σταθούν στην επιφάνεια εξάγοντας τελικά διαφορετικά συμπεράσματα από εκείνα που, κατά τη γνώμη μου, τιμούν πραγματικά τον Λαμπράκη καθώς η μεγαλύτερη τιμή σε αυτόν είναι η συνέχιση του αγώνα του στις σημερινές συνθήκες.
Από την περσινή Μαραθώνια Πορεία ειρήνης, προς τιμήν του Γρηγόρη Λαμπράκη
ΧΩΡΙΣ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ, ο Γρηγόρης Λαμπράκης υπήρξε ένας αγωνιστής, μια εμβληματική προσωπικότητα του αντιιμπεριαλιστικού Κινήματος του 20ού αιώνα στην Ελλάδα και όχι μόνο. Ηταν ο συνεχιστής του αγώνα του Γιώργου Τσαρουχά, του Νίκου Νικηφορίδη που εκτελέστηκε στη Θεσσαλονίκη γιατί μάζευε υπογραφές της Εκκλησης της Στοκχόλμης για απαγόρευση των πυρηνικών δοκιμών και τόσων άλλων αγωνιστών που έδωσαν τη ζωή τους για την ειρήνη και τη δημοκρατία.
Ηταν ο συνεχιστής του αγώνα των εργατών του λιμανιού που απέργησαν και δεν φόρτωσαν τα καράβια με πολεμικό υλικό για την Κορέα.
Ηταν ο πρωτοπόρος αγωνιστής των Πορειών Ειρήνης, ο συνειδητός μαχητής για να μη μετατραπεί η Ελλάδα σε αποθήκη και ορμητήριο ΝΑΤΟικών πυραύλων.
Ο Γρηγόρης Λαμπράκης δολοφονήθηκε και οι δολοφόνοι του έγιναν γνωστοί ως «παρακράτος». Γεγονότα και ονόματα θα βγουν πάλι στην επιφάνεια αλλά εκείνο που δε θα φωτιστεί πολύ, είναι η οργανική σχέση αυτού του «παρακράτους» με το ίδιο το ΝΑΤΟ, τον ιμπεριαλισμό και τα κράτη - συμμάχους του και η απόδειξη ότι ήταν κάτι πολύ περισσότερο από μια συμμορία «αλητών».
Η θυσία του Γρηγόρη Λαμπράκη αφύπνισε και τράβηξε στην πολιτική δράση ένα γιγάντιο νεολαιίστικο κίνημα. Ηταν τίτλος τιμής απέναντι στο λαό να είσαι «Λαμπράκης» και οι τίτλοι αυτοί, άλλοτε -δυστυχώς- «εξαργυρώνονται» και άλλοτε -ευτυχώς- επιβεβαιώνονται καθημερινά και είναι αυτό το δεύτερο το μεγαλύτερο στοίχημα.
«ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ...» λοιπόν, σήμερα σημαίνει να συνεχίζεις τον ίδιο αγώνα κατά του ιμπεριαλιστικού πολέμου και των αιτιών που τον γεννούν.
Πώς άραγε θα τιμήσεις τον Γρηγόρη Λαμπράκη, αν σήμερα δεν παλέψεις ενάντια σε όλους τους ιμπεριαλισμούς που συγκρούονται στην Ανατολική Μεσόγειο;
Πώς άραγε θα τιμήσεις τον Γρηγόρη Λαμπράκη αν σήμερα δεν «βλέπεις» την κάθε αστική τάξη να προσπαθεί να «πλασαριστεί» στις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, αν δεν «βλέπεις» το Νόμπελ Ειρήνης στην ΕΕ (!!!) την ίδια στιγμή που ως σύνολο και με τις «μεγάλες δυνάμεις» της ξεχωριστά, ανάβει τις μηχανές του πολέμου;
Θα τιμήσουμε τον Γρηγόρη Λαμπράκη «ξεχνώντας» την Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ, το Αφγανιστάν, το Μάλι, τη Συρία, τη Σομαλία, και εκείνους που έδωσαν τη συνδρομή τους στα εγκλήματα;
Θα τιμήσουμε τον Γρηγόρη Λαμπράκη, βλέποντας βουρκωμένοι «παρέα» το «Ζ» και τραγουδώντας το «Γελαστό Παιδί» και ξεχνώντας ότι ενδεχομένως να μιλήσουν για τον Λαμπράκη και «εκείνα τα χρόνια», άνθρωποι που στήριξαν πολιτικές ΝΑΤΟικών και Ευρωενωσιακών βομβαρδισμών, πολιτικές που έδωσαν εδάφη εξόρμησης στρατών για το διαμελισμό χωρών, πολιτικές που έστειλαν στρατιωτικές αποστολές συνδράμοντας στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, πολιτικές που μπορεί και να «συνεχιστούν με άλλα μέσα» για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων των μονοπωλίων;
Η ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΓΡΗΓΟΡΗ ΛΑΜΠΡΑΚΗ συμβάλλει κι ατσαλώνει τη διαπαιδαγώγηση των νέων αν συνδέεται στην πράξη με την ανυπακοή στην κυρίαρχη πολιτική, με τον αγώνα κατά της κοινωνικής αδικίας και των αιτιών που την προκαλούν, με τον αγώνα για την ανατροπή του καθεστώτος εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
Η τιμή στον Γρηγόρη Λαμπράκη είχε και έχει περιεχόμενο πάλης, συνειδητής και συγκεκριμένης και επειδή η μήτρα των αιτιών της δολοφονίας του υπάρχει και εξακολουθεί το ίδιο «έργο», η καλύτερη τιμή σε εκείνον είναι η πάλη για την εξάλειψή της. Ολα τα άλλα -και δεν θα το θέλαμε- θα είναι ένα «μνημόσυνο» και μια «επάλειψη» με άλλοθι «τα χρόνια εκείνα» «όρκων» που δεν κρατήθηκαν και «χρεών» που παραμένουν ανεξόφλητα.
Είναι για «μνημόσυνα» -έστω και «λαμπρά»- ο άνθρωπος που κατέβηκε από τον Τύμβο του Μαραθώνα με αυτήν την περπατησιά;
Οσοι ανατρίχιασαν και ανατριχιάζουν μπροστά στο βλέμμα που είναι αποτυπωμένο σε εκείνη τη φωτογραφία και μπορούν να «δουν» το δρόμο που άνοιξε και περπάτησε ο Γρηγόρης Λαμπράκης, ας σκεφθούν...

Γιώργος ΛΑΜΠΡΑΚΗΣ
αντιπρόεδρος της ΕΕΔΥΕ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου